Έχει νόημα;
μου πήρε 3 χρόνια να περιμένω, μία ημέρα να το διαβάσω πρώτη φορά και λίγες μέρες να το ξαναδιαβάσω αποσπασματικά και να γράψω γι' αυτό. Ήθελα να κατασταλάξουν τα συναισθήματα μου, να μην φανώ υπερβολικός!
Το «Δια Βίου Αθλητής» για μένα δεν είναι απλώς ένα βιβλίο. Είναι ένα ταξίδι αυτογνωσίας, μια βαθιά εξερεύνηση της ανθρώπινης ψυχής μέσα από τα μάτια του Δημήτρη, του Θεοδωρακάκου. Δεν πρόκειται μόνο για την αθλητική του πορεία, αλλά για μια φιλοσοφία ζωής που αντηχεί σε κάθε σελίδα.
Υπάρχουν άνθρωποι που με την παρουσία τους γίνονται καθρέφτης της δικής σου δύναμης. Ο Δημήτρης είναι ένας από αυτούς. Δεν είναι μόνο ένας κορυφαίος αθλητής· είναι ένας άνθρωπος που με βοήθησε να κοιτάξω μέσα μου, να βρω το θάρρος να συνεχίσω όταν όλα έμοιαζαν αδύνατα. Και αυτό δεν αφορά μόνο τις προπονήσεις. Με έμαθε να αγαπώ και να υπομένω τον πόνο, να διατηρώ την ψυχραιμία μου στις καθημερινές μου συναναστροφές, να μετρώ το λόγο μου, να έχω υπομονή (συνώνυμο της αντοχής όπως λέει), να επιμένω, να αγωνίζομαι, να αντέχω!
Ο Δημήτρης είναι δοτικός. Δεν δίνει συμβουλές· δίνει τον εαυτό του. Στέκεται δίπλα σου, σε ακούει πραγματικά, σε βοηθά να βρεις τη δική σου δύναμη. Θυμάμαι κάποια στιγμή που ήμουν πολύ πίσω στις προπονήσεις και χωρίς όρεξη, με καθόρισε:
«Κάνε ένα βήμα τη φορά. Δεν χρειάζεται να τα κάνεις όλα τώρα, ρε Ηλιόφωτε. Να συνεχίσεις, αυτό έχει σημασία. Είσαι καλύτερα απ’ ότι νομίζεις»
Αυτά δεν ήταν απλώς λόγια. Ήταν μια υπενθύμιση, παρακίνηση να στραφώ μέσα μου, να εμπιστευτώ τη διαδικασία και να ανακαλύψω τη δύναμη που πάντα υπήρχε.
Η αυτογνωσία δεν είναι εύκολη υπόθεση. Χρειάζεται θάρρος να αποδεχτείς τις αδυναμίες σου, να μάθεις από τις δυσκολίες και να εξελιχθείς μέσα από αυτές.
Το να αγκαλιάσουμε την ευαλωτότητά μας είναι επικίνδυνο - όχι όμως τόσο όσο το να παραιτηθούμε από τη προσπάθεια, τη χαρά και το αίσθημα ότι κάπου ανήκουμε, τις εμπειρίες εκείνες, δηλαδή, που μας κάνουν απολύτως ευάλωτους. Μόνο όταν βρούμε το θάρρος να εξερευνήσουμε το σκοτάδι, θα ανακαλύψουμε και την απέραντη δύναμη του φωτός που κρύβουμε μέσα μας.
Ο Δημήτρης με βοήθησε να αντέχω όταν όλα πάνε στραβά, να σέβομαι τη διαδρομή – την εσωτερική και την εξωτερική – και να επιμένω. Να βρίσκω τη χαρά όχι μόνο στο αποτέλεσμα, αλλά και στη διαδικασία. Και ίσως αυτό είναι το μέγιστο!
Στο «Δια Βίου Αθλητής», αυτή η εσωτερική διαδρομή ξεδιπλώνεται σε κάθε σελίδα. Ο Δημήτρης δεν γράφει για να εντυπωσιάσει· γράφει για να δώσει. Το βιβλίο του είναι ένα δώρο αυτογνωσίας σε όλους εμάς που ψάχνουμε βαθιά μέσα μας. Αφιερώνει το βιβλίο σε όσους τον στήριξαν, αλλά και σε εκείνους που τον πλήγωσαν. Αναγνωρίζει ότι οι δυσκολίες και αυτοί που τον πλήγωσαν είναι μέρος της εξέλιξης, ότι κάθε εμπειρία – καλή ή κακή – διαμορφώνει τον εαυτό μας.
Χρειάζεται σοφία και στωικότητα να έχεις αυτή την οπτική. Και ο Δημήτρης την έχει.
Για μένα, το «Δια Βίου Αθλητής» είναι κάτι περισσότερο από ένα βιβλίο. Είναι μια υπενθύμιση να στρέφομαι μέσα μου, να αγαπώ τη διαδικασία, να αντέχω τον πόνο και να βλέπω κάθε εμπόδιο ως ευκαιρία για να γίνω καλύτερος άνθρωπος.
Δεν είναι απλώς ένα βιβλίο για το τρέξιμο. Είναι ένα βιβλίο για την ανθρώπινη ψυχή και τη δική σου εσωτερική διαδρομή.
Δημήτρη, φίλε μου, σε ευχαριστώ για την αφοσίωση, τη φιλία και την παρουσία σου στη ζωή της οικογένειάς μου.
και Ναι, Μίτσο, έχει νόημα. Βαθύ!
Είμαι ευγνώμων. Σε θαυμάζω και σε ευχαριστώ για ό,τι έχεις δώσει σε μένα και την οικογένεια μου.
παντοτινός σου φίλος...
#διαΒίουΑθλητής
#AllTerrainRunners
#DimitriosTheodorakakos