Светот што го избрав

by Kalina Maleska, Калина Малеска

Романот ја раскажува приказната за трансформацијата на Леона, чие чувство за себе и сопствениот идентитет се менува низ контактот со луѓето и просторите: подрумот во кој се вселува, состанарите и околниот двор, членовите на одборот за наставни програми, канцеларијата за состаноци, барот…

На почетокот од романот протагонистката, по дваесет години живот со своето семејство, се соочува со нова ситуација, без стан, без работа, без пари, со привремен ангажман. Новите околности и луѓето што ги запознава кај неа поттикнуваат сеќавања, интроспекција, анализа на своите и на туѓите постапки, изнаоѓање на причините зад нив.

Genres: Fiction

122 pages, Paperback

First published January 1, 2024

Reviews

[Anchi]

Дали изборите што ги правиме нѐ дефинираат, класифицираат, нѐ оковуваат во одредени рамки? Дали е во ред да ги перципираме стриктно како правилни или погрешни, или можеби како можности кои ни дозволуваат да учиме и созреваме, со сите свои последици?

Тоа што за некој е вистина, правилно, прифатливо, вредно, друга личност може поинаку да го толкува. И тоа е во ред, во ред е што не може сите да сме по ист калап, во ред е што не секогаш ќе се согласуваме и поддржуваме. Најважно е секому да дозволиме да направи свој избор, да не го попречуваме да си изгради свој свет, затоа што секој човек е комплексен свет за себе. Но бидејќи начинот на кој ние ги перципираме другите светови и начинот на кој тие нѐ перципираат нас често открива заблуди, илузија, непоклопување, тогаш што можеме да направиме во тој случај? Можеме само да го оставиме другиот да управува со својот свет, а нам најпаметно ни е да живееме и да постапуваме како што мислиме дека треба во нашиот.

Книгата е уштен еден финалист за Роман на годината. Ми се допадна, но ми фалеа малку повеќе страни. Исто така ми пречеше што никаде не се спомнува дали главниот лик, Леона, има морална дилема поради тоа што се заљубува во маж кој е во брак, не знам дали е тоа за да ѝ се даде поинаква димензија дека не е совршена како лик или скроз е превидено ова. И општо тоа заљубување е од нигде никаде, избрзано ептен, да не речам ко трето одделенска симпатија, па не ми беше убедливо. Најмногу ми се допадна што на крај не дозволи никој да ја расколеба и сѐ уште не сум одлучила за кој сметам дека е посветена последната реченица.

[Златко Стојковски]

Ова е еден краток, концизен роман за кој најмногу ме плашеше дека може да забега во феминистички патетики, но за среќа остана на иста патека од почеток до крај. И многу ми се допадна! Тоа е приказна за изборот, или подобро за сите избори кои ги правиме, од кои еден - изборот на себеси пред светот, нормите, „нормалното“ (...) иако може да изгледа неумесен, несоодветен и да изгледа како да води кон пропаст, ултимативно води кон вешто осмислената последна реченица на Малеска:

Дека те запознав и те избрав тебе - овој свет, овие луѓе, ова дете. Дека не заборавам секоја ноќ да те погалам пред заспивање.

Ова можеби личи на отворен крај, но според мене - не е, и намерата не била таа. Зашто не е важно кој бил изборот кој го направила Леона. Важно е што на крај тој избор и донел таква среќа.

Ова е еден навистина убав роман, прекрасно и навистина умешно напишан, во кој делува како ни еден збор да не е одвишок, се е одмерено, концизно, кратко. За ваков текст сметам дека е потребна писателска зрелост каква Малеска несомнено поседува (иако, за жал, за мене ова е прв прочитан нејзин текст, но секако нема да остане последен). Немам прочитано многу од романите од 2024 година, а од тоа што имам, ми делуваше како година со послаба книжевна продукција. Но „Светот што го избрав“ сметам дека заслужено ја доби наградата „Роман на годината“, зашто е зрел и особено силен текст кој секој човек треба да го прочита. И да се избере себеси.

[Јордан Kocevski)]

Оваа ми е прва прочитана книга од Калина и на самиот почеток ме освои со првиот параграф.
Ми се допадна обработената тема и како ѝ беше пристапено од повеќе аспекти (случки/ настани) што ми овозможи подобро да ја доживеам неодлучноста на Леона. Сцените од минатото и интеракцијата со луѓето од сегашноста (посебно онаа кратката со сопругот) зборуваа за комплексноста на главниот лик, за длабочината на нејзините рани и последиците врз неа сега.
Иако доживував некаква промена кај главниот лик, но и се присутни то двоумење, сепак крајот ме остави со чувство на недовршеност, затоа што дел од проблемите/ прашањата кои беа начнати не беа одговорени, и покрај тоа што имаше промена кај Леона.

[Kristina ☆]

Ми се допадна темата, не ми се допадна како беше изведена. Нешто недостасуваше, дали повеќе страни, дали поизразена длабочина, не знам.

[Aleksandra Stojanoska]

“Си поставив себеси стапица за да се заштитам од своите стравови.“
“Постоев, во еден друг затворен, ограничен свет.“
“Како може да се живее ако се нема свет за живеење.“

Книгава носи чувство на заплетканост во процесот на саморазбирање и самоизразување. Преобразбите низ животот, емоциите што не се наши или не ги разбираме, како и неможноста да се гледа сè во целост, се многу специфични аспекти од искуството на човечкото постоење. Тоа е чувство на губење контрола над своите емоции или размислувања.
Светот не е секогаш логичен, и честопати се случува да се чувствуваме заглавени во некои ситуации каде што не можеме целосно да го разбереме контекстот или мотивите на другите. Но, оваа приказна е приказна за храброста, за самопреобразувањето, за тоа како се променуваме со текот на времето и како се прилагодуваме и стануваме похрабри од тоа што сме.
“Раскажана гласно, мојата приказна се здобива со поинаков контекст, ме претставува похрабра отколку што сум била“

Ви ја препорачувам👍

[Ardita]

I thought I was reading a dystopian novel in the first chapter, what with the woman sleeping in a moldy basement and rusty pipes going down the hallway. Why else would someone be living there, unless the world outside has fallen apart? But no, it is set in normal Skopje…yeah

Having to buy a basement for a house…

There’s several things to think about after finishing this novel, as the author touches on many subjects albeit briefly. But for me the theatrics of the committee board meetings stand out because it reminds me of how pointless and absurd institutions and governments can be. The powers that be already know the epilogue; the program will pass. Yet, the meetings have to be held, the members play their parts in the performance, all puppets who futilely exert their will by expressing opinions that don’t matter. And the director of the play, Nikolovska, specifically appointed there because she can be controlled. It isn’t far from the political reality of our government. Not far at all.

Another thing to note is that Leona, the protagonist, knew that she had no choice in some matters. But other matters where she could choose, she did so, and she lives at peace with herself because she made her own choices, suffered her own consequences and not anyone else’s. She did not live in anyone else’s world but the world she chose.

[Olja]

3.5 ⭐️

[Марија Андреева]

Интересен лик, интересна приказна, се чита на едно седнување, а има некоја специфична бавност и меланхолија, но на начин што прави да се чувствувате како дел од тој свет.

[Simon]

An interesting little story about a woman striking out on her own and asserting her own identity. A little under-developed perhaps.

[Biljana Bogdanovska]

Мало книжуле, но одличен роман. Прогласен за Роман на годината во 2025 година. Ми се допадна темата - една интроспекција на жена, која со единствените заштедени пари може да купи делче од куќа, во Црниче, Скопје, но со таа купопродажба таа си обезбедува место каде може да си биде своја. Собата е подрумска, со куп гуми од автомобили и дрва во ќошот, но е нејзина. Не ги кажува причините зошто заминала од својот сопруг, затоа што книжето е посветено на моментот кога веќе е донесена одлука, па сега се живее со „последиците“. Последици лоши нема, иако овој збор секогаш ја има таа негативна конотација. На еден многу човечки начин, раскажува за деновите потоа, за помошта од една вечна пријателка, која секогаш ѝ се наоѓа во животот, за учеството во една комисија кога треба да ги донесе новите образовни програми, на чело со корумпирана претседателка. Мислите, желбите, потребите, привлечноста, одбивноста кои ги чувствува кон ликовите кои ги среќава...
Најмногу ми се допадна искреноста во нејзините размислувања, всушност она што секогаш нѐ мачи - личностите од кои не можеме да избегаме, затоа што се крвно поврзани со нас. Овојпат - тетката. Нејзините сурови забелешки што ги слушала како дете, одѕвонуваат во нејзината грала, при секое нејзино размислување. Колку само траги оставаат тие зборови на „воспитување“ додека сме биле мали, па и далечината не може да ни ги избрише од сеќавање. Напротив, токму тие зборови што и тогаш се коселе со нашите размислувања, а сега веќе и со право, сепак се првите што ни паѓаат на памет, при секоја одлука, дали нешто да направиме или не. Мислите ни се затруени со зборовите на некои што само имале храброст гласно да ги изречат и да ги повторуваат при секоја прилика, додека длабоко во нас не се врежале. А секако, различно гледиште од нивното, ниту сакаат да слушнат, ниту некогаш би прифатиле. Прочитајте ја „Светот што го избрав“ и изберете си го вашиот!

[Ema]

прекрасни лирски реченици завиени во меланхолично руво. едноставно, прекрасен роман.

[Neha Mishra]

I like the story but the writing could be better. Some very obvious mistakes in the grammar and spellings!

[Fredrik Heby]

The story is good with a nice societal criticism. However, the English is really bad and full of mistakes. This book should have been translated by a native English speaker.