What do you think?
Rate this book
The Scapegoat
An engrossing and richly panoramic novel from a major new writer, based on a true story...
In 1948, the body of an American journalist is found floating in the bay off Thessaloniki. A small-time Greek journalist is tried and convicted for the murder...but when he's released twelve years later, he claims his confession was the result of torture.
Flash forward to contemporary Greece, where a rebellious young high school student is given an assignment for a school find the truth. And as he begrudgingly takes it on, he begins to make a startling series of gripping discoveries--about history, love, and even his own family's involvement.
Based on the real story of famed CBS reporter George Polk—journalism’s prestigious Polk Awards were named after him— The Scapegoat is a sweeping saga that brings together the Greece of the post-World War II era with the Greece of today, a country facing dangerous times once again.
As told by key players in the story—the dashing journalist’s Greek widow; the mother and sisters of the convicted man; the brutal Thessaloniki Chief of Police; a U.S. Foreign Office investigator, and, finally, the modern-day student, in the novel's most stirring narration of all-- The Scapegoat confronts questions of truth, justice, and sacrifice...and how the past is always with us.
In 1948, the body of an American journalist is found floating in the bay off Thessaloniki. A small-time Greek journalist is tried and convicted for the murder...but when he's released twelve years later, he claims his confession was the result of torture.
Flash forward to contemporary Greece, where a rebellious young high school student is given an assignment for a school find the truth. And as he begrudgingly takes it on, he begins to make a startling series of gripping discoveries--about history, love, and even his own family's involvement.
Based on the real story of famed CBS reporter George Polk—journalism’s prestigious Polk Awards were named after him— The Scapegoat is a sweeping saga that brings together the Greece of the post-World War II era with the Greece of today, a country facing dangerous times once again.
As told by key players in the story—the dashing journalist’s Greek widow; the mother and sisters of the convicted man; the brutal Thessaloniki Chief of Police; a U.S. Foreign Office investigator, and, finally, the modern-day student, in the novel's most stirring narration of all-- The Scapegoat confronts questions of truth, justice, and sacrifice...and how the past is always with us.
246 pages, Hardcover
First published October 22, 2012
18 people are currently reading
823 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 73 reviews
March 6, 2017
3.5 stars
September 7, 2016
Ωραία η γραφή της Νικολαϊδου, μου είχε αρέσει πολύ και το προηγούμενο της, το "Απόψε δεν έχουμε φίλους". Στα ατού του συγκεκριμένου, εκτός από την ιστορία και το πώς την αντιμετωπίζει, και η πολυπρόσωπη αφήγηση.
April 29, 2021
Ένα ιστορικό μυθιστόρημα, είναι και αυτό της Σοφίας Νικολαΐδου: " Όταν χορεύουν οι ελέφαντες ". Αναφέρεται στην υπόθεση Στακτόπουλου και τη δολοφονία του Αμερικανού δημοσιογράφου Πολκ, το 1948.
Μια υπόθεση, την οποία όσοι κάποια στιγμή γνωρίσαμε, σε οποιονδήποτε βαθμό, ξέραμε ότι ήταν στημένη. Και δυστυχώς, αν και πιθανόν οργιστήκαμε, κατά βάθος ξέραμε ότι ήταν σχεδόν φυσιολογικό. Να καταδικάζεται ένας άνθρωπος, πιθανότατα αθώος, διότι τα μικρά η μεγάλα παιχνίδια που εξελίσσονται πάνω από εμάς, έτσι όριζαν. Ο Στακτόπουλος, δημοσιογράφος στην εφημερίδα "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ", συμπαθών του ΚΚΕ ( το μόνο του σφάλμα! ) φυλακίζεται, ενώ οι δύο τάχατες συνεργοί του, μέλη του κομμουνιστικού κόμματος καταδικάζονται ερήμην εις θάνατο. Αποδεικνύεται αργότερα, ότι ο ένας, ο Βασβανάς ήταν εκτός Ελλάδας και ο άλλος ο Μουζενίδης ήταν νεκρός, την περίοδο που έγινε ο φόνος. Όταν αποφυλακίζεται ο Στακτόπουλος, σε κάθε τόνο διακηρύσσει την αθωότητα του, τέσσερις φορές ζητά την αναψηλάφηση της δίκης του, αλλά το "φοβισμένο;" δικαστικό σύστημα του το αρνείται...
Είναι μια ακόμα από εκείνες τις ιστορίες της Πατρίδας μας, που πλήγωσαν τον Λαό μας. Μια από εκείνες τις ιστορίες, που μας μοίρασαν σε καλούς και κακούς, σε νικητές και ηττημένους, σε εντός και εκτός συστήματος. Τυχερή, μέσα στη σημερινή της ατυχία, η νεολαία της Πατρίδας μας, που δεν ζει αυτόν τον παραλογισμό. Βγαίνεις ως χώρα νικήτρια μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, προσαρτάς ένα σημαντικό κομμάτι, τα Δωδεκάνησα κι εμείς αντί να ενωνόμαστε για να ορθοποδήσει ο τόπος μας, σκοτωνόμαστε μεταξύ μας, νομίζοντας ότι έτσι θα λύναμε τα προβλήματα του κόσμου. Και ακόμα χειρότερα, τελειώνει ο Εμφύλιος και οι αντιμαχόμενες παρατάξεις αρνούνται να δώσουν τα χέρια και να προχωρήσουν ως ένας Λαός. Ξέρω, οι πληγές είναι βαθιές και πονάνε, από όποια μεριά κι αν βρέθηκες. Δυστυχώς οι νικητές αρνούνται συγχώρεση στους ηττημένους ομοεθνείς τους αλλά και οι ηττημένοι ονειρεύονται ότι μένουν με το όπλο παρά πόδας....
Βόλευε! Βόλευε στους στρατηγικούς σχεδιασμούς των νέων αφεντικών του κόσμου αυτού. Οι Άγγλοι που παρέδιδαν την περιοχή στους Αμερικανούς, οι Σοβιετικοί που ακόμα δεν ξέρουμε για ποιον λόγο δεν επενέβηκαν ( με οποιονδήποτε τρόπο ) να σταματήσει ο εμφύλιος, αφού γνώριζαν ότι η περιοχή είχε δοθεί στη δύση.
Οι δικοί μας ηγέτες... ηγετίσκοι θα έλεγα καλύτερα, από τη μια πλευρά να αγωνίζονται να γίνουν τα καλά παιδιά του δυτικού κόσμου και από την άλλη πλευρά να αρνούνται να δουν την πραγματικότητα. Αφελείς οι επισημάνσεις; Ίσως!
Μέσα σε αυτό λοιπόν το ιστορικό πλαίσιο, η μοίρα(;) όρισε τον Στακτόπουλο να είναι το εξιλαστήριο θύμα στο φόνο του Πολκ. Χορεύουν οι ελέφαντες και πάντα την πληρώνουν τα μυρμήγκια... Ένα μυρμήγκι ήταν ο Στακτόπουλος, που η εξουσία δεν είχε τον παραμικρό ενδοιασμό να το πατήσει... Πάντα αυτό κάνουν οι εξουσίες. Φτάνει να μην βρεθείς στο δρόμο τους! Δεν φταις σε τίποτα! Σε τίποτα! Παρά μόνο, ότι ήσουν εκεί τη λάθος ιστορική στιγμή. Αν δεν ήταν ο Στακτόπουλος θα ήταν κάποιος άλλος. Κάποιος άλλος άνθρωπος!
Στο μυθιστόρημα της Νικολαϊδου, όλα αυτά ξεδιπλώνονται ξανά, χάρις σε έναν μαθητή της τρίτης Λυκείου, του Μηνά, ο οποίος αν και έχει τα φόντα να περάσει σε όποια σχολή θέλει, αρνείται καν να δώσει τις περίφημες πανελλήνιες εξετάσεις. Ο Σουκιούρογλου, ο καθηγητής του της Ιστορίας, για να τον επαναφέρει στην πραγματικότητα(;), του αναθέτει ως εργασία τη διερεύνηση της υπόθεσης Στακτόπουλου. Η συγγραφέας με ένα συνεχές μπρος πίσω, από τo σήμερα στη δεκαετία του 50 και πάλι στο σήμερα, παρουσιάζει την υπόθεση αλλά και προσπαθεί να μπει στην ψυχή των σημερινών λυκειόπαιδων, που στα πιο ανέμελα τους χρόνια τους, συνθλίβονται κάτω από ένα ασήκωτο εξεταστικό σύστημα, διεκδικώντας το μέλλον τους.... "Για τον Σουκιούρογλου οι Πανελλαδικές ήταν τα καυδιανά δίκρανα. Ο εξευτελισμός που έπρεπε να υποστούν οι μαθητές προκειμένου να μυηθούν στο επόμενο στάδιο. Ο μέσος άνθρωπος θεωρούσε ότι οποιαδήποτε άλλη επιλογή εκτός απ' το πανεπιστήμιο θα απέβαινε καταστροφική για τα ευφυή παιδιά που είχαν την προαίρεση και την επιθυμία να εκπαιδευτούν. Όμως η πραγματικότητα δεν αντιστοιχούσε στο ιδεαλιστικό αυτό αποκύημα. Πράγμα που απολάμβαναν οι πρωτοετείς φοιτητές και κατέληγαν στα πέριξ του ιδρύματος καφενεία. "
Συγχρόνως όμως η συγγραφέας φέρνει στο προσκήνιο κάποια ερωτήματα. Τι είναι η ιστορία; "Τα ιστορικά γεγονότα φτάνουν σε μας ήδη ερμηνευμένα, είναι πιο πονηρό απ΄ ότι νομίζουμε, θυμόταν τη φράση ενός δόκτορα με καρέ μαλλί και συρμάτινο σκελετό στα γυαλιά, πολύ σίγουρου για τον εαυτό του. Το ιστορικό συνεχές δεν έχει αρχή, μέση και τέλος διακήρυσσε. Η ιδεολογία της περιοδολόγησης έχει παρέλθει προ πολλού. Δεν μπορούμε να κόβουμε την ιστορία σε φέτες. καιρός να το παραδεχθούμε. Η ιστορία είναι μια κατασκευή. Μυθοπλασία, αυτή είναι η λέξη που ταιριάζει." Άραγε μαθαίνουμε ποτέ, τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα; Αυτά, που έχουν αποτυπωθεί στα διάφορα ιστορικά βιβλία, είναι ακριβής εξιστόρηση εκείνων των γεγονότων ή φιλτραρισμένα από τη ματιά του κάθε συγγραφέα; Υπάρχει αντικειμενικότητα στην καταγραφή της ιστορίας; Μπορεί να υπάρξει ή όλα καλύπτονται κάτω από τις κυρίαρχες ιδεολογίες; Την ιστορία εντέλει ποιος τη γράφει; Ο νικητής και μόνο;
Τι είναι η δικαιοσύνη; "Η δικαιοσύνη είναι τυφλή; Ή μήπως κι αυτή υποτάσσεται στη δύναμη των γεγονότων που συμβαίνουν εκείνη τη στιγμή; Ένοχος; Αθώος; Ο Στακτόπουλος καταδικάστηκε. Δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος σήμερα που να πιστεύει στην ενοχή του. Δικαστική πλάνη ή η δικαιοσύνη σε διατεταγμένη υπηρεσία; Μελετώντας προσεχτικά και σημειώνοντας τα highlights με το φωσφοριζέ μαρκαδοράκι του, ο Μηνάς κατάλαβε ότι η δικαιοσύνη είναι μια έννοια θεωρητική. Άμωμη στα χαρτιά. Στην πράξη όμως αρχίζουν οι διασαφηνίσεις, οι αστερίσκοι, οι ερμηνείες και οι διαξιφισμοί. Τα επιστημονικά βιβλία δεν είχαν κάθαρση, όπως οι τραγωδίες, ούτε αίσιο τέλος, όπως τα παραμύθια και οι σαπουνόπερες. "
Το Χορεύουν οι ελέφαντες της Σοφίας Νικολαΐδου διαβάζεται εύκολα, σε φέρνει νοερώς στη Θεσσαλονίκη, σε δύο διαφορετικές περιόδους της ιστορίας ( δεκαετία του 50 και στα σημερινά χρόνια της κρίσης ), διερευνά τη σχέση της ιστορίας και της δικαιοσύνης, προβληματίζει για μία ακόμα φορά για τη "λογική" του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Ένα μυθιστόρημα, που προβληματίζει γενικότερα, μια ιστορία που συμπληρώνει μία ακόμα ψηφίδα στο μωσαϊκό της ιστορίας της Πατρίδας μας. Της οδυνηρής, τις περισσότερες φορές ιστορίας μας...
ΥΓ: Η υπόθεση Πολκ, επισήμως είναι μη εξιχνιασμένη.
Μια υπόθεση, την οποία όσοι κάποια στιγμή γνωρίσαμε, σε οποιονδήποτε βαθμό, ξέραμε ότι ήταν στημένη. Και δυστυχώς, αν και πιθανόν οργιστήκαμε, κατά βάθος ξέραμε ότι ήταν σχεδόν φυσιολογικό. Να καταδικάζεται ένας άνθρωπος, πιθανότατα αθώος, διότι τα μικρά η μεγάλα παιχνίδια που εξελίσσονται πάνω από εμάς, έτσι όριζαν. Ο Στακτόπουλος, δημοσιογράφος στην εφημερίδα "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ", συμπαθών του ΚΚΕ ( το μόνο του σφάλμα! ) φυλακίζεται, ενώ οι δύο τάχατες συνεργοί του, μέλη του κομμουνιστικού κόμματος καταδικάζονται ερήμην εις θάνατο. Αποδεικνύεται αργότερα, ότι ο ένας, ο Βασβανάς ήταν εκτός Ελλάδας και ο άλλος ο Μουζενίδης ήταν νεκρός, την περίοδο που έγινε ο φόνος. Όταν αποφυλακίζεται ο Στακτόπουλος, σε κάθε τόνο διακηρύσσει την αθωότητα του, τέσσερις φορές ζητά την αναψηλάφηση της δίκης του, αλλά το "φοβισμένο;" δικαστικό σύστημα του το αρνείται...
Είναι μια ακόμα από εκείνες τις ιστορίες της Πατρίδας μας, που πλήγωσαν τον Λαό μας. Μια από εκείνες τις ιστορίες, που μας μοίρασαν σε καλούς και κακούς, σε νικητές και ηττημένους, σε εντός και εκτός συστήματος. Τυχερή, μέσα στη σημερινή της ατυχία, η νεολαία της Πατρίδας μας, που δεν ζει αυτόν τον παραλογισμό. Βγαίνεις ως χώρα νικήτρια μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, προσαρτάς ένα σημαντικό κομμάτι, τα Δωδεκάνησα κι εμείς αντί να ενωνόμαστε για να ορθοποδήσει ο τόπος μας, σκοτωνόμαστε μεταξύ μας, νομίζοντας ότι έτσι θα λύναμε τα προβλήματα του κόσμου. Και ακόμα χειρότερα, τελειώνει ο Εμφύλιος και οι αντιμαχόμενες παρατάξεις αρνούνται να δώσουν τα χέρια και να προχωρήσουν ως ένας Λαός. Ξέρω, οι πληγές είναι βαθιές και πονάνε, από όποια μεριά κι αν βρέθηκες. Δυστυχώς οι νικητές αρνούνται συγχώρεση στους ηττημένους ομοεθνείς τους αλλά και οι ηττημένοι ονειρεύονται ότι μένουν με το όπλο παρά πόδας....
Βόλευε! Βόλευε στους στρατηγικούς σχεδιασμούς των νέων αφεντικών του κόσμου αυτού. Οι Άγγλοι που παρέδιδαν την περιοχή στους Αμερικανούς, οι Σοβιετικοί που ακόμα δεν ξέρουμε για ποιον λόγο δεν επενέβηκαν ( με οποιονδήποτε τρόπο ) να σταματήσει ο εμφύλιος, αφού γνώριζαν ότι η περιοχή είχε δοθεί στη δύση.
Οι δικοί μας ηγέτες... ηγετίσκοι θα έλεγα καλύτερα, από τη μια πλευρά να αγωνίζονται να γίνουν τα καλά παιδιά του δυτικού κόσμου και από την άλλη πλευρά να αρνούνται να δουν την πραγματικότητα. Αφελείς οι επισημάνσεις; Ίσως!
Μέσα σε αυτό λοιπόν το ιστορικό πλαίσιο, η μοίρα(;) όρισε τον Στακτόπουλο να είναι το εξιλαστήριο θύμα στο φόνο του Πολκ. Χορεύουν οι ελέφαντες και πάντα την πληρώνουν τα μυρμήγκια... Ένα μυρμήγκι ήταν ο Στακτόπουλος, που η εξουσία δεν είχε τον παραμικρό ενδοιασμό να το πατήσει... Πάντα αυτό κάνουν οι εξουσίες. Φτάνει να μην βρεθείς στο δρόμο τους! Δεν φταις σε τίποτα! Σε τίποτα! Παρά μόνο, ότι ήσουν εκεί τη λάθος ιστορική στιγμή. Αν δεν ήταν ο Στακτόπουλος θα ήταν κάποιος άλλος. Κάποιος άλλος άνθρωπος!
Στο μυθιστόρημα της Νικολαϊδου, όλα αυτά ξεδιπλώνονται ξανά, χάρις σε έναν μαθητή της τρίτης Λυκείου, του Μηνά, ο οποίος αν και έχει τα φόντα να περάσει σε όποια σχολή θέλει, αρνείται καν να δώσει τις περίφημες πανελλήνιες εξετάσεις. Ο Σουκιούρογλου, ο καθηγητής του της Ιστορίας, για να τον επαναφέρει στην πραγματικότητα(;), του αναθέτει ως εργασία τη διερεύνηση της υπόθεσης Στακτόπουλου. Η συγγραφέας με ένα συνεχές μπρος πίσω, από τo σήμερα στη δεκαετία του 50 και πάλι στο σήμερα, παρουσιάζει την υπόθεση αλλά και προσπαθεί να μπει στην ψυχή των σημερινών λυκειόπαιδων, που στα πιο ανέμελα τους χρόνια τους, συνθλίβονται κάτω από ένα ασήκωτο εξεταστικό σύστημα, διεκδικώντας το μέλλον τους.... "Για τον Σουκιούρογλου οι Πανελλαδικές ήταν τα καυδιανά δίκρανα. Ο εξευτελισμός που έπρεπε να υποστούν οι μαθητές προκειμένου να μυηθούν στο επόμενο στάδιο. Ο μέσος άνθρωπος θεωρούσε ότι οποιαδήποτε άλλη επιλογή εκτός απ' το πανεπιστήμιο θα απέβαινε καταστροφική για τα ευφυή παιδιά που είχαν την προαίρεση και την επιθυμία να εκπαιδευτούν. Όμως η πραγματικότητα δεν αντιστοιχούσε στο ιδεαλιστικό αυτό αποκύημα. Πράγμα που απολάμβαναν οι πρωτοετείς φοιτητές και κατέληγαν στα πέριξ του ιδρύματος καφενεία. "
Συγχρόνως όμως η συγγραφέας φέρνει στο προσκήνιο κάποια ερωτήματα. Τι είναι η ιστορία; "Τα ιστορικά γεγονότα φτάνουν σε μας ήδη ερμηνευμένα, είναι πιο πονηρό απ΄ ότι νομίζουμε, θυμόταν τη φράση ενός δόκτορα με καρέ μαλλί και συρμάτινο σκελετό στα γυαλιά, πολύ σίγουρου για τον εαυτό του. Το ιστορικό συνεχές δεν έχει αρχή, μέση και τέλος διακήρυσσε. Η ιδεολογία της περιοδολόγησης έχει παρέλθει προ πολλού. Δεν μπορούμε να κόβουμε την ιστορία σε φέτες. καιρός να το παραδεχθούμε. Η ιστορία είναι μια κατασκευή. Μυθοπλασία, αυτή είναι η λέξη που ταιριάζει." Άραγε μαθαίνουμε ποτέ, τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα; Αυτά, που έχουν αποτυπωθεί στα διάφορα ιστορικά βιβλία, είναι ακριβής εξιστόρηση εκείνων των γεγονότων ή φιλτραρισμένα από τη ματιά του κάθε συγγραφέα; Υπάρχει αντικειμενικότητα στην καταγραφή της ιστορίας; Μπορεί να υπάρξει ή όλα καλύπτονται κάτω από τις κυρίαρχες ιδεολογίες; Την ιστορία εντέλει ποιος τη γράφει; Ο νικητής και μόνο;
Τι είναι η δικαιοσύνη; "Η δικαιοσύνη είναι τυφλή; Ή μήπως κι αυτή υποτάσσεται στη δύναμη των γεγονότων που συμβαίνουν εκείνη τη στιγμή; Ένοχος; Αθώος; Ο Στακτόπουλος καταδικάστηκε. Δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος σήμερα που να πιστεύει στην ενοχή του. Δικαστική πλάνη ή η δικαιοσύνη σε διατεταγμένη υπηρεσία; Μελετώντας προσεχτικά και σημειώνοντας τα highlights με το φωσφοριζέ μαρκαδοράκι του, ο Μηνάς κατάλαβε ότι η δικαιοσύνη είναι μια έννοια θεωρητική. Άμωμη στα χαρτιά. Στην πράξη όμως αρχίζουν οι διασαφηνίσεις, οι αστερίσκοι, οι ερμηνείες και οι διαξιφισμοί. Τα επιστημονικά βιβλία δεν είχαν κάθαρση, όπως οι τραγωδίες, ούτε αίσιο τέλος, όπως τα παραμύθια και οι σαπουνόπερες. "
Το Χορεύουν οι ελέφαντες της Σοφίας Νικολαΐδου διαβάζεται εύκολα, σε φέρνει νοερώς στη Θεσσαλονίκη, σε δύο διαφορετικές περιόδους της ιστορίας ( δεκαετία του 50 και στα σημερινά χρόνια της κρίσης ), διερευνά τη σχέση της ιστορίας και της δικαιοσύνης, προβληματίζει για μία ακόμα φορά για τη "λογική" του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Ένα μυθιστόρημα, που προβληματίζει γενικότερα, μια ιστορία που συμπληρώνει μία ακόμα ψηφίδα στο μωσαϊκό της ιστορίας της Πατρίδας μας. Της οδυνηρής, τις περισσότερες φορές ιστορίας μας...
ΥΓ: Η υπόθεση Πολκ, επισήμως είναι μη εξιχνιασμένη.
February 9, 2015
I received an ARC from the publisher through Edelweiss.
I thought that from the description of this book the major focus of the plot would be a murder mystery. And while the murder of an American journalist is the main event that affects many of the characters in this book, the novel is about so much more than this case.
In 1948, the lifeless and bullet riddled body of an American radio journalist is found floating in the bay of Thessolaniki. At the time, Greece is entangled in political and economic turmoil and depends a great deal on American aid and money. When the Americans demand that journalist’s murderer be found and punished immediately, the leaders in Greece look for an easy scapegoat; they beat a confession out of a poor, innocent, and hardworking immigrant named Gris.
The most tragic parts of the book deal with Gris and the affects that his arrest and torture have on his family, especially his mother and sisters. Gris has no one to protect him and even the lawyer that is assigned to defend him realizes that there is a political game to be played and Gris is just a sacrificial lamb. It is a given from the beginning that Gris is innocent, but the amount of people involved in his arrest, torture, and imprisonment is astonishing and tragic.
The narrative shifts to the current time period in Greece which is also suffering from economic upheaval. My favorite character in the book is 18 year old Minas Georgiou who has been a good student throughout school until his senior year. All students are expected to take a difficult test called the Panhellenic exams which determine their ability to enter university. Minas is tired of memorizing facts, studying for tests, and conforming to what the adults in his life want from him. I admired Minas for not following the crowd, not caring what other people think about him and digging his heels in and deciding that he will not be stressed out anymore by a standardized test.
Minas’ eccentric yet tough history teacher decides to motivate him with an unusual assignment: research and present his findings about the Gris trial. Minas takes on the challenge and not only does he learn a lesson about the gray area of justice, but he also learns that the political and economic issues facing Greece are cyclical.
THE SCAPEGOAT is a well-narrated and tragic story that teaches us that history is never as straightforward or black an white as the history books oftentimes make it seem. I hope that more of Nikolaidou’s works will be translated into English.
I thought that from the description of this book the major focus of the plot would be a murder mystery. And while the murder of an American journalist is the main event that affects many of the characters in this book, the novel is about so much more than this case.
In 1948, the lifeless and bullet riddled body of an American radio journalist is found floating in the bay of Thessolaniki. At the time, Greece is entangled in political and economic turmoil and depends a great deal on American aid and money. When the Americans demand that journalist’s murderer be found and punished immediately, the leaders in Greece look for an easy scapegoat; they beat a confession out of a poor, innocent, and hardworking immigrant named Gris.
The most tragic parts of the book deal with Gris and the affects that his arrest and torture have on his family, especially his mother and sisters. Gris has no one to protect him and even the lawyer that is assigned to defend him realizes that there is a political game to be played and Gris is just a sacrificial lamb. It is a given from the beginning that Gris is innocent, but the amount of people involved in his arrest, torture, and imprisonment is astonishing and tragic.
The narrative shifts to the current time period in Greece which is also suffering from economic upheaval. My favorite character in the book is 18 year old Minas Georgiou who has been a good student throughout school until his senior year. All students are expected to take a difficult test called the Panhellenic exams which determine their ability to enter university. Minas is tired of memorizing facts, studying for tests, and conforming to what the adults in his life want from him. I admired Minas for not following the crowd, not caring what other people think about him and digging his heels in and deciding that he will not be stressed out anymore by a standardized test.
Minas’ eccentric yet tough history teacher decides to motivate him with an unusual assignment: research and present his findings about the Gris trial. Minas takes on the challenge and not only does he learn a lesson about the gray area of justice, but he also learns that the political and economic issues facing Greece are cyclical.
THE SCAPEGOAT is a well-narrated and tragic story that teaches us that history is never as straightforward or black an white as the history books oftentimes make it seem. I hope that more of Nikolaidou’s works will be translated into English.
September 5, 2023
Άκουσα πρόσφατα ένα ποντκαστ για τη δολοφονία του Τζορτζ Πολκ,ένα έγκλημα που δεν διαλευκάνθηκε ποτέ.Αυτό ήταν η αφορμή για να ψάξω το βιβλίο της Σοφίας Νικολαϊδου που είναι σχετικό με την υπόθεση.Υπέροχο γράψιμο,θα ψάξω κι άλλα βιβλία της.
October 21, 2014
Κατά την άποψή μου, το βιβλίο αυτό έχει τρεις ισάξιους "πρωταγωνιστές": τον Μηνά, την υπόθεση Πολκ και τη Θεσσαλονίκη. Δεν ξέρω αν το βιβλίο είναι το ίδιο ελκυστικό για κάποιον που δεν έχει ζήσει στη Θεσσαλονίκη, εγώ πάντως ενθουσιάστηκα με αυτή τη σύζευξη παλιού και νέου. Του παλιού για το οποίο διαβάζω και του νέου το οποίο βλέπω καθημερινά. Το τι χαρά μάλιστα πήρα όταν διαβάζοντας τα συνθήματα ήξερα πού είναι γραμμένα στην πραγματικότητα, δεν λέγεται...
October 1, 2016
This is not a crime novel. It's a commentary on Greek politics given in parallel narratives set in the 1940s-50s and 2010-11. At the beginning, as you read testimonies from friends and relatives of the accused, you think that you are going to get the evidence and discover who was responsible for the murder of an American journalist in the 1940s. You are transported to 2010 where a high school teacher assigns a rebelling teen the task of researching the events and the Greek man who was falsely accused of the murder. Oh but this book is so much more than you would think.
It's an exploration of the meaning of justice; what is it, does the meaning change, etc. By framing the past event in present events, you get the sense of history repeating itself. You also clearly see that life moves on and people live their lives despite uncertain political policies. I would give it five stars, but the translation is a little choppy in places.
It's an exploration of the meaning of justice; what is it, does the meaning change, etc. By framing the past event in present events, you get the sense of history repeating itself. You also clearly see that life moves on and people live their lives despite uncertain political policies. I would give it five stars, but the translation is a little choppy in places.
Read
January 24, 2020«ΧΟΡΕΥΟΥΝ ΟΙ ΕΛΕΦΑΝΤΕΣ° το σκίτσο έδειχνε παντοδύναμους προέδρους, ακλόνητους πρωθυπουργούς, χρηματιστές και κερδοσκόπους, όλους με προβοσκίδες, έτσι διέταξε ο διευθυντής τον εικονογράφο με το πενάκι° με προβοσκίδες να τους κάνεις, είπε, και πόδια χοντρά σαν τον κορμό του φοίνικα, πρόσεξε όμως να διακρίνεται ποιο είναι ποιος° χοροπηδούσανε στο σκίτσο τα παχύδερμα, η χώρα από κάτω, σηκωνόταν κουρνιαχτός, μυρμήγκια οι πολίτες στις πατούσες τους, εκεί δεν διακρίνονταν τα πρόσωπα, πατημένα μυρμήγκια…»
«Χορεύουν οι ελέφαντες και την πληρώνουν τα μυρμήγκια» λέει η γνωστή παροιμία και η Σοφία Νικολαΐδου αποδεικνύει με το ομότιτλο βιβλίο της ότι ακόμα και σήμερα τίποτα δεν έχει αλλάξει. Το παρελθόν δεν έχει αφεθεί πίσω και οι άνθρωποι του δεν έχουν μάθει από τα λάθη τους. Δεν έχουν διδαχθεί από αυτά προκειμένου να γίνουν καλύτεροι. Αντίθετα τα επαναλαμβάνουν και μάλιστα με τον χειρότερο τρόπο. Μια χώρα όπου η σιωπή μεταβιβάζεται όπως το γενετικό υλικό. Αυτή είναι η Ελλάδα. Με τους πολιτικούς της που στερούνται τσαγανό αλλά όχι πονηρίας και με τις μεγάλες δυνάμεις που μας επιβάλλονται με όλες τους τις δυνάμεις.
Χορεύουν οι ελέφαντες λοιπόν; Αν χορεύουν λέει. Όχι με χάρη όμως αλλά με μια μανία καταστροφική ώστε να προλάβουν να ποδοπατήσουν όποιον βρεθεί κάτω από τις πατούσες τους. Να τους λιώσουν όπως εκείνα τα μικροσκοπικά μυρμήγκια που ζουν κάτω από τη σκιά τους. Μεταφορική η έννοια της φράσης και η συγγραφέας την χρησιμοποιεί σοφά και μας κατακεραυνώνει με την πένα της. Ωωω εσείς μικροί και άμυαλοι πολίτες που τραβάτε τα πάνδεινα από αυτούς που σας κυβερνούν.
Η ιστορία γυρνάει πενήντα χρόνια πίσω και ανακατεύεται με το σήμερα. Τότε εν μέσω εμφυλίου δολοφονείται ένας αμερικανός δημοσιογράφος. Σήμερα, την εποχή της οικονομικής κρίσης, ένα δεκαεπτάχρονο παλικάρι αρνείται να δώσει πανελλήνιες. Τότε φυλακίστηκε ένας αθώος μετά από παρέμβαση ξένων διπλωματών. Σήμερα ένας καθηγητής αναθέτει στον δεκαεπτάχρονο να ερευνήσει εκείνη την υπόθεση. Τότε η υπόθεση έκλεισε. Οι αρμόδιοι ένειψαν τας χείρας των. Σήμερα η υπόθεση ανοίγει ξανά. Οι ενήλικες θα διδαχτούν από ένα παιδί;
Η υπόθεση δολοφονίας του αμερικανού δημοσιογράφου Πολκ επανέρχεται στο προσκήνιο μέσα από την πένα της Σοφίας Νικολαΐδου. Αλλά μην περιμένουν οι αναγνώστες ότι θα διαβάσουν λεπτομέρειες της δολοφονίας ή ένα ιστορικό της. Η συγγραφέας επικεντρώνεται κυρίως στα γεγονότα που έλαβαν χώρα μετά από το φονικό. Στοχεύει να δείξει στους αναγνώστες γιατί κατηγορήθηκε ένας αθώος άνθρωπος, τι αποφάσισαν οι άλλοι για εκείνον χωρίς αυτόν (σας θυμίζει μήπως τα λόγια ενός τραγουδιού του Βασίλη Παπακωνσταντίνου; Ναι, φυσικά. Το «Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για εμένα χωρίς εμένα»). Ο εμφύλιος δεν συγχωρεί. Καταδικάζει και μαστιγώνει μόνο. Επιβάλλει την ενοχή. Ξεκληρίζει οικογένειες.
Και στο σήμερα όπου όλα καταρρέουν. Όπου οι νέοι αναρωτιούνται ποιο θα είναι το μέλλον τους; Αξίζει ρε παιδί μου να δώσουν πανελλήνιες; Ή θα μείνουν με το πτυχίο στον τοίχο παλεύοντας να επιβιώσουν με ότι τους κάτσει που θα πληρώνει ούτε καν ένα χαρτζιλίκι; Τελικά αξίζει το άγχος, το ξενύχτι και το καρδιοχτύπι; Σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που μπάζει από παντού νερά και που στην τελική δεν προσφέρει και κάτι αξιόλογο ένας έφηβος δικαιούται να αντιστέκεται ή πρέπει να τετραγωνίσει το μυαλό του για να ταιριάζει με τους υπόλοιπους; Να μην παρεκκλίνει, να μην θεωρηθεί ελαττωματικό προϊόν. Και εκεί έρχεται ο ανατρεπτικός καθηγητής – πάντα θα υπάρχει ένας τέτοιος, αναζητήστε τον παιδιά – που θα ταράξει τα νερά του μικρού μαθητή και θα του φέρει τούμπα την καθημερινότητα του.
Για να του υπενθυμίσει ότι όλα γίνονται για να σωθεί η χώρα. Μόνο αυτό ενδιαφέρει τους κυβερνώντες για να μην τους χώνονται οι έξω απ’ εδώ. Θα ανακαλύψει ότι πενήντα χρόνια μασάμε την ίδια καραμέλα, ότι μας δέρνει η ίδια ηλιθιότητα. Ότι βρίσκονται στην εξουσία άνθρωποι που είναι διαρκώς πρόθυμοι να θυσιάσουν τους άλλους. Κοινώς να σώσουμε τον κώλο μας. Τι; Ενοχλεί η έκφραση; Δυστυχώς αυτοί ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε. Μπορεί τότε, πριν πενήντα χρόνια ντε, οι δικηγόροι να έσωσαν έναν άνθρωπο από το εκτελεστικό απόσπασμα αλλά στην ουσία καταδίκασαν τα όνειρα ενός αθώου που δεν δικαιώθηκε ποτέ. Γλιτώνει κανείς τη φυλακή μωρέ με παράνομες ομολογίες, με αναληθή στοιχεία που προσβάλουν τη νοημοσύνη όλων και περισσότερο των νομικών; Αλλά βέβαια οι τελευταίοι τη δουλειά τους έκαναν. Αλλά οι καλές προθέσεις βλέπεις δεν ωφελούν, οι πράξεις είναι αυτές που μετράνε περισσότερο.
Αυτό το να σώσουμε τη χώρα ξέρεις που μου κάθεται; Να εδώ στο λαιμό και με τσιμπάει. Και δεν λέει να κατέβει όμως. Έχει κάτσει για τα καλά και με πνίγει, μου ρουφάει τον αέρα. Έχουμε πιάσει πάτο, το έχουμε καταλάβει, το έχουμε βιώσει στο πετσί μας. Σταματήστε πια να μας γανώνετε τον εγκέφαλο με τις ίδιες παπαριές. Ουπς πιπέρι στο στόμα. «Μα πως εκφράζεστε έτσι;». Να σας πω και κάτι άλλο; Μην βάζετε τις ιδέες πάνω από τις ζωές και τη χώρα πάνω από τους ανθρώπους. (Καλό αυτό! Να το λέω γενικότερα). Και να σας πω γιατί; Δεν λύνονται έτσι τα προβλήματα. Αντίθετα διαιωνίζονται… Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί η ιστορία κάνει κύκλους…
Μακάρι το παρελθόν να δίδασκε και τα γεγονότα να είχαν replay, fast forward και rewind. Ωραία δεν θα ήταν; Να επενεξετάζαμε τι πήγε στραβά. Που σφάλαμε μπας και το διορθώσουμε. Αλλά τα λάθη του παρελθόντος ξεχνιούνται και δυστυχώς επαναλαμβάνονται στο μέλλον. Και να σου πω γιατί; Διακυβεύονται πολλά. Τι; Χρήματα, επιρροή και συμφέροντα. Ναι, ναι όπως το ακούς. Και η κοινή γνώμη ξεχνάει το ξέρεις; Γιατί η ανοχή δεν είναι έγκλημα και δεν επισύρει ποινή. Γιατί ο κόσμος υποκύπτει στην κοινή λογική. Γιατί, γιατί, γιατί…. Τι το ψάχνεις; Τι το παιδεύεις; Άκρη δεν θα βρεις. Όχι όταν το δίκιο κερδίζεται και χάνεται μόνο στις εντυπώσεις. Για αυτό να ξέρεις φίλε μου ότι οι λέξεις έχουν σημασία μόνο όταν γράφονται…
«Χορεύουν οι ελέφαντες και την πληρώνουν τα μυρμήγκια» λέει η γνωστή παροιμία και η Σοφία Νικολαΐδου αποδεικνύει με το ομότιτλο βιβλίο της ότι ακόμα και σήμερα τίποτα δεν έχει αλλάξει. Το παρελθόν δεν έχει αφεθεί πίσω και οι άνθρωποι του δεν έχουν μάθει από τα λάθη τους. Δεν έχουν διδαχθεί από αυτά προκειμένου να γίνουν καλύτεροι. Αντίθετα τα επαναλαμβάνουν και μάλιστα με τον χειρότερο τρόπο. Μια χώρα όπου η σιωπή μεταβιβάζεται όπως το γενετικό υλικό. Αυτή είναι η Ελλάδα. Με τους πολιτικούς της που στερούνται τσαγανό αλλά όχι πονηρίας και με τις μεγάλες δυνάμεις που μας επιβάλλονται με όλες τους τις δυνάμεις.
Χορεύουν οι ελέφαντες λοιπόν; Αν χορεύουν λέει. Όχι με χάρη όμως αλλά με μια μανία καταστροφική ώστε να προλάβουν να ποδοπατήσουν όποιον βρεθεί κάτω από τις πατούσες τους. Να τους λιώσουν όπως εκείνα τα μικροσκοπικά μυρμήγκια που ζουν κάτω από τη σκιά τους. Μεταφορική η έννοια της φράσης και η συγγραφέας την χρησιμοποιεί σοφά και μας κατακεραυνώνει με την πένα της. Ωωω εσείς μικροί και άμυαλοι πολίτες που τραβάτε τα πάνδεινα από αυτούς που σας κυβερνούν.
Η ιστορία γυρνάει πενήντα χρόνια πίσω και ανακατεύεται με το σήμερα. Τότε εν μέσω εμφυλίου δολοφονείται ένας αμερικανός δημοσιογράφος. Σήμερα, την εποχή της οικονομικής κρίσης, ένα δεκαεπτάχρονο παλικάρι αρνείται να δώσει πανελλήνιες. Τότε φυλακίστηκε ένας αθώος μετά από παρέμβαση ξένων διπλωματών. Σήμερα ένας καθηγητής αναθέτει στον δεκαεπτάχρονο να ερευνήσει εκείνη την υπόθεση. Τότε η υπόθεση έκλεισε. Οι αρμόδιοι ένειψαν τας χείρας των. Σήμερα η υπόθεση ανοίγει ξανά. Οι ενήλικες θα διδαχτούν από ένα παιδί;
Η υπόθεση δολοφονίας του αμερικανού δημοσιογράφου Πολκ επανέρχεται στο προσκήνιο μέσα από την πένα της Σοφίας Νικολαΐδου. Αλλά μην περιμένουν οι αναγνώστες ότι θα διαβάσουν λεπτομέρειες της δολοφονίας ή ένα ιστορικό της. Η συγγραφέας επικεντρώνεται κυρίως στα γεγονότα που έλαβαν χώρα μετά από το φονικό. Στοχεύει να δείξει στους αναγνώστες γιατί κατηγορήθηκε ένας αθώος άνθρωπος, τι αποφάσισαν οι άλλοι για εκείνον χωρίς αυτόν (σας θυμίζει μήπως τα λόγια ενός τραγουδιού του Βασίλη Παπακωνσταντίνου; Ναι, φυσικά. Το «Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για εμένα χωρίς εμένα»). Ο εμφύλιος δεν συγχωρεί. Καταδικάζει και μαστιγώνει μόνο. Επιβάλλει την ενοχή. Ξεκληρίζει οικογένειες.
Και στο σήμερα όπου όλα καταρρέουν. Όπου οι νέοι αναρωτιούνται ποιο θα είναι το μέλλον τους; Αξίζει ρε παιδί μου να δώσουν πανελλήνιες; Ή θα μείνουν με το πτυχίο στον τοίχο παλεύοντας να επιβιώσουν με ότι τους κάτσει που θα πληρώνει ούτε καν ένα χαρτζιλίκι; Τελικά αξίζει το άγχος, το ξενύχτι και το καρδιοχτύπι; Σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που μπάζει από παντού νερά και που στην τελική δεν προσφέρει και κάτι αξιόλογο ένας έφηβος δικαιούται να αντιστέκεται ή πρέπει να τετραγωνίσει το μυαλό του για να ταιριάζει με τους υπόλοιπους; Να μην παρεκκλίνει, να μην θεωρηθεί ελαττωματικό προϊόν. Και εκεί έρχεται ο ανατρεπτικός καθηγητής – πάντα θα υπάρχει ένας τέτοιος, αναζητήστε τον παιδιά – που θα ταράξει τα νερά του μικρού μαθητή και θα του φέρει τούμπα την καθημερινότητα του.
Για να του υπενθυμίσει ότι όλα γίνονται για να σωθεί η χώρα. Μόνο αυτό ενδιαφέρει τους κυβερνώντες για να μην τους χώνονται οι έξω απ’ εδώ. Θα ανακαλύψει ότι πενήντα χρόνια μασάμε την ίδια καραμέλα, ότι μας δέρνει η ίδια ηλιθιότητα. Ότι βρίσκονται στην εξουσία άνθρωποι που είναι διαρκώς πρόθυμοι να θυσιάσουν τους άλλους. Κοινώς να σώσουμε τον κώλο μας. Τι; Ενοχλεί η έκφραση; Δυστυχώς αυτοί ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε. Μπορεί τότε, πριν πενήντα χρόνια ντε, οι δικηγόροι να έσωσαν έναν άνθρωπο από το εκτελεστικό απόσπασμα αλλά στην ουσία καταδίκασαν τα όνειρα ενός αθώου που δεν δικαιώθηκε ποτέ. Γλιτώνει κανείς τη φυλακή μωρέ με παράνομες ομολογίες, με αναληθή στοιχεία που προσβάλουν τη νοημοσύνη όλων και περισσότερο των νομικών; Αλλά βέβαια οι τελευταίοι τη δουλειά τους έκαναν. Αλλά οι καλές προθέσεις βλέπεις δεν ωφελούν, οι πράξεις είναι αυτές που μετράνε περισσότερο.
Αυτό το να σώσουμε τη χώρα ξέρεις που μου κάθεται; Να εδώ στο λαιμό και με τσιμπάει. Και δεν λέει να κατέβει όμως. Έχει κάτσει για τα καλά και με πνίγει, μου ρουφάει τον αέρα. Έχουμε πιάσει πάτο, το έχουμε καταλάβει, το έχουμε βιώσει στο πετσί μας. Σταματήστε πια να μας γανώνετε τον εγκέφαλο με τις ίδιες παπαριές. Ουπς πιπέρι στο στόμα. «Μα πως εκφράζεστε έτσι;». Να σας πω και κάτι άλλο; Μην βάζετε τις ιδέες πάνω από τις ζωές και τη χώρα πάνω από τους ανθρώπους. (Καλό αυτό! Να το λέω γενικότερα). Και να σας πω γιατί; Δεν λύνονται έτσι τα προβλήματα. Αντίθετα διαιωνίζονται… Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί η ιστορία κάνει κύκλους…
Μακάρι το παρελθόν να δίδασκε και τα γεγονότα να είχαν replay, fast forward και rewind. Ωραία δεν θα ήταν; Να επενεξετάζαμε τι πήγε στραβά. Που σφάλαμε μπας και το διορθώσουμε. Αλλά τα λάθη του παρελθόντος ξεχνιούνται και δυστυχώς επαναλαμβάνονται στο μέλλον. Και να σου πω γιατί; Διακυβεύονται πολλά. Τι; Χρήματα, επιρροή και συμφέροντα. Ναι, ναι όπως το ακούς. Και η κοινή γνώμη ξεχνάει το ξέρεις; Γιατί η ανοχή δεν είναι έγκλημα και δεν επισύρει ποινή. Γιατί ο κόσμος υποκύπτει στην κοινή λογική. Γιατί, γιατί, γιατί…. Τι το ψάχνεις; Τι το παιδεύεις; Άκρη δεν θα βρεις. Όχι όταν το δίκιο κερδίζεται και χάνεται μόνο στις εντυπώσεις. Για αυτό να ξέρεις φίλε μου ότι οι λέξεις έχουν σημασία μόνο όταν γράφονται…
April 22, 2013
Ένα ακόμα μυθιστόρημα της αγαπητής Νικολαίδου που δεν ήθελα να το τελειώσω και γενικότερα δεν ήθελα να τελειώσει τόσο γρήγορα.Πολλά θετικά σχόλια για το 2ο μέρος της άτυπης τριλογίας της.Καταρχάς διαβάζεται πολύ άνετα και πολύ γρήγορα,"τρέχει"ο ωραίος λόγος της αγαπητής φιλολόγου.Το περιεχόμενο με κέντρισε εξαρχής!Μ'αρέσει που στα μυθιστορήματά της η κεντρική ηρωίδα είναι η πόλη μου και γεγονότα που τη σημάδεψαν στην πορεία της Ιστορίας.Το προτείνω,αφού έχετε διαβάσει πρώτα το "Απόψε δεν έχουμε φίλους" για να έχετε έτσι μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα των ηρώων.Αναμένω το 3ο μέρος.Α,το διάβασα σε λιγότερο από μια βδομάδα,τόσο απολαυστικό;-)
October 13, 2015
Για αλλη μια φορά η Σοφία Νικολαϊδου κατάφερε να με κανει όταν περνάω απο το κεντρο της πόλης και μάλιστα απο συγκεκριμένους δρόμους, να κοιταω τα μπαλκόνια των οικοδομών και να αναζητώ τους ήρωες των βιβλίων της. Δεν ξέρω αν συγκινεί τόσο κάποιον οου δε γνωρίζει τηθεσσαλονικη , αλλά για εναν κάτοικο της είναι μια υπεροχή ευκαιρία να γνωρίσει την πόλη του και ποσο μάλλον μέσα απο μια πραγματική "άγνωστη" ιστορία αυτής. Θεωρώ οτι ο τιτλος του βιβλίου είναι ευφυέστατος γιατί όλο το βιβλιο βρίσκεται πίσω σπό αυτή την έκφραση,
Read
September 1, 2023i keep forgetting goodreads exists
July 9, 2018
"Οι άνθρωποι που γνώριζε, ιδίως οι εκπαιδευτικοί αλλά και οι άλλοι, προσλάμβαναν εξ' αντανακλάσεως την ευρωπαϊκή αποδοχή του αρχαιοελληνικού κλέους και έσπευδαν να την να την επενδύσουν υπαρξιακά. Όχι να την κατανοήσουν ιστορικά".
Ένα αστεράκι παραπάνω για την επίκαιρη και ουσιαστική οπτική της συγγραφέως πάνω στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα προς το τέλος του βιβλίου.
Ένα αστεράκι παραπάνω για την επίκαιρη και ουσιαστική οπτική της συγγραφέως πάνω στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα προς το τέλος του βιβλίου.
May 22, 2021
I'm traveling to Greece in late July and for me, every trip starts with reading about the place(s) I'm visiting. We have never been to Greece so my husband and I started our reading -- and movie watching -- about a month ago. The Scapegoat was mentioned on several lists of recommended contemporary novels; I was looking for something new and I found it. I was immediately intrigued. Acclaimed young author, first book in English translation, former high school teacher. Historical novel set in two timeframes, the past, 1948, during the Greek Civil War between the fascists and the communists; and the near-past, the recession of 2010-2011, when the economy and the government were collapsing. The book is set in Thessaloniki, which has been part of both the Ottoman Empire and Greece (only since 1912). It is a region of shifting borders and ethnic differences. There's a true crime at the center of the novel, a journalist supposedly murdered by another journalist in 1948, investigated by a high school student, the son of a journalist, in 2010. Just my kind of book.
So, why did I like this book so much? At 237 pages it is long enough to explore complex characters and themes, but tightly written. The two time lines are linked politically and economically, with some characters appearing in both stories, an effective device for exploring the similarities between the past and present. The book is based on the murder of CBS journalist George Polk in Thessaloniki in 1948 and the trial that unfairly convicted a Greek journalist Grigoris Staktopoulos of the crime. He served 11 years in jail and unsuccessfully sought exoneration for the rest of his life. In the fictional "present" a high school senior, Minas, bored with school and planning to skip the university entrance exam, decides to study the crime for history class. His father Tasos is the editor of a local paper and he has amassed a treasure trove of documents about the crime and the trial. Minas's his girlfriend Evelina is the grand-daughter of the defense attorney for the fictional journalist (called Gris) accused of the murder. The old man is still alive and willing to discuss the case. There are suggestions about who actually murdered Talas (the Polk character), but it's unlikely that the truth will ever be known. "Minas had come to realize that justice is an abstract concept. Perfect on paper. But in practice, riddled with qualifications, asterisks interpretations, clashes of opinion" (p. 203).
Nikolaidou uses a narrative technique that apparently bothers some readers but I love it. (Jess Walter uses it to excellent effect in in his recent book The Cold Millions). She tells the same story from multiple perspectives, usually in short bursts. Sometimes she writes in the first-person, allowing someone to tell their story. Then she comes back around in a section called "Through Other Eyes," written in the third-person. Those sections are more detached and analytical. The book is enhanced by superb translation. Karen Emmerich seems to be the go-to translator of contemporary Greek novels and I can see why. In this passage Minas's grandmother, former literature teacher Evthalia, expresses her feelings about her son-in-law Tasos: "If Evthalia had ever had him as a student, he would have been her favorite. True to his word yet mildly intractable. Diligent yet full of questions. Captain Commotion, but without a trace of cockiness" (p. 81). Read Emmerich's translator's note (p. 239 ff.) for important insights into the historical context of the novel.
This is a book about words and ideas and emotions, against the backdrop of historical events. I learned a lot about modern Greek history and met some interesting characters. It is my favorite kind of novel, in every way. Highly recommended. Not perfect. But perfect.
So, why did I like this book so much? At 237 pages it is long enough to explore complex characters and themes, but tightly written. The two time lines are linked politically and economically, with some characters appearing in both stories, an effective device for exploring the similarities between the past and present. The book is based on the murder of CBS journalist George Polk in Thessaloniki in 1948 and the trial that unfairly convicted a Greek journalist Grigoris Staktopoulos of the crime. He served 11 years in jail and unsuccessfully sought exoneration for the rest of his life. In the fictional "present" a high school senior, Minas, bored with school and planning to skip the university entrance exam, decides to study the crime for history class. His father Tasos is the editor of a local paper and he has amassed a treasure trove of documents about the crime and the trial. Minas's his girlfriend Evelina is the grand-daughter of the defense attorney for the fictional journalist (called Gris) accused of the murder. The old man is still alive and willing to discuss the case. There are suggestions about who actually murdered Talas (the Polk character), but it's unlikely that the truth will ever be known. "Minas had come to realize that justice is an abstract concept. Perfect on paper. But in practice, riddled with qualifications, asterisks interpretations, clashes of opinion" (p. 203).
Nikolaidou uses a narrative technique that apparently bothers some readers but I love it. (Jess Walter uses it to excellent effect in in his recent book The Cold Millions). She tells the same story from multiple perspectives, usually in short bursts. Sometimes she writes in the first-person, allowing someone to tell their story. Then she comes back around in a section called "Through Other Eyes," written in the third-person. Those sections are more detached and analytical. The book is enhanced by superb translation. Karen Emmerich seems to be the go-to translator of contemporary Greek novels and I can see why. In this passage Minas's grandmother, former literature teacher Evthalia, expresses her feelings about her son-in-law Tasos: "If Evthalia had ever had him as a student, he would have been her favorite. True to his word yet mildly intractable. Diligent yet full of questions. Captain Commotion, but without a trace of cockiness" (p. 81). Read Emmerich's translator's note (p. 239 ff.) for important insights into the historical context of the novel.
This is a book about words and ideas and emotions, against the backdrop of historical events. I learned a lot about modern Greek history and met some interesting characters. It is my favorite kind of novel, in every way. Highly recommended. Not perfect. But perfect.
December 28, 2020
Η αλήθεια είναι ότι οι σύγχρονοι Έλληνες πεζογράφοι μου δημιουργούν αμηχανία. Σαν να είναι πολύ οικείο αυτό που περιγράφουν, με μια γλώσσα λίγο κυνική και πνευματώδης που αρμόζει για αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά στη λογοτεχνία μου μοιάζει παραφωνία, σαν σύγχυση διαφορετικών ειδών λόγου.
Η Νικολαϊδου ξέρει να χειριζεται καλά το λόγο χωρις ασκοπους πλατειασμους, είναι ευφυής, το θεμα γυρω από το οποίο στήνεται το βιβλίο είναι ενδιαφέρον. Παρόλα όλα αυτα, η σύνδεση ων κομματιών του παρελθόντος με εκείνα του παρόντος γίνεται άτσαλα, ατάκτως ειρημμενα, δεν καταφέρνουν να ενωθούν σε ένα ολοκληρωμένο παζλ που να συνθέτουν την μεγάλη εικόνα της αφήγησης. Κάποια σημεία σου αφήνουν κενα, σαν να μην αναπτύχθηκαν αρκετά, και κάποια άλλα μοιάζουν ξεκάρφωτα, ουδέποτε αναπτύσσονται και τελικά δεν εξυπηρετούν κανένα ρόλο στην ιστορία. Και ενώ το βιβλίο ξεκινά εντυπωσιακά, κάπου προς το τέλος, κλείνει περισσότερο με τσιτάτα, μεγαλοστομίες, χωρίς όμως να σου προσφέρει κάποια κάθαρση, κάποια αίσθηση δικαίωσης ή διαχείρισης της ματαίωσης, απλά αιωρείται ένα μη-τέλος, σαν τη ζωή που συνεχιζει το δρόμο της.
Είχα μεγαλύτερες προσδοκίες είναι η αλήθεια, και η συγραφεας είναι εξαιρετικά ικανή. Θα προτιμούσα όμως να είχε δούλευτει περισσότερο το υλικό, ώστε να μην αφήνει την γεύση του ατελούς.
Η Νικολαϊδου ξέρει να χειριζεται καλά το λόγο χωρις ασκοπους πλατειασμους, είναι ευφυής, το θεμα γυρω από το οποίο στήνεται το βιβλίο είναι ενδιαφέρον. Παρόλα όλα αυτα, η σύνδεση ων κομματιών του παρελθόντος με εκείνα του παρόντος γίνεται άτσαλα, ατάκτως ειρημμενα, δεν καταφέρνουν να ενωθούν σε ένα ολοκληρωμένο παζλ που να συνθέτουν την μεγάλη εικόνα της αφήγησης. Κάποια σημεία σου αφήνουν κενα, σαν να μην αναπτύχθηκαν αρκετά, και κάποια άλλα μοιάζουν ξεκάρφωτα, ουδέποτε αναπτύσσονται και τελικά δεν εξυπηρετούν κανένα ρόλο στην ιστορία. Και ενώ το βιβλίο ξεκινά εντυπωσιακά, κάπου προς το τέλος, κλείνει περισσότερο με τσιτάτα, μεγαλοστομίες, χωρίς όμως να σου προσφέρει κάποια κάθαρση, κάποια αίσθηση δικαίωσης ή διαχείρισης της ματαίωσης, απλά αιωρείται ένα μη-τέλος, σαν τη ζωή που συνεχιζει το δρόμο της.
Είχα μεγαλύτερες προσδοκίες είναι η αλήθεια, και η συγραφεας είναι εξαιρετικά ικανή. Θα προτιμούσα όμως να είχε δούλευτει περισσότερο το υλικό, ώστε να μην αφήνει την γεύση του ατελούς.
January 7, 2022
Around the World Reading Challenge: GREECE
===
I'm honestly not totally sure how I feel about this one. The concept was super interesting, and though I don't usually like novels that have multiple timelines, I actually thought it worked well here. But I think I went into this book expecting something different than what we got, and I'm not sure if I really connected with the story being told. I enjoyed the characters, and I think maybe if I'd gone into this book expecting less of a mystery being solved, and more of this sort of meandering look at Greece and its citizens at various points in turmoil, I might have enjoyed it a bit more. I did like it, but I didn't love it.
===
I'm honestly not totally sure how I feel about this one. The concept was super interesting, and though I don't usually like novels that have multiple timelines, I actually thought it worked well here. But I think I went into this book expecting something different than what we got, and I'm not sure if I really connected with the story being told. I enjoyed the characters, and I think maybe if I'd gone into this book expecting less of a mystery being solved, and more of this sort of meandering look at Greece and its citizens at various points in turmoil, I might have enjoyed it a bit more. I did like it, but I didn't love it.
June 7, 2017
This novel touches on the nature of history, conformity, and corruption while never going deep enough into its themes. The characters are connected to one another in the past and present, and while this points to history's cycles and repetitions, the links among characters are only briefly examined. The focus is too zoomed in on the angsty, horny teens without enough context for the political climates of either timeline, though I'd guess the reader is assumed to be more knowledgeable than I about Greece's recent history.
November 26, 2015
Μια ενδιαφέρουσα μυθιστορηματική; Θεωρία για ένα από τα πιο γνωστά αινίγματα στο χώρο της εγκληματολογίας : την υπόθεση Πολλοκ.
February 1, 2022
Welcome to my journey around the world through books, today we are visiting country number 61 Greece with the book The Scapegoat by Sophia Nikolaidou
Quote: “Grandma calls it the Socratic Method. She considers it the highest pedagogical technique. I call it cornering a person. Instead of just telling you what I want you to know, I ambush you with questions. You try to escape, but you can’t. You can run whichever way you like, but in the end you’ll fall right into my trap.”
This book taught me some history from Greece.
Someone is made a scapegoat in the novel, set in 1948 when a reporter was found murdered, so what is a scapegoat you might ask. The dictionary says it is a person who is blamed for something that someone else has done.
This is not your classic murder mystery, as I first thought it would be, it is set in 1948 when the murder does actually take place, and 2010-2011, when a new investigation takes place, but not a police investigation, a high school student is asked to write a paper as part of his finals because he doesn’t want to do his final exams.
This novel is based on real events of famed CBS reporter George Polk after he was murdered and another reporter was accused and convicted, even though the names were changed for this book which also added to my initial confusion.
It jumps from one timeline to another and the story revolves around many other people also. There are many characters, most from real life surrounding the murdered man: mother, sisters, grandmothers, wife, all who have their moment in the book. The past section also has many political moments. I found it to be complicated.
You get to know the main characters through other characters. I found this to be confusing and I didn’t enjoy this style of writing. I found I didn’t connect with any of the main characters or even the secondary characters due to this.
I was expecting to read the investigation from the high school student but the author skipped that part, I was expecting a conclusion, which didn’t happen,
It is not only about the murder and politics, but the politics of the way students are schooled, as the high school student demonstrates with his actions.
I am giving this book 2 stars
The next country in the read the world series is Myanmar / Burma
Quote: “Grandma calls it the Socratic Method. She considers it the highest pedagogical technique. I call it cornering a person. Instead of just telling you what I want you to know, I ambush you with questions. You try to escape, but you can’t. You can run whichever way you like, but in the end you’ll fall right into my trap.”
This book taught me some history from Greece.
Someone is made a scapegoat in the novel, set in 1948 when a reporter was found murdered, so what is a scapegoat you might ask. The dictionary says it is a person who is blamed for something that someone else has done.
This is not your classic murder mystery, as I first thought it would be, it is set in 1948 when the murder does actually take place, and 2010-2011, when a new investigation takes place, but not a police investigation, a high school student is asked to write a paper as part of his finals because he doesn’t want to do his final exams.
This novel is based on real events of famed CBS reporter George Polk after he was murdered and another reporter was accused and convicted, even though the names were changed for this book which also added to my initial confusion.
It jumps from one timeline to another and the story revolves around many other people also. There are many characters, most from real life surrounding the murdered man: mother, sisters, grandmothers, wife, all who have their moment in the book. The past section also has many political moments. I found it to be complicated.
You get to know the main characters through other characters. I found this to be confusing and I didn’t enjoy this style of writing. I found I didn’t connect with any of the main characters or even the secondary characters due to this.
I was expecting to read the investigation from the high school student but the author skipped that part, I was expecting a conclusion, which didn’t happen,
It is not only about the murder and politics, but the politics of the way students are schooled, as the high school student demonstrates with his actions.
I am giving this book 2 stars
The next country in the read the world series is Myanmar / Burma
October 11, 2024
Thank god we have a 2024 fav it was starting to look really dire there.
I LOVED this book. Characters great, story intriguing, and writing subtle and beautiful - like she’ll ostensibly be writing about how this woman can’t bear to throw away a stained tablecloth bc the embroidery is so fine so she just covers up the stain with a box, but REALLY she’s talking about how modern Greeks can’t bear to let go of the glorious national identity they’ve constructed for themselves and so they all agree to cover up obvious injustices.
I LOVED this book. Characters great, story intriguing, and writing subtle and beautiful - like she’ll ostensibly be writing about how this woman can’t bear to throw away a stained tablecloth bc the embroidery is so fine so she just covers up the stain with a box, but REALLY she’s talking about how modern Greeks can’t bear to let go of the glorious national identity they’ve constructed for themselves and so they all agree to cover up obvious injustices.
June 7, 2017
Enjoyed the history a great deal but the "present" seemed awfully shallow. I appreciate that the young generation has been positioned to bear the brunt of cultural disaster much like the eponymous scapegoat, but the school system doesn't make for a compelling enough enemy and frankly the young focal characters are annoying.
September 2, 2018
Άλλο ένα ενδιαφέρον βιβλίο της Σοφίας Νικολαϊδου, που, εξερευνώντας το παρελθόν και αγγίζοντας ευαίσθητες πτυχές της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας, εξερευνά και μέσα στους χαρακτήρες του μυθιστορήματος και στη φύση των σχέσεών τους και της κοινωνικής τους υπόστασης. Προς το τέλος ίσως έκανε κάποια "κοιλιά" (ή εγώ κουράστηκα?) αλλά μετά ξαναβρίσκει το ρυθμό του το βιβλίο.
June 27, 2017
real feel: 3.5*
March 14, 2013
Έχει πολλές αρετές ως συγγραφέας η Σοφία Νικολαΐδου και θεωρώ ότι είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες πένες στην Ελληνική λογοτεχνία. Καμία σχέση με τον πλατειασμό κάποιων άλλων Ελληνίδων συγγραφέων ευπώλητων: ο λόγος της ρέει, ο διάλογος είναι πιστευτός, οι ήρωες ενδιαφέροντες και ρεαλιστικοί, τα θέματα της (στα δύο τελευταία βιβλία έστω) καταπιάνονται με τις δυσάρεστες πλευρές της ιστορίας και η ίδια ανταπεξέρχεται επάξια στις απαιτήσεις τέτοιων θεμάτων.
Μια από τις απολαύσεις για μένα, βέβαια, είναι η τοποθέτηση των έργων της στη Θεσσαλονίκη. Διαβάζω για την Τσιμισκή και την Αγ.Σοφία, ξέρω πώς πέφτει ο ήλιος στα μπαλκόνια της οδού Ερμού, έχω περπατήσει δίπλα στην Αρχαία Αγορά και την Αχεροποίητο. Δυστυχώς, λίγες φορές έχω αυτή τη δυνατότητα εξού και είναι απόλαυση - στα περισσότερα ελληνικά βιβλία διαβάζω για Περιστέρι, Κολωνό, οδό Πειραιώς και Βάρκιζα, τοποθεσίες για μένα το ίδιο εξωτικές με τη Σαϊγκόν και το Μαρακές.
Παρεκτρέπομαι όμως. Το εν λόγω βιβλίο, σε σχέση με το Απόψε Δεν Έχουμε Φίλους, με απογοήτευσε κάπως, γιαυτό και τα 4 μόνο αστέρια. Όπως και το προηγούμενο, η Νικολαΐδου με μαεστρία πηδάει από εποχή σε εποχή, και μπλέκει στην ίδια εποχή παρελθόν (αναμνήσεις) και παρόν χωρίς να προξενεί σύγχυση. Το βιβλίο διαβάζεται ευχάριστα.Και ως εκεί.
Θυμάμαι στους Φίλους είχα πλαντάξει στο κλάμα. Εδώ δε δημιουργείται καμιά συγκινησιακή φόρτιση στον αναγνώστη. Στη συγκεκριμένη αναγνώστρια έστω. Αναρωτήθηκα γιατί και ένας λόγος που μπορώ να σκεφτώ είναι: η πληθώρα χαρακτήρων και υποθέσεων, που είχε ως αποτέλεσμα να μην εμβαθύνει η ιστορία στις πιο σημαντικές υποθέσεις και τους πιο κεντρικούς ήρωες. Με λίγα λόγια, δε με ενδιέφερε η εξιστόρηση της σχέσης του Σουκ με τη Φανή, καθώς δεν εξυπηρετούσε τίποτα στην εν λόγω ιστορία, αλλά θα με ενδιέφερε να μάθω περισσότερα για το Μανώλη και τη δίκη. Νομίζω ότι εκεί έμεινα περισσότερο απογοητευμένη: ήθελα να μάθω κι άλλα, να διαβάσω για τη δίκη, να ταξιδέψω στην εποχή, να ακούσω το δικηγόρο του να αγορεύει παρά το μάταιον του πράγματος. Να το ζήσω με λίγα λόγια. Για τον ίδιο λόγο, δεν ένιωσα ότι εμβάθυνε στους ήρωες. Λάτρεψα το Μηνά και την Εβελίνα (εδώ να ομολογήσω μια κρυφή χαρά που οι ήρωες ήταν, όπως εγώ, της Τρίτης Δέσμης όπως ονομαζόταν στην εποχή μου). Η Ευθαλία κορυφαία. Αλλά δεν 'έζησα' όσο θα ήθελα με το Μανώλη και τη μητέρα του. Πέρα των τριών που ανέφερα, χώρος στις σελίδες του βιβλίου δίνεται στη Ζουζού, στο Τζιτζιλή, στο δικηγόρο του Μανώλη, στη μητέρα του Μανώλη, στις αδερφές του, στους γονείς του Μηνά, στον Σουκ, στη Φανή. Ίσως, με τόσους χαρακτήρες να διεκδικούν χώρο στη 'σκηνή', το βιβλίο θα'ταν καλό να ήταν μεγαλύτερο.
Εν κατακλείδι, είναι ένα βιβλίο που κυλά γρήγορα, φωτίζει μια παλιά τραγωδία και τη μπλέκει με το παρόν αριστοτεχνικά, χωρίς όμως να συγκινήσει εις βάθος και να φέρει την κάθαρση, όπως θα όφειλε ίσως μια τραγωδία.
Μια από τις απολαύσεις για μένα, βέβαια, είναι η τοποθέτηση των έργων της στη Θεσσαλονίκη. Διαβάζω για την Τσιμισκή και την Αγ.Σοφία, ξέρω πώς πέφτει ο ήλιος στα μπαλκόνια της οδού Ερμού, έχω περπατήσει δίπλα στην Αρχαία Αγορά και την Αχεροποίητο. Δυστυχώς, λίγες φορές έχω αυτή τη δυνατότητα εξού και είναι απόλαυση - στα περισσότερα ελληνικά βιβλία διαβάζω για Περιστέρι, Κολωνό, οδό Πειραιώς και Βάρκιζα, τοποθεσίες για μένα το ίδιο εξωτικές με τη Σαϊγκόν και το Μαρακές.
Παρεκτρέπομαι όμως. Το εν λόγω βιβλίο, σε σχέση με το Απόψε Δεν Έχουμε Φίλους, με απογοήτευσε κάπως, γιαυτό και τα 4 μόνο αστέρια. Όπως και το προηγούμενο, η Νικολαΐδου με μαεστρία πηδάει από εποχή σε εποχή, και μπλέκει στην ίδια εποχή παρελθόν (αναμνήσεις) και παρόν χωρίς να προξενεί σύγχυση. Το βιβλίο διαβάζεται ευχάριστα.Και ως εκεί.
Θυμάμαι στους Φίλους είχα πλαντάξει στο κλάμα. Εδώ δε δημιουργείται καμιά συγκινησιακή φόρτιση στον αναγνώστη. Στη συγκεκριμένη αναγνώστρια έστω. Αναρωτήθηκα γιατί και ένας λόγος που μπορώ να σκεφτώ είναι: η πληθώρα χαρακτήρων και υποθέσεων, που είχε ως αποτέλεσμα να μην εμβαθύνει η ιστορία στις πιο σημαντικές υποθέσεις και τους πιο κεντρικούς ήρωες. Με λίγα λόγια, δε με ενδιέφερε η εξιστόρηση της σχέσης του Σουκ με τη Φανή, καθώς δεν εξυπηρετούσε τίποτα στην εν λόγω ιστορία, αλλά θα με ενδιέφερε να μάθω περισσότερα για το Μανώλη και τη δίκη. Νομίζω ότι εκεί έμεινα περισσότερο απογοητευμένη: ήθελα να μάθω κι άλλα, να διαβάσω για τη δίκη, να ταξιδέψω στην εποχή, να ακούσω το δικηγόρο του να αγορεύει παρά το μάταιον του πράγματος. Να το ζήσω με λίγα λόγια. Για τον ίδιο λόγο, δεν ένιωσα ότι εμβάθυνε στους ήρωες. Λάτρεψα το Μηνά και την Εβελίνα (εδώ να ομολογήσω μια κρυφή χαρά που οι ήρωες ήταν, όπως εγώ, της Τρίτης Δέσμης όπως ονομαζόταν στην εποχή μου). Η Ευθαλία κορυφαία. Αλλά δεν 'έζησα' όσο θα ήθελα με το Μανώλη και τη μητέρα του. Πέρα των τριών που ανέφερα, χώρος στις σελίδες του βιβλίου δίνεται στη Ζουζού, στο Τζιτζιλή, στο δικηγόρο του Μανώλη, στη μητέρα του Μανώλη, στις αδερφές του, στους γονείς του Μηνά, στον Σουκ, στη Φανή. Ίσως, με τόσους χαρακτήρες να διεκδικούν χώρο στη 'σκηνή', το βιβλίο θα'ταν καλό να ήταν μεγαλύτερο.
Εν κατακλείδι, είναι ένα βιβλίο που κυλά γρήγορα, φωτίζει μια παλιά τραγωδία και τη μπλέκει με το παρόν αριστοτεχνικά, χωρίς όμως να συγκινήσει εις βάθος και να φέρει την κάθαρση, όπως θα όφειλε ίσως μια τραγωδία.
October 6, 2018
What interested me initially in this novel was the portion set in post WWII Thessaloniki where the Greek idealists were trying to rid the country of right wing politics and vestiges of Nazi holdovers.
The story goes back and forth between that period and current day in which a high school senior has decided he doesn't want to go to college and therefore he won't sit for the Panhellenic exam which is the ticket into university. He comes from a learned and activist family. His mother approaches his unorthodox high school teacher and this man, a rebel himself, gives the son Minas an assignment to review a cold case in stead of studying for the exams. Because the father of Minas is a top journalist, Minas gets information immediately about the case which put an innocent man in prison for 12 years.
Tangentially, the story puts the reader in touch with similar world-wide problems where young men don't get jobs even after graduating from college. Additionally, the novel explores government corruption and how justice is meted out according to political decisions that may sacrifice those who are innocent.
The book develops many points of view but surprisingly not the voice of the man who ends up behind bars.
One of the problems with the story is how characters are named. There are several important male characters whose given name begins with M—Minas, the high school student given the cold case to examine by his teacher who first name is Marino but otherwise known by his last name Soukiouroglou (or his nickname Souk); Minolis Gris, accused man. There are many female characters whose first name begins with E—Evthalia, Minas' grandmother who plays a big role in his education; Evelina, Minas' worthy high school competitor and flame; Evgnosia, one of Minolis Gris' sister who goes crazy; and Elena, the nurse to the elderly lawyer Nikiforos Dinopoulos who long ago had represented Gris and who is the grandfather of Evelina and a former suitor of Minas' grandmother Evthalia.
The story goes back and forth between that period and current day in which a high school senior has decided he doesn't want to go to college and therefore he won't sit for the Panhellenic exam which is the ticket into university. He comes from a learned and activist family. His mother approaches his unorthodox high school teacher and this man, a rebel himself, gives the son Minas an assignment to review a cold case in stead of studying for the exams. Because the father of Minas is a top journalist, Minas gets information immediately about the case which put an innocent man in prison for 12 years.
Tangentially, the story puts the reader in touch with similar world-wide problems where young men don't get jobs even after graduating from college. Additionally, the novel explores government corruption and how justice is meted out according to political decisions that may sacrifice those who are innocent.
The book develops many points of view but surprisingly not the voice of the man who ends up behind bars.
One of the problems with the story is how characters are named. There are several important male characters whose given name begins with M—Minas, the high school student given the cold case to examine by his teacher who first name is Marino but otherwise known by his last name Soukiouroglou (or his nickname Souk); Minolis Gris, accused man. There are many female characters whose first name begins with E—Evthalia, Minas' grandmother who plays a big role in his education; Evelina, Minas' worthy high school competitor and flame; Evgnosia, one of Minolis Gris' sister who goes crazy; and Elena, the nurse to the elderly lawyer Nikiforos Dinopoulos who long ago had represented Gris and who is the grandfather of Evelina and a former suitor of Minas' grandmother Evthalia.
September 24, 2018
Not since Sharon Bala's brainy, brilliant expose of Canadian refugee practices in The Boat People utilizing three main povs, have I enjoyed and admired a book this much. The Scapegoat is based on the murder of American journalist George Polk (for whom the investigative journalism award is named) and Nikoladiou, brilliantly translated by Karen Emmerich, presents multiple points of view and the fractured reality of the "truth". It is gut-wrenching, funny, psychologically incisive, wonderfully written. It is a lesson in the Greek education system, in the debacle of the blackhearted civil war in the 1940's. It makes the outrageous meddling in other people's governments and the torture and murders done for some "higher good" by the British Secret Service and the C.I.A. even more reprehensible. The collusion and active participation in the scapegoating of an innocent, decent Greek journalist who fought for years afterwards to clear his good name, unsuccessfully, is enough to make your blood boil. It is so easy to put oneself in that innocent man's shoes. I trust this brilliant novel will shine a light on this dark period in Greek history which is ongoing, as one of the main characters, a history teacher, stressed. And here we have a modern day Trojan Horse on the Greek doorstep, with China buying up a swack of land and a port....the back door to Europe in fact.
January 24, 2021
Ostensibly about the sovereign debt crisis that kicked off in 2010, the novel actually bounces back and forth through history, contrasting a previous era when Greece found itself caught between the maneuverings of Great Powers. Specifically, the murder of George Polk in the middle of the Greek Civil War. Of course that "Civil War" was less about Greek politics and more about the US and UK pitting their proxies against the Soviet proxies in the Democratic Army of Greece.
It's always for the sake of "democracy" when wealthy nations kill...
Anyways, Nikolaidou fictionalizes the events and persons surrounding Polk so she can say what she wants without getting lost in the chaotic minutiae of history. And what she says is exactly that you can't rely on that chaotic minutiae to provide the Truth.
This is where the modern storyline of The Scapegoat comes in, focused on too-cool-for-school Minas Georgiou. Really, his very first lines in the novel are about how he's sitting out the infamous Greek university entrance exams because, well, "Fuck this shit, bruh." University is a big deal in Greece, inspiring cram schools and gut-twisting anxiety that should be familiar to every teenager in China, and Minas wants none of it, to the everlasting horror of his mother.
Enter Marinos Soukiouroglou - hereafter referred to as Souk because Holy God - the eccentric history teacher who forces the kids to think rather than just regurgitate data. On the urging of Mama Georgiou, he assigns Minas a special research project on the murder of Jack Talas - the fictionalized Polk - and the hapless Manolis Gris who got sent to prison to keep the US foreign aid flowing.
Nobody actually believes Gris is the guilty party. Not in the modern storyline and not even in his own storyline. As Minas soon learns, the government and police knew very well Gris wasn't the guilty party but saw him as a convenient sacrifice to the bruised egos of their American allies, best exemplified when some high muckety-muck from the Ministry of Justice tries to cajole Gris into signing a confession. He talks about honor and duty to his country, to which Gris responds:
Everyone is scandalized. "The Minister let loose for a while and then stormed out, slamming the door behind him, and [Police Commander] Tzitzilis vowed to punish the prisoner's audacity." It's a synecdoche for the entire case: It's not that the authorities are actively conspiring to punish an innocent man, they just don't care who suffers as long as they keep their phony-baloney jobs. Parallels to the ECB are as obvious as a kick in the goolies.
Had she stopped there, Nikolaidou would have crafted the definitive novel of her time. However she clearly possesses the obsession of the true artist because, as the novel and Minas's project reach its climax, she skewers the righteous self-satisfaction of every character and likely her own audience. The Gris affair is perfect conspiracy fodder for the conspiracy-obsessed Greek culture, which can always find some reason to blame "The Government" for every personal misfortune. Even the otherwise enlightened Souk falls into this, demanding that Minas present some alternate theory as to who killed Polk, whether the Greek government or the Communists - or even a British foreign services officer, as hinted in an aside late in the novel.
But Souk has taught Minas too well and the boy refuses to claim any un-hidden Truth. With the neutral rationalism of the best historians, he simply reports the facts as they are, and leaves interpretation to his audience. This outrages Souk, who harangues Minas before the entire school - which prompts the other students encountered throughout the narratives, from the overachievers to the muddling fuck-ups, to rise in defense of not-knowing. It's a microcosm of a generational conflict, between the old guard scrambling to find someone to blame, some scapegoat, the Truth that remains hidden... and the generation growing up in the financial crisis who face the much starker challenge of simple survival. The harsh realities of the world certainly follow chains of causality - whether ECB demands for austerity or US demands for a scalp - but even when this process is transparent, the results are unavoidable. The kids listening to their elders lecture on the importance of a university degree or "what really happened" in a murder case from half a century ago are still living with austerity, no matter who is to blame.
Generational conflict is in fact the great unrecognized theme of The Scapegoat. The confrontation between Minas and Souk is even foreshadowed by Minas venting over his proudly literary grandmother:
It's an overdue critique of Plato's heavily scripted "dialogues." A criticism Mikhail Bakhtin would likely appreciate, as he identified the essence of dialogue being not just the exchange of ideas but that those ideas are forever informing and influencing each other. This leads to much more mutable truths as opposed to Truth, something that a budding Existentialist like Minas - and all his peers - are much more comfortable with than their meaning-obsessed elders.
The Greek intellectual tradition stretching back to Plato offers both a sense of meaning and order to the universe. An explicitly hidden meaning, requiring interrogation and reasoning to ultimately arrive at, but a meaning nonetheless. Minas and the Austerity Generation, perfectly capable of such philosophical investigation, have discovered the self-evident Truth that there is no meaning to any of this. They can reject this perfectly rational conclusion, insist as Souk and the US and the ECB does that someone is to blame... or they can move forward and make the best of this indifferent world.
It's always for the sake of "democracy" when wealthy nations kill...
Anyways, Nikolaidou fictionalizes the events and persons surrounding Polk so she can say what she wants without getting lost in the chaotic minutiae of history. And what she says is exactly that you can't rely on that chaotic minutiae to provide the Truth.
This is where the modern storyline of The Scapegoat comes in, focused on too-cool-for-school Minas Georgiou. Really, his very first lines in the novel are about how he's sitting out the infamous Greek university entrance exams because, well, "Fuck this shit, bruh." University is a big deal in Greece, inspiring cram schools and gut-twisting anxiety that should be familiar to every teenager in China, and Minas wants none of it, to the everlasting horror of his mother.
Enter Marinos Soukiouroglou - hereafter referred to as Souk because Holy God - the eccentric history teacher who forces the kids to think rather than just regurgitate data. On the urging of Mama Georgiou, he assigns Minas a special research project on the murder of Jack Talas - the fictionalized Polk - and the hapless Manolis Gris who got sent to prison to keep the US foreign aid flowing.
Nobody actually believes Gris is the guilty party. Not in the modern storyline and not even in his own storyline. As Minas soon learns, the government and police knew very well Gris wasn't the guilty party but saw him as a convenient sacrifice to the bruised egos of their American allies, best exemplified when some high muckety-muck from the Ministry of Justice tries to cajole Gris into signing a confession. He talks about honor and duty to his country, to which Gris responds:
-Sir, why don't you ask your son to sacrifice himself? To have his name go down in history as a benefactor of the nation? My family has already paid a high enough price. I lost a brother in the war. My mother can't bear to lose another child.
Everyone is scandalized. "The Minister let loose for a while and then stormed out, slamming the door behind him, and [Police Commander] Tzitzilis vowed to punish the prisoner's audacity." It's a synecdoche for the entire case: It's not that the authorities are actively conspiring to punish an innocent man, they just don't care who suffers as long as they keep their phony-baloney jobs. Parallels to the ECB are as obvious as a kick in the goolies.
Had she stopped there, Nikolaidou would have crafted the definitive novel of her time. However she clearly possesses the obsession of the true artist because, as the novel and Minas's project reach its climax, she skewers the righteous self-satisfaction of every character and likely her own audience. The Gris affair is perfect conspiracy fodder for the conspiracy-obsessed Greek culture, which can always find some reason to blame "The Government" for every personal misfortune. Even the otherwise enlightened Souk falls into this, demanding that Minas present some alternate theory as to who killed Polk, whether the Greek government or the Communists - or even a British foreign services officer, as hinted in an aside late in the novel.
But Souk has taught Minas too well and the boy refuses to claim any un-hidden Truth. With the neutral rationalism of the best historians, he simply reports the facts as they are, and leaves interpretation to his audience. This outrages Souk, who harangues Minas before the entire school - which prompts the other students encountered throughout the narratives, from the overachievers to the muddling fuck-ups, to rise in defense of not-knowing. It's a microcosm of a generational conflict, between the old guard scrambling to find someone to blame, some scapegoat, the Truth that remains hidden... and the generation growing up in the financial crisis who face the much starker challenge of simple survival. The harsh realities of the world certainly follow chains of causality - whether ECB demands for austerity or US demands for a scalp - but even when this process is transparent, the results are unavoidable. The kids listening to their elders lecture on the importance of a university degree or "what really happened" in a murder case from half a century ago are still living with austerity, no matter who is to blame.
Generational conflict is in fact the great unrecognized theme of The Scapegoat. The confrontation between Minas and Souk is even foreshadowed by Minas venting over his proudly literary grandmother:
Grandma calls it the Socratic Method. She considers it the highest pedagogical technique. I call it cornering a person. Instead of just telling you what I want you to know, I ambush you with questions. You try to escape, but you can’t. You can run whichever way you like, but in the end you’ll fall right into my trap.
It's an overdue critique of Plato's heavily scripted "dialogues." A criticism Mikhail Bakhtin would likely appreciate, as he identified the essence of dialogue being not just the exchange of ideas but that those ideas are forever informing and influencing each other. This leads to much more mutable truths as opposed to Truth, something that a budding Existentialist like Minas - and all his peers - are much more comfortable with than their meaning-obsessed elders.
The Greek intellectual tradition stretching back to Plato offers both a sense of meaning and order to the universe. An explicitly hidden meaning, requiring interrogation and reasoning to ultimately arrive at, but a meaning nonetheless. Minas and the Austerity Generation, perfectly capable of such philosophical investigation, have discovered the self-evident Truth that there is no meaning to any of this. They can reject this perfectly rational conclusion, insist as Souk and the US and the ECB does that someone is to blame... or they can move forward and make the best of this indifferent world.
October 2, 2014
Το βιβλίο πολύ χαλαρά συνδεδεμένο με το αριστουργηματικό προηγούμενό της καταπιάνεται με ένα αίνιγμα της σύγχρονης πολιτικής και αστυνομικής ιστορίας της χώρας. Η γραφή το ίδιο υπέροχα ρέουσα και στακάτη με διαλόγους πιστευτούς. Και αυτό το βιβλίο κινείται σε δύο χρόνους το τώρα και το παρελθόν. Λύση βέβαια δεν υπάρχει κανένας ποτέ δεν έμαθε ποιος σκότωσε τον Πολκ και ανθρωπος που κατηγορήθηκε τελικά ήταν ένα εξιλαστήριο θύμα στα σαγόνια της ιστορίας και της ανάγκης, αυτό μου θύμισε λίγο το ΄΄Ο γύρος του θανάτου'' του Κοροβίνη. Μου άφησε ένα αίσθημα ανικασοποίητου ως προς την διελεύκανση του μυστηρίου αλλά μπορεί η συγγραφέας να έγραψε το βιβλίο για να το χρησιμοποιήσει ο αναγνώστης σαν εφαλτήριο για να ξεκινήσει να διαβάζει για μια εποχή τόσο ιστορικά κοντινή μας αλλά που ουσιαστικά γνωρίζει μόνο τα πά πάνω. Αν ήταν άλλος συγγραφέας θα έβαζα πέντε αστέρια αλλά η κα Νικολαϊδου με έχει κακομάθει.
March 14, 2019
Despite the fact that I’m usually a plot driven reader, I really enjoyed this novel, which focuses mainly on interweaving of two trying times in Greek politics: during the aftermath of World War II and the subsequent civil war concerning communism, and then the more recent financial crisis. The translator, Karen Emmerich says it best: “...Nikolaidou implicitly argues that the injustices of the past are still with us, and that scapegoats of all kinds...pervades the current moment.” I thought that the use of the two time periods (1948 and 2010-11) was done very well, as was the multiple ‘perspectives’ that were not quite first person nor quite third person. Additionally, having Minas, an 18year old boy who likes to think rather than conform to memorization, as the main viewpoint was very interesting. I truly enjoyed this book and would recommend it!
April 2, 2023
Το βιβλίο αυτό θα ήθελε μάλλον να καταφέρει για την δολοφονία Πολκ ότι και ο Βασιλικός για την δολοφονία Λαμπράκη, αλλά δυστυχώς υπολείπεται σε λογοτεχνικά φόντα. Η σύνδεση με το τώρα του βιβλίου (γραμμένο το 2012, η Ελλάδα μόλις έχει γνωρίσει μνημόνια, ΔΝΤ και τρόικα) αρκετά ζορισμενη, δεν νιώθεις καθόλου να προκύπτει οργανικά μέσα απο την πλοκή και η όλη κοινωνική κριτική παραμένει σε μεγάλο βαθμό περιορισμένη σε αναμάσημα εύκολων τσιτάτων και αναλύσεων τηλεπανέλ...
Βρήκα αρκετά επιφανειακό το βιβλίο στην κριτική του αλλά ταυτόχρονα και πολύ βαρύγδουπο. Μικρό παράδειγμα από τους τίτλους των κεφαλαίων... Το σύνθημα "Είμαστε αυτοί που οι γονείς μας δεν ήθελαν να κάνουμε παρέα" για να περιγράψει τον μέχρι Γ' Λυκείου απουσιολόγο μαθητη που αποφασίζει να μην δώσει Πανελλήνιες; Κάπου ώπα! Ας χαλαρώσουμε και λίγο. Πού να άρχιζε και το κάπνισμα δηλαδή, κατευθείαν τηλέφωνο στο ΚΕΘΕΑ!
Βρήκα αρκετά επιφανειακό το βιβλίο στην κριτική του αλλά ταυτόχρονα και πολύ βαρύγδουπο. Μικρό παράδειγμα από τους τίτλους των κεφαλαίων... Το σύνθημα "Είμαστε αυτοί που οι γονείς μας δεν ήθελαν να κάνουμε παρέα" για να περιγράψει τον μέχρι Γ' Λυκείου απουσιολόγο μαθητη που αποφασίζει να μην δώσει Πανελλήνιες; Κάπου ώπα! Ας χαλαρώσουμε και λίγο. Πού να άρχιζε και το κάπνισμα δηλαδή, κατευθείαν τηλέφωνο στο ΚΕΘΕΑ!
April 5, 2013
Παράλληλες ιστορίες στη Θεσσαλονίκη του 1948 κ σήμερα. Ιστορικό υπόβαθρο η καταδίκη του Στακτόπουλου για τη δολοφονία του αμερικανού δημοσιογράφου Πολκ.
Διαβάζεται άνετα, ρέει αβίαστα αν κ σε μερικά σημεία είναι στεναχωρο... Με ταξίδεψε στην τελευταία τάξη του Λυκείου: η αγωνία των εξετάσεων, οι διαφορετικές αγωνίες γονιών κ υποψηφίων, τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα. Πολύ ζωντανή περιγραφή της Θεσσαλονίκης...
Διαβάζεται άνετα, ρέει αβίαστα αν κ σε μερικά σημεία είναι στεναχωρο... Με ταξίδεψε στην τελευταία τάξη του Λυκείου: η αγωνία των εξετάσεων, οι διαφορετικές αγωνίες γονιών κ υποψηφίων, τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα. Πολύ ζωντανή περιγραφή της Θεσσαλονίκης...
Displaying 1 - 30 of 73 reviews