Ο ξενομερίτης κοντοστάθηκε στο πλατύσκαλο της Μητρόπολης, μέσα στο πανωφόρι του και αντίκρυσε έντρομος το εξής: Πυγολαμπίδες, αλογόμυγες και μία πεταλούδα. «Όχι ρε γαμώτο, τι δουλειά έχει η πεταλούδα εδώ;» μωρέ η πεταλούδα;» «Δεν είναι σύνθετη λέξη». «Eίvαι». «Τι είναι μωρέ βλαμμένε; "Πέτα" και "λούδα"; Τι σκατά είναι το "λούδα";» «Οι πεταλούδες κανονικά λέγονται λεπιδόπτερα». «Ρε... η πεταλούδα το αντικείμενο. Έχω μία πεταλούδα». «Σουγιά εννοείς;» «Ναι». «Ναι, αυτό είναι όντως πρόβλημα. Έρχεται αστυνομικός μαζέψου».
«Καλησπέρα σας, κύριοι...» είπε ο αστυνομικός. Ο ξενομερίτης με απόλυτη μαεστρία τρύπησε τα αριστερά πλευρά του αστυνομικού, σαν να ήταν μπαλόνι. Τριάντα μαχαιριές. Και προφανώς τον σκότωσε. «Γιατί το έκανες αυτό! Τι σε έπιασε; Τι θα τον κάνουμε τώρα αυτόν;» Τι εννοείς; Θα τον κρατήσω προφανώς, γι' αυτό τον σκότωσα». «Γιατί;» «Γιατί ο αστυνομικός είναι σύνθετη λέξη, η πεταλούδα όχι. Πάμε να φάμε».
Ο ξενομερίτης, έβαλε τον αστυνομικό στο αριστερό του εσώτσεπο, μαζί με τις πυγολαμπίδες και τις αλογόμυγες. Άφησε την πεταλούδα στο έδαφος. «Νόμιζα ότι σε αυτήν την τσέπη βάζεις μόνο έντομα». «Ναι, γι' αυτό έβαλα και τον αστυνομικό». «Είναι έντομο;» «Ναι, σκουλήκι». «Τα σκουλήκια δεν είναι έντομα». τι είναι;» «Αννελίδες». «Και τα έντομα δεν είναι αννελίδες;» ρε, τα έντομα είναι αρθρόποδα. Άλλη συνομοταξία οι αννελίδες, άλλη τα αρθρόποδα». «Ε, βλακεία. Τζάμπα τον έφαγα τον άνθρωπο». είναι για τον άνθρωπο φίλε μου, μην το σκέφτεσαι».
Έπιασαν ο ένας το χέρι του άλλου και χάθηκαν στο ηλιοβασίλεμα.
Αν γνώριζα ότι ζω την τελευταία μέρα της ζωής μου και έπρεπε να διαβάσω ένα βιβλίο, τότε θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο: Δεν θα διάβαζα κανένα βιβλίο.
Μια συμπαθιτική προσπάθεια, εύκολο στην ανάγνωση του με την ευκολία δυστυχώς να βασίζεται στην προβλεψιμότητα του ταλαιπωριμενου χιούμορ. Κλασσικη χρήση αναφορων στην pop κουλτουρα, σε μια προσπαθεια γελιου με το τσιγελη, ενω τα οντως ενδιαφεροντα σημεια θαβονταν κατω απο μακροσυρτες αφηγησεις, η οποιες καταληγανε σε ενα χλιαρο punch-line. Επιανα πολλες φορες τον εαυτο μου να περναω ολοκληρες παραγραφους μεχρι και σελιδες ωστε να δω αν οντως αυτη η ιστορια πηγαινε καπου. Γενικα αν γνωριζει ο αναγνωστης τον ραπερ τοτε πιθανον να του ειναι ευχαριστο και ως αναγνωσμα. Προσωπικα εγω δεν τον γνωριζω οποτε τον κρινω ως συγγραφεα.