فریدون جنیدی (۲۰ فروردین ۱۳۱۸ در ریوند) ایرانشناس، نویسنده و مدرس دانشگاه ایرانی و از پژوهندگان فرهنگ و زبانهای باستانی است. زمینه تخصصی فعالیت او شاهنامهپژوهی است.
فریدون جنیدی، فرزند بکتاش ایرانی، در ۲۰ فروردین سال ۱۳۱۸ خورشیدی در کوهستانِ ریوندِ نیشابور زادهشد. در سال ۱۳۵۸، بنیاد نیشابور را بنیان نهاد و اکنون مدیر بنیاد نیشابور و نشر بلخ است. همچنین بنا به گزارش خبرگزاری مهر، او سالها استاد دانشگاههای صنعتی شریف، تهران و کرمان بودهاست و به آموزش زبانهای باستان و شاهنامه میپرداختهاست. و اکنون نیز به صورت آزاد و رایگان به آموزش زبانهای پهلوی و اوستایی و برگزاری انجمنهای شاهنامهخوانی در بنیاد نیشابور مشغول است
از دید من این پژوهش، در پی نامه «زندگی و مهاجرت آریاییان» تلاشی است برای بازیابی پیشینه ایرانزمین به یاری نامه های، افسانه ها و داستان های کهن. نامه ای است کم مانند و در کنار بازخوانی شاهنامه، بزرگترین کاری است که فریدون جنیدی به فرجام رسانیده است. هر کسی که به پیشینه باستانی ایران دلبسته است، بی گمان این نامه کم مانند را باید بخواند. هم این نامه و هم نامه پیشین استاد جنیدی، (زندگی و مهاجرت آریاییان) به داوری دچار یک اشکال مشترک است و آن این که پژوهنده نخواسته و یا نتوانسته است برای رخدادها زمانی را مشخص کند. امیدوارم آیندگان با پیشرفت هایی که در دانش بوم شناسی و زمین شناسی باستانی رخ خواهد داد این نامه را بازنویسی کنند.
علیرغم پژوهش های مستمر و جالب آقای جنیدی، به باور من این دفتر بسیار دور از واقعیات باستانشناسی و علمی است. میهن دوستی نویسنده سایه سنگینی بر نتیجه گیری بی غرض بر داده ها و یافته های تاریخی و ادبی ایشان دارد