Η Φρέγια Λόκγουντ πληροφορείται ότι ο Άρθουρ Κρόκλφορντ, έμπορος αντικών και μέντοράς της, με τον οποίο δεν έχει πια επαφές, πεθαίνει κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες. Έχει περάσει τα τελευταία είκοσι χρόνια μακριά από τη γραφική γενέτειρά της στην Αγγλία, όμως σε ένα γράμμα που της αφήνει ο Άρθουρ λίγες μέρες πριν από τον θάνατό του της ζητά να ξεκινήσει μια έρευνα. Μην το πεις πουθενά.
Δεν έχει μείνει κανείς για να εμπιστευτείς. Ψάξε τα στοιχεία και να προσέχεις.
Η Φρέγια δεν έχει άλλη επιλογή από το να επιστρέψει στη ζωή την οποία είχε ορκιστεί ότι θα άφηνε πίσω της. Ενώνοντας τις δυνάμεις της με τη θεία της Κάρολ, ακολουθεί τόσο τα στοιχεία όσο και το ένστικτό της, που την οδηγούν σε μια παλιά έπαυλη για να περάσει ένα «Σαββατοκύριακο αφιερωμένο στους λάτρεις των αντικών». Όμως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Η Φρέγια καταλαβαίνει αμέσως ότι όλες οι αντίκες είναι απλώς φτηνές απομιμήσεις και ότι οι υπόλοιποι καλεσμένοι είναι μυστικοπαθείς και απειλητικοί. Τι συμβαίνει σε αυτό το αρχοντικό και πώς εμπλέκεται ο Άρθουρ; Και το πιο σημαντικό, θα μπορέσουν η Φρέγια και η Κάρολ να ανακαλύψουν την αλήθεια πριν ξαναχτυπήσει ο δολοφόνος;
Αφιέρωμα στη σύγχρονη ξένη αστυνομική λογοτεχνία (Μέρος 5ο)
Προτελευταία ημέρα του αφιερώματος στη σύγχρονη ξένη αστυνομική λογοτεχνία και σειρά έχει ένα μυθιστόρημα, από εκείνα που μπορούν να λάβουν τον χαρακτηρισμό ''cozy crime'' ένεκα της γενικότερης αισθητικής του και της περιρρέουσας μυστηριακής ατμόσφαιρας που ''καλύπτει'' όλο το κείμενο. Ο λόγος για το μυθιστόρημα της συγγραφέως C. L. Miller , με τίτλο ''Συλλέκτης αντικών: Η τελευταία δημοπρασία" (The antique hunter's guide to murder), το οποίο κυκλοφορεί στη χώρα μας από τις εκδόσεις Μίνωας, σε μετάφραση της κυρίας Στέργιας Κάββαλου. Πριν να ξεκινήσω, όμως, να μοιράζομαι τις εντυπώσεις μου για εκείνο μαζί σας, να σας πω ότι το παρόν βιβλίο είναι το πρώτο της εν λόγω σειράς.
Πάντα μου αρέσει να επεξεργάζομαι τα βιβλία που φτάνουν στα χέρια μου και δη εκείνα που ανήκουν στο είδος της αστυνομικής λογοτεχνίας. Νομίζω ότι το να ελέγχω διεξοδικά την εικόνα του εξωφύλλου, καθώς και τον τίτλο που το κοσμεί φαντάζει σαν μία πρώτη κι εναλλακτική ''αυτοψία'' του χώρου του ''εγκλήματος'', όπου από εκεί θα μπορέσω να συγκεντρώσω τα αρχικά -ίσως και κομβικά- στοιχεία για την επίλυση της υπόθεσης. Ή μήπως όχι; Θα μπορούσαν να λειτουργήσουν και παραπλανητικά; Εδώ, ευτυχώς, δεν τίθεται κάποιο τέτοιο ζήτημα. Αντιθέτως, η συγγραφέως από την αρχή τοποθετεί τους πυλώνες όπου εκεί πάνω θα στηριχθεί όλη η υπόθεση του βιβλίου. Άραγε, ποιος κρύβεται πίσω από το προσωνύμιο ''συλλέκτης αντικών''; Γιατί αυτή θα ήταν η τελευταία δημοπρασία; Και κυρίως ποιος/α θα βρει το θάρρος να απαντήσει με ειλικρίνεια στο ερώτημα ''Εσύ για ποια αντίκα θα σκότωνες;''.
Γνωρίζω ότι πολλοί άνθρωποι έχουν το πάθος να συλλέγουν διάφορα αντικείμενα. Από κρασιά και γραμματόσημα έως και ποικίλα είδη αντικών είτε μικρότερης είτε μεγαλύτερης χρηματικής αξίας. Ένα πάθος που δεν το βιώνω, αλλά μπορώ να κατανοήσω όλη αυτήν την αγάπη που τρέφουν για τις συλλογές και τη διαρκή αναζήτηση του επόμενου θησαυρού που θα έρθει να εμπλουτίσει και κοσμήσει τη συλλογή τους. Μα δύναται μία αντίκα και πιο συγκεκριμένα η απόκτησή της να γίνει το κίνητρο και η αφορμή για να οδηγηθεί ένας άνθρωπος στη διάπραξη ενός ειδεχθούς εγκλήματος; Εύλογο θα πείτε το ερώτημά μου, μα έχουμε δει ανθρώπους να εγκληματούν και για πιο ασήμαντα πράγματα. Οπότε, τα πάντα είναι πιθανά και συνετό θα ήταν να μην αποκλείουμε τίποτα σε αυτήν τη ζωή... Μη σας πω και στην επόμενη, αν κι εφόσον υπάρχει...
''Η Φρέγια Λόκγουντ πληροφορείται ότι ο Άρθουρ Κρόκλφορντ, έμπορος αντικών και μέντοράς της, με τον οποίο δεν έχει πια επαφές, πεθαίνει κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες. Έχει περάσει τα τελευταία είκοσι χρόνια μακριά από τη γραφική γενέτειρά της στην Αγγλία, όμως σε ένα γράμμα που της αφήνει ο Άρθουρ λίγες μέρες πριν από τον θάνατό του της ζητά να ξεκινήσει μια έρευνα. Μην το πεις πουθενά. Δεν έχει μείνει κανείς για να εμπιστευτείς. Ψάξε τα στοιχεία και να προσέχεις. Η Φρέγια δεν έχει άλλη επιλογή από το να επιστρέψει στη ζωή την οποία είχε ορκιστεί ότι θα άφηνε πίσω της. Ενώνοντας τις δυνάμεις της με τη θεία της Κάρολ, ακολουθεί τόσο τα στοιχεία όσο και το ένστικτό της, που την οδηγούν σε μια παλιά έπαυλη για να περάσει ένα «Σαββατοκύριακο αφιερωμένο στους λάτρεις των αντικών». Όμως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Η Φρέγια καταλαβαίνει αμέσως ότι όλες οι αντίκες είναι απλώς φτηνές απομιμήσεις και ότι οι υπόλοιποι καλεσμένοι είναι μυστικοπαθείς και απειλητικοί. Τι συμβαίνει σε αυτό το αρχοντικό και πώς εμπλέκεται ο Άρθουρ; Και το πιο σημαντικό, θα μπορέσουν η Φρέγια και η Κάρολ να ανακαλύψουν την αλήθεια πριν ξαναχτυπήσει ο δολοφόνος;" (Από το οπισθόφυλλο)
Διαβάζοντας την άνωθεν περίληψη της πλοκής, είναι γεγονός ότι αισθάνθηκα, αυτομάτως, μία αναγνωστική ''έλξη'' προς τα όσα θα διαδραματίζονταν μέσα στις σελίδες του βιβλίου. Ένιωσα λες και μεταφερόμουν, έστω και νοερά, στην αγγλική επαρχία και το ομιχλώδες και κάπως βροχερό και αρκετά νοτισμένο από την υγρασία σκηνικό επηρέαζε σε μεγάλο βαθμό τη γενικότερη αίσθηση και αντίληψή μου... Ναι, η συγγραφέας ξέρει πώς να ''χτίζει'' αρκετά πειστικά σκηνικά και να μας καθοδηγεί, ομαλά, μέσα σε αυτά. Σε αυτό αξίζει να προσθέσουμε την εξιστόρηση των γεγονότων σε δύο πρόσωπα που έρχεται να μας προσφέρει μία συνολική εικόνα της υπόθεσης. Παράλληλα δε, οι αναδρομές στο παρελθόν έχουν ως σκοπό να μην αφήσουν ''κενά'' στο αναγνωστικό κοινό και να έχουμε ένα πλήρες και κατατοπιστικό κείμενο.
Η συγγραφέας εστιάζει πολύ την προσοχή της στις λεπτομέρειες -από τις πιο μικρές έως και τις πιο μεγάλες και πολυσύνθετες- (για παράδειγμα οι γνώσεις της γύρω από τις αντίκες, το εμπόριο -νόμιμο, ή, μη αυτών- τα αυθεντικά, ή, τα πλαστά έργα, κλπ.) που έχουν ως αποτέλεσμα να ''πέφτει'' εκεί περισσότερο το βάρος της υπόθεσης. Αυτό δε με ενόχλησε ως αναγνώστρια, μα και πάλι είναι κάτι τελείως υποκειμενικό. Ίσως, πάλι, αυτό να θυμίσει σε μερίδα του αναγνωστικού κοινού μία εσάνς από το στυλ της Άγκαθα Κρίστι. Όμως, η συγγραφέας καταφέρνει να διατηρεί τη φρεσκάδα και μοναδικότητα του τρόπου γραφής της. Και με δεδομένο ότι μιλάμε -αν και αυτοτελές!- για το πρώτο βιβλίο της σειράς, εγώ επιλέγω να δω το τί μέλλει γενέσθαι σε επόμενα... Εν ολίγοις, είναι ένα ευχάριστο και ευανάγνωστο βιβλίο, ιδανικό για τους/τις λάτρεις της αστυνομικής λογοτεχνίας που δεν τους/τις αρέσουν οι πιο έντονες σκηνές και το όποιο αιματοκύλισμα συνοδεύει αυτές. Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας.
Υ.Γ. Μείνετε συντονισμένοι/ες για το 6ο και τελευταίο μέρος του αφιερώματος.
"Συλλέκτης αντικών" το πρώτο βιβλίο της Μιλλερ που δείχνει προς μια ενδιαφέρουσα συγγραφική επιλογή. Η πρωταγωνίστρια Φρεγια, περνάει μια περίοδο αρκετά δύσκολη στην προσωπική της ζωή. Προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της, όταν μαθαίνει για τον αιφνίδιο θάνατο του μέντορα της, Άρθουρ. Ένας θάνατος που δεν μοιάζει ατύχημα. Ακολουθώντας στοιχεία που ο νεκρός είχε επίτηδες αφήσει, προσπαθεί να λύσει το μυστήριο του θανάτου, ενώ ταυτόχρονα ξετυλίγεται μια έρευνα για ένα κυκλώμα μαύρης αγοράς αντικών. Από την αρχή φαίνεται πως η συγγραφέας γνωρίζει καλά το αντικείμενο αντίκες. Αρκετές πληροφορίες, τόσο για τα αντικείμενα, όσο και για τον τρόπο που τα κυκλώματα μαύρης αγοράς τα διακινούν. Στο βιβλίο καταφέρνει να παντρέψει δύο στοιχεία. Το αστυνομικό που έχει να κάνει με την επίλυση ενός φόνου και το κυνήγι θησαυρού! Με τον τρόπο αυτό διατηρεί το μυστήριο σε αρκετά υψηλό επίπεδο, καθώς οι έρευνες για τις αντίκες μπλέκουν με αυτές για τον δολοφόνο. Καταφέρνει να κρατήσει δέσμιο τον αναγνώστη ακόμα κι όταν η ιστορία μοιάζει να κάνει "κοιλιά". Πλαστά και γνήσια αντικείμενα, πλαστοι και γνήσιοι χαρακτήρες. Ένα συγγραφικό αμάλγαμα που βγάζει τελικά ένα όμορφο αποτέλεσμα. Το βιβλίο είναι γραμμένο σε δύο πρόσωπα. Σε πρώτο όταν μιλάει η πρωταγωνιστρια Φρέγια και σε τρίτο για όλους τους υπόλοιπους. Η ιστορία δίνεται από διαφορετικές πλευρές, γεγονός που κόβει λίγο τη ροή, δίχως όμως να βαραίνει το κείμενο. Η συγγραφέας μπαίνει στη διαδικασία να επαναλαμβάνει τα στοιχεία με διαφορετικό τρόπο καθώς προσπαθεί να τα διατηρήσει στη μνήμη του αναγνώστη. Έχει επίγνωση πως αναφέρει πολλά και κάπου ίσως μπερδεύει. Το τέλος έρχεται να θυμίσει τον Πουαρό που μαζεύει τους πάντες σε ένα σημείο για την αποκάλυψη της αλήθειας. Αγγλία αφού, δύσκολα θα μπορούσε να είναι διαφορετικό! Σε γενικές γραμμές το "συλλέκτης αντικών" κρατάει καλή παρέα μεταφέροντας τον υγρό και δύσκολο καιρό της Αγγλίας στο σπίτι μας...
Κάπως καλούτσικο αλλά αν δεν είσαι οικείος με τον κόσμο των δημοπρασιών και των σπάνιων αντικών, δυσκολεύεσαι να κατανοήσεις την πλοκή, τις ορολογίες και τα κίνητρα. Όταν η συγγραφέας αρχίζει να εξηγεί κάπως καλύτερα όλα αυτά τα άγνωστα σε μας πράγματα, έχει περάσει το μισό βιβλίο και πλέον βαριέσαι να ξαναγυρίσεις πίσω και να ψάξεις όλα αυτά που δεν καταλάβαινες, μπας και τα κατανοήσεις τώρα. Το έκανα κάνα δυο φορές αλλά μετά κουράστηκα και είπα... δε βαριέσαι, όπου να 'ναι τελειώνει, πάμε γι' άλλα!!
Ευχάριστο αστυνομικό που θυμίζει, νομίζω, το στυλ της Άγκαθα. Ίσως σε αυτό ευθύνεται ο χώρος που συμβαίνουν τα γεγονότα. Δείχνει σαν να υπήρχε και prequel ενώ σε αφήνει με την υπόνοια ενός sequel.
⭐️ 3,8/5 Ο συλλέκτης αντικών ήταν ένα απρόσμενα καλό βιβλίο. Ωραία γραφή, διαβάζεται ευχάριστα, είναι μια καλή συντροφιά. Δεν είμαι σίγουρη ωστόσο για το αν έχει η συγγραφέας γνώση για το πώς γίνονται πράγματι οι δημοπρασίες διότι το αφήνει λίγο χύμα στην πλοκή, αλλά δεν με ενόχλησε ιδιαίτερα προσωπικά. Επίσης από τη στιγμή που διάλεξε να έχει αναφορά και διαλόγους με την κόρη της η πρωταγωνίστρια θα ήθελα να είναι πιο εμφανής η ανησυχία της μάνας για το παιδί της, απ ότι πράγματι ήταν. Συνολικά όμως ήταν ένα ωραίο βιβλίο που θα το συνιστούσα.