Variaties op aanwezigheid

by Eva Meijer

Herhaling, herhaling. In Variaties op aanwezigheid vangt Eva Meijer in een prozagedicht het schaduwleven van een zieke. Met long covid verander je van mens in plant, in tapijt, in een woord. Vanaf de bank gaat de tijd rond maar niet langer vooruit. De zieke wordt vergeten, het leven buiten gaat door. Maar de ik bestaat nog – de vraag is alleen hoe.

Genres: Poetry

120 pages, Paperback

First published January 20, 2025

About the author

Eva Meijer is a philosopher, visual artist, writer and singer-songwriter. They write novels, philosophical essays, academic texts, poems and columns, and their work has been translated into over twenty languages. Recurring themes are language including silence, madness, nonhuman animals, and politics. Meijer also works as an academic philosopher, writes essays and columns for Dutch newspapers, and is a member of the Multispecies Collective.

Reviews

[Pauline · Rating 4 out of 5]

45 variaties op hetzelfde gedicht, herhaling van dezelfde soort dagen die een inkijkje geven in het leven van iemand met long covid.
Herkenbaar voor wie het heeft, invoelbaar voor wie er niet mee leeft.

[YOR · Rating 5 out of 5]

Ik leef al weer twee jaar op de bank en heb daar niet zo veel mooie woorden voor, maar Eva wel en ze brachten mij veel herkenning en troost

[Marit · Rating 4 out of 5]

Ik had niet gedacht dat een gedicht met enkel de letter 'x' me zo zou kunnen raken.

[Jip · Rating 4 out of 5]

Langzaam word ik tijd. Ik meng me met het wit. Eerst was ik mens, toen boom, toen dag. Ik ga vanzelf voorbij. Ik ben er nog, nu namiddag. Het licht valt door de bladeren. Als boom bewoog ik mee. Maar tijd blijft stil en aangedaan.

Ik ben er nog, mijn avond valt zo licht.

[© · Rating 5 out of 5]

oooo wauw deze bundel is zo ontzettend goed!!!
het vangt zo mooi de gelaagdheid van stil (moeten) staan door ziekte en de kwetsbare gevoelens die daarbij komen kijken, krijgen hier een prachtig podium

over het leven vormgeven wanneer het leven leven ineens niet meer zo vanzelfsprekend gaat

zo belangrijk dat dit boek bestaat! het liet me begrepen, gezien en gewiegd voelen in mijn eigen ervaringen, ontroerde me en deed me zeer

[Laura · Rating 5 out of 5]

"Vanaf de bank gaat de tijd rond maar niet langer vooruit."

Ik vond dit onverwacht sterk en geweldig geschreven. Eva Meijer beschrijft sommige dingen op zo'n manier dat ik ze in het dagelijks gebruik kan gebruiken om aan te geven hoe het gaat of hoe ik me voel. Ontzettend knap, omdat long covid bij veel mensen juist een gigantische klap op je cognitieve vermogen geeft. Mede daarom ben ik hen dankbaar voor dit mooie boekje. Ik weet niet hoe je dit boek ervaart als je geen long covid hebt (gehad), maar aangezien iedereen wel eens ervaringen heeft gehad met ziekte, rouw, en op een manier beperkt zijn in wat je kan doen, kan ik me voorstellen dat iedereen er wel wat uit kan halen. Voor mij was dat in ieder geval heel veel.

[Lena · Rating 5 out of 5]

"Langzaam word ik tijd. Ik meng me met het wit. Eerst was ik mens, toen boom, toen dag. Ik ga vanzelf voorbij. Ik ben er nog, nu namiddag. Het licht valt door de bladeren. Als boom bewoog ik mee. Maar tijd blijft stil en aangedaan. Ik ben er nog, mijn avond valt zo licht."

"Ik ben eraan gewend van vorm te veranderen, soms word ik woorden, soms een beeld of geluid. Maar dit is iets anders, het is voor me besloten."

"De dag breekt aan: / De dag breekt aan, de dag breekt aan."

"Blijven zitten. Blijven wachten. Licht terugduwen. Met mijn voeten, met mijn handen, met mijn zwaarte."

"Ik heb tijd verloren, eerder, zonder dat ik het wist, ik wist niet hoe belangrijk praten was en lopen. Niemand weet dat. Daarom begrijpen ze niet wat dit betekent. Ze willen het niet begrijpen want als je dit begrijpt dan ken je een kan van het leven die beter verborgen kan blijven."

[Mijn · Rating 5 out of 5]

misschien wel het mooiste wat ik dit jaar heb gelezen

[Laura · Rating 4 out of 5]

Ik ben nog steeds iets wat leeft, nog steeds iets wat liefheeft

[Hanne Puype · Rating 5 out of 5]

Ik zit op de bank en

[Plien · Rating 4 out of 5]

Herkenbaar en mooi omschreven hoe klein je wereld kan zijn maar nog steeds de moeite waard.

[Els · Rating 4 out of 5]

Variaties op aanwezigheid. Door: Eva Meijer.

Ik ben een grote fan van Eva Meijer: alles wat die schrijft is geweldig. Elk boek van hen is er ‘boenk’ op. Meijer kan echt alles schrijven: fictie, non fictie, poëzie, artikels,…

Het witste woord is waarschijnlijk de mooiste bundel die ooit verscheen. Variaties op aanwezigheid (uitgegeven bij HetMoet) is ook een aanrader, maar minder vlot leesbaar.

Deze bundel bestaat uit 45 variaties op eenzelfde gedicht. Herhaling is het sleutelwoord. Omdat langdurig ziek zijn daar op neer komt: herhaling. Een wereld die kleiner en kleiner wordt: 4 eksters, een boom, een bank, de hond, een vijver, M., …

Het alleen zijn, het gebrek aan toekomstperspectief, de beperkte blik uit het raam op de wereld, alles dat pijn doet, zelfs praten,… Eva geeft op een heel invoelbare manier weer wat ziek zijn met een mens doet. Wie en wat een mens wordt als die terugvalt op herhaling, herhaling, herhaling.

Aangrijpend, troosteloos, origineel, anders dan diens andere werk en toch helemaal Meijer. Om te koesteren.
Klein minpuntje: de kaft had iets steviger gemogen. Nu moest het koesteren heel voorzichtig gebeuren. (Wat misschien wel past bij het thema.)

[Silke Vanhoof]

Variatie 24

Ik zit op de bank en zoek geen hulp. Als je hulp zoekt moet je bellen, langskomen, of ze bellen jou. Als je hulp wil moet je praten, woorden en lichamen verdragen, bewegende lichamen, alle kanten op, en stemmen, schelle stemmen die zich onder je huid nestelen en gaan woekeren en je ziek maken, en de kiestoon of keiharde wachtmuziek. Als je hulp zoekt word je zieker. De ziekte geeft de grens aan. Ik zit op de bank en wacht af.

p. 60

[Isadora · Rating 5 out of 5]

Heel mooi & belangrijk