Να μου γράφεις, έστω και βαδίζοντας: Επιστολές στον Ε. Χ. Γονατά 1960-1965

by Δ.Π. Παπαδίτσας, Χρήστος Αστερίου (Editor), Ε.Χ. Γονατάς (Contributor)

Οι επιστολές που δημοσιεύονται εδώ, γραμμένες - όλες σχεδόν - την περίοδο κατά την οποία ο Παπαδίτσας πραγματοποιούσε την πρώτη συστηματική προσέγγιση στις περιοχές μιας «νέας ποιήσεως», που από καιρό οραματιζόταν, φανερώνουν την αγωνία του να συμφιλιώσει έννοιες αντιφατικές και ασυμφιλίωτες: την Αιωνιότητα με τον Καθημερινό Θάνατο (όπως αποκαλεί σ' ένα γράμμα του το Χάος της Καθημερινότητας), το Μεγαλείο και το φόβο της Μικρότητας, την Αλαζονείας και την Ταπεινοσύνη, την Τέχνη και τη Ζωή, την Ύπαρξη και την Ανυπαρξία και δείχνουν πόσο δύσκολο είναι να ισορροπήσει κανείς στα ύψη όπου η ψυχή κατορθώνει κάποτε να πετάξει. Τα γράμματα αυτά - μνήμες και απομεινάδια μιας φιλίας που η αρχή της χάνεται στο παρελθόν, και που όσο διήρκεσε, και διήρκεσε πολύ, τη φλόγα της συντηρούσε το κοινό πάθος για την Ποίηση αλλά και για την Τέχνη της Τυπογραφίας - τα υπαγόρευσε η ανάγκη μόνο, της άμεσης επικοινωνίας.

128 pages, Paperback

Published May 1, 2000

About the author

Έλληνας ποιητής. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών όπου ανακηρύχθηκε διδάκτωρ (1958), μετεκπαιδεύτηκε στο Μόναχο στην Ορθοπεδική και εργάστηκε ως ορθοπεδικός στην Σπάρτη, την Καλαμάτα, την Λέρο, την Πάτμο και την Αθήνα όπου και εργάστηκε σε Ίδρυμα Αναπήρων.

Με μόνο κριτήριο τον τόπο γέννησης, ανθολογείται από τον Ηλία Σιμόπουλο στην «Αιγαιοπελαγίτικη ποιητική ανθολογία» ανάμεσα σε άλλους που η ποίησή τους διαπνέεται, όπως αναφέρει, από το μεσογειακό φως και το ειδυλλιακό και γραφικό τοπίο των νησιών.

Οι μελετητές της ποίησης τον κατατάσσουν στην πρώτη μεταπολεμική γενιά. Η πρώτη μεταπολεμική γενιά νεωτερικών ποιητών ακολουθεί αρχικά τα βήματα της γενιάς των νεωτερικών ποιητών του μεσοπολέμου. Τα βήματα δηλαδή των: Γιώργου Σεφέρη, Ανδρέα Εμπειρίκου, Νικηφόρου Βρεττάκου, Οδυσσέα Ελύτη, Γιάννη Ρίτσου, Γιώργου Θέμελη, Γιώργου Σαραντάρη, Νίκου Εγγονόπουλου και τόσων άλλων, οι οποίοι πρώτοι έσπασαν την παράδοση της προκαθορισμένα συμμετρικής εκφοράς του ποιητικού λόγου και έγραψαν σε ελεύθερο στίχο, όπως γράφει ο Αλέξης Αργυρίου στην «Ανθολογία της Ελληνικής Ποίησης». Αυτοί λοιπόν οι δεύτεροι χρονολογικά ποιητές δε συνέχισαν απλώς ότι οι πρώτοι είχαν κατακτήσει αλλά πλούτισαν την ποίηση με τα δικά τους στοιχεία, διαμόρφωσαν τη δική τους ποιητική και τελικά διαφοροποιήθηκαν από τους προγενέστερους, συμβάλλοντας καθοριστικά στη διαμόρφωση της εικόνας που έχουμε για τη μοντέρνα ποίηση.