What do you think?
Rate this book
Godenbloed
Restanten van oude beschavingen bekijken is geen activiteit die op Emilio’s bucketlist staat. Hij moet er toch aan geloven wanneer zijn beste vriend hem meeneemt op een rondreis door Peru. Tijdens een bezoek aan een ruïne brengt een geheimzinnig meisje hen naar een verboden gedeelte. Een fel licht slokt hen op en als ze hun ogen weer opendoen, is de tempel in zijn oude glorie hersteld. Ze zijn meer dan duizend jaar terug in de tijd gereisd. Om hun plotse aanwezigheid aan de priesters te verklaren, doet Emilio zich voor als een god.
De heerser van de Moche nodigt hen uit als eregasten bij een ritueel feest. Wanneer er gevangenen aan hen worden geofferd, wordt het bijna onmogelijk om hun toneelspel vol te houden. De heerser draagt Emilio op zijn goddelijkheid te bewijzen door een mythisch wezen te doden waarvan Emilio het bestaan ernstig betwijfelt. Tot dat hem gelukt is, wordt zijn beste vriend als slaaf te werk gesteld.
Wetend dat hij nog geen vis kan vangen, ziet Emilio zijn overlevingskansen in de wildernis zeer somber in. De angst dat Juan en hij gedoemd zijn om in het verre verleden te sterven houdt hem in een ijzeren greep en leidt tot levensgevaarlijke situaties.
De heerser van de Moche nodigt hen uit als eregasten bij een ritueel feest. Wanneer er gevangenen aan hen worden geofferd, wordt het bijna onmogelijk om hun toneelspel vol te houden. De heerser draagt Emilio op zijn goddelijkheid te bewijzen door een mythisch wezen te doden waarvan Emilio het bestaan ernstig betwijfelt. Tot dat hem gelukt is, wordt zijn beste vriend als slaaf te werk gesteld.
Wetend dat hij nog geen vis kan vangen, ziet Emilio zijn overlevingskansen in de wildernis zeer somber in. De angst dat Juan en hij gedoemd zijn om in het verre verleden te sterven houdt hem in een ijzeren greep en leidt tot levensgevaarlijke situaties.
252 pages, ebook
Published April 18, 2024
About the author
Natascha van Limpt
26 books91 followersNatascha van Limpt heeft archeologie gestudeerd aan de Universiteit van Leiden. Daarna volgde ze een opleiding tot redacteur en sinds 2017 werkt ze als freelance redacteur en corrector.
In de afgelopen negen jaar heeft ze zeventien boeken en novelles uitgebracht in diverse genres. Onder haar eigen naam schrijft ze romantasy, fantasy en historische romans, onder het pseudoniem N.D. Frost schrijft ze motorclub romances. Tot slot schrijft ze samen met Leah Nicolai ook jeugdboeken onder het pseudoniem Leana Mystica.
Haar verhalen zijn een mix van drama, avontuur, spanning en romantiek en kenmerken zich door personages met een heftige achtergrond, donkere thema’s en in haar meest recente werken queerpersonages.
In de afgelopen negen jaar heeft ze zeventien boeken en novelles uitgebracht in diverse genres. Onder haar eigen naam schrijft ze romantasy, fantasy en historische romans, onder het pseudoniem N.D. Frost schrijft ze motorclub romances. Tot slot schrijft ze samen met Leah Nicolai ook jeugdboeken onder het pseudoniem Leana Mystica.
Haar verhalen zijn een mix van drama, avontuur, spanning en romantiek en kenmerken zich door personages met een heftige achtergrond, donkere thema’s en in haar meest recente werken queerpersonages.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
December 12, 2024
Godenbloed van Natascha van Limpt kent een ongebruikelijke setting: zevende-eeuws Peru. In de valleiensamenleving van de Moche-cultuur volgen we aanvankelijk het verhaal van Ramún, godenzoon (prins) van de Condor-vallei. Nadat zijn geheime relatie met de (eveneens mannelijke) jager Iliyan uitkomt, wordt Iliyan door Ramúns vader gedood en Ramún verbannen uit de vallei. Na vele omzwervingen wordt hij gevangengenomen door de oorlogszuchtige Muchika, die Ramún (die zich intussen Iliyan noemt, naar zijn gedode vriend) op gruwelijke wijze dwingen zich bij de Muchika aan te sluiten als strijder. Vervolgens schakelt het boek over naar de tweede van de drie perspectieven: die van Si, godendochter van de Capibara-vallei. De Muchika vallen deze vallei binnen en nemen Si gevangen. Om te voorkomen dat de Muchika-heerser zich aan haar vergrijpt, verminkt Si haar eigen gezicht. Gereduceerd tot stalknecht probeert Si te overleven, en wanneer de kans zich voordoet haar laatste overgebleven familieleden te redden uit de handen van de Muchika.
Het laatste perspectief is dat van Juan en Emilio, twee jongens uit Queens in 2018 die een reis maken naar Peru, naar de ruïnes van de Muchika-hoofdstad. Daar ontmoeten ze de Canadese archeoloog James, die hen een rondleiding geeft door de ruïnes, en Sawa, een achtjarig meisje dat verrassend veel lijkt te weten over de Moche. Wanneer ze met zijn vieren een tempelruïne verkennen dwingt James hen door een portaal naar het verleden – om precies te zijn, het einde van de zevende eeuw. Daar komen ze al snel in contact met Ramún/Iliyan, Si, de heerser van de Muchika en anderen, en proberen ze in leven te blijven en terug te keren naar het heden. Ze lijken echter in de zevende eeuw te zijn beland met een reden, dus die terugkeer zal zo makkelijk nog niet zijn…
De ongebruikelijke setting van het boek is ook meteen het hoogtepunt. Van Limpt heeft de nodige academische ervaring met de Moche-cultuur en dat is te merken. In een disclaimer kwalificeert ze netjes wat er wel en niet bekend is over de Moche-cultuur en waar historisch-archeologische feiten overgaan in interpretatie, extrapolatie, en fantasie. Vervolgens zet ze met grote overtuigingskracht een wereld neer die voor de meeste Nederlanders volstrekt onbekend is. De leefwijze van de Moche, hun onderlinge verhoudingen, politieke ontwikkelingen en religieuze gebruiken komen op een organische manier aan bod. De combinatie van en spanning tussen bruut geweld en tederheid is bijzonder overtuigend. De gaten in onze kennis van deze cultuur worden door Van Limpt kundig opgevuld.
Naast het historische motief spelen seksualiteit en homofobie een grote rol in Godenbloed. Naast de relatie tussen Ramún en Iliyan komt dit ook sterk naar voren in de homofobe-maar-wellicht-niet-zo-hetero-als-hij-zichzelf-voorhoudt Emilio. Ik weet persoonlijk te weinig over de Moche om te kunnen beoordelen of de weergave van de denkbeelden van deze cultuur over homoseksualiteit op bewijs gebaseerd is, of een van de zaken is die door Van Limpt ingevuld is, maar ik vermoed het laatste. Helaas blijven deze denkbeelden wat mager en oppervlakkig. Veel verder dan ‘homoseksualiteit slecht want moeten baby’s maken en goden tevreden houden’ komt het niet. Doordat het wel een belangrijk thema van het boek is, botst dit enigszins met de veel diepere uitwerking van de rest van de Moche-cultuur.
Ook Emilio’s geïnternaliseerde homofobie komt niet helemaal goed uit de verf. Hij is bijna een karikatuur van een faux-macho closeted gay man, wat in de stukken in 2018 nog wel te verteren is, maar in zijn interacties in de zevende eeuw flink aan geloofwaardigheid inboet. Zijn worsteling met zijn seksualiteit en zijn interacties hierover met Ramún/Iliyan nemen bovendien zoveel ruimte in beslag dat het eigenlijke plot en die mooie setting onder dreigen te sneeuwen. Ik vermoed dat dit thema beter had gepast bij een hedendaagse setting, of in een historische roman (al dan niet over de Moche) waarin het het hoofdthema is – in Godenbloed voelt het niet helemaal op zijn plek. Hier had beter gefocust kunnen worden op de echt sterke kanten van het boek, namelijk de uitbeelding van de Moche-cultuur en het plot dat de lezer daar doorheen leidt. Nu staat het boek met het ene been in een verhaal over homofobie en met het andere in een verhaal over de Peruaanse geschiedenis, zonder dat de twee overtuigend samenkomen.
Ik kan niet genoeg benadrukken hoe mooi het is om te zien dat een ondergesneeuwde cultuur als die van de Moche, die in het populair bewustzijn van Nederland nauwelijks een rol speelt, in Godenbloed in het voetlicht gezet wordt. Dat het dan ook nog goed gedaan wordt, door iemand die weet waar ze het over heeft, is helemaal bewonderenswaardig. Het einde van Godenbloed is nogal abrupt, wat een kleine whiplash kan veroorzaken bij de lezer, maar dat er een tweede deel komt om dit verhaal de ruimte te geven die het nodig heeft is zonder meer goed nieuws. Of een tweede deel nodig geweest was als het eerste deel meer gefocust was op de sterke kanten is een vraag die wellicht de moeite waard is om te stellen. Hoe dan ook is Godenbloed het lezen waard, ook al is het niet perfect en zijn er genoeg zaken waar iets op aangemerkt kan worden. Van Limpt heeft laten zien dat zij de aangewezen persoon is om de Moche eindelijk welverdiende aandacht te geven in ons populair bewustzijn. Daar kan ik alleen maar blij mee zijn.
Het laatste perspectief is dat van Juan en Emilio, twee jongens uit Queens in 2018 die een reis maken naar Peru, naar de ruïnes van de Muchika-hoofdstad. Daar ontmoeten ze de Canadese archeoloog James, die hen een rondleiding geeft door de ruïnes, en Sawa, een achtjarig meisje dat verrassend veel lijkt te weten over de Moche. Wanneer ze met zijn vieren een tempelruïne verkennen dwingt James hen door een portaal naar het verleden – om precies te zijn, het einde van de zevende eeuw. Daar komen ze al snel in contact met Ramún/Iliyan, Si, de heerser van de Muchika en anderen, en proberen ze in leven te blijven en terug te keren naar het heden. Ze lijken echter in de zevende eeuw te zijn beland met een reden, dus die terugkeer zal zo makkelijk nog niet zijn…
De ongebruikelijke setting van het boek is ook meteen het hoogtepunt. Van Limpt heeft de nodige academische ervaring met de Moche-cultuur en dat is te merken. In een disclaimer kwalificeert ze netjes wat er wel en niet bekend is over de Moche-cultuur en waar historisch-archeologische feiten overgaan in interpretatie, extrapolatie, en fantasie. Vervolgens zet ze met grote overtuigingskracht een wereld neer die voor de meeste Nederlanders volstrekt onbekend is. De leefwijze van de Moche, hun onderlinge verhoudingen, politieke ontwikkelingen en religieuze gebruiken komen op een organische manier aan bod. De combinatie van en spanning tussen bruut geweld en tederheid is bijzonder overtuigend. De gaten in onze kennis van deze cultuur worden door Van Limpt kundig opgevuld.
Naast het historische motief spelen seksualiteit en homofobie een grote rol in Godenbloed. Naast de relatie tussen Ramún en Iliyan komt dit ook sterk naar voren in de homofobe-maar-wellicht-niet-zo-hetero-als-hij-zichzelf-voorhoudt Emilio. Ik weet persoonlijk te weinig over de Moche om te kunnen beoordelen of de weergave van de denkbeelden van deze cultuur over homoseksualiteit op bewijs gebaseerd is, of een van de zaken is die door Van Limpt ingevuld is, maar ik vermoed het laatste. Helaas blijven deze denkbeelden wat mager en oppervlakkig. Veel verder dan ‘homoseksualiteit slecht want moeten baby’s maken en goden tevreden houden’ komt het niet. Doordat het wel een belangrijk thema van het boek is, botst dit enigszins met de veel diepere uitwerking van de rest van de Moche-cultuur.
Ook Emilio’s geïnternaliseerde homofobie komt niet helemaal goed uit de verf. Hij is bijna een karikatuur van een faux-macho closeted gay man, wat in de stukken in 2018 nog wel te verteren is, maar in zijn interacties in de zevende eeuw flink aan geloofwaardigheid inboet. Zijn worsteling met zijn seksualiteit en zijn interacties hierover met Ramún/Iliyan nemen bovendien zoveel ruimte in beslag dat het eigenlijke plot en die mooie setting onder dreigen te sneeuwen. Ik vermoed dat dit thema beter had gepast bij een hedendaagse setting, of in een historische roman (al dan niet over de Moche) waarin het het hoofdthema is – in Godenbloed voelt het niet helemaal op zijn plek. Hier had beter gefocust kunnen worden op de echt sterke kanten van het boek, namelijk de uitbeelding van de Moche-cultuur en het plot dat de lezer daar doorheen leidt. Nu staat het boek met het ene been in een verhaal over homofobie en met het andere in een verhaal over de Peruaanse geschiedenis, zonder dat de twee overtuigend samenkomen.
Ik kan niet genoeg benadrukken hoe mooi het is om te zien dat een ondergesneeuwde cultuur als die van de Moche, die in het populair bewustzijn van Nederland nauwelijks een rol speelt, in Godenbloed in het voetlicht gezet wordt. Dat het dan ook nog goed gedaan wordt, door iemand die weet waar ze het over heeft, is helemaal bewonderenswaardig. Het einde van Godenbloed is nogal abrupt, wat een kleine whiplash kan veroorzaken bij de lezer, maar dat er een tweede deel komt om dit verhaal de ruimte te geven die het nodig heeft is zonder meer goed nieuws. Of een tweede deel nodig geweest was als het eerste deel meer gefocust was op de sterke kanten is een vraag die wellicht de moeite waard is om te stellen. Hoe dan ook is Godenbloed het lezen waard, ook al is het niet perfect en zijn er genoeg zaken waar iets op aangemerkt kan worden. Van Limpt heeft laten zien dat zij de aangewezen persoon is om de Moche eindelijk welverdiende aandacht te geven in ons populair bewustzijn. Daar kan ik alleen maar blij mee zijn.
July 8, 2024
Godenbloed is een prachtig geschreven historische fantasy vol vriendschap, gevaar, avontuur en cultuur. Natascha van Limpt’s diepgaande kennis van de Moche-cultuur en haar meeslepende schrijfstijl maken dit boek een onvergetelijke leeservaring waarin het verleden tot leven komt en emoties hoog oplopen. Dit is een ideaal boek om te lezen onder de warme zomer zon. Natascha: Ik ben fan.
Dat is de conclusie van mijn recensie die je volledig kan vinden op fantasywereld.nl, maar OH BOY!
Wow, wat Natascha in dit verhaal deed had ik niet helemaal verwacht. De kaft deed me even twijfelen en ook bij hoofdstuk één zette ik wat vraagtekens. Waarom? Dat staat allemaal uitgebreider op Fantasywereld, ik kan alleen maar zeggen, dit boek was onverwachts een van de beste die ik deze zomer gelezen heb. En dan die cliffhanger op het einde. Ik kan niet wachten op het tweede boek. Het liefste zou ik die nu al in handen hebben. Dit ligt echt in mijn straatje. Van dit soort verhalen kan ik smullen.
Houd je van dat El Dorado gevoel, vrienden die avonturen beleven, archeologie, de oudheid, op avontuur te gaan als Tomb Raider door een wereld vol antieke relikwieën uit de oudheid (okay, het is niet echt zoals in Tomb Raider maar voor mij had het wel die vibe), heb je zin om een stoere kerel te zien worstelen met zijn gevoelens voor een andere man?
https://www.fantasywereld.nl/boeken/b...
Dat is de conclusie van mijn recensie die je volledig kan vinden op fantasywereld.nl, maar OH BOY!
Wow, wat Natascha in dit verhaal deed had ik niet helemaal verwacht. De kaft deed me even twijfelen en ook bij hoofdstuk één zette ik wat vraagtekens. Waarom? Dat staat allemaal uitgebreider op Fantasywereld, ik kan alleen maar zeggen, dit boek was onverwachts een van de beste die ik deze zomer gelezen heb. En dan die cliffhanger op het einde. Ik kan niet wachten op het tweede boek. Het liefste zou ik die nu al in handen hebben. Dit ligt echt in mijn straatje. Van dit soort verhalen kan ik smullen.
Houd je van dat El Dorado gevoel, vrienden die avonturen beleven, archeologie, de oudheid, op avontuur te gaan als Tomb Raider door een wereld vol antieke relikwieën uit de oudheid (okay, het is niet echt zoals in Tomb Raider maar voor mij had het wel die vibe), heb je zin om een stoere kerel te zien worstelen met zijn gevoelens voor een andere man?
https://www.fantasywereld.nl/boeken/b...
November 16, 2024
Avontuurlijke en onverwachte reis
Een reis naar Peru stond niet hoog op de bucket list van Emilio. Maar als hij zijn beste vriend Juan er een plezier mee kan doen, gaat hij met hem mee en is hij vastbesloten om er iets moois van te maken.
Als ze, tijdens een bezoek aan een ruïne, meer dan duizend jaar teruggestuurd worden in de tijd, belanden ze in een oude beschaving waar ze niets vanaf wisten. Hun verblijf daar is niet alleen onvrijwillig, het is ook niet zonder gevaar.
Om te bewijzen dat ze zijn wie ze beweren te zijn, worden de vrienden door een sadistische heerser uit elkaar gehaald en krijgt Emilio een onmogelijke opdracht, terwijl Juan tot slaaf wordt gemaakt totdat de opdracht is voltooid.
“Ze ademde diep in, opeens leek het alsof de lucht versteende. Zwarte spikkels dreven door haar zichtveld. Dit kan ik niet. Dit wil ik niet.” Natascha van Limpt
Godenbloed van Natascha van Limpt is de spannende start van een nieuwe young adult fantasy serie.
Natascha van Limpt heeft met Godenbloed een meeslepend pareltje geschreven, met originele verhaallijnen, onverwachte ontmoetingen en fantasierijke gebeurtenissen. Je volgt een aantal personages door ruimte en tijd, waarbinnen je niet enkel door de ogen van Juan kijkt, je krijgt ook de gelegenheid om met andere personages mee te kijken. Dat brengt het verhaal en de karakters erg goed tot leven en stookt je interesse steeds verder op.
De personages die de auteur heeft bedacht passen naadloos in dit heerlijke boek en terwijl je ze langzaam beter leert kennen, blijven de mysteries die hun verhaal omhullen goed onder de pet. Natascha van Limpt weet die spanning uitstekend toe te passen en zorgt daarmee dat je wilt blijven doorlezen totdat alle vragen beantwoord zijn. Door feit dat dit boek nog niet alle raadsels oplost, zorgt dat een nieuwsgierig vlammetje blijft branden en een lesje in geduld geeft.
Godenbloed heeft een boeiende inhoud, sterke personages en een origineel avontuur, dat je achterlaat met de sterke wens om te weten hoe het verhaal verder zal gaan.
4½ ⭐️
Instagram: sheila_hjv_inbooks
Een reis naar Peru stond niet hoog op de bucket list van Emilio. Maar als hij zijn beste vriend Juan er een plezier mee kan doen, gaat hij met hem mee en is hij vastbesloten om er iets moois van te maken.
Als ze, tijdens een bezoek aan een ruïne, meer dan duizend jaar teruggestuurd worden in de tijd, belanden ze in een oude beschaving waar ze niets vanaf wisten. Hun verblijf daar is niet alleen onvrijwillig, het is ook niet zonder gevaar.
Om te bewijzen dat ze zijn wie ze beweren te zijn, worden de vrienden door een sadistische heerser uit elkaar gehaald en krijgt Emilio een onmogelijke opdracht, terwijl Juan tot slaaf wordt gemaakt totdat de opdracht is voltooid.
“Ze ademde diep in, opeens leek het alsof de lucht versteende. Zwarte spikkels dreven door haar zichtveld. Dit kan ik niet. Dit wil ik niet.” Natascha van Limpt
Godenbloed van Natascha van Limpt is de spannende start van een nieuwe young adult fantasy serie.
Natascha van Limpt heeft met Godenbloed een meeslepend pareltje geschreven, met originele verhaallijnen, onverwachte ontmoetingen en fantasierijke gebeurtenissen. Je volgt een aantal personages door ruimte en tijd, waarbinnen je niet enkel door de ogen van Juan kijkt, je krijgt ook de gelegenheid om met andere personages mee te kijken. Dat brengt het verhaal en de karakters erg goed tot leven en stookt je interesse steeds verder op.
De personages die de auteur heeft bedacht passen naadloos in dit heerlijke boek en terwijl je ze langzaam beter leert kennen, blijven de mysteries die hun verhaal omhullen goed onder de pet. Natascha van Limpt weet die spanning uitstekend toe te passen en zorgt daarmee dat je wilt blijven doorlezen totdat alle vragen beantwoord zijn. Door feit dat dit boek nog niet alle raadsels oplost, zorgt dat een nieuwsgierig vlammetje blijft branden en een lesje in geduld geeft.
Godenbloed heeft een boeiende inhoud, sterke personages en een origineel avontuur, dat je achterlaat met de sterke wens om te weten hoe het verhaal verder zal gaan.
4½ ⭐️
Instagram: sheila_hjv_inbooks
July 13, 2025
Ik vond het een makkelijk lezend boek, met een interessante verhaallijn die gaat over een voor het grote publiek onbekende native cultuur in Peru.
Wat het boek heel bijzonder maakt is dat de hoofdpersonages gay zijn en dat gaandeweg het verhaal ontdekken. Dit was van te voren niet aangeven bij de synopsis van het boek. Eigenlijk denk ik dat dit goed is, want welke seksuele voorkeur je hebt zou niet uit hoeven maken en hoeft dus niet de “selling point” van het boek te zijn! Het feit dat het me in die zin verbaasde, laat zien hoe weinig diversiteit er eigenlijk binnen de boekenwereld is.
Ik las het boek met plezier. Het einde daarentegen was zó abrupt dat ik oprecht moest checken of ik wel een goed ebook bestand had of dat is pagina’s miste. Jammer.
Wat het boek heel bijzonder maakt is dat de hoofdpersonages gay zijn en dat gaandeweg het verhaal ontdekken. Dit was van te voren niet aangeven bij de synopsis van het boek. Eigenlijk denk ik dat dit goed is, want welke seksuele voorkeur je hebt zou niet uit hoeven maken en hoeft dus niet de “selling point” van het boek te zijn! Het feit dat het me in die zin verbaasde, laat zien hoe weinig diversiteit er eigenlijk binnen de boekenwereld is.
Ik las het boek met plezier. Het einde daarentegen was zó abrupt dat ik oprecht moest checken of ik wel een goed ebook bestand had of dat is pagina’s miste. Jammer.
April 19, 2025
Natascha van Limpt studeerde archeologie aan de Universiteit van Leiden. Natascha is altijd geïnteresseerd geweest in taal. Op de verhalenwebsite Quizlet werd ze verkozen als bèta-reader. Zo heeft ze jongeren geholpen bij het schrijven van hun verhalen, door het corrigeren van hun teksten. Al tijdens haar studie werd haar manuscript aanvaard door uitgeverij Zilverspoor. Dit manuscript is deel 1 van de Luotisade-serie, Schaduwen der verdoemenis. Deel 2, Gruwelen des verraads verscheen in 2017, gevolgd door deel 3, Echo’s der stervenden in 2019. Andere boeken van haar hand zijn Wachter van het dodenpad (2020) en Leviathan (2021). Ik las eerder al Duistere dromen (2023).
Deze keer las ik haar nieuwste boek, Godenbloed. Een groot masker in vele tinten bruin siert de cover. De ogen hol, de mond dreigend. Alsof hij je uitdaagt: “Durf je het aan om mij te lezen?”
De titel in een soort gotische rode letters, de naam van de auteur in het blauw. Deze kleuren komen terug in de achtergrond. Het geheel oogt duister en tegelijkertijd mooi. Zou het verhaal ook in die sfeer zijn?
Godenbloed vertelt het verhaal van 2 vrienden, Emilio en Juan. Zij maken een reis van 3 weken doorheen Peru. Daar leren ze James kennen, een archeoloog. James heeft van een klein meisje, Sawa, de opdracht gekregen om de 2 vrienden naar een portaal te leiden. Dit portaal brengt hen terug naar 697 A.D. Om te overleven doet Emilio zich voor als een god. Dit wordt echter niet zomaar voor waar aangenomen. James en Juan worden tot slaaf gemaakt en Emilio krijgt een queeste opgelegd door Zijne Heiligheid. Hij moet een mythisch wezen doden als bewijs voor zijn goddelijkheid. Waarom moesten de jongens terug in de tijd reizen? En bestaat dat mythisch wezen wel? Dat kom je te weten als je Godenbloed leest.
Het boek is gebaseerd op scripties die de auteur ooit schreef over de Moche. Een cultuur die tussen 100 en 700 na Christus aan de kust van Peru floreerde. Er zijn geen schriftelijke bronnen over die periode, enkel interpretaties uit archeologie en iconografie. Het verhaal bevat veel vrijheden van de auteur. Toch voel je in dit verhaal dat het op geschiedenis gebaseerd is.
Natascha van Limpt zet aan het begin van het boek een triggerwarning. Het verhaal bevat homofobe passages.
Godenbloed bestaat uit een voorwoord, dat onmiddellijk start met veel emoties en spanning, en 20 langere hoofstukken. De titel bij elk hoofdstuk geeft plaats en tijd weer, zo kun je goed volgen waar je je bevindt en wanneer het hoofdstuk zich afspeelt. Godenbloed wordt verteld vanuit het personaal vertelperspectief. Je lijkt echter niet als een drone boven de personages te vliegen, je loopt met hen mee, begeeft je tussen hen. Dat maakt het verhaal filmisch echt. Deze passages worden afgewisseld met sterke dialogen.
Natascha hanteert een heel verhalende, beeldende schrijfstijl. Je ruikt en proeft het bloed, je adem stokt als het spannend is, je afkeer is even groot, je gevoel voor rechtvaardigheid en mededogen wordt intens geprikkeld. De wereld wordt zo goed geschetst dat, als je het boek noodgedwongen een paar dagen moet wegleggen, je toch zo weer terug daar bent, tussen de personages.
Gedachten, vertalingen en herinneringen worden cursief weergegeven. Dit verhoogt de leeservaring.
“Zijn keel brandde, voelde net zo schor als toen. Had hij weer geschreeuwd? De beelden waren zo levensecht, de pijn nog steeds zo rauw. Hij proefde zout. Tranen. Hij moest zichzelf bij elkaar rapen en kromde zijn vingers totdat zijn nagels in zijn handpalmen sneden.”
In het begin van Godenbloed moet je goed je aandacht erbij houden. Er worden veel personages voorgesteld die allemaal onderdeel uitmaken van het verhaal. De auteur geeft hen echter zoveel diepgang dat je hen allemaal heel goed leert kennen. Het worden kennissen en later in het verhaal zouden het vrienden kunnen zijn. Alle personages komen afwisselend aan bod en ze weten je elk op hun eigen manier te raken, waardoor het verhaal vanuit verschillende perspectieven belicht wordt. Een meerwaarde in beleving! De verschillende karakters zorgen voor een levendige, aangename dynamiek.
De auteur schuwt geweld niet. Een sterke maag en stalen zenuwen zijn aanbevolen bij het lezen van dit boek. Deze recensent draaide alleszins enkele keren haar hoofd weg vooraleer ze durfde verder lezen!
“’Als je gehoopt had hiermee het eindigen van je leven te bespoedigen, dan was dat ijdele hoop.’ Zijne Heiligheid gebaarde naar twee van zijn lijfwachten en wees naar een steen iets verderop. Ze sleurden de hooglander mee en dwongen zijn hand op de rots. ‘Sterven zul je pas wanneer je je nut verloren hebt. Aan een dode heb ik niets, maar je handen heb je niet nodig om mij van dienst te kunnen zijn.’”
Godenbloed vertelt tegelijkertijd een meedogenloos en prachtig verhaal dat je vastgrijpt en niet meer loslaat. Zoals de speren van de krijgers de vijand weten te raken, zo raakt Godenbloed je in je hart.
Thema’s als identiteit, paniekaanvallen, rouw, liefde, vriendschap, familie en geschiedenis maken van dit fantasy-verhaal een sterk en meeslepend verhaal.
Wat eerst enkel een queeste was om vrienden en familie te bevrijden, is ontaard in een persoonlijke queeste waarbij jezelf tegenkomen en leren kennen onvermijdelijk is. Door de obstakels leer je dat je meer aankunt dan je denkt.
Natascha van Limpt heeft haar tijd genomen om dit verhaal te vertellen. De weg is belangrijker dan het einddoel. Over einddoel gesproken… Het einde ontlokte me een welgemeende “Aaah!”. Godenbloed heeft namelijk een open einde! Gelukkig verzekerde de auteur me dat deel 2 snel volgt. Oef! Ik kan niet wachten!
Godenbloed krijgt van mij alvast 5 welverdiende sterren!
Ellen Boutsen
Boekencast
Genre: fantasy
Uitgever: Zilverspoor
ISBN: 9789463084079
Uitvoering: e-book
Uitgave: oktober 2024
Met dank aan Zilverspoor voor dit recensie-exemplaar in ruil voor een eerlijke recensie.
Deze keer las ik haar nieuwste boek, Godenbloed. Een groot masker in vele tinten bruin siert de cover. De ogen hol, de mond dreigend. Alsof hij je uitdaagt: “Durf je het aan om mij te lezen?”
De titel in een soort gotische rode letters, de naam van de auteur in het blauw. Deze kleuren komen terug in de achtergrond. Het geheel oogt duister en tegelijkertijd mooi. Zou het verhaal ook in die sfeer zijn?
Godenbloed vertelt het verhaal van 2 vrienden, Emilio en Juan. Zij maken een reis van 3 weken doorheen Peru. Daar leren ze James kennen, een archeoloog. James heeft van een klein meisje, Sawa, de opdracht gekregen om de 2 vrienden naar een portaal te leiden. Dit portaal brengt hen terug naar 697 A.D. Om te overleven doet Emilio zich voor als een god. Dit wordt echter niet zomaar voor waar aangenomen. James en Juan worden tot slaaf gemaakt en Emilio krijgt een queeste opgelegd door Zijne Heiligheid. Hij moet een mythisch wezen doden als bewijs voor zijn goddelijkheid. Waarom moesten de jongens terug in de tijd reizen? En bestaat dat mythisch wezen wel? Dat kom je te weten als je Godenbloed leest.
Het boek is gebaseerd op scripties die de auteur ooit schreef over de Moche. Een cultuur die tussen 100 en 700 na Christus aan de kust van Peru floreerde. Er zijn geen schriftelijke bronnen over die periode, enkel interpretaties uit archeologie en iconografie. Het verhaal bevat veel vrijheden van de auteur. Toch voel je in dit verhaal dat het op geschiedenis gebaseerd is.
Natascha van Limpt zet aan het begin van het boek een triggerwarning. Het verhaal bevat homofobe passages.
Godenbloed bestaat uit een voorwoord, dat onmiddellijk start met veel emoties en spanning, en 20 langere hoofstukken. De titel bij elk hoofdstuk geeft plaats en tijd weer, zo kun je goed volgen waar je je bevindt en wanneer het hoofdstuk zich afspeelt. Godenbloed wordt verteld vanuit het personaal vertelperspectief. Je lijkt echter niet als een drone boven de personages te vliegen, je loopt met hen mee, begeeft je tussen hen. Dat maakt het verhaal filmisch echt. Deze passages worden afgewisseld met sterke dialogen.
Natascha hanteert een heel verhalende, beeldende schrijfstijl. Je ruikt en proeft het bloed, je adem stokt als het spannend is, je afkeer is even groot, je gevoel voor rechtvaardigheid en mededogen wordt intens geprikkeld. De wereld wordt zo goed geschetst dat, als je het boek noodgedwongen een paar dagen moet wegleggen, je toch zo weer terug daar bent, tussen de personages.
Gedachten, vertalingen en herinneringen worden cursief weergegeven. Dit verhoogt de leeservaring.
“Zijn keel brandde, voelde net zo schor als toen. Had hij weer geschreeuwd? De beelden waren zo levensecht, de pijn nog steeds zo rauw. Hij proefde zout. Tranen. Hij moest zichzelf bij elkaar rapen en kromde zijn vingers totdat zijn nagels in zijn handpalmen sneden.”
In het begin van Godenbloed moet je goed je aandacht erbij houden. Er worden veel personages voorgesteld die allemaal onderdeel uitmaken van het verhaal. De auteur geeft hen echter zoveel diepgang dat je hen allemaal heel goed leert kennen. Het worden kennissen en later in het verhaal zouden het vrienden kunnen zijn. Alle personages komen afwisselend aan bod en ze weten je elk op hun eigen manier te raken, waardoor het verhaal vanuit verschillende perspectieven belicht wordt. Een meerwaarde in beleving! De verschillende karakters zorgen voor een levendige, aangename dynamiek.
De auteur schuwt geweld niet. Een sterke maag en stalen zenuwen zijn aanbevolen bij het lezen van dit boek. Deze recensent draaide alleszins enkele keren haar hoofd weg vooraleer ze durfde verder lezen!
“’Als je gehoopt had hiermee het eindigen van je leven te bespoedigen, dan was dat ijdele hoop.’ Zijne Heiligheid gebaarde naar twee van zijn lijfwachten en wees naar een steen iets verderop. Ze sleurden de hooglander mee en dwongen zijn hand op de rots. ‘Sterven zul je pas wanneer je je nut verloren hebt. Aan een dode heb ik niets, maar je handen heb je niet nodig om mij van dienst te kunnen zijn.’”
Godenbloed vertelt tegelijkertijd een meedogenloos en prachtig verhaal dat je vastgrijpt en niet meer loslaat. Zoals de speren van de krijgers de vijand weten te raken, zo raakt Godenbloed je in je hart.
Thema’s als identiteit, paniekaanvallen, rouw, liefde, vriendschap, familie en geschiedenis maken van dit fantasy-verhaal een sterk en meeslepend verhaal.
Wat eerst enkel een queeste was om vrienden en familie te bevrijden, is ontaard in een persoonlijke queeste waarbij jezelf tegenkomen en leren kennen onvermijdelijk is. Door de obstakels leer je dat je meer aankunt dan je denkt.
Natascha van Limpt heeft haar tijd genomen om dit verhaal te vertellen. De weg is belangrijker dan het einddoel. Over einddoel gesproken… Het einde ontlokte me een welgemeende “Aaah!”. Godenbloed heeft namelijk een open einde! Gelukkig verzekerde de auteur me dat deel 2 snel volgt. Oef! Ik kan niet wachten!
Godenbloed krijgt van mij alvast 5 welverdiende sterren!
Ellen Boutsen
Boekencast
Genre: fantasy
Uitgever: Zilverspoor
ISBN: 9789463084079
Uitvoering: e-book
Uitgave: oktober 2024
Met dank aan Zilverspoor voor dit recensie-exemplaar in ruil voor een eerlijke recensie.
November 13, 2024
Inmiddels heb ik al verschillende boeken en verhalen van Natascha gelezen, ik kijk dan ook weer erg uit naar dit nieuwe boek van haar dat al enige tijd op mijn verlanglijstje stond. Via Uitgeverij Zilverspoor kreeg ik de kans op een recensie-exemplaar en heb ik de kans om te gaan genieten van deze veelbelovende fantasy.
Emilio is geen fan van het bekijken en bezoeken van oude restanten van oude beschavingen, toch moet hij eraan geloven als zijn beste vriend hem hier mee naar toe neemt tijdens hun rondreis door Peru. Wanneer ze een ruïne bezoeken brengt een meisje hen naar een verboden gedeelte. Er schijnt een fel licht en een moment later is de oude tempel in zijn glorie hersteld. Ze zijn duizend jaar teruggekeerd in de tijd. Om hun aanwezigheid te verklaren doet Emilio zich aan de priesters voor als god. De heerser van Moche nodigt hen uit op hun ritueel feest. Tijdens het feest worden er gevangenen aan hen geofferd waardoor ze het toneelspel niet langer kunnen volhouden. De heerser vraagt Emilio een mythisch wezen te doden, waarvan het bestaan in twijfel getrokken wordt. Tot hij deze taak voltooid, moet zijn vriend dienen als slaaf. Emilio kan nog geen vis vangen, dus zijn overlevingskansen in de wildernis zien er somber uit. Hij gaat gebukt onder angst. Zullen Juan en hij sterven in het verleden, zouden ze het overleven?
Natascha van Limpt heeft een vlotte, krachtige en levendige schrijfstijl en weet een mysterieus, fantasierijk en spannend verhaal neer te zetten.
De personages in het verhaal zijn goed en heerlijk divers uitgewerkt, naast de emoties die door de personages heen razen gedurende dit spannende en mysterieuze verhaal weet Natascha van Limpt ook de seksuele voorkeur van de verschillende personages aan bod te laten komen. Daarbij weet ze op fascinerende wijze het heden en het verleden, de cultuurverschillen in tijd helder en goed te verwoorden.
Het verhaal heeft een krachtige opbouw en begint bij de twee vrienden in het heden, waarbij Natascha van Limpt tussendoor wisselt met een verhaallijn in het verleden. Wanneer de twee vrienden plotsklaps in het verleden belanden gaat het spannende, fantasierijke en beeldend geschreven avontuur van start. Het verhaal zit boordevol wendingen en gebeurtenissen en volgt niet enkel één verhaallijn, maar bevat meerdere verhaallijnen die het tot een compleet, pakkend en krachtig verhaal maken. Aangezien dit het eerste deel is van een serie, wordt het verhaal niet echt afgesloten en moeten we in spanning afwachten op het vervolg.
Godenbloed is een fantasierijk, spannend en mooi eerste deel van een heerlijke fantasy serie. Natascha van Limpt heeft een vlotte, levendige en krachtige schrijfstijl en ze weet met diverse en unieke personages een goed verhaal, met meerdere verhaallijnen, goed uit te werken. Het is echt een verhaal dat je in zijn greep houdt. Ik wacht vol spanning op deel twee.
Emilio is geen fan van het bekijken en bezoeken van oude restanten van oude beschavingen, toch moet hij eraan geloven als zijn beste vriend hem hier mee naar toe neemt tijdens hun rondreis door Peru. Wanneer ze een ruïne bezoeken brengt een meisje hen naar een verboden gedeelte. Er schijnt een fel licht en een moment later is de oude tempel in zijn glorie hersteld. Ze zijn duizend jaar teruggekeerd in de tijd. Om hun aanwezigheid te verklaren doet Emilio zich aan de priesters voor als god. De heerser van Moche nodigt hen uit op hun ritueel feest. Tijdens het feest worden er gevangenen aan hen geofferd waardoor ze het toneelspel niet langer kunnen volhouden. De heerser vraagt Emilio een mythisch wezen te doden, waarvan het bestaan in twijfel getrokken wordt. Tot hij deze taak voltooid, moet zijn vriend dienen als slaaf. Emilio kan nog geen vis vangen, dus zijn overlevingskansen in de wildernis zien er somber uit. Hij gaat gebukt onder angst. Zullen Juan en hij sterven in het verleden, zouden ze het overleven?
Natascha van Limpt heeft een vlotte, krachtige en levendige schrijfstijl en weet een mysterieus, fantasierijk en spannend verhaal neer te zetten.
De personages in het verhaal zijn goed en heerlijk divers uitgewerkt, naast de emoties die door de personages heen razen gedurende dit spannende en mysterieuze verhaal weet Natascha van Limpt ook de seksuele voorkeur van de verschillende personages aan bod te laten komen. Daarbij weet ze op fascinerende wijze het heden en het verleden, de cultuurverschillen in tijd helder en goed te verwoorden.
Het verhaal heeft een krachtige opbouw en begint bij de twee vrienden in het heden, waarbij Natascha van Limpt tussendoor wisselt met een verhaallijn in het verleden. Wanneer de twee vrienden plotsklaps in het verleden belanden gaat het spannende, fantasierijke en beeldend geschreven avontuur van start. Het verhaal zit boordevol wendingen en gebeurtenissen en volgt niet enkel één verhaallijn, maar bevat meerdere verhaallijnen die het tot een compleet, pakkend en krachtig verhaal maken. Aangezien dit het eerste deel is van een serie, wordt het verhaal niet echt afgesloten en moeten we in spanning afwachten op het vervolg.
Godenbloed is een fantasierijk, spannend en mooi eerste deel van een heerlijke fantasy serie. Natascha van Limpt heeft een vlotte, levendige en krachtige schrijfstijl en ze weet met diverse en unieke personages een goed verhaal, met meerdere verhaallijnen, goed uit te werken. Het is echt een verhaal dat je in zijn greep houdt. Ik wacht vol spanning op deel twee.
November 16, 2024
-Blogtour: Godenbloed, Natascha van Limpt-
Natascha heeft dit boek zo mooi geschreven, er zit historie in, avontuur, vriendschap, fantasy en cultuur. Zo veel dingen bij elkaar maakt het fantastische verhaal over Emilio en Juan!
Ik heb zo genoten terwijl ik dit las, de schrijfstijl is erg fijn van Natascha. Je voelt de spanning en hoe de personages zich voelen door de woorden heen.✨
Er zitten meerder perspectieven in dit boek , dat maakt het heel gaaf doordat je in een keer een groot verhaalbeeld krijgt. Je wordt daardoor vanzelf nieuwsgierig naar de rest.😆
Er zitten zoveel mysteries in dit boek waardoor je wil blijven door lezen. Je wil weten wat er verder gaat gebeuren. Je zal niet alles te weten komen, maar hopelijk in deel 2 wel!
Dit is het begin van een nieuwe young adult fantasy serie en ik kan niet wachten op deel 2, dat einde oeff..!!😫
Ik geef dit boek de welverdiende ⭐️ ⭐️ ⭐️⭐️✨/5 sterren!
Natascha heeft dit boek zo mooi geschreven, er zit historie in, avontuur, vriendschap, fantasy en cultuur. Zo veel dingen bij elkaar maakt het fantastische verhaal over Emilio en Juan!
Ik heb zo genoten terwijl ik dit las, de schrijfstijl is erg fijn van Natascha. Je voelt de spanning en hoe de personages zich voelen door de woorden heen.✨
Er zitten meerder perspectieven in dit boek , dat maakt het heel gaaf doordat je in een keer een groot verhaalbeeld krijgt. Je wordt daardoor vanzelf nieuwsgierig naar de rest.😆
Er zitten zoveel mysteries in dit boek waardoor je wil blijven door lezen. Je wil weten wat er verder gaat gebeuren. Je zal niet alles te weten komen, maar hopelijk in deel 2 wel!
Dit is het begin van een nieuwe young adult fantasy serie en ik kan niet wachten op deel 2, dat einde oeff..!!😫
Ik geef dit boek de welverdiende ⭐️ ⭐️ ⭐️⭐️✨/5 sterren!
October 7, 2025
In dit verhaal gaan drie mannen, Juan, Emilio en James, door een tijdportaal een flink aantal eeuwen terug in de tijd. Ze belanden bij de Moche-beschaving, in Peru. Daar worden ze aanvankelijk voor goden aangezien.
De drie vrienden worden opgesplitst, ieder met een eigen taak om te vervullen in deze Moche wereld. De schrijfster geeft in het voorwoord aan dat ze vrijheden heeft genomen met de levenswijze van de Moche, omdat we er te weinig van weten. Ik vond dat voorwoord een fijne aanvulling omdat je dan zeker weet dat het een eigen verhaal is en niet een boek dat gepresenteerd wordt als zijnde “de waarheid omtrent de Moche” waardoor je mogelijk een verwrongen beeld van hun cultuur krijgt.
De Moche spreken in dit boek net als wij. Modern dus. Er is geen gebruik gemaakt van een eigen taal, en dat levert dus ook geen gebroken zinnen of taal op: ‘Wij nu eten. Eten doen wij.” zoiets. Dat zou het verhaal ook afbreuk hebben gedaan en zeker niet respectvol naar de Moche toe zijn geweest. Natuurlijk zou een eigen taal het verhaal naar een hoger niveau hebben getild. Dan zou je nog meer in de wereld ondergedompeld zijn geweest. Omdat de beschaving verdwenen is, weten we niet hoe ze gesproken hebben. Dan kun je het alleen aan iemand als Tolkien overlaten om daar een taal bij te schrijven, gebaseerd op de taal die nu in Peru door de oorspronkelijke bevolking gesproken wordt. En daar gaat zoveel onderzoek in zitten dat dit alleen al een boek op zich zou zijn. Dus de keuze om “modern” te laten spreken is een hele plausibele. De taalbarrière wordt creatief opgelost. Hoe zeg ik niet, daarvoor moet je het boek lezen.
Het verhaal is degelijk geschreven door een ervaren hand, prettige vlotte en hedendaagse schrijfstijl.
Je krijgt uiteraard het nodige geweld voor je kiezen maar dit is gedoseerd en niet expliciet verteld. Verwacht geen Indiana Jones taferelen of een onderzoeker die door de jungle reist met alle gevolgen van dien. Het is een “kleiner” boek dat zich meer richt op de onderlinge verhoudingen. Niet spectaculair, als komen er wel spannende scènes in voor. Kan ook niet anders, als je in het oerwoud rondbanjert.
Het boek schuwt thema’s als vrouwenhandel zeker niet, maar gebruikt het ook niet om de verhaallijn spannender te maken. Het is een natuurlijk onderdeel zoals eigenlijk alles in het boek. Er zit niet heel veel humor in, maar daar leent het aangrijpende verhaal zich ook niet voor.
De nadruk ligt op de vriendschap die zich ontwikkelt tussen Emilio en Iliyan/Ramún (hoe dat zit, daarvoor moet je het boek lezen) en hun gevoelens, waar ze beiden geen raad mee weten. Het is geen activistisch boek, maar de queer verhaallijn die er doorheen loopt, vloeit natuurlijk door in het hele plaatje.
De vrouwelijke hoofdrol is voor Si, een jonge vrouw die een tragische beslissing neemt om haar lot te beïnvloeden. Ze is een dappere vrouw, die het behoorlijk voor haar kiezen krijgt maar desondanks erin slaagt om overeind te blijven. In een belangrijke bijrol is er Sawa, een mysterieuze aanwezigheid, waarvan ik denk dat we in het tweede boek meer van gaan zien.
Waar je even doorheen moet is het open einde. Het is echt heel erg open. Zou dit een op zichzelf staand boek zijn geweest, dan zou dat einde een tegenvaller zijn geweest. Maar… natuurlijk is het dat niet. Er is een vervolg. Ik vermoed dat daar heel veel openstaande vragen zullen worden beantwoord.
Kortom: een leuk boek voor de lezer die van fantasy met een historisch tintje en persoonsgedreven verhalen houdt.
De drie vrienden worden opgesplitst, ieder met een eigen taak om te vervullen in deze Moche wereld. De schrijfster geeft in het voorwoord aan dat ze vrijheden heeft genomen met de levenswijze van de Moche, omdat we er te weinig van weten. Ik vond dat voorwoord een fijne aanvulling omdat je dan zeker weet dat het een eigen verhaal is en niet een boek dat gepresenteerd wordt als zijnde “de waarheid omtrent de Moche” waardoor je mogelijk een verwrongen beeld van hun cultuur krijgt.
De Moche spreken in dit boek net als wij. Modern dus. Er is geen gebruik gemaakt van een eigen taal, en dat levert dus ook geen gebroken zinnen of taal op: ‘Wij nu eten. Eten doen wij.” zoiets. Dat zou het verhaal ook afbreuk hebben gedaan en zeker niet respectvol naar de Moche toe zijn geweest. Natuurlijk zou een eigen taal het verhaal naar een hoger niveau hebben getild. Dan zou je nog meer in de wereld ondergedompeld zijn geweest. Omdat de beschaving verdwenen is, weten we niet hoe ze gesproken hebben. Dan kun je het alleen aan iemand als Tolkien overlaten om daar een taal bij te schrijven, gebaseerd op de taal die nu in Peru door de oorspronkelijke bevolking gesproken wordt. En daar gaat zoveel onderzoek in zitten dat dit alleen al een boek op zich zou zijn. Dus de keuze om “modern” te laten spreken is een hele plausibele. De taalbarrière wordt creatief opgelost. Hoe zeg ik niet, daarvoor moet je het boek lezen.
Het verhaal is degelijk geschreven door een ervaren hand, prettige vlotte en hedendaagse schrijfstijl.
Je krijgt uiteraard het nodige geweld voor je kiezen maar dit is gedoseerd en niet expliciet verteld. Verwacht geen Indiana Jones taferelen of een onderzoeker die door de jungle reist met alle gevolgen van dien. Het is een “kleiner” boek dat zich meer richt op de onderlinge verhoudingen. Niet spectaculair, als komen er wel spannende scènes in voor. Kan ook niet anders, als je in het oerwoud rondbanjert.
Het boek schuwt thema’s als vrouwenhandel zeker niet, maar gebruikt het ook niet om de verhaallijn spannender te maken. Het is een natuurlijk onderdeel zoals eigenlijk alles in het boek. Er zit niet heel veel humor in, maar daar leent het aangrijpende verhaal zich ook niet voor.
De nadruk ligt op de vriendschap die zich ontwikkelt tussen Emilio en Iliyan/Ramún (hoe dat zit, daarvoor moet je het boek lezen) en hun gevoelens, waar ze beiden geen raad mee weten. Het is geen activistisch boek, maar de queer verhaallijn die er doorheen loopt, vloeit natuurlijk door in het hele plaatje.
De vrouwelijke hoofdrol is voor Si, een jonge vrouw die een tragische beslissing neemt om haar lot te beïnvloeden. Ze is een dappere vrouw, die het behoorlijk voor haar kiezen krijgt maar desondanks erin slaagt om overeind te blijven. In een belangrijke bijrol is er Sawa, een mysterieuze aanwezigheid, waarvan ik denk dat we in het tweede boek meer van gaan zien.
Waar je even doorheen moet is het open einde. Het is echt heel erg open. Zou dit een op zichzelf staand boek zijn geweest, dan zou dat einde een tegenvaller zijn geweest. Maar… natuurlijk is het dat niet. Er is een vervolg. Ik vermoed dat daar heel veel openstaande vragen zullen worden beantwoord.
Kortom: een leuk boek voor de lezer die van fantasy met een historisch tintje en persoonsgedreven verhalen houdt.
April 24, 2025
Voor de groep Boekentoer lezen en recenseren van boeken van onbekende auteurs mocht ik dit boek lezen, waarvoor dank. Ook wil ik Natascha van Limpt bedanken voor het beschikbaar stellen van dit exemplaar van haar boek.
Dit is het eerste deel van een tweeluik. Voorin het boek staat een triggerwarning over homofobie.
Het verhaal begint in het jaar 693 in Zuid-Amerika. Een jonge godenzoon komt bij de Moche terecht, een cultuur die niet terugdeinst voor het brengen van menselijke offers. Daarna volgen we een tijdje het verhaal van een jonge godendochter wiens tempel door de Moche wordt aangevallen.
Een andere verhaallijn in het boek is die van Juan en Emillio. Wanneer we met deze jongemannen kennis maken, moet ik als lezer even schakelen aangezien zij in het heden in New York wonen. Tijdens een reis naar Peru komen ze in het verleden terecht. Om hun plotselinge komst te verklaren doen ze zich voor als goden. Overleven blijkt nog niet zo gemakkelijk, zeker niet wanneer je als bewijs voor je goddelijkheid in de jungle een niet bestaand mythisch wezen moet doden.
Zodra alle personages zich in dezelfde tijd bevinden is het verhaal gelukkig een stuk beter te volgen. Wel had ik in het begin moeite met het uit elkaar houden van de verschillende personages wiens naam met een S begint.
De relatie tussen Iliyan en Emilio wordt gedurende het boek langzaam maar zeker uitgewerkt. Beiden dragen een geheim met zich mee.
De rol van James was mij niet helemaal duidelijk, ja hij bracht hen naar de tempel waarna ze in het verleden belandden, maar daarna was zijn rol ook uitgespeeld. Volgens mij hadden Juan en Emilio zonder hem ook naar het verleden kunnen reizen.
Dan is er nog het mysterieuze meisje Sawa. Ze is nog een kind en heeft kennis van verleden en toekomst. Zij heeft vele geheimen, waarvan we in dit eerste deel niet alle antwoorden krijgen.
De Moche cultuur wordt goed in beeld gebracht. Je waant je echt in die tijd en leeft mee met de personages. Ook voel je Emilio's en Juans worsteling om te overleven in het verleden. Persoonlijk had ik nog wat meer van Juan willen zien, maar wellicht komt dat in deel twee. Doordat Juan en Emilio er met hun lichte huid en moderne kleding heel anders uitzien dan de lokale bevolking moeten ze ongetwijfeld enorm zijn opgevallen. Toch komt dat in dit boek maar gedeeltelijk aan de orde. Je zou toch verwachten dat zo'n gerucht zich als een lopend vuur door de bevolking verspreid. Dat iedereen deze bijzondere goden/ mensen wil zien. Of juist dat iedereen bang voor hen is.
Leuk vond ik de erotische en verliefde gevoelens tussen de hoofdpersonages en hoe die worden uitgewerkt zonder dat het plat wordt.
Aan het eind van het boek komt er nog een onverwachte wending, die alle gebeurtenissen in een ander perspectief zet. Het boek heeft een zeer open einde, als je wilt weten hoe het avontuur verder gaat, moet je echt ook Levenskracht lezen, het andere boek van dit tweeluik.
Dit is het eerste deel van een tweeluik. Voorin het boek staat een triggerwarning over homofobie.
Het verhaal begint in het jaar 693 in Zuid-Amerika. Een jonge godenzoon komt bij de Moche terecht, een cultuur die niet terugdeinst voor het brengen van menselijke offers. Daarna volgen we een tijdje het verhaal van een jonge godendochter wiens tempel door de Moche wordt aangevallen.
Een andere verhaallijn in het boek is die van Juan en Emillio. Wanneer we met deze jongemannen kennis maken, moet ik als lezer even schakelen aangezien zij in het heden in New York wonen. Tijdens een reis naar Peru komen ze in het verleden terecht. Om hun plotselinge komst te verklaren doen ze zich voor als goden. Overleven blijkt nog niet zo gemakkelijk, zeker niet wanneer je als bewijs voor je goddelijkheid in de jungle een niet bestaand mythisch wezen moet doden.
Zodra alle personages zich in dezelfde tijd bevinden is het verhaal gelukkig een stuk beter te volgen. Wel had ik in het begin moeite met het uit elkaar houden van de verschillende personages wiens naam met een S begint.
De relatie tussen Iliyan en Emilio wordt gedurende het boek langzaam maar zeker uitgewerkt. Beiden dragen een geheim met zich mee.
De rol van James was mij niet helemaal duidelijk, ja hij bracht hen naar de tempel waarna ze in het verleden belandden, maar daarna was zijn rol ook uitgespeeld. Volgens mij hadden Juan en Emilio zonder hem ook naar het verleden kunnen reizen.
Dan is er nog het mysterieuze meisje Sawa. Ze is nog een kind en heeft kennis van verleden en toekomst. Zij heeft vele geheimen, waarvan we in dit eerste deel niet alle antwoorden krijgen.
De Moche cultuur wordt goed in beeld gebracht. Je waant je echt in die tijd en leeft mee met de personages. Ook voel je Emilio's en Juans worsteling om te overleven in het verleden. Persoonlijk had ik nog wat meer van Juan willen zien, maar wellicht komt dat in deel twee. Doordat Juan en Emilio er met hun lichte huid en moderne kleding heel anders uitzien dan de lokale bevolking moeten ze ongetwijfeld enorm zijn opgevallen. Toch komt dat in dit boek maar gedeeltelijk aan de orde. Je zou toch verwachten dat zo'n gerucht zich als een lopend vuur door de bevolking verspreid. Dat iedereen deze bijzondere goden/ mensen wil zien. Of juist dat iedereen bang voor hen is.
Leuk vond ik de erotische en verliefde gevoelens tussen de hoofdpersonages en hoe die worden uitgewerkt zonder dat het plat wordt.
Aan het eind van het boek komt er nog een onverwachte wending, die alle gebeurtenissen in een ander perspectief zet. Het boek heeft een zeer open einde, als je wilt weten hoe het avontuur verder gaat, moet je echt ook Levenskracht lezen, het andere boek van dit tweeluik.
January 27, 2025
Recensie: Godenbloed – Natascha van Limpt.
Godenbloed is het 1e deel van een tweeluik.
Juan en Emilio gaan samen op reis naar Peru. Ze gaan de restanten van oude beschavingen bekijken. Niet dat dat op de bucketlist van Emilio staat. Maar om Juan een plezier te doen heeft hij de plaats van diens broer ingenomen. Tijdens hun bezoek aan de ruïne komen ze in het verboden gebied en mede daardoor beladen ze meer dan duizend jaar terug in de tijd.
De ruïne is geen ruïne meer maar een heuse tempel en als Juan en Emilio daar verschijnen zijn de bewoners van deze oude tijd bezig met de voorbereidingen van een ritueel feest.
Emilio en Juan worden van elkaar gescheiden en weten beide dat ze beide niet echt geschikt zijn voor de omstandigheden waar ze zich in moeten begeven. Dan begint er een avontuur wat zijn weerga niet kent in een wereld die hen voor nog heel veel verrassingen zal plaatsen.
Natscha van Limpt weet het oude Peru voor je ogen te laten verschijnen. De tempels, de volkeren maar ook de beplanting en dieren worden beschreven alsof je er zelf doorheen wandelt. De dagelijkse gang van zaken is uiteraard een ander verhaal, maar ook daar twijfel je geen moment aan tijdens het lezen of het er wel daadwerkelijk zo aan toe kon gaan.
Juan is een angstige en erg teruggetrokken jongen in onze wereld, in de oude wereld moet hij zich wel ontwikkelen tot een zelfstandig denkend en handelende man. Het proces dat hiertoe leidt wordt mooi beschreven. Emilio is doortastender van aard maar ook hij krijgt met diverse niet te onderschatten uitdagingen te maken. Natascha weet een mooie, fantasierijke krachtige wereld te creëren waarin al deze uitdagingen en groeimogelijkheden goed tot hun recht komen.
Het aspect van seksuele voorkeur heeft een heel aparte plaats is dit verhaal, hoe van Limpt je meeneemt in de gevoelens van verwarring, onzekerheid en schaamte die voorafgaan aan een eventuele coming-out is echt van grote klasse.
Zoals gezegd is Godenbloed een geweldig avontuur, een fantastisch boek vol verrassingen met mooi uitgewerkte personages. Maar dit boek is veel meer dan alleen maar een verhaal of een avontuur. Het brengt de uitersten van onze maatschappij bij elkaar en voor het voetlicht. Diegene die zich uitgestoten voelen door welke reden dan ook krijgen in dit Fantasy-verhaal een plek waar ze kunnen ‘shinen’, een plaats waar ze zich ontwikkelen en hun sterke of juist zwakke kanten leren kennen en gebruiken. Natascha, bedankt.
Het enige minpuntje van dit boek is het einde. Het is namelijk nog niet uit of af en dat is heel duidelijk.
Dit boek vraagt om een vervolg.
Godenbloed is het 1e deel van een tweeluik.
Juan en Emilio gaan samen op reis naar Peru. Ze gaan de restanten van oude beschavingen bekijken. Niet dat dat op de bucketlist van Emilio staat. Maar om Juan een plezier te doen heeft hij de plaats van diens broer ingenomen. Tijdens hun bezoek aan de ruïne komen ze in het verboden gebied en mede daardoor beladen ze meer dan duizend jaar terug in de tijd.
De ruïne is geen ruïne meer maar een heuse tempel en als Juan en Emilio daar verschijnen zijn de bewoners van deze oude tijd bezig met de voorbereidingen van een ritueel feest.
Emilio en Juan worden van elkaar gescheiden en weten beide dat ze beide niet echt geschikt zijn voor de omstandigheden waar ze zich in moeten begeven. Dan begint er een avontuur wat zijn weerga niet kent in een wereld die hen voor nog heel veel verrassingen zal plaatsen.
Natscha van Limpt weet het oude Peru voor je ogen te laten verschijnen. De tempels, de volkeren maar ook de beplanting en dieren worden beschreven alsof je er zelf doorheen wandelt. De dagelijkse gang van zaken is uiteraard een ander verhaal, maar ook daar twijfel je geen moment aan tijdens het lezen of het er wel daadwerkelijk zo aan toe kon gaan.
Juan is een angstige en erg teruggetrokken jongen in onze wereld, in de oude wereld moet hij zich wel ontwikkelen tot een zelfstandig denkend en handelende man. Het proces dat hiertoe leidt wordt mooi beschreven. Emilio is doortastender van aard maar ook hij krijgt met diverse niet te onderschatten uitdagingen te maken. Natascha weet een mooie, fantasierijke krachtige wereld te creëren waarin al deze uitdagingen en groeimogelijkheden goed tot hun recht komen.
Het aspect van seksuele voorkeur heeft een heel aparte plaats is dit verhaal, hoe van Limpt je meeneemt in de gevoelens van verwarring, onzekerheid en schaamte die voorafgaan aan een eventuele coming-out is echt van grote klasse.
Zoals gezegd is Godenbloed een geweldig avontuur, een fantastisch boek vol verrassingen met mooi uitgewerkte personages. Maar dit boek is veel meer dan alleen maar een verhaal of een avontuur. Het brengt de uitersten van onze maatschappij bij elkaar en voor het voetlicht. Diegene die zich uitgestoten voelen door welke reden dan ook krijgen in dit Fantasy-verhaal een plek waar ze kunnen ‘shinen’, een plaats waar ze zich ontwikkelen en hun sterke of juist zwakke kanten leren kennen en gebruiken. Natascha, bedankt.
Het enige minpuntje van dit boek is het einde. Het is namelijk nog niet uit of af en dat is heel duidelijk.
Dit boek vraagt om een vervolg.
January 11, 2025
3 jongens reizen terug in de tijd in Zuid-Amerika.
Best aardig verhaal, ging voor iets teveel over de homoseksuele relatie (daar stond niks over op de achterflap) van een van de hoofdpersonen. Ook vond ik het einde te open.
Best aardig verhaal, ging voor iets teveel over de homoseksuele relatie (daar stond niks over op de achterflap) van een van de hoofdpersonen. Ook vond ik het einde te open.
Displaying 1 - 11 of 11 reviews