Γεννιέται ο κόσμος

by Βάσια Τζανακάρη

Γεννιέσαι, γεννιέμαι και περνούν χιλιάδες μέρες.

Μια νύχτα του Δεκέμβρη ένας άντρας μπαίνει σε ένα ουζερί στην Ευελπίδων, μια γυναίκα γυρίζει να τον αντικρίσει και γεννιέται ο κόσμος. Ίσως βέβαια να είναι ο κόσμος που υπήρχε πάντα, μόνο που τώρα μοιάζει ξανά καινούργιος και αστραφτερός. Μια αναζήτηση φτάνει στο τέλος της, νέοι δρόμοι ανοίγονται, το κοντέρ μηδενίζει.

Ο πρώτος χρόνος ενός έρωτα, του καλύτερου έρωτα, αυτού που δεν ήξερες ότι έψαχνες: η χαρά, η αγωνία και η λαχτάρα για έναν άνθρωπο άγνωστο μέχρι τότε, που γίνεται αναπάντεχα το κέντρο του κόσμου σου. Μια αφήγηση, μέσα από στιγμιότυπα, για το πώς αλλάζει η ματιά μας όταν ερωτευόμαστε και πώς δημιουργείται ένα σύμπαν για δύο εκεί που πριν δεν υπήρχε τίποτα.

112 pages, Hardcover

Published October 29, 2024

About the author

Η Βάσια Τζανακάρη γεννήθηκε στις Σέρρες το 1980. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στη Θεσσαλονίκη. Ζει στην Αθήνα. Με το πρώτο της βιβλίο, Έντεκα μικροί φόνοι: Ιστορίες εμπνευσμένες από τραγούδια του Nick Cave (Μεταίχμιο) ήταν υποψήφια, για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα του περιοδικού Διαβάζω. Διηγήματά της έχουν περιληφθεί σε συλλογικά έργα (Ελληνικά Ονόματα, Κέδρος) και έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα και στο διαδίκτυο. Ασχολείται παράλληλα με τη μετάφραση, έχει διατελέσει αρχισυντάκτρια του Ποπ+Ροκ και αρθρογραφεί σε διάφορα έντυπα και sites (Δίφωνο, Μετρόπολις, www.muscipaper.gr, www.billboard.com.gr).

Reviews

[Georgina · Rating 5 out of 5]

Δύο μοναχικά αστέρια συναντιούνται μια μέρα, τυχαία, το ένα εκπέμπει ατελείωτη θέρμη και το άλλο την απορροφά, γυρίζοντας γύρω του, στην αρχή δειλά και μετά με ενθουσιασμό. Οι μέρες μεγαλώνουν, τα χαμόγελα πλαταίνουν, η καρδιά ανοίγει. Κάπως έτσι δημιουργήθηκε η συμπαντική αγάπη, ο γήινος έρωτας, το πρώτο καρδιοχτύπι λαχτάρας.

Κάπως έτσι τον βρήκε σε ένα ουζερί στην Ευελπίδων, απροσδόκητα, κι έτσι ο κόσμος γεννήθηκε κι έγιναν θάλασσα και πλοίο, βροχή και χώμα, τροφή και σώμα, ζωάκι και χάδι, με κάποιο τρόπο, μέσα απ’ την αγάπη, έγιναν αθάνατοι και η Βάσια Τζανακάρη με στοχευμένη λυρικότητα, ρομαντικά, προσωπικά και ήρεμα, σαν επιστολές ερωτευμένου ανθρώπου που προορίζονταν για ένα ζευγάρι ξεχωριστά μάτια, θα συνδέσει τον πηγαίο έρωτα με τις τέσσερις εποχές, θα τον μετουσιώσει σε ένα ακόμα στοιχείο της φύσης που από το τίποτα θα δημιουργήσει τα πάντα.

Αρκεί ένα πάτημα στις μύτες των ποδιών και δυο ζευγάρια χείλη να ακουμπήσουν: η καρδιά σκάει σε χίλιες πεταλούδες που μεταφέρονται παντού, από το θώρακα μέχρι τις μύτες των ποδιών και τις φλέβες. Αυτό είναι το δικό μας big bang, μια έκρηξη χιλιάδων συναισθημάτων στο σώμα μας και οι λέξεις έχουν έρθει για να φέρουν το ανάλογο μυρμήγκιασμα, ακόμα και δάκρυα γιατί, η ζωή είναι τόσο μικρή και αυτό το κλισέ τόσο αληθινό και τρομακτικό και γιατί να σταματάμε να αγαπάμε την αγάπη και να γράφουμε ακατάπαυστα για την ιερότητα της; Η Τζανακάρη κάνει ακριβώς αυτό.

[Ant · Rating 3 out of 5]

Χαριτωμένο βιβλίο, που μπορεί να το προσεγγίσει κανείς ως μια αντιστροφή της παραδοσιακής αφήγησης που θέλει την γυναίκα αντικείμενο του πόθου, μιας και εδώ η γυναίκα είναι το ερωτευμένο υποκείμενο που κρατά στα χέρια της την εκδοχή της ερωτικής της ιστορίας.
Το κόνσεπτ είναι απλό: περιγράφονται σκηνές της καθημερινότητας στη σχέση δύο ατόμων που έχουν την ίδια ηλικία (σαρανταδύο)
Πολλά περιστατικά από αυτά που διηγείται η συγγραφέας μπορούν να αναλυθούν μέσω του Μπάρτ στα Αποσπάσματα του ερωτικού λόγου και την προσέγγιση που επιχειρείται, μεσω του Βερθερου, να αποδομηθεί το φαινόμενο του έρωτα ως ενα αφηγηματικό κατασκεύασμα που βιώνει το κάθε υποκείμενο μοναχικά: η Τζανακάρη βλέπει τον εραστή της ως μια αντίστοιχη Λόττε. Η αφηγήτρια, ακολουθώντας το σχήμα που αναλύει ο Μπάρτ, αποτελεί ένα υποκείμενο που παρά τη σύνδεση με το αντικείμενο του πόθου, δεν μπορεί να κοινωνήσει ποτέ στην ολότητά τους όσα αισθάνεται. Ο έρωτας είναι, κατά κανόνα, θραυσματικός και μοναχικός ακόμα και τα πλαίσια μιας σχέσης.

Παρά ταύτα, ωστόσο, το μικρό μέγεθος του βιβλίου προστάζει πως θα έπρεπε να δουλευτεί κάπως περισσότερο η πρόζα. Όχι γιατί η συγγραφέας δεν έχει ωραίο λόγο, αλλά σε αρκετά σημεία νιώθει ο αναγνώστης πως επαναλαμβάνεται (ολέθριο για τόσο μικρό αφήγημα), ενώ σε άλλα δεν έχει παρά να μειδιάσει ειρωνικά από το κρίντζ (πχ στο σημείο που παρομοιάζει τον εραστή της με μια γαλανόλευκη σημαία). Ο αναγνώστης μένει σε ορισμένα σημεία αμέτοχος από το περιγραφόμενο πάθος και την επιθυμία, αφού, από τη μία η συγγραφέας περιγράφει μια μοναδική συνθήκη που μοιάζει ακόμα και αυτοβιογραφική, από την άλλη δεν δίνει αρκετά στους χαρακτήρες της ώστε να νιώσει ο αναγνώστης πως θα μπορούσε να μιλάει και για μια δική του σχέση.
Την ίδια στιγμή, πολλά κεφάλαια λαμβάνουν τον χαρακτήρα της αφελούς προσπάθειας να γραφεί κάτι εξαρχής ευκολοχώνευτο και απλουστευτικό, που δεν θα κουράσει ιδιαίτερα τον αναγνώστη.

Θεωρώ πως το όλο εγχείρημα θα μπορούσε να είχε δουλευτεί λίγο παραπάνω και να ήταν μεγαλύτερη και η έκταση. Γιατί, ενώ υπάρχει ξεκάθαρα μια λογοτεχνική σπίθα, λείπει, τουλάχιστον σε αυτό το βιβλίο της συγγραφέως, το απαιτούμενο βάθος, τόσο στο ύφος όσο και στο νόημα.

Είναι πάντως ωραίο να έχουμε βιβλία που προσπαθούν να σταθούν χωρίς στεγανή πλοκή, απλώς με κεφάλαια στιγμων, που αξιώνουν την λυρικότητα της ποίησης και της εποποιίας του καθημερινού.

Θα επιστρέψω μελλοντικά σε άλλο βιβλίο της Τζανακάρη για μια πιο ξεκάθαρη εικόνα.

2.5-3

[Γρηγόρης · Rating 5 out of 5]

«Γεννιέται ο κόσμος όταν φιλιούνται δύο», λέει το τραγούδι. «…όταν αγαπιούνται δύο», συμπληρώνω εγώ!

Μια ωδή στον έρωτα, την αγάπη, το μοίρασμα, το νοιάξιμο και όλες εκείνες τις όμορφες λέξεις, που αν μη τι άλλο, έχουμε ξεχάσει τη δύναμη και τη σημαντικότητα τους. Ευαίσθητο, λυρικό και πέρα για πέρα ευάλωτο και ανθρώπινο.

Αγαπημένες στιγμές:
«…για αυτό απελπίζομαι που δεν με καλείς ποτέ σπίτι σου - γιατί δεν θα ξέρω που να σταθώ στο δικό μου όταν θα έχεις φύγει.»

«…όταν θέλω να φτάσω για να σε φιλήσω, την ξεδιπλώνω σαν τράπουλα, με ένα επιδέξιο τίναγμα του χεριού μου, και ανεβαίνω προσεκτικά, τραπουλόχαρτο τραπουλόχαρτο, μη μας γκρεμίσω»

«Φυλάμε τα βήματα μας στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου σου και συνεχίζουμε»

[Georgia Kapitsaki · Rating 5 out of 5]

Σύντομες ιστορίες από την καθημερινή και τις διάφορες στιγμές του αγαπημένου ζευγαριού. Του ζευγαριού που συναντήθηκε και γεννήθηκε ο κόσμος όπως λέει και ο τίτλος του βιβλίου. Ιστορίες αφηγούμενες από τη γυναίκα, ετών σαράντα δύο, αλλά και σε άλλη ηλικία φαντάζομαι το ίδιο μαγικά θα τα έβλεπε όλα. Ίσως να προτιμούσα να μαυαινα περισσότερα για το κάθε άτομο του ζευγαριού. Η γραφή και οι περιγραφές της Βάσιας πολύ εύστοχες και μελετημένες.

[Ioulia Ilvanidou · Rating 3 out of 5]

3,5

[Maria Lianou · Rating 5 out of 5]

«Φτάσαμε στο τέρμα, είπες και τρόμαξα. Με είδες και φρόντισες να διευκρινίσης, Ακρωτήριο Ταίναρο, το νοτιότερο άκρο της βαλκανικής χερσονήσου. Άγρια θάλασσα, μοναχικός φάρος, πύλες του Άδη - στον ήλιο όλα γίνονται χρυσά.

Θα έλεγε κανείς ότι ταξιδέψαμε παντού μαζί. Εγώ, που χάνω εύκολα την πίστη μου, σου λέω ότι φοβάμαι μήπως δεν έχει άλλο κόσμο να δούμε, κι εσύ, που είσαι ποτήρι μισογεμάτο, μου λες πως ο κόσμος δεν τελειώνει.

Φυλάμε τα βήματα μας στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου σου και συνεχίζουμε.»

[Natasa · Rating 4 out of 5]

Πολύ όμορφο ανάγνωσμα. Έχει αυτή τη γλύκα και την αγωνία του πρώτου καιρού ενός ξεχωριστού έρωτα. Βρίσκεις κάτι που έχει κάνει, έχεις νιώσει, έχεις πει και θυμάσαι πώς είναι να γεννιέται ο κόσμος από έρωτα. Πολύ πολύ όμορφο.

[Nikos · Rating 3 out of 5]

3,5*

[Χριστίνα Κασσεσιάν · Rating 5 out of 5]

Το διάβασα απνευστί. Εξαιρετικά τρυφερό και λυρικό, με μια νεανική γλυκύτητα και ταυτόχρονα μια ωριμότητα που συναντά κανείς στους νυν μεσήλικες και στο πώς οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τον έρωτα, τη συντροφικότητα, το μοίρασμα, την ασφάλεια, το δέσιμο και τον φόβο της απώλειας του άλλου από κάποια ηλικία και έπειτα. Απογυμνωμένο από οτιδήποτε περιττό, γήινο, ανθρώπινο και τόσο πολύ στον ουρανό ταυτόχρονα. Με μακρές περιόδους, που στο μυαλό μου φέρνουν τη βαθιά ανάσα που παίρνεις, καθώς κοιτάς το δικό σου "ψηλό κτίριο" και θες να του πεις τα πάντα χωρίς σταματημό, χωρίς διακοπή, λες και θα φύγει ο χρόνος κάτω από τα πόδια σου: να προλάβεις, να προλάβεις, να προλάβεις, τώρα που γεννήθηκε ο κόσμος, να του πεις τα πάντα, να ρουφήξεις κάθε δευτερόλεπτο χωρίς να χρειάζεσαι άλλο οξυγόνο, γιατί σου έχει γεμίσει τις κυψέλες μέχρι τέρμα και δεν έχεις άλλο χώρο ούτε για ένα κυβικό εκατοστό αέρα. Γεμάτο εικόνες, πλημμύρα συναισθημάτων, συνειρμούς, αναφορές και συμβολισμούς, με περίτεχνη γλώσσα, εσωτερικό ρυθμό που κατά στιγμές αγγίζει τα όρια του πεζοποιήματος, και προσεγμένο μέχρι το τελευταίο σημείο στίξης. Ένας πραγματικός ύμνος και φόρος τιμής στη γενιά μας. Και υπενθύμιση σε όλους εμάς, που με σχεδόν άσπρη κόμη πλέον, εξακολουθούμε να χανόμαστε στα βινύλια, τα βιβλία, τις συναυλίες, τα ταξίδια, στην ομορφιά της πόλης μας και θεωρούμε πράξη ιερή τη μοιρασιά τους, πως δεν είναι μάταιη αυτή η προσμονή.

[Vaso · Rating 3 out of 5]

Ένα ζευγάρι που ερωτεύεται.
Η αρχή,
ο χρόνος που περνάει,
στιγμές της καθημερινότητας τους.

Μια μικρή νουβέλα και για μένα η πρώτη επαφή με τη γραφή της κα Τζανακάρη, μιας κι έχω διαβάσει μόνο μεταφράσεις της.
Μου άρεσε η πρόζα της με τον έντονο λυρισμό σε ορισμένα σημεία.
Ο έρωτας, αυτός ο κλέφτης συναισθημάτων, ο δημιουργός επιθυμιών και παθών.
Ευκολοδιάβαστο βιβλίο που βάζει τον αναγνώστη να φτιάξει εικόνες, να αισθανθεί!

Θα διαβάσω σίγουρα και το Αδελφικό κάποια στιγμή!



3,5 αστέρια

[penpenwise · Rating 3 out of 5]

Το διάβασα σε ένα βράδυ. Ενδιαφέρων τρόπος γραφής και προσέγγισης του έρωτα αλλά όχι ο αγαπημένος μου. Περίμενα κάτι διαφορετικό.

[Ιωάννα Χατζ · Rating 4 out of 5]

[Φαίνεται το φεγγάρι απ' το μπαλκόνι σου;]

[Nickolas B. · Rating 4 out of 5]

Για δύο ερωτευμένους που ήταν μοιραίο να συναντηθούν στο άπειρο του χωροχρόνου...

[leni · Rating 5 out of 5]

εξαιρετικο