Jump to ratings and reviews
Rate this book

Futuro imperfecto

Rate this book
Cuando la vida está todavía por estrenar, cualquier lugar es idóneo para enamorarse. Eso es lo que les sucede a Xulia y a Nico, que se agarran fuerte de la mano en una historia que, pese a ser minúscula, consigue trazar un conmovedor retrato de una generación arrasada: la de aquellos jóvenes a quienes la heroína y el VIH condenaron a la incertidumbre y al olvido.

256 pages, Unknown Binding

First published January 1, 2010

35 people are currently reading
1127 people want to read

About the author

Xulia Alonso Díaz

1 book7 followers
Xulia Alonso Díaz, nace en A Rúa, Ourense, en el año 1961. Estudia Bachillerato y COU en el colegio diocesano Pablo VI de A Rúa y comienza estudios de Psicología en la Universidad de Santiago de Compostela en el año 1979. En Enero de 1981 accede a la plantilla de la Xunta de Galicia como auxiliar administrativa donde trabajará hasta septiembre de 2008, momento en que los motivos de salud la partan del mundo laboral.

La irrupción del virus del sida en los años 80 y su adicción a la heroína, superada en 1985, serán claves para el desarrollo de su trayectoria vital, marcada por el diagnóstico como portadora del virus en Febrero de 1986. Futuro Imperfecto (Editorial Galaxia) se publica en noviembre de 2010 como un testamento vital para su hija Lucía, donde reconstruye los primeros años de juventud en Santiago de Compostela en la década de los 70, su relación con la droga y con Nicolás, marido y padre de su hija.

Entre los galardones recibidos por la autora cabe destacar el Premio Losada Diéguez de creación literaria en 2011, el XVII Premio Arzobispo San Clemente y el Premio Frei Martín Sarmiento en 2012.

Futuro Imperfecto se reedita en castellano en 2013, traducido por la propia autora, como parte del proyecto de Mar Maior.

Ratings & Reviews

What do you think?
Rate this book

Friends & Following

Create a free account to discover what your friends think of this book!

Community Reviews

5 stars
223 (41%)
4 stars
197 (36%)
3 stars
88 (16%)
2 stars
24 (4%)
1 star
8 (1%)
Displaying 1 - 30 of 84 reviews
Profile Image for Irene Mataraunlector.
280 reviews1,043 followers
June 12, 2025

Es la segunda vez que leo este libro. Y esta vez no ha dolido menos que la primera vez.

'Futuro Imperfecto' es una preciosa carta de amor y de despedida que Xulia Alonso, la autora, le escribe no solo a su amor, Nico, fallecido a principio de los 90 a causa del SIDA. Pero es también una carta a su hija Lucía, quien comparte apenas sus primeros años de vida con su padre. Una carta dolorosa en la que cuenta su historia de amor.

Supongo que todos aquellos que nuestros padres fueron jóvenes en los 80, este tema será familiar. Más para unos que para otros. Y siempre piensas "qué suerte que no tocó en mi familia".

Xulia nos abre su corazón y nos cuenta su historia de amor con Nico, y su historia de dolorosa relación con la heroína. Adicción que lleva a la pareja a contagiarse de esta maldita enfermedad.

El miedo, la incertidumbre, el rechazo, el enfado... Xulia y Nico pagaron un precio muy alto. Xulia sigue aquí, años después, para contar la historia que Nico no pudo contar.

Si tenéis la oportunidad, leedlo. No os arrepentiréis.
Profile Image for Luis Chinaski.
247 reviews34 followers
January 8, 2025
Que Xulia comparta este libro con nosotrxs es un regalo. No me puedo ni imaginar el dolor y el desasosiego que vivió durante esos años extra en los que solo quedaba agarrarse al presente, pero aquí lo transforma en una celebración a la memoria de aquellos a los que quisimos y se fueron demasiado pronto. También nos habla de la necesidad de tener a gente que te sostenga cuando caes, de la importancia de la dignidad frente a la enfermedad y de la empatía por parte de los profesionales sanitarios. Habla del estigma y la vergüenza como agentes que nos aíslan pero también del amor como espacio para mostrarnos vulnerables ante la incertidumbre. Literariamente, podríamos criticar que el relato de Xulia peca a ratos de ser "demasiado emocional", pero es que sale de las tripas y del puro amor por un compañero de vida. Gracias a ella, la mirada atlántica de Nico acompañará a otra gente con historias (aún) sin contar
Profile Image for Moisés.
271 reviews23 followers
January 28, 2011
Emocionante e próximo, escrito desde o amor. Son razóns de sobra para ler o libro co peito encollido. Con máis entusiasmo que eu, Fran P. Lorenzo dixo no seu blog todo o bo que eu podería pensar deste libro: http://unpaisenlata.wordpress.com/201...
Profile Image for LauraRoRo.
22 reviews1 follower
June 19, 2024
Hoxe lembrei este libro que me fixo chorar tanto aos 17 anos. É unha lectura que doe moito pero que sana e concilia.
Profile Image for ticilici.
82 reviews
December 24, 2024
Este libro representa a la perfección una de las principales razones por las que leo, que es poder abrir ventanas a otras vidas, cuanto más paralelas a la mía mejor.
La historia real de la autora y su marido, que consiguen superar su adicción a la heroína para encontrarse con una infección compartida del VIH. Obviamente, es una historia desgarradora.
También es una historia totalmente sincera por todos lados y esa sinceridad ha saciado toda la curiosidad que la reseña de la librera que nos invitó a Clau y a mí a su club de lectura despertó.
Lo he leído muy rápido porque el lenguaje es muy ágil, la edición es bonita y el papel suave al tacto. Nos gusta.
No le doy todas las estrellas porque hay una repetitividad en el lenguaje y en algunas ideas que no me convencen.
Profile Image for Manuel Gil.
339 reviews60 followers
June 20, 2024
É un libro que, polo xeral, tiven a sensación de que estaba mal escrito. Problemas coas voces, cos saltos temporais, coa propia estrutura do libro… E aínda así non puiden soltalo en tres días. Algo que si consigue é que fala dende a honestidade, dende un sitio que poucos libros conseguen. Se chegas aí dá igual como escribas, pero hai que chegar, amigas…
Profile Image for Alfred Shallcrass.
37 reviews1 follower
September 8, 2025
Honesto y brutal testimonio de los estragos causados por la heroína y el SIDA en una familia gallega durante los años 80.
Profile Image for Raúl.
112 reviews6 followers
September 15, 2022
«A memoria, o elemento fundamental para engarzar os elos que dan sentido á vida, que poder!»


Futuro imperfecto é unha novela autobiográfica onde a autora, Xulia Alonso Díaz, conta a súa historia con Nico, o amor da súa vida, e as aventuras e (sobre todo) desventuras que viviron xuntos.

Ao comezo da lectura deime de conta de que o que estaba contando a autora era a súa propia historia, cousa que non me acabou de convencer, e así me mantiven durante as primeiras páxinas. A medida que avanzaba coa lectura, o «argumento» vólvese moito máis interesante, e mesmo es capaz de coñecer de xeito máis profundo os estragos que deixa a droga durante a década dos oitenta. Futuro imperfecto preséntase para min como a outra cara da moeda que amosa Nacho Carretero enFariña.

Desta forma, Xulia Alonso Díaz expón o seu percorrido polo inferno, un inferno que sabe que é moi probable que nunca acabe, coa súa parella. Ambos os dous adéntranse nunha completa montaña rusa, non exenta de inseguridades, medo, dor, inconsciencia, pero sobre todo de amor. O amor é o eixo vertebral desta novela.

Trátase a aparición do VIH (e a sida), unha enfermidade descoñecida daquela, como consecuencia do consumo constante de drogas. Paréceme moi necesario que existan novelas ou obras que traten sobre esta doenza e axuden a obter a información suficiente para evitar a estigmatización das persoas seropositivas.

Ao principio non tiña moita convicción sobre este libro, pero o interese vai medrando a medida que pasan as páxinas e, inda que haxa capítulos que non teñen tanta relevancia (sobre todo os relacionados coa familia da autora) non podes esperar a ver como se desenvolve a parella no seu propio inferno. Fronte á inmensa dureza e crueza da situación en que se encontran Xulia e Nico, a autora ofrece beleza, pero sobre todo amor. É nos últimos capítulos onde a lectura se fai máis complicada e onde chegas a empatizar máis coas personaxes.
Profile Image for Núria Múnera i Pascual.
95 reviews16 followers
February 15, 2026
Un llibre bonic que reviu la història d'amor al llarg dels anys de dos seropositius, on explica el retrat generacional dels addictes a la heroïna i que van ser víctimes de la SIDA. Escrit en forma de diari com a testimoni i llegat per la seva filla (l'autora pensava que no sobreviuria a la malatia), escrit de forma commovedora i detallada, ens transporta a aquells anys que poc se n'ha parlat i que va marcar tota una generació silenciada i oblidada.

"Llegué al convencimiento de que la vida es una energía que se localiza en el momento de nuestra concepción y que la promueve, pero una vez que respiramos por primera vez, aspirar, espirar, a partir de ese instante, cada minuto, cada segundo, cada fragmento de nuestra existencia se lo debemos a ella, la muerte, a su generosidad, a su capricho, pues podría, sin esfuerzo alguno, en una fracción micronésima de segundo, anular nuestra capacidad de respirar y terminar con nuestro tiempo."
Profile Image for Alba Rodríguez.
14 reviews
March 22, 2026
un libro autobiográfico, unha carta de amor ao seu marido e á sua filla que doe ler pero que tamén cura polo cheo de amor que está
creo que sirve como memoria colectiva desa xeración dos 80

Do futuro ninguén sabe e tampouco debe anticiparse, hai que esperar a que chegue e a que se faga presente para vivilo, resistilo se pesa e gozalo se é livián. O presente sempre é e, se se aprende a colocar o futuro no sitio que lle corresponde, no das elucubracións, no territorio dos soños, disponse de máis capacidade para sentir, para saborear o momento con nitidez e en todos os seus matices, eses mínimos que normalmente nos pasan inadvertidos.
Profile Image for Berta.
4 reviews
March 28, 2026
No tengo palabras para describir este libro. Una historia cruda, cargada de amor y de agonía. La historia de una vida compartida.
Profile Image for Claudia.
28 reviews
January 15, 2026
tan personal, delicat i sensible k set posa la pell de gallina…. m’ha agradat moltíssim
Profile Image for Mireia.
62 reviews
April 3, 2026
Lo que ha escrito Xulia me ha sabido cómo a beber leche cruda, sin filtrar; la historia de tantas personas en los ochenta desde su experiencia personal.
Si lo que buscas es una lectura real y desgarradora para entender lo que fue sobrevivir a los 80 en España, en tiempos de libertad y de destape, pero con dos pandemias silenciosas, la de la heroína y el sida, esta es tu historia y la nuestra.

Frases del libro que para mi dicen mucho, esta vez bastantes:

- Me preparé, pues, para salvarte, y así empezó el último capítulo de nuestra vida juntos, un capítulo que sería de tal intensidad, autenticidad, sencillez y complejidad que, a pesar de fracasar en mi propósito de salvarte, dio sentido a toda mi existencia: la pasada, la presente y la futura, y eso, amor mío, no te salvó a ti, pero sí a mí.

- Murieron los hijos y sobrevivieron los padres. No es el orden correcto, pero de esta forma ocurrió entre 1932 y 1942.

- Muerto Franco, el Orden establecido se desmoronaba y, como ocurrió con el muro de Berlín años después, me empeciné en derribar los mil muros que me habían construido alrededor:

- A los diecisiete años me matricularon en la Universidad de Santiago. Nunca volví a casa y jamás estudié una carrera. Me entregué al descubrimiento del mundo y la vida desde la pasión, la ilusión y la ignorancia más absolutas. Iba a cambiar mi vida e iba a cambiar el mundo. Realmente mi vida sí cambió, pero el mundo… casi me devora. Nada ocurrió como yo lo tenía previsto. Partía de convicciones basadas en errores y tuve que descubrirlo por mí misma: no existe una sucesión ordenada, un ritmo; la justicia no tiene nada que ver con el orden natural, no todo el mundo llega a viejo, la muerte no es lo peor que te puede ocurrir…

- Sin embargo, sentía que no estábamos solos. La muerte se había instalado en nuestra casa y, aunque invisible, ocupaba nuestro espacio y consumía nuestro oxígeno. No era una presencia fría, era una presencia densa. Intentas ignorarla pero es inútil porque no tiene forma, ni masa, solo densidad. Pesa y sientes su peso como una losa.

- Cruel y despiadada ante la pieza más frágil, mi madre, la hice blanco y culpable máxima de toda mi frustración y así se lo hice saber, sin compasión, con ánimo de hacerle daño, como queriendo descargar en ella la responsabilidad y el dolor que yo acumulaba por cada bofetada, insulto, desprecio que nunca provinieron de ella, nunca. De ella nos llegaba la miel con limón, las cataplasmas, la ternura y la protección, pero yo tardé media vida en descubrirlo.

- Pero mi madre es la personificación de la resistencia, de la fortaleza y, sobre todo, ante todo, de la generosidad, porque queriendo morir, sobrevivió a los dos depredadores (mi padre león, yo búfalo) que nos enfrentamos usándola a ella, situada en medio, resignada a su papel, como saco de boxeo.

- Era el año 1978. Franco había muerto tres años antes. Coincidió mi adolescencia con el fin de la dictadura y, de alguna manera, me sentía como los tiempos: optimista, llena de expectativas.

- Quizá si rebobino el ovillo de la memoria pueda explicarme y explicar a los que vienen detrás lo que es, lo que hay, la cara y la cruz de esa moneda brillante pero sin valor que es la droga, tal como la consumimos en nuestra CULTURA DESARROLLADA del PRIMER MUNDO.

- No puedo hablar más que en mi propio nombre y de mi propia experiencia. La relación con las drogas es tan individual e íntima que no me atrevería siquiera a hacer ninguna afirmación rotunda sobre la tuya. Lo cierto es que fuimos muchos los que sentimos una fuerte curiosidad que nos acercó a ese desconocido mundo, no solo sin miedo, sino con verdadera avidez. Todos pagamos la factura del error. Muchos murieron prematuramente, otros un poco más tarde, algunos aún arrastran su adicción como una pesada condena desde entonces hasta hoy, milagrosa y penosamente vivos. Algunos sobrevivimos. Ninguno intacto.

- Mi primer recuerdo me traslada a mi cama, en aquella pensión, en mi primer año en Santiago. Había vomitado, pues ese es el primer efecto de la heroína al entrar en el cauce sanguíneo: vomitas. No es aparatoso, es un acto automático, mecánico y rápido, lleno de simbología: la heroína te vacía y, luego, te ocupa.

- Solo sé que, poco a poco, la heroína ocupó más y más espacio en nuestras vidas hasta apropiarse absolutamente de ellas, situándose en el centro y forzando que toda nuestra actividad girara a su alrededor.

- Siento vergüenza de mí misma, una profunda vergüenza. Ya he perdido mi capacidad de decidir, mi voluntad, me drogo, soy toxicómana, drogadicta y, además, no quiero serlo y no puedo dejar de serlo. Siento vergüenza. Sé que tarde o temprano no seré capaz de mantener dos vidas tan incompatibles sin que una devore a la otra, y es evidente cuál prevalecerá si no ponemos algún remedio.

- Ahí empezaron los meses de la VERGÜENZA, donde tú y yo, siempre juntos pero ya aislados uno del otro, nos abandonamos sin resistencia alguna a la inercia, al hábito, a la rutina, al ritmo que la heroína nos impuso.

- Nos mirábamos con compasión uno al otro, ninguno de los dos era capaz de tomar las riendas y cada uno se sentía culpable de su incapacidad. Ritual de normalidad.

- No fue una buena época aquella para crecer, no solo para mi padre, también para todos los que se criaron durante la guerra. No fue una buena época y no fue mejor la posguerra, menos ruidosa quizá pero más siniestra. Mirando atrás, revisando la memoria que me fue transmitida y los propios recuerdos que tengo, ya pertenecientes al final de la dictadura, me siento ridícula pensando que la nuestra fue una generación castigada.

- Cuando las patrullas de la policía venían de ronda, a verificar que todo estuviera en orden (algunos estaban allí cumpliendo condena, bajo tutela judicial), Leo desaparecía. Alguien lo avisaba siempre y él encontraba la manera de hacerse invisible. Se trataba de protegerlo de la cárcel, no por complicidad con el delito, sino porque la cárcel significaría la vuelta de Leo al Infierno de las drogas y eso, sobre todo eso, era lo que allí se intentaba evitar. Para Leo se había acabado el tiempo de volver atrás, ya no tenía margen de maniobra. Fuera de la inclusa tenía demasiadas cuentas que pagar y el resto de su vida ya no daba el saldo suficiente para zanjarlas.

- La adicción física se supera rápido, pero las secuelas psíquicas, la tendencia a regresar al regazo de las drogas para eludir el esfuerzo de reaprender a vivir, a decidir, a organizar el tiempo prescindiendo de la conocida rutina (buscar, conseguir, consumir, un día y el siguiente y el otro, y así todos), esa inercia no se supera tan fácilmente, pero era posible.

- Se situaron en formación para compartir con nosotros la pesada losa que cargábamos, regalándonos el don más preciado del que disponemos: el tiempo, su tiempo.

- Miraba por la ventana y el contraste entre la explosión de la primavera en el exterior y tu agonía en aquel pequeño cuarto, me desconcertaba. Nuestra vida se acababa, se escapaba ante mis ojos, incapaz de retenerla y el resto del mundo no se daba cuenta, todo seguía en movimiento ajeno a nuestra realidad injusta e irreparable.

- No sé cuándo, pero en algún momento lo entendí: yo soy la que nunca te perdió del todo. Lucía sí, ella sí te perdió, porque su memoria no te retuvo. Vosotros os perdisteis el uno al otro; yo os he conservado a ambos.

- Qué suerte la de Lucía de tener una madre-poeta, con esta sensibilidad tan mágica que le narra lo que fueron aquellos años ochenta de amor y libertad, pero también de heroína y SIDA.
Profile Image for Anat.
159 reviews6 followers
May 8, 2021
"Vida y literatura caminan a veces estrechamente enlazadas.
Así ocurre en esta novela en la que la autora recrea su experiencia personal enmarcada en la bulliciosa década de 1980. El relato de una exploración vital en pleno proceso de euforia libertaria colectiva marcada por grandes descubrimientos y sus consecuencias: el amor, la amistad, las drogas, el VIH, el SIDA..."
Profile Image for Sabela Ochoa.
7 reviews
February 16, 2025
Real, sin adornos, honesta.

La euforia de la juventud, la dureza de la adicción, el miedo al futuro y la belleza de un amor que resiste. Un
libro que duele, pero llena de esperanza. Me ha dejado el corazón encogido y, al mismo tiempo, con ganas de abrazar más fuerte a los que quiero!!!!
Profile Image for Meri.
9 reviews
November 22, 2025
Creo que lo he leído en el punto de mi vida en que necesitaba leerlo. Qué difícil es ser el que acompaña, qué complicado es vivir con la culpa y qué bonita la posibilidad de recordar.
Profile Image for Juanki.
10 reviews
February 2, 2026
Una carta a la memoria, un diálogo entre el pasado y un futuro incierto pero que sin duda es imperfecto. ¿Qué le dices a tu amor cuando ya no está contigo? ¿Qué le dices cuando eres tú quien no estará?

La vida y la muerte bailan tan cerca que se permiten mirarse a los ojos y decirse la verdad. Un relato desgarrador y, de alguna manera, reconfortante. Una historia de amor profundo y sincero, de esos que no se pueden contar y que obligan a mantenerse en secreto.

Un amor entre yonkis, un amor entre amigos, el amor incondicional de unos padres, el amor eterno hacia una hija. Un amor imperfecto que no quiere callar, que necesita tener voz propia para contar su historia y construir una memoria necesaria, para que otros no la borren.

Una memoria que ahora también forma parte de nosotros gracias a Xulia Alonso.

4,5 ⭐
Profile Image for Ada.
46 reviews1 follower
August 13, 2025
Empeza mal, todo pinta terrible, e o é, pois trata da perda, da enfermidade, da dor, da adición, o Sida,...pero inda así transmite cousas moi bonitas, o amor de parella, aos fillos, aos pais, a necesidade de coidar e ser coidado, a importancia dos amigos e das redes de apoio, da loita conxunta... (intensa, pero non tanto coma este libro).
Profile Image for Andrea.
85 reviews10 followers
February 17, 2026
4'5/5 ⭐️

Xa o lera fai 10 anos ou máis e aínda así non puiden evitar chorar co final, que tristura 😮‍💨

Gustoume moito relelo porque apenas me acordaba del e desfruteino tanto como a primeira vez. Nárranse cousas moi crúas dunha forma moi real e sen intentar maquillar nada, tal cal aconteceron.

Para min é unha carta de amor a Nico e unha forma da autora de plasmar as súas lembranzas, tanto para non esquecelas ela como para deixárllelas á súa filla e á vez dalas a coñecer ao mundo.
Profile Image for Alejandra Alonso.
20 reviews
March 26, 2026
Que libro tan precioso, que generosa la autora compartiendo esta historia y que bien está escrito. Duele en cada capítulo, y no me quiero ni imaginar cuanto a las generaciones que vivieron esto de cerca. Una de las cosas que más me ha gustado es como está escrito desde el amor a Nico, a su hija y a sus amigos, desde el agradecimiento a toda la gente que estuvo a su alrededor y desde el entendimiento cuando mira atrás y recuerda todas las cosas que sucedieron con su familia y su juventud. Nunca hay reproche ni queja, nunca habla de quienes (seguro) se alejaron y no los acompañaron. Creo que gracias a eso consigue transformar su historia en algo bonito aunque durísimo. Tengo el corazón encogido pero me ha encantado.
Profile Image for Alixe.
168 reviews
December 28, 2024
Mazazo emocional. Una perspectiva única sobre la muerte de un ser querido, cruda aunque sensible; cercana y reconocible. Hay que elegir bien en qué momento leer este libro.

(Algunas elecciones de estilo no me han caído en gracia, pero eso no le ha quitado efectividad y he acabado KO igualmente)
Profile Image for Cristina.
56 reviews2 followers
March 16, 2026
Sabéis? I did this to myself so this one is on me. Sabía lo que era y aún así decidí leerlo porque masoca se nace. Muy bonito, muy bien escrito, pero no creo que vuelva a sonreír jamás. El mundo es un lugar horrible y el amor no es una magia.
Profile Image for Gonza M Fontán.
232 reviews12 followers
November 27, 2023
3,5. Repítense metáforas e expresións ás veces de forma un chisco cansina pero son súper bonitas a un tempo e sempre da man da escritura obsesiva repetitiva reiterativa, pero como un pouco coñecer a historia xa fai que enganche menos. Aínda así precioso e imprescindible.
Profile Image for Elene Kortabarria.
30 reviews2 followers
January 16, 2026
4,5 Desgarrador 💔

No le pongo un 5 porque me molesta que repita tanto lo de la "mirada atlantica"
Profile Image for Carla Fontán.
9 reviews
August 25, 2024
en poucas palabras, é unha historia de amor.

o relato é moi duro pero resúltame incrible o amor da autora por nico, e como nunca deixa de estar ao seu carón nesa terrible loita.

Profile Image for Almudena Albarrán.
22 reviews
Read
March 15, 2026
“Alguien dijo que un paso atrás no siempre es un retroceso, sino que sirve para tomar impulso. No es posible volver a empezar. No se puede volver atrás”
Displaying 1 - 30 of 84 reviews