Στον κύκλο των βλάσφημων

by Alberto Prunetti, Βαγγέλης Ζήκος (Translator)

Στο τρίτο μέρος της working class τριλογίας του, ο Αλμπέρτο παίρνει από το χέρι την κόρη του και μέσα από κωμικοτραγικά οικογενειακά ανέκδοτα, ιστορίες ποδοσφαίρου με τη γεύση του χαλικιού στο στόμα, επεισόδια ταξικής υπερηφάνειας, λουκούλλεια εργατικά κυριακάτικα τραπέζια και συμβουλές μαστορικής παμπάλαιων αυτοκινήτων, τη σεργιανίζει (και μαζί κι εμάς) σε έναν κόσμο που πολλοί βιάστηκαν να ανακηρύξουν νεκρό.

Μόνο που αυτός ο κόσμος, η εργατική τάξη, με τα καλά της και τα στραβά της, όχι μόνο δεν είναι διατεθειμένος να κάτσει στ' αυγά του, αλλά αλλάζει τα φώτα στ' αφεντικά ακόμα και στον άλλο κόσμο. Σαν να μην μας τα είπε καλά ο κύριος Δάντης...

Σαν να τα 'πε κατά πώς βολεύουν τους αρχόντους... Έλα όμως που εκεί που τριγύρναγε στους κύκλους της κολάσεως υμνώντας το Μεγάλο Αφεντικό και κατακεραυνώνοντας τους αμαρτωλούς, είχε την ατυχία -ή μήπως άραγε την τύχη;- να πέσει πάνω σε έναν εργάτη-συγκολλητή και τον κολλητό του τον Στιβ Μακ Κουίν, που όχι μόνο δεν αφήνουν σε ησυχία το Μεγάλο Αφεντικό, αλλά οργανώνουν και τη μεγαλύτερη απόδραση όλων των εποχών...

Κάπως έτσι, η κλασική λογοτεχνία συναντά το working class αφήγημα και το αποτέλεσμα κορυφώνεται σε ένα αιρετικό σπαγγέτι-γουέστερν, με soundtrack τη μελωδία μιας φυσαρμόνικας που δεν θα πάψει να καλεί σε εκδίκηση.

160 pages, Paperback

First published July 8, 2020

About the author

Alberto Prunetti was born in Piombino (Italy), a Tuscan steel town in 1973. A former pizza chef, cleaner, and handyman, he is also the author of a working class trilogy of novels and has translated works by George Orwell, Angela Davis, David Graeber, Bhaskar Sunkara and many others. Since 2018 he has directed the Working Class books series for the publisher Edizioni Alegre. He is a regular contributor of Il Manifesto, Jacobin Italia, Wu Ming's Giap and other magazines.

Reviews

[Gianni · Rating 5 out of 5]

”Facciamo una bella cosa, Dante. TI porto in un posto che Virgilio non t’ha fatto vedere. Poi vedi te se riesci a trovare le parole per raccontarlo. È il cerchio invisibile, quello che nella tu’ Commedia non hai raccontato. Ci stai? Allora, via t’alloro, meriti l’elmetto e l’occhiali con le lenti affumicate. E una bella tuta blu. Ora sì che mi garbi. Guarda, ci fai la tu’ figura… Ora apri l’occhi, Dante. Lo sai che posto è questo? Nel progetto del capo ‘un c’era mica. L’ho disegnato io. È il cerchio de’ morti sul lavoro. Dicono che la classe operaia ‘un esiste più, eppure muoiono ogni giorno tre operai. E allora io li metto tutti qui in questo cerchio. […] E ti dico qualcos’altro. Ficca bene l’occhi e guarda, Dante, guarda questi dannati del lavoro. Ti chiedi a che son condannati? A non esiste […] Invisibili da vivi e da morti.”
Con quali parole portare la voce della classe operaia, se non con con quelle specifiche del sapere della cultura del lavoro? ”Perché la vita operaia ‘un si pole raccontà con tanta grazia e cortesia. Se n’è visti tanti che passavano a raccontà le nostre storie, e poi ‘un si son più fatti vedè.”
Dante, Beatrice, Steve McQueen e l’armonica di C’era una volta il West, la rivoluzione e la fuga dall’inferno, un po’ Osvaldo Soriano e un po’ il Jack London dei racconti di Lotta di classe ; Alberto Prunetti, cantore della working class, voce leggera e profonda allo stesso tempo, dissacrante quanto può esserlo quella dei livornesi, tagliente e colta, con questo libro chiude la trilogia iniziata con gli altrettanto belli Amianto e 108 metri: The new working class hero .

[Javier Alemán · Rating 3 out of 5]

Un divertido cruce entre la propia historia familiar y una "obrerización" de La Divina Comedia. No conocía a Prunetti y parece que he leído el último libro de su trilogía obrera antes que los demás, pero tiene su propio discurrir. La sátira con el obrero manteniendo el Infierno y fraguando un plan de fuga y retribución funciona como un guante, pero el ritmo se rompe un poco con los intercalados biográficos. Aún así, una digna comedia.

[Antonis · Rating 5 out of 5]

Με το «Στον κύκλο των βλάσφημων» ολοκληρώνεται η τριλογία της εργατικής τάξης του Αλμπέρτο Προυνέτι. Μετά το πρώτο βιβλίο της, τον «Αμίαντο», που αφηγούταν τη ζωή (και τον θάνατο) του συγκολλητή πατέρα του, και τα «108 μέτρα» που αφηγούνταν τη δική του εμπειρία ως πρεκάριου στην Αγγλία, ο συγγραφέας εδώ επιστρέφει στη ζωή του πατέρα του ή μάλλον με τον πατέρα του, μέσα από τη διήγηση στην κόρη του περιστατικών και συνηθειών του παππού της. Στις σύντομες αυτές διηγήσεις παρεμβάλλονται και τα κεφάλαια μιας «εργατικής» παρωδίας της δαντικής Θείας Κωμωδίας στην οποία πρωταγωνιστεί αντί για τον Ποιητή ο ίδιος ο πατέρας του. Το χιούμορ, η βωμολοχία και η βλασφημία εναλλάσσονται με την περηφάνεια για την ταξική καταγωγή και αλληλεγγύη, ενώ δεν είναι λίγες οι στιγμές που έφεραν έναν κόμπο στον λαιμό μου, θυμίζοντάς μου και προσωπικές εμπειρίες για το πώς ήταν η ζωή στις φτωχές αγροτοεργατικές οικογένειες του ευρωπαϊκού νότου στις δεκαετίες του '70, του '80 και των αρχών του '90. Αν διαβάσετε τα πρώτα δύο βιβλία της τριλογίας, μην το χάσετε! Αν δεν τα έχετε διαβάσει, ακόμη, σπεύσατε!

[David Villar Cembellín · Rating 3 out of 5]

Breve descenso a los infiernos, metafóricos, donde Prunetti se reencuentra con su padre Renato. La estructura de pequeños pasajes le confiere agilidad y algunos episodios son simpáticos, aunque ninguno posee el poso emocional que logró con “Amianto”.

Lectura para reivindicar una vez más un pasado proletario y una conciencia obrera.

[Elisa · Rating 2 out of 5]

为了书中的人（例如作者的工人父亲，甚至作者本人当他作为工人的儿子而不是本书作者存在的时候）我愿意给三星，但写得实在太廉价了（正如廉价商品往往意味着供应链各环节更严重的剥削，廉价的工人写作也可能是对劳动阶级更严重的遮蔽）。戏仿神曲的各段落，出自一个托斯卡纳人之手，尤其令人烦躁，因为一旦失去了对语言的敏感和诚实，托斯卡纳方言和但丁或薄伽丘的关系并不会比春晚小品的东北话更接近些。（当作者忘记了他的文体只顾得上讲清楚某件事的时候，读起来反而要好得多，令人焦躁的就是好像作者完全不在乎这一点。）迪诺·里西说他看莫莱蒂演戏的时候总是想冲他喊：往边上让让，你挡着我看电影了。现在我才明白了这句话，因为我也想对作者说，往边上让让吧，你把你爸都挡住了。但是电影被挡住只是艺术受了损害，而挡住一位已经不能说话的工人则是不道德的。

[Covadonga Diaz · Rating 4 out of 5]

Cierre de la trilogía obrera. Una joya como los anteriores. Renato en el infierno de Dante con toda su retranca obrera y Alberto recordando sus raíces. Llena de sentido del humor, vidas duras sin lugar para la autocompasión.

[Alejandro Gil · Rating 5 out of 5]

final. dante. clase obrera

[AleSanSil · Rating 3 out of 5]

Algunos capítulos me han gustado mucho, pero han sido los menos. Probablemente no es lo mejor empezar a leer la trilogía por el último.