Σε αυτή την ανατριχιαστική πρώτη συλλογή, ο Αντώνης Μαμωνάς τραβάει το πέπλο του τρόμου που παραμονεύει ακριβώς πέρα από το ορατό φάσμα. Οκτώ σκοτεινές, αξέχαστες ιστορίες εξερευνούν τα πεδία όπου ο φόβος βρίσκει στέγη στο συνηθισμένο -και το ασυνήθιστο.
Μια μητέρα γίνεται έρμαιο ενός σκοτεινού πνεύματος που στοιχειώνει τα όνειρά της. Μια ομάδα φίλων αποκαλύπτει τη σκοτεινή ιστορία μιας απομονωμένης στοάς. Μια μοναχική πόλη στην άκρη ενός γκρεμού με ένα σκοτεινό πλάσμα να παραμονεύει τους κατοίκους της.
Με ανησυχητικές ανατροπές, στοιχειωμένες εικόνες και μια ανατριχιαστική αίσθηση τρόμου, κάθε ιστορία σε αυτό το βιβλίο σας προσκαλεί σε έναν κόσμο όπου ο τρόμος περιμένει σε κάθε σκιά και τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.
The author has done an incredible job at painting the pictures he wants, instilling fear in the reader. The stories are woven in such a way that in some parts you know what’s coming and yet you’re still surprised by HOW things happen. You’re diving into a world of terror and you’re trying to find a way out, unsure of whether it’s possible to snap out of it. Each story feels like a movie that plays in your head while reading and it’s definitely worthy of high praises! The writing is incredible! Particularly for a Greek author, the English version is amazingly written, as if by a natural speaker!
(Greek Below) This collection of short stories really took me by surprise. There’s something chilling yet oddly poetic about the way trauma, memory, and fear are explored. Each story feels like a cracked mirror reflecting a different kind of darkness—some psychological, others supernatural, all emotionally charged. The writing flows with eerie elegance, and the pacing keeps you turning pages even when you're not sure you want to see what’s behind the next door. There’s a rhythm to the way the author unpacks vulnerability, making even the most unsettling stories feel intimate and real. It managed to surprise and haunt me as a reader. If you’re drawn to the shadows and want something that lingers after you’ve put it down, "Stories from the Dark Corner of the Room" delivers. Solid 5/5 for me, because... yes, I loved it that much.
Αυτή η συλλογή διηγημάτων με αιφνιδίασε με τον πιο όμορφα ανατριχιαστικό τρόπο. Υπάρχει κάτι ανατριχιαστικό και συνάμα ποιητικό στην προσέγγιση του ψυχικού τραύματος, της μνήμης και του φόβου—μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο ψυχολογικό και το υπερφυσικό. Κάθε ιστορία μοιάζει με ραγισμένο καθρέφτη που αντανακλά διαφορετική όψη του σκοταδιού. Η γραφή κυλάει αβίαστα, με μια σχεδόν λυρική μαυρίλα, ενώ ο ρυθμός κρατά την ένταση μέχρι το τέλος. Ειλικρινά, με συγκλόνισε σαν αναγνώστρια. Αν σας έλκει το σκοτάδι και ψάχνετε ιστορίες που μένουν μαζί σας και μετά την τελευταία σελίδα, το "Ιστορίες από τη σκοτεινή γωνιά του δωματίου" είναι μια συλλογή που αξίζει να διαβαστεί. Για μένα είναι 5/5 αστέρια γιατί... ναι, το αγάπησα τόσο.