Als je mij een beetje kent, dan weet je dat ik dol ben op thrillers. Ik kan eigenlijk wel zeggen dat het mijn favoriete genre is. Hoe jammer is het dan als een thriller niet aan de verwachtingen voldoet?
Pieter viert samen met zijn familie zijn dertigste verjaardag. Iedereen is met eigen vervoer onderweg naar een Italiaans bergdorp. Onderweg besluiten Pieter en zijn vriendin om zich op te splitsen. Hij gaat te voet door het nationaal park, terwijl zij verder rijdt met de auto. Op het afgesproken tijdstip ontbreekt echter elk spoor van hem...
Het verhaal wordt verteld vanuit veel verschillende perspectieven. Zo lees je vanuit Valerie, de moeder van Pieter, Anna, de schoonmaakster op de camping, Pieter zelf en Hendrik (wiens rol later in het verhaal duidelijk wordt). Af en toe lees je ook een stukje vanuit een rechercheur. Daarnaast wordt er afgewisseld tussen het heden en enkele dagen eerder. Deze afwisseling zorgt ervoor dat het verhaal niet langdradig wordt. De schrijfstijl van Kirsten De Coninck leest lekker beeldend weg en het taalgebruik is toegankelijk en vlot.
In de eerste tachtig pagina’s moest ik er echt even inkomen. De vele namen en verschillende verhaallijnen, Pieter is namelijk niet de enige die gezocht wordt, maakten het erg ingewikkeld en daardoor voelde het soms rommelig aan. Na deze eerste tachtig pagina’s las het boek al wat vlotter weg. Je leert de personages beter kennen en krijgt een idee van hoe het verhaal zich zal ontwikkelen. De personages voelen realistisch aan. Ze hebben ieder een eigen karakter en juist die verschillen houden het verhaal levendig. Toch waren er ook momenten die niet helemaal geloofwaardig overkwamen, en dat vond ik jammer. Bijvoorbeeld dat je meegaat met iemand die je toevallig in een kroeg ontmoet en hem vervolgens voor duizenden euro’s inhuurt als gids. Misschien heeft het ermee te maken dat ik een vrouw ben en dat veel vrouwen dit absoluut niet zouden doen, maar voor mij kwam dit ongeloofwaardig over.
Hoewel het boek op verschillende websites als thriller wordt aangeduid, vond ik het geen moment spannend. Al vrij snel kreeg ik een idee van de richting waarin het verhaal zich zou ontwikkelen. Naarmate het einde naderde, verwachtte ik daarom nog een verrassende twist, maar die bleef uit. Ook miste ik de psychologische spanning en de kenmerken van een echte whodunit. Er hangt nergens een dreigende sfeer en er zijn geen gevaarlijke situaties of een moordenaar die voor extra spanning zorgt. Daardoor bleef het verhaal voor mij erg vlak, wat ik erg jammer vond.
Was het dan allemaal zo slecht? Nee, zeker niet. Het is geen slecht boek, maar echt spannend is het naar mijn mening niet. Het is eerder een roman met elementen van mysterie en een verdwijning. Het mysterie heb je echter al snel door en ook de verdwijning is uiteindelijk niet bijzonder verrassend. Het verhaal heeft zeker potentie en met enkele aanpassingen had het naar mijn idee sterker kunnen zijn. Helaas weet het nergens echt te prikkelen. Desondanks leest het prima weg en als je geen fan bent van enge of bloederige verhalen, dan is dit zeker een boek voor jou.
Laat je vooral niet ontmoedigen door mijn recensie om dit boek toch op te pakken. Op Hebban zag ik namelijk dat veel lezers wel van dit verhaal hebben genoten. Mijn mening is dan ook volledig persoonlijk.