De bandagist

by Marente de Moor

Joost (29) is bandagist. Hij ontfermt zich over de zieke benen van ouderen in Amsterdam, de stad die hem en zijn vrienden geen woning kan bieden. Het contrast tussen zijn zwervende bestaan en dat van zijn patiënten, die zijn gebonden aan hun grote en volgestouwde huizen, wordt steeds groter. Als de druk oploopt en Joost dakloos dreigt te worden, ontdekt hij in een grachtenpand een vergeten ruimte, die hij inricht om met zijn vriendinnetje te betrekken. Even denkt hij zijn plek gevonden te hebben, maar als de muren op hem afkomen, is het enige wat hem overeind houdt de bibliotheek van de vorige bewoner. De bandagist is een beklemmende roman over woningnood en eenzaamheid, over heen en weer zwerven en geborgenheid, maar ook over herinneren en vergeten achter de gevels van een stad die de afgelopen dertig jaar steeds onherbergzamer is geworden. Zelden is de ontheemding van jongeren in de Nederlandse steden overtuigender onder woorden gebracht dan in De bandagist, de nieuwe, schitterende roman van Marente de Moor.

Genres: Fiction, Roman

304 pages, Hardcover

First published March 12, 2025

About the author

Marente de Moor (b. 1972) studied Slavonic Languages and lived in the 1990’ s in Russia, where she worked for both Russian and Dutch media. Her columns about the absurdist Russian everyday life were collected and published as Petersburgse vertellingen in 1999. After her return to the Netherlands she worked several years at the weekly HP/De Tijd. Her highly praised debut novel De overtreder (The Transgressor) came out in 2007 and was published in German in 2010 by Suhrkamp Verlag, under the title Amsterdam und zurück. Since 2009 she has worked as a weekly columnist for the political magazine Vrij Nederland. In 2010 her second novel, the historical De Nederlandse maagd (The Dutch Maiden). was published, and translated into German (Die niederländische Jungfrau, Suhrkamp Verlag). In 2011, it was awarded with the AKO Literatuurprijs, the best known prize for literature in the Netherlands.

She's the daughter of Dutch writer Margriet de Moor

Reviews

[Annemieke Blöte · Rating 2 out of 5]

Dit soort romans die duidelijk geschreven zijn door iemand die kan schrijven, onmiskenbaar spanning opbouwen en vervolgens leeglopen als een ballonnetje, ik word er moe van. Zoveel losse eindjes, onsmakelijke beschrijvingen van open benen en zwarte tenen die mee worden gerukt met het vervangen van de zwachtels waarvan je eerst nog bereid bent te geloven dat het functioneel onsmakelijk is maar dan blijkt het op het eind van het boek gewoon een goor verhaal over uit de hand gelopen oedeem dat naar camembert stonk.
Als je kan schrijven en er lezen redacteurs van een prima uitgeverij mee, waarom staat er dan in godsnaam nog een zin in als: “De rest van de dag deed ik op de automaat mijn werk”?

En als iemand nog één keer een doosje Celebrations als metafoor voor aftakeling gebruikt dan zwaait er wat!

[Marike · Rating 4 out of 5]

Interessant perspectief. Maatschappijkritische roman meets een gothic novel. We werden veel vragen opgeroepen die niet werden beantwoord. Wie pakt bijvoorbeeld de dozen in bij mevrouw Swarovski.. Het boek greep me wel en is mooi geschreven. Je wilt her boek eigenlijk opnieuw lezen als je het uit hebt, want dan valt alles op z’n plek.

[Marit · Rating 3 out of 5]

Toch maar even mijn telefoontje erbij gepakt om deze review te schrijven.

Allereerst, het woord 'telefoontje' voor de smartphone mag wat mij betreft uit de literatuur geweerd worden.
Ten tweede vond ik de momenten dat het telefoontje een plek kreeg niet overtuigend. Het voelde vaak alsof berichtjes krijgen, 4G en social media er met de haren bij gesleept werden om maar het punt (wijzend vingertje) 'het telefoontje is slecht!!' te kunnen maken. Deze mening komt misschien doordat ik in boeken het bestaan van smartphones negeer 😂.
Ook vond ik het personage Joost niet altijd consistent. Hij lijkt een HENRY (High Earner, Not Rich Yet) doordat hij niet in staat is om een huis te huren/kopen maar wel een baan heeft. Toch lijkt hij op alle vlakken honger te hebben en niet genoeg te doen om die honger te stillen. Ik had Joost overtuigender gevonden als hij naar sportklasjes zou gaan, overpriced matcha zou drinken en dagelijks amandelcroissants zou consumeren #havermelkelite.
Verder ben ik het helemaal eens met alle goede woorden over boeken maar is mijn literatuuropvatting toch iets anders. Het zoveelste citaat van een Russische schrijver heb ik dus geskipt, sorry.
Kortom: dit boek was niet altijd een doorleeservaring. Het einde vond ik beter dan de rest.

[Sofie · Rating 5 out of 5]

De Volkskrant benoemde De Bandagist tot beste boek van 2025 en als ik ergens gevoelig voor ben, zijn het zulke statements. Meer was er niet voor nodig om te beginnen in dit boek en hoewel de verwachtingen dus hooggespannen waren, was ik al snel onder de indruk.

We volgen Joost, een negentwintig-jarige bandagist, 'man van verwikkelingen' ofwel een compressietherapeut. Hij behandelt de benen van oudere mensen en lijkt langzaam maar zeker besmet te worden met eenzaamheid en het verlies van realiteitsbesef, net als zijn patiënten.

Het boek opent sterk met : 'Ik zeg niet dat het allemaal de schuld was van dat been. Maar het verhaal is daar begonnen. Het been zat al een tijdje op me te wachten.' Zo werd ik direct het verhaal ingezogen.
Ik bleef eigenlijk de hele tijd nieuwsgierig: waar ging dit steeds vreemder wordende verhaal toch naartoe?

De taal en vertelstem vond ik erg prettig. De hoofdpersoon was eigenlijk echt een vervelend persoon, maar de stijl, met voldoende humor en ironie maakte dat helemaal goed. Het zorgde er zelfs voor dat ik door wilde lezen, ondanks (of misschien dankzij) die vervelende persoon.

Dit boek was verrassend en origineel, maar raakt ook aan belangrijke, bredere thema's zoals eenzaamheid en grenzen. Daarnaast gaat het over een gen-z'er die wil 'verboomeren', wat ik erg vermakelijk vond.
De auteur strooit met slimme en grappige details, zoals de ober die Dorian blijkt te heten, maar ook de eeuwige doosjes Celebrations en de See Buy Fly tassen.

Het eindigt heel bizar, maar wel passend bij de rest van het verhaal. Ik heb er in ieder geval van genoten.

'Misschien is dat precies wat lezen is: dromen onder begeleiding. Maar wat als je stiekem een nachtmerrie krijgt voorgeschoteld?'

[Bo · Rating 3 out of 5]

Het begon zo goed, maar wat gebeurde er nou toch allemaal joh? Volgens de Volkskrant een van de beste boeken van 2025, maar volgens mij heb ik onderweg een zonnesteek opgedaan. Net 3* door de het eerste stuk en dat de hoofdpersoon boomer wil worden.

[Leesdame · Rating 3 out of 5]

De schrijfstijl van Marente de Moor is in het begin wennen. Na ongeveer 50 pagina’s kom ik wat meer in het verhaal terecht. Ik was benieuwd of Joost uiteindelijk een thuis kon vinden en zijn werk is fascinerend. Hoe kwam Joost erbij om dit (onfrisse) werk te gaan doen? Letterlijk op zijn knieën voor de oudere generatie die het goed voor elkaar lijkt te hebben.

Lees verder op mijn blog

[Hester]

Tja. Bevreemdend. In het begin werd ik meegesleept door deze bandagist en zijn wat jolige manier van vertellen. De woningnood en de aftakeling van oude mensen worden benauwend in beeld gebracht en raken dus in eerste instantie wel. Maar ergens over de helft van het verhaal werd het zo richtingloos en karikaturaal dat het me niet echt meer kon boeien. Wat ik jammer vond.

[Margriet Smits · Rating 2 out of 5]

Ik zeg niet dat het allemaal de schuld was van dat been. Maar het verhaal is daar begonnen. Het been zat al een tijdje op me te wachten. Blakend van het lymfvocht, glad en hard als een pas aangespoelde kei, verrees het voor mijn gezicht.
p. 7

Steengoede opening van een verder matig boek. Hoofdpersoon Joost is een muzikant die nu werkt als bandagist. Een dolende ziel in de stad, zonder een duidelijk doel. De Moor laat haar personage soms de lezer rechtstreeks aanspreken ‘Bent u daar nog? Sorry, ik was zelf even weg.’ (p. 44). Heel vervelend en kenmerkend: het lukte me nauwelijks om m’n aandacht bij dit verhaal te houden en was, zoals Joost al vermoedde, reeds afgehaakt.

[Harjanti Kertokarijo · Rating 4 out of 5]

Snap ik dit boek helemaal? Zeker niet. Maar ik kon vannacht niet slapen en het sneeuwde heel hard en ik heb al weken zin om een boek van een oude Rus te lezen - en bij die omstandigheden beviel het bijzonder goed om dit boek in één ruk uit te lezen. Daarnaast staat het vol mooie taal en slimme geestigheid.

[Saskia · Rating 4 out of 5]

Boek met veel mooie elementen: spannend plot, gen z meets boomers, de onbetrouwbaarheid van het geheugen, eenzaamheid versus woningnood, smartphone versus literatuur.

[Nina · Rating 3 out of 5]

Verwarrend, pakte me toch echt om door te blijven lezen maar vraag me eigenlijk af waarom?

Vond ik het eigenlijk heel goed en moet het nog even indalen of was het gewoon te vaag?

[Berlinde Deman · Rating 5 out of 5]

Dit boek is buitengewoon goed geschreven. De pen van Marente de Moor is ongelooflijk. Elke zin is een festijn om meerdere malen in de mond te nemen, alle smaken laten rondzwerven in de mond en dan met veel spijt afscheid nemen. Het betreft het relaas van een jonge muzikant die de brui gaf aan zijn studie en verbanden begint aan te leggen. Het begin van een traag verval van zijn eigen leven, het dagelijksin contact komen met de eenzame en dementerende laag van de bevolking, de etterende wonden. Het wordt allemaal erg plastisch beschreven. Zijn redding is de literatuur, waar hij als dusdanig wordt opgeslokt dat hij zelf realiteitszin verliest. De celebrations die overal rondslingeren bij zijn klanten, hun eenzame verhalen, de zakken 'See, Buy, Fly' van Schiphol, ze geven treffend de sfeer weer. En tijdens het afzakken in zijn zelfgegraven graf, palmt Realty De Zwalm alle prachtige panden in van de oudere bevolking.
Het is maatschappijkritisch, literair en spannend, een grote aanrader.

[Kirsten · Rating 4 out of 5]

Ik vond dit een bijzonder boek. Het bouwt erg langzaam op en de schrijfstijl was erg wennen, maar op een gegeven moment kon ik het niet meer wegleggen!

[Martijn Nicolaas · Rating 2 out of 5]

Ik vond dit enorm tegenvallen. Te veel positieve recensies gelezen denk ik. Het begon goed, met een prettige stijl en een fijne vertelstem. Maar het ontwikkelt zich niet. Het blijft maar doorkabbelen. Joost wordt een zeurderig personage waar de opvattingen van de auteur net wat te veel doorschemeren, mijns inziens. En die opvattingen lijken erg op een oude zeurderige witte man.

[Daniela · Rating 3 out of 5]

De hoofdpersoon Joost glijdt langzaam maar zeker een steeds dieper dal in. Hij krijgt steeds vreemdere ideeën, waardoor ik een flink hoogtepunt verwachtte. Dat bleef helaas uit. Ik vond met name de onmacht, die Joost voelde, frustrerend. Vanwege corona is de wereld (Amsterdam) er zoveel op achteruit gegaan, veel eenzaamheid blijft over en de jongeren van tegenwoordig hebben niet eens meer een plek om te wonen en een leven op te bouwen. Seniele bejaarden kunnen nergens meer wonen omdat er niemand is die om ze geeft of omdat de verzorgingstehuizen vol zitten. De hoeveelheid drugs die Joost neemt, geeft hem ook geen nieuwe ideeën om iets van zijn leven te maken en werken hem eerder tegen. De literatuur die er tussendoor bij komt, vind ik wel leuk en hier en daar zit er ook wat humor verstopt. Ik had halverwege het boek alleen een andere richting verwacht en misschien ook gehoopt, maar voor mijn gevoel loopt het boek af, als een vlammetje dat langzaam uitdooft. Jammer, want er zit zeker potentie in.

[Bart Ongering · Rating 3 out of 5]

De eerste helft van het boek is sterk, maar gaandeweg verlies ik de grip op Joost die teveel een karikatuur wordt. Vraag me ook af hoe relevant dit verhaal js voor de lezer die niet in Amsterdam woont. Soms hele sterke zinnen, schrijven kan de auteur zeker.

[Meike Siemonsma · Rating 3 out of 5]

Viel mij toch een beetje tegen. Geestig geschreven, interessante thema’s. Ik was aan het begin van het boek helemaal gepakt door schrijfstijl en het verhaal, maar het bleef me niet boeien tot het einde, dat steeds chaotischer werd met veel losse eindjes. Origineel was het wel!

[Marit · Rating 4 out of 5]

Over het algemeen houd ik niet zo van romans die al te veel geworteld zijn in de actualiteit, maar dit is echt goed gedaan. (Alhoewel de toevoeging van fitgirls en het problematische van social media niet hadden gehoeven van mij). Alleen al de openingsscène is geniaal: een been van een bejaarde wordt verbonden, terwijl zij voorleest uit Lijmen/Het been.

[Rieneke Kok · Rating 3 out of 5]

De volkskrant noemde het als beste boek van het jaar en dan daar kan ik een heel eind in mee, maar het einde was een soort nachtkaars. Misschien moet het nog bezinken en maak ik er dan 4 van.

[Leo Kennis · Rating 4 out of 5]

Duidelijk een goed geschreven boek. Waarschijnlijk ben ik net niet intellectueel genoeg om het volledig te doorgronden. Het middenstuk is taai maar de uiteinden heerlijk.

[Laura Vanwezemael · Rating 3 out of 5]

"Ik wou dat ik in een woestijn was geboren zonder te weten wanneer. Dan kon ik door het leven trekken zonder het besef dat de tijd al was gaan lopen, zonder besef van wat er achter me lag en wat voor me. Dan hoefde ik niet te missen waarvoor ik had moeten opschieten."

[Judith · Rating 4 out of 5]

mooi en bijzonder

[Willie Arets · Rating 4 out of 5]

Realistische blik op iemand (de bandagist) die de benen van bejaarden verzorgt en geleidelijk aan zijn eigen grenzen verlegt ten aanzien van het omgaan met deze mensen. Geplaatst in het ernstig door woningnood getergde Amsterdam en de gevolgen hiervan voor jongeren.
Mooi taalgebruik en prachtige karakterschetsen. Eigenlijk heel actueel boek. Met veel plezier gelezen.

[Janine Van · Rating 3 out of 5]

Apart boek. Hoofdpersoon is Joost, die bij oude mensen hun opgezette benen inzwachtelt (vandaar de bandagist). Hij heeft een relatie met Umay, maar dat is wel een beetje een knipperlichtrelatie, vooral omdat Joost geen eigen huis heeft. Ergens halverwege het boek neemt hij een patiënte over in een luxe villa. Hij ontdekt dat hij via een zijdeur in een leegstaand deel van het huis kan komen. Umay trekt bij hem in maar wordt er zat van als hij alleen nog maar oude boeken leest. Als hij dan (met te veel drank en drugs) een bsdkamer probeert te installeren gaat er van alles mis. Hij belandt in een soort kelder. Door het boek heen spreekt hij de lezer toe vanuit die kelder.

[Rika · Rating 4 out of 5]

De hoofdpersoon, Joost, is bandagist geworden uit noodzaak nadat zijn studie tijdens de coronacrisis vast liep. Hij zwachtelt oedeme benen van ouderen, voornamelijk bewoners van de Grachtengordel. Zelf heeft hij geen woning. Zijn vriendin heeft hij niets te bieden. Als lezer krijg je vooral mee wat ontheemd zijn met iemand doet. Joost glijdt langzaam het ravijn in. Zijn droevige leven en zijn ondergang worden prachtig, humoristisch en met veel beeldspraak en metaforen beschreven. Een genot om te lezen.

[Tabitha · Rating 3 out of 5]

Boeiend boek over twintiger Joost die zich als bandagist in de wereld van de boomers begeeft.
Interessant om te lezen vanuit generatieperspectief en de reflecties op boeken en literatuur en de sociologische bespiegelingen, bijv. over de woningnood, vond ik interessant.
Het verhaal bouwt lang op, maar de ontknoping valt uiteindelijk tegen. De hoofdpersoon lijkt uiteindelijk ook niet verder te komen in zijn leven en als lezer heb je niet altijd veel sympathie voor hem. Maar wel een interessant en vermakelijk boek.

Wat citaten:
"'Leesvoer' is een woord dat ik pas door de stilte ben gaan begrijpen. Voor elk voedsel geldt dat je het pas waardeert als je de schaarste hebt gekend; zoals een zwerfhond schrokt omdat hij weet dat het hem kan worden ontnomen, zo verslindt de mens boeken omdat ze hem ooit zijn verboden, door kerk, staat of ouders. De literatuur gedijt dus helemaal niet bij vrijheid; ze wordt dan wel gedrukt, maar op den duur niet meer gelezen. Soms vrees ik dat het tijd is om die eindeloze overlevering te doorbreken. Omdat boeken niets meer zijn dan echo's van wat ooit relevant was. Geesten, die je maar beter niet terugroept naar het ondermaanse." (p. 61-62)

"Steeds meer mensen willen in de boeken die ze lezen het liefst zichzelf terugvinden; die willen niet te ver worden weggevoerd van vertrouwde grond, die bladeren vooruit naar herkenning, als een slechte vriend die niet luistert, maar liever over zichzelf begint. Mijn oude lerares Nederlands, die de ontlezing zag oprukken als een vijandig leger aan de horizon, zei: voor mij zit een generatie die liever zichzelf hoort dan een ander, dat belooft weinig goeds voor de literatuur." (p. 78-79)

"Zij liet zich nooit van de wijs brengen (die wijs was zij immers zelf) en had waarschijnlijk al meteen begrepen dat ik tot de soort zonder spanningsboog behoorde. De generatie zonder concentratie. Ooit dacht ik dat concentratie iets was waar je als mens mee werd geboren, iets wat gewoon weer zou terugkeren als je de digitale afleidingen zou beperken. Niet dus! De mogelijkheid om je aandacht op het ene te richten en het andere buiten te sluiten heeft deze wereld verlaten. Al mijn patiënten, zelfs degenen die aan alzheimer leden, beschikten over een benijdenswaardige concentratie. Het was alsof ze een taal kenden die ik nooit zou leren, simpelweg omdat die bij het analoge leven hoorde, een tijdperk dat voor mijn geboorte was afgesloten. Zij zullen die gave meenemen in hun graf. En als je ziet hoe oud ze zijn geworden, moet de concentratie wel een levenselixer zijn." (p. 115)

"Het klopt dat we beter eten, ons beter kleden, over betere gadgets beschikken en duurdere terrasjes bevolken dan zij toen ze zo oud waren. We gedragen ons als rijken, terwijl velen van ons het nooit zullen zijn. We drukken de hele dag op SAVE, maar bewaren niks. Schimmen zijn we, gefotoshopte spoorlozen, ons hebben en houden verdampt bij het eerste zuchtje tegenwind." (p. 128)

"De zon brak door en meteen kwamen overal in de stad de toeristen tevoorschijn, selfies makend op de bruggen over de grachten, om de schijn op te houden dat ze die toch helemaal alleen hadden ontdekt. Maar ze waren te laat. Had ik al gezegd dat mijn hele generatie te laat is? Ik bedoel niet alleen voor een huis, maar voor al het onbekende dat altijd al het ontdekken waard was. De drang om de eerste te zijn is een essentiële behoefte voor ieder jong mens - om paden te bewandelen die nog niet gebaand zijn, om indruk te maken met verhalen en muziek die niemand nog kent." (p. 170)

"Het is het grootste probleem van onze tijd. Mensen zijn slaven geworden van wat Netflix ze voorschrijft en zitten daar maar hele avonden te slapen met hun ogen open. Bingedreaming. Je moet zelf aan de slag. Geloof me, dat huis komt er wel. Misschien is het dichterbij dan je denkt." (p. 202)

"Waren het rituelen die ze moest voltrekken om in leven te blijven? Eeuwenlang waren rituelen bedoeld om de geschiedenis niet te vergeten. Om verhalen te onthouden werden ze herhaald, gepreveld, gezongen, gedanst, gebeden. Maar in deze stad, waar iedereen in een andere taal is geboren en zich alleen nog met een smartphone verstaat, hoeft er heelmaal niets meer te worden onthouden." (p. 206)

[Wilma Hartman · Rating 4 out of 5]

Marente de Moor heeft acht jaar lang in Rusland gewoond en als verslaggever gewerkt voor zowel de plaatselijke omroep als voor de Groene Amsterdammer. In 2007 debuteerde ze met de roman De overtreder. In 2011 won ze de AKO-literatuurprijs voor haar roman De Nederlandse maagd.
De bandagist lijkt wel ingepakt te zijn in verband wanneer je de kaft ziet, dat maakt dat het boek er echt bijzonder uitziet.

Het boek vertelt het verhaal van Joost. Hij is bandagist, dat is iemand die zorgt voor het verbinden van zieke benen. Hij werkt in Amsterdam maar een betaalbare woonplaats is slecht te vinden. Dit staat in schril contrast met zijn cliënten die over het algemeen in kasten van huizen wonen en alle ruimte hebben die ze niet eens gebruiken en dan Joost die alleen is en nergens een vaste plek heeft.

De schrijfstijl is wisselend en daardoor komt het verhaal heel dichtbij. Op momenten wordt de lezer persoonlijk aangesproken:

‘Iets zegt me dat u het maar niets vindt wat ik te vertellen heb. U zit er warmpjes bij, misschien zit u onderwijl wel iets te eten en denkt u bij uzelf: wat een gelul allemaal. Pech gehad! Haak maar af, ik ga toch wel door. ‘

Op andere momenten wordt beschreven hoe de zieke benen van de cliënten eruit zien wanneer hij het verband eraf haalt om een nieuw, schoon verband aan te brengen. Nu ik kan je verklappen dat je een sterke maag moet hebben wanneer je dat tot je door laat dringen.

Maar er zijn ook prachtige zinnen die je met plezier nog een keer leest.
‘Hier moet ik mijn betoog even onderbreken, om te genieten van de gustatoire hallucinatie die zich heeft aangediend. De korrelige structuur van het koekje, dat in kruimels uiteenvalt tussen de tanden, de roomboter, vet op de vingers en smeltend op de tong, en tenslotte dat knalroze glazuur, dat zich mierzoet in het verhemelte nestelt: dat alles is nu even hier, om mijn speekselklieren aan het werk te zetten.’
De bandagist voelt aan de ene kant surrealistisch en roept bij mij een soort fatalisme op; je kan de grote levensvragen waar jongeren mee zitten niet een twee drie oplossen. Eenzaamheid en geen mogelijkheden, ondanks het hebben van werk, om een zelfstandig leven op te bouwen. Naar mijn mening hebben deze problemen ook te maken met het verdwijnen van gemeenschappen zoals in een kerk, dorp of buurt. Gemeenschappen die er op belangrijke momenten in het leven zijn en voor elkaar zorgen. Mensen, jong en oud, leven tegenwoordig vaak anoniem, alleen achter de voordeur en niemand weet wat er gebeurt.
Dat dit soort romans zich in je geest nestelen zegt wel iets over de kracht van De bandagist. Het fatalisme maakt me haast depressief en daarom weet ik niet of ik deze roman snel nog een keer zal gaan lezen. Omdat het een bijzondere en goede roman is, geef ik toch 4 sterren.

[Boekdagboek van Annemieke · Rating 3 out of 5]

De bandagist van Marente de Moor

Wat een gek boek! Ik ben er nog niet helemaal uit wat ik nou net heb gelezen.

We lezen over Joost, die is vastgelopen in zijn opleiding aan het conservatorium en nu bandagist (wat een geweldig woord!) is; iemand die bij ouderen, in zijn geval grachtengordel-ouderen, langs gaat om hun benen in te zwachtelen.
Joost is uit zijn studentenhuis gezet, want tja, hij is immers geen student meer. Dit levert een zoektocht op naar een onderkomen, maar eigenlijk vooral naar een invulling van zijn leven.

De stijl is wat ironisch en als lezer worden we af en toe even toegesproken. Als om ons weer even bij de les te houden.

De start was vlot en lollig: ik grinnikte meermaals bij de eerste pagina’s, het boek is geweldig uitgegeven en ik las veel herkenbare observaties. Gaandeweg kakt het echter wat in voor mij, echt jammer! Want het raakt wel aan lollige gedachtensporen: wat gebeurt er met al het gelezene in onze hoofden? Wat doet ouderdom met ons: worden we oud en seniel, of leiden ouderen de rest juist om de tuin?

Citaat: misschien is dat precies wat lezen is: dromen onder begeleiding.

Citaat: Mijn oude lerares Nederlands, die de ontlezing zag oprukken als een vijandig leger aan de horizon, zei: voor mij zit een generatie die liever zichzelf hoort dan een ander, dat belooft weinig goeds voor de literatuur.

Citaat: ik ben de bandagist, de man van de verwikkelingen.

Citaat: wie is er verantwoordelijk voor fictie: de schrijver of de lezer? Sommige romans zijn door miljoenen mensen gelezen. Het is nogal arrogant om vol te houden dat iets wat in zoveel hoofden heeft plaatsgevonden niet werkelijk is gebeurd.

Citaat: op het eerste gezicht is dit een keurige stad. Nu wel. Ik ben negenentwintig, dat is oud genoeg om me te herinneren dat eerst de hondendrollen van de stoep verdwenen, toen de peuken en daarna de kauwgomvlekken. Ik kan niet precies vertellen hoe dat is gelukt.

[Intentionele Jimmy · Rating 4 out of 5]

Ik ging best wel lekker op dit boek. Ik kreeg een mooie relatie met de hoofdpersoon die ik soms wel chill vond, en soms echt een dikke vette looser. Erg van deze tijd. Als ik las en er werd een fietstocht beschreven, of bepaalde gesprekken, waande ik me echt in Amsterdam anno 2026.

Ik moest wel eventjes wennen doen het boek van een normaal verhaaltje steeds absurdistischer werd (bijv. dat je de hersenspinsels van de inmiddels doorgedraaide protagonist leest alsof het een dagboek is).

Veel lof voor de auteur. Als eind twintiger kroop ik echt in het leven van Joost (29, man) en vond ik het verrassend dat het niet door een (mannelijke) generatiegenoot geschreven is.

Het zou ook zo de verfilming van een mix van De Correspondent boekjes kunnen zijn. Wat ik hiermee precies bedoel weet ik niet, maar zo voelt het wel.

Leestijd: niet giga lang, maar ik weet het ook niet meer precies. 1,5 week uurtje per dag?

[Mirjam de Graaf · Rating 3 out of 5]

Na lang twijfelen drie in plaats van twee sterren omdat ik het vakmanschap van de auteur zie en het idee origineel vind. Maar wat was het weer een moeizaam Ik Schrijf Literatuur Dus Ik Gebruik Dure Woorden boek. Net over de helft begon het toch op gang te komen, om vervolgens af te sluiten in niksigheid. Ook al hoeft een boek niet volledig afgerond te zijn (zoals het boek zelf en de citaten erin zeggen), als lezer verdien je iets meer duiding dan nu.
Ben er ook nog niet over uit of ik het feit dat de ober Dorian heet nou een mooie vondst vind of ‘van dik hout zaagt men planken’ voor belezen mensen. Wel een perfecte eindexamenvraag trouwens, wat de naam van de ober zegt in de context van het verhaal.