...…Σήμερα τα χέρια μου κέρδισαν βραβείο και εγώ μια αγκαλιά από την κυρία Ρένα. Η αγκαλιά της -το μεγαλύτερο βραβείο- είναι μια θάλασσα γιαούρτι. Δροσερή, γλυκιά, βελούδινη. Μέσα της ηρεμώ. Και μετά φτιάχνω ωραία πράγματα. Είναι σαν της μαμάς. Του μπαμπά, πάλι, είναι μια μεγάλη τραμπάλα. Πότε φιλάω τα λουλούδια και πότε κυνηγάω τα σύννεφα.
Την αγκαλιά όμως της θείας Μαίρης, που μένει δίπλα μας, δεν την μπορώ..."
Μια ιστορία για το δικαίωμα των παιδιών στο σώμα τους, το δικαίωμα να λένε όχι σε φιλιά, αγκαλιές και αγγίγματα που δεν επιθυμούν, ακόμα κι αν προέρχονται από οικεία και προσφιλή πρόσωπα. Μια ιστορία για τον σεβασμό στα παιδιά ως υποκείμενα με ελεύθερη βούληση.
Η Γιώτα Αλεξάνδρου (Yota K. Alexandrou) γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, με καταγωγή από το Λιβίσι της Μ. Ασίας. Υπότροφος του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ) καθ’ όλη τη διάρκεια των προπτυχιακών της σπουδών, αποφοίτησε πρώτη, με άριστα, από το Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης. Με διετή υποτροφία του Ιδρύματος Λίλιαν Βουδούρη, σπούδασε δράμα και θέατρο σε μεταπτυχιακό επίπεδο στο Πανεπιστήμιο του Έξετερ Αγγλίας. Στη συνέχεια, εργάστηκε ως ηθοποιός και ως υπεύθυνη θεατρικής αγωγής σε δημοτικά σχολεία καθώς και ως εμψυχώτρια εκπαιδευτικών προγραμμάτων. Σήμερα υπηρετεί ως νηπιαγωγός στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση.
Το βιβλίο της “Όταν παίζαμε για τη νίκη, Καραγκιόζη μου” ήταν στη βραχεία λίστα για τα Κρατικά Βραβεία Παιδικού Βιβλίου 2020, τα βραβεία του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και του περιοδικού Ο Αναγνώστης (2019). Το βιβλίο “Φένια, η αγαπημένη των ήχων” τιμήθηκε με Έπαινο από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά (2012) και ήταν στη βραχεία λίστα για τα βραβεία του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου (2015). Το βιβλίο “Τα κλαδιά της σοφίας” ήταν στη βραχεία λίστα για τα βραβεία του περιοδικού Ο Αναγνώστης (2014). Το βιβλίο “Χάρης και Φάρις” ήταν στη βραχεία λίστα για τα βραβεία του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και του περιοδικού Ο Αναγνώστης (2013). Το βιβλίο “Ο Αλέκος στη Χώρα των Παθημάτων” τιμήθηκε με Έπαινο από την Εταιρεία Τεχνών, Επιστήμης και Πολιτισμού Κερατσινίου (2012). Το βιβλίο “Οι Νταήδες του Βυθού και ο Ρομπέν των Θαλασσών τιμήθηκε με Έπαινο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών (2008).
Συμμετείχε με την ιστορία “Φτερωτές αποστολές …άκρως επικίνδυνες!” στον συλλογικό τόμο “Το γέλιο κάνει καλό στο σχολείο!” του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου (2015), με την ιστορία “Σύνθημα… Λύκος” στη συλλογική έκδοση της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς “Χωρίς Σχολείο” (εκδόσεις Ψυχογιός, 2021) και με την ιστορία “Τσίμπα, τσίμπα με ρυθμό” στην επίσης συλλογική έκδοση της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς “Γιορτή κάθε μέρα, μια Παγκόσμια Ημέρα” (εκδόσεις Ελληνοεκδοτική, 2021).
Στο πλαίσιο του προγράμματος “Μαθαίνουμε στο σπίτι”, παρουσίασε στην Εκπαιδευτική Τηλεόραση στην ΕΡΤ2 τα βιβλία της “Φον ο Φοβερός” και “Φένια, η αγαπημένη των ήχων”.
Με την ιδιότητα της παιδαγωγού-συγγραφέως, έχει συμμετάσχει ως εισηγήτρια σε επιμορφωτικές ημερίδες, έχει υλοποιήσει βιωματικά εργαστήρια για εκπαιδευτικούς και παιδιά και έχει επισκεφτεί νηπιαγωγεία και δημοτικά σχολεία εντός κι εκτός της Ελλάδας, στο πλαίσιο προγραμμάτων φιλαναγνωσίας.
Η Έλλη είναι ένα μικρό κοριτσάκι που χαίρεται να την παίρνουν αγκαλιά οι γονείς της ή η δασκάλα της. Δεν μπορεί με τίποτα όμως που στις οικογενειακές συγκεντρώσεις ξαδέλφια και θείοι τη ζουλάνε, τη χαϊδεύουν και τη γεμίζουν σάλια. Έτσι λοιπόν αποφασίζει να σκαρφιστεί κάτι για να την αφήσουν ήσυχη!
Το νέο παραμύθι της Γιώτας Αλεξάνδρου απευθύνεται σε παιδιά από 3 έως 6 ετών και διαπραγματεύεται την αυτοβουλία και τη θέληση της ανεξαρτησίας στα μικρά παιδιά. Η διασκεδαστική ιστορία δείχνει με τη γνωστή συγκινητική φροντίδα και αγάπη της συγγραφέως τον μικρόκοσμο ενός παιδιού και τα συναισθήματα που αυτό έχει σε διαφορετικές καταστάσεις που καλείται να αντιμετωπίσει μέσα στην ημέρα. Η Έλλη είναι μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα και ζει το γνωστό δράμα των συνομηλίκων της: σαλιάρικα φιλιά και σφιχτές αγκαλιές. Μου άρεσε πολύ το χιούμορ που ξεπηδούσε μέσα από τις γραμμές είτε μέσω της φαντασίας που χρησιμοποιούσε η Έλλη για να αντιμετωπίσει το κακό είτε με αστείες εκφράσεις όπως: «Μου τσιμπάνε τα μάγουλα, με φιλάνε, με ζουλάνε. Νιώθω σαν το μπουκάλι της μουστάρδας»! Επίσης η συγγραφέας δε διστάζει να χρησιμοποιήσει ένα ευρύ και ταυτόχρονα βατό λεξιλόγιο που θα ανοίξει δημιουργικό διάλογο μεταξύ γονέων και παιδιών ενώ δε διστάζει να αναφερθεί στη Λερναία Ύδρα που τα παιδιά θα γνωρίσουν στο σχολείο αργότερα.
Η εικονογράφηση της κυρίας Σάντρας Ελευθερίου ακολουθεί ποικίλες προοπτικές στις εικόνες, αποτυπώνει με τον δικό της, σχεδόν κυβιστικό τρόπο τους χαρακτήρες και έχει πολύ όμορφα και ζωντανά χρώματα. Ειδικά στις φαντασιώσεις του παιδιού δένει αρμονικά το ρεαλιστικό με το φαντασιακό σ’ ένα γοητευτικό σύνολο γραμμών, εκφράσεων και λεπτομερειών από την καθημερινότητα.
Το «Μόνο αν θέλω» είναι ένα χαριτωμένο και διασκεδαστικό βιβλίο που σχετίζεται με κάτι τόσο αυτονόητο και καθημερινό, όπως την ψηλάφιση και τους χαριτωμένους ακκισμούς φίλων και συγγενών σε οικογενειακές συγκεντρώσεις. Η ιδέα που σκέφτηκε η μικρή Έλλη ήταν εξαιρετική και την επικροτώ! Ένα τρυφερό βιβλίο που θα χαρίσει ουσιαστικές ώρες επικοινωνίας στην οικογένεια!
Θυμάμαι ακόμη να φτάνουμε στο χωριό του μπαμπά μου και να τρέχω να κρυφτώ, για να μη με δει η γειτόνισσα της γιαγιάς μου και έρθει να με φιλήσει και στα δύο μάγουλα. Σιχαινόμουν τα φιλιά της!Βέβαια, όσο κι αν κρυβόμουν η γιαγιά μου με ανάγκαζε να φανερωθώ και σαν ευγενικό παιδί να χαιρετήσω την καλή της γειτόνισσα. Αμέσως μετά έτρεχα στο μπάνιο και έπλενα τα μάγουλά μου καλά καλά με σαπούνι και νερό.
Σαν μαμά πλέον σκέφτομαι ότι η μαμά μου δε μίλησε ποτέ, δεν είπε στη γιαγιά μου ότι είναι δικαίωμά μου να φιλώ όποιον θέλω και να με φιλούν όποτε θέλω εγώ!
Το βιβλίο μπορεί να προορίζεται για μεγαλύτερες ηλικίες αλλά στην κόρη μου το διαβάζω από τότε που έκλεισε τα 2, για να της μάθω πως είναι δικαίωμά της να λέει << Όχι>>!