Walter Beekman heeft alles mee. In zijn succesvolle loopbaan als professor, gespecialiseerd in geweld tegen vrouwen, is hij een magneet voor de media én voor vrouwen. Hij is een internationaal bekend en geliefd spreker. In New York geniet hij van het grootstedelijke leven. Maar dan wordt hij onverwacht geconfronteerd met zijn duistere verleden. Een Nederlandse vrouw herkent hem op straat. Niet lang daarna verongelukt ze in Manhattan door een val voor de aanstormende metrotrein. Is het een noodlottig ongeval, zoals de politie beweert? Of was het moord? Robin, de dochter van de verongelukte vrouw, komt over uit Nederland en gaat in New York op onderzoek uit. Ze ontdekt dat haar moeder Walter Beekmans grote geheim kende en dat er meer tussen de twee speelde dan men wist.
Boris Ottokar Dittrich is a human rights activist and a former Dutch politician and writer. Dittrich's father came to the Netherlands as a political asylum seeker from Czechoslovakia in 1948, he became a professor in Eastern-European history at the University of Utrecht.
Boris Dittrich grew up in Utrecht and went to law school at Leiden University. He worked as a lawyer in Amsterdam from 1981 till 1989 and later as a judge in the district court of Alkmaar from 1989 till 1994. Dittrich is married to the Dutch / Israeli sculptor Jehoshua Rozenman.
In 1994 Dittrich became a member of parliament representing the social-liberal party D66.
Boris Dittrich rose to become party leader of D66 in 2003.
In early 2007 Dittrich became Advocacy Director of the Lesbian, Gay, Bisexual & Transgender (LGBT) Rights Program at Human Rights Watch in the Headquarters of the non-governmental organization in New York City.
Mid 2013 Dittrich moved from New York to Berlin, Germany where he continues to work as global advocacy director of the LGBT Rights Program at Human Rights Watch.
Walter Beekman heeft alles mee. In zijn succesvolle loopbaan als professor, gespecialiseerd in geweld tegen vrouwen, is hij een magneet voor de media én voor vrouwen.
Hij is een internationaal bekend en geliefd spreker. In New York geniet hij van het grootstedelijke leven. Maar dan wordt hij onverwacht geconfronteerd met zijn duistere verleden.
Een Nederlandse vrouw herkent hem op straat. Niet lang daarna verongelukt ze in Manhattan door een val voor de aanstormende metrotrein. Is het een noodlottig ongeval, zoals de politie beweert? Of was het moord?
Robin, de dochter van de verongelukte vrouw, komt over uit Nederland en gaat in New York op onderzoek uit. Ze ontdekt dat haar moeder Walter Beekmans grote geheim kende en dat er meer tussen de twee speelde dan men wist.
'Vuurgloed' begint meteen met een heftige proloog en dit wekte mijn interesse. Na de proloog maak je kennis met Robin. Ze krijgt op een dag een telefoontje met de mededeling dat haar moeder om het leven is gekomen. Robin twijfelt bij de conclusies die getrokken zijn en besluit naar New York te gaan.
Langzaamaan lees je over de ontwikkelingen tussen haar en Walter. Walter is een knappe man en hij weet de vrouwen voor zich te winnen, maar Robin weet het allemaal niet zo goed. Zo komt ze erachter dat Walter een groot geheim aan haar moeder heeft verteld...
Ik vond dit boek makkelijk lezen, maar soms vond ik het een beetje ongeloofwaardig en bepaalde dingen gingen net iets te makkelijk. Ook begreep ik Robin niet altijd. Het is geen diepgaand verhaal en ik had niet echt een band met de verschillende personages.
Ik vond het oké om eens te lezen, maar het maakte mijn verwachtingen niet waar, mede omdat het ook best voorspelbaar was.
Een misogyne voorvechter voor vrouwenrechten, dat klinkt onwaarschijnlijk en het lukt Dittrich dan ook niet om van Walter Beekman een geloofwaardig personage te maken. De schrijver probeert het thema femicide te koppelen aan een spannend verhaal. De poging is prijzenswaardig maar helaas is het resultaat vlees nog vis. Een voorbeeld hiervan is het uitgebreide verslag van een gezin dat naar New York verhuist vanwege hun transgender kind. De link met het verhaal is minimaal en onnodig. De schrijver laat gebeurtenissen uit het verleden vertellen door de hoofdpersoon, maar hij doet dat met het taalgebruik van de schrijver. Voorbeeld: “Dat kunnen we nog steeds”, vulde Olaf aan. Dat is niet hoe een meisje iets aan haar vriendin vertelt. Zo word je, in ieder geval ik, steeds uit het verhaal gehaald. Wat wel mooi is zijn de beschrijvingen van New York, wat niet wegneemt dat dit boek voor mij een teleurstelling was. Dit is voor mij zeker niet Dittrich’s beste.
Dittrich schreef een boek over femicide dat begint met de dodelijke val van een vrouw voor een metro in New York. Haar dochter gaat op onderzoek uit: werd haar moeder geduwd, of viel ze echt? Gaandeweg wordt het antwoord op die vraag steeds minder belangrijk, omdat we allemaal allang weten wie de dader was. En Dittrich ons vertelt hoe gevaarlijk deze wolf in schaapskleren is. Een man die zegt op te komen voor vrouwen en strijdt tegen femicide, die zelf een seksueel roofdier is. Je vraagt je al lezend wel af: zouden we daar echt intrappen? Zou zo'n man echt zo lang z'n gang kunnen gaan? Maar ook: op wie zou Dittrich deze rol in zijn zeer leesbare en spannende boek hebben geënt?
Een mooie kaft die past bij het verhaal. Een wat vreemde titel voor dit verhaal. Een maatschappelijk thema, geweld tegen vrouwen in al zijn vormen, is hier mooi verwerkt in een spannend verhaal. Walter Beckman, professor, in deze materie maakt misbruik van zijn populariteit en aanzien om daden te plegen die veroordeelt moeten worden. Erica, moeder komt onder een metrostel in NY. Ongeval od moord? Robin gaat op onderzoek en gaat zij de waarheid vinden? Een aanrader. Door dit thema komt de thriller op een hoger niveau. plot:5 leesplezier:5 spanning:5 originaliteit:6 Veel leesplezier met Robin haar zoektocht in NY naar de waarheid.
3.5 ster. Goed uitgewerkte personages en het verhaal leest wel lekker weg. Ik vond de plotwendingen goed, niet vaak voorspelbaar maar hier en daar wel. Het einde vond ik zelf niet geweldig. Soms wordt er iets te uitgebreid geschreven over dingen die niet zo belangrijk zijn, dit haalt de vaart wat uit het verhaal. Het thema, femicide, vind ik wel mooi actueel en het nawoord maakte indruk.