Δεκατέσσερις ιστορίες με πρωταγωνιστές μικρά, μεγάλα και μεγαλύτερα αγόρια. Η πρώιμη ενηλικίωση, η παρατεταμένη εφηβεία, η πρώτη ερωτική μύηση, οι ασαφείς αναμνήσεις από την παιδική ηλικία, οι γονείς, οι φίλοι, οι ορέξεις των άλλων, τα ρούχα των άλλων και, κυρίως, τα λόγια των άλλων σε ένα βιβλίο για αγόρια που, αν και μεγαλώσανε, μείνανε παράξενα παιδάκια γερασμένα.
Ο Τάκης Ευδοκιμεί σε σκοτεινά και υγρά μέρη Πάτα όπου πατάω Καρπούζι τον Φλεβάρη Γάντια λασπέξ Το μνήμα του φτωχού, τα μάρμαρα του πλούσιου Πετράδι στον λαιμό Όταν ο αέρας κουνάει το φεγγάρι Veronica Φως Το σκήπτρο Πολλών ετών αγόρι Στη μέση ο Μανώλης Το παιδί με τα πέπλα Τρεις στο σπίτι
14 Διηγήματα τρυφερά και άγρια, ελπιδοφόρα και μη ,όλα όμως καταλυτικά... Απαλλαγμένα από περιττά στολίδια, αφαιρετικά... Μοιάζουν με σώμα που έχει χάσει τη σάρκα του και απέμεινε μονάχα κόκκαλα...
Οι καταγραφές της παιδικής ηλικίας, που πάντα είναι έτοιμες να ξεπηδήσουν αναπάντεχα και μεγενθυμένα. Τα φορτία που τα παιδιά πρέπει να σηκώσουν βαριά, καταλήγουν λοιπόν να τα μοιράζουν σε όλη τους τη ζωή και να σέρνουν έτσι την παιδικότητα αυτή ,πληγωμένη η μη, μέχρι το τέλος... Κείμενα πυκνά και μεστά που αφήνουν μία πικρή γεύση. Δεν είναι μόνο τα λόγια των άλλων αλλά κυρίως οι πράξεις αυτές που γίνονται ή δεν γίνονται και πονούν...
Ιστορίες για μικρά αγόρια που πρέπει όμως να διαβαστούν και από κορίτσια. Υπάρχουν παντού και να σημεία και δεν χρειάζεται να ψάξουμε πολύ για να τα βρούμε...
Το βιβλίο αυτό το λάτρεψα αν και ομολογώ δεν ήξερα τον συγγραφέα και τυχαία έπεσα πάνω σε μια διαφήμιση. Πρόκειται για διηγήματα με κεντρικό θέμα τα αγόρια. Οι ιστορίες είναι πραγματικά η μία καλύτερη από την άλλη. Ειδικά οι τέσσερις πρώτες σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό καθώς ξεκινούν αλλά και τελειώνουν με έναν ιδιαίτερο τρόπο που κάποιες σε σοκάρουν! Αγόρια μικρά και μεγάλα, αγόρια που δεν μεγαλώνουν, φοβισμένα αγόρια πλέκουν τις ιστορίες τους. Ιστορίες που θα μπορούσαν να είναι καθημερινές, οικείες, δίπλα μας. Το προτείνω ανεπιφύλακτα.
Αντιεπικοινωνιακό, αλλά με τον καλύτερο τρόπο. Ζοφερό όμως γνήσιο. Εντάξει, υπάρχει εδώ κι εκεί μια επιτήδευση στη γραφή, αλλά η σωστή η πρόστυχη όχι φασαϊισμοί και χιπστεριές. Δεν σου μένουν όλες οι πλοκές μα σου μένουν οι περισσότεροι ήρωες. Αν υπήρχε και μια χαραμαδούλα φωτός (γιατί είμαι χολυγουντιανή κατά βάθος) θα ήμουν εκστασιασμένη. Τρεισίμιση αστέρια.