What do you think?
Rate this book
Parabellum #2
Parabellum. Horyzont zdarzeń
Powieść Horyzont zdarzeń to druga część cyklu Parabellum, opisującego niezwykłą tułaczkę dwóch braci po ogarniętej wojną Europie. Będą walczyć, zabijać, uciekać przed faszystami i bolszewikami, wplątywać się w afery szpiegowskie… Oraz kochać piękne kobiety.
Październik 1939.
Po zdemaskowaniu przez Christiana Leitnera, Staszek i Maria zbiegają z Rawicza, pozostawiając w ratuszu nieprzytomnego Niemca. Postanawiają kontynuować swoją ucieczkę na zachód, pomimo tego, że ich fałszywa tożsamość została spalona. Bez grosza przy duszy, mają do pokonania ponad tysiąc kilometrów. Tymczasem Leitner rusza w pogoń – nie chodzi tylko o ujęcie przestępców, ale także o jego honor. Po nieudanej próbie odbicia Obelta, kapitan trafia do obozu jenieckiego, zaś jego podkomendni z Bronkiem na czele starają się przebić na Kresy, do Baranowicz. Zaniewski postanawia odnaleźć Anielę… mimo, że na drodze stoi mu Armia Czerwona.
Październik 1939.
Po zdemaskowaniu przez Christiana Leitnera, Staszek i Maria zbiegają z Rawicza, pozostawiając w ratuszu nieprzytomnego Niemca. Postanawiają kontynuować swoją ucieczkę na zachód, pomimo tego, że ich fałszywa tożsamość została spalona. Bez grosza przy duszy, mają do pokonania ponad tysiąc kilometrów. Tymczasem Leitner rusza w pogoń – nie chodzi tylko o ujęcie przestępców, ale także o jego honor. Po nieudanej próbie odbicia Obelta, kapitan trafia do obozu jenieckiego, zaś jego podkomendni z Bronkiem na czele starają się przebić na Kresy, do Baranowicz. Zaniewski postanawia odnaleźć Anielę… mimo, że na drodze stoi mu Armia Czerwona.
312 pages, Paperback
First published March 27, 2014
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 33 reviews
May 22, 2014
An emotionally engaging, trully addictive and breathtaking action war adventure page-turner. I couldn't put it down until I was finished - great sequel, amazing story hard to forget, that makes the heart beat faster.
April 6, 2015
Dla autorów takich zakończeń powinien istnieć osobny krąg w piekle. Z niecierpliwością wypatruję trzeciej części.
March 13, 2016
Zdecydowanie najlepsza część "Parabellum"! Ciągle coś się dzieje i nie sposób oderwać się od książki. Bohaterowie wciąż zmieniają miejsca, akcja wciąż rozgrywa się na wielu płaszczyznach i następują niezwykłe zwroty wydarzeń.
Polecam gorąco :)
Polecam gorąco :)
January 18, 2019
Powoli wchodzą Mrozowe klimaty. Regeneracje i odporność typu Wolverine, zwroty akcji, itp.
Polecam
7.5/10
Polecam
7.5/10
June 3, 2019
jest to moje drugie spotkanie z panem remigiuszem i muszę przyznać, że znowu było dobrze! w prawdzie trochę bije się po głowie za to, że tak późno sięgnęłam po ❝horyzont zdarzeń❜❜, ponieważ niektóre wątki zupełnie wyleciały mi z głowy i musiałam się mocno namyśleć, o co tak naprawdę z pewnymi rzeczami chodziło. nie zmienia to faktu, że jestem pozytywnie zaskoczona i czekam, aż przyjdzie do mnie trzecia część.
tutaj - w porównaniu do prędkości ucieczki - ciągle się coś dzieje. naprawdę. nie nudziłam się, a w niektórych momentach akcja była tak ciekawa, że odmawiałam sobie snu, aby tylko dowiedzieć się, co będzie dalej. oczywiście zdaje sobie doskonale sprawę z tego, że nie wszystko zgadza się tutaj z historią, ale szczerze mówiąc przestałam być czepliwa, jeśli chodzi o zgodność z prawdą. w końcu to tylko książka, a jeśli się ją przyjemnie czyta, to jednak nie warto się rozdrabniać na takie pierdoły.
muszę też wam się przyznać i to zupełnie bez bicia, że mój stosunek do postaci nie uległ zmianie. bronek i obelt - choć tego drugiego znacznie zabrakło - dalej są moimi faworytami, stasiek z marią uchodzą w tłumie, a christian... cóż, christian nieco mi podpadł, ale w ogólnym rozrachunku jest dobrze, bo zasłużył sobie na to, co go spotkało na końcu.
ta wielowątkowość również przestała mnie irytować i myślę, że całkiem dobrze się składa, bo po cichu liczę na to, że przejdę przez trzecią część równie szybko oraz płynnie jak przez drugą. szczerze, to nie mogę się jej już doczekać i doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że nie jest to tematyka dla każdego, bo jednak nie każdy lubi zanudzać się datami historycznymi, ale jeśli opis choć trochę was intryguje, to myślę, że się nie zawiedziecie!
tutaj - w porównaniu do prędkości ucieczki - ciągle się coś dzieje. naprawdę. nie nudziłam się, a w niektórych momentach akcja była tak ciekawa, że odmawiałam sobie snu, aby tylko dowiedzieć się, co będzie dalej. oczywiście zdaje sobie doskonale sprawę z tego, że nie wszystko zgadza się tutaj z historią, ale szczerze mówiąc przestałam być czepliwa, jeśli chodzi o zgodność z prawdą. w końcu to tylko książka, a jeśli się ją przyjemnie czyta, to jednak nie warto się rozdrabniać na takie pierdoły.
muszę też wam się przyznać i to zupełnie bez bicia, że mój stosunek do postaci nie uległ zmianie. bronek i obelt - choć tego drugiego znacznie zabrakło - dalej są moimi faworytami, stasiek z marią uchodzą w tłumie, a christian... cóż, christian nieco mi podpadł, ale w ogólnym rozrachunku jest dobrze, bo zasłużył sobie na to, co go spotkało na końcu.
ta wielowątkowość również przestała mnie irytować i myślę, że całkiem dobrze się składa, bo po cichu liczę na to, że przejdę przez trzecią część równie szybko oraz płynnie jak przez drugą. szczerze, to nie mogę się jej już doczekać i doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że nie jest to tematyka dla każdego, bo jednak nie każdy lubi zanudzać się datami historycznymi, ale jeśli opis choć trochę was intryguje, to myślę, że się nie zawiedziecie!
September 12, 2019
Ogromne zaskoczenie. Ksiazka bardzo mi się podobała :) zabieram się za trzeci tom.
November 28, 2024
spoko, ale w sumie nic poza tym :(
November 25, 2018
Bardzo przyjemnie się to czyta. Trochę sensacji, trochę klimatu tamtych czasów. Stare samochody, karabiny, nazwy formacji. Chce się kontynuować przygodę. Trochę skromne objętościowo te tomy, ale przynajmniej niewiele zbędnego wodolejstwa. Nie trzeba nic przeskakiwać. Dla mnie mocne 3,5 gwiazki zaokrąglone w górę.
January 16, 2026
Druga część nie zawiodła!
Muszę ostrzec, że "Horyzont zdarzeń" jest znacznie brutalniejszy niż "Prędkość ucieczki". Nie jest to jednak coś negatywnego. Bohaterowie mierzą się z wrogami z dwóch stron, sytuacja jest gęsta i napięta. Pojawiają się naturalistyczne opisy skandalicznych warunków. Mróz dobrze manewruje w tej sowiecko-niemieckiej pułapce, pokazując nam wiarygodny, zimny świat.
Mam wrażenie, że Remigiusz poprawił opisy uczuć. Poświęca więcej miejsca niż w I tomie na wnikanie w głębię strachu, traumy i wspomnienia bohaterów.
Minusem, jaki zauważyłam, jest sposób wprowadzania zwrotów akcji. Mam wrażenie, jakby autor wymyślał je na bieżąco, czasem wyskakiwały jak królik z kapelusza.
Autor też ma dziwny stosunek do śmierci postaci. Przez ich powszechność (i niekiedy odwracalność?) ten mocarny zabieg literacki traci na sile.
Also... Staszek, jak ty mnie wkurzasz.
Muszę ostrzec, że "Horyzont zdarzeń" jest znacznie brutalniejszy niż "Prędkość ucieczki". Nie jest to jednak coś negatywnego. Bohaterowie mierzą się z wrogami z dwóch stron, sytuacja jest gęsta i napięta. Pojawiają się naturalistyczne opisy skandalicznych warunków. Mróz dobrze manewruje w tej sowiecko-niemieckiej pułapce, pokazując nam wiarygodny, zimny świat.
Mam wrażenie, że Remigiusz poprawił opisy uczuć. Poświęca więcej miejsca niż w I tomie na wnikanie w głębię strachu, traumy i wspomnienia bohaterów.
Minusem, jaki zauważyłam, jest sposób wprowadzania zwrotów akcji. Mam wrażenie, jakby autor wymyślał je na bieżąco, czasem wyskakiwały jak królik z kapelusza.
Autor też ma dziwny stosunek do śmierci postaci. Przez ich powszechność (i niekiedy odwracalność?) ten mocarny zabieg literacki traci na sile.
Also... Staszek, jak ty mnie wkurzasz.
October 4, 2026
Drugi tom "Parabellum" podtrzymuje tendencję zauważalną już w pierwszej części - fabuła jest bardzo nierówna. Bywa lepiej, bywa gorzej. Historia nie wciągnęła mnie w sposób fenomenalny, ale niewątpliwie budowała coraz większe napięcie i wywoływała rosnący sprzeciw wobec tego, co spotyka bohaterów. Tym bardziej że przedstawione wydarzenia nie są całkowicie wyssane z palca, lecz czerpią z doświadczeń, relacji i wspomnień ludzi, którzy zetknęli się z wojennym koszmarem. Nie tylko tych walczących na froncie, ale również cywilów, którzy musieli żyć w strachu o siebie i swoich bliskich.
Coraz mocniej kibicowałam Bronkowi i Staszkowi, chcąc, aby obaj przeżyli, podobnie jak inne ważne dla nich osoby. To oczywiście nie oznacza, że rodziny ludzi uczestniczących w wojnie nie zdawały sobie sprawy z możliwości ich śmierci. Ta świadomość istniała, ale często była odsuwana na bok, bo trudno funkcjonować na co dzień, nieustannie myśląc o najgorszym. W książce również kibicujemy bohaterom, nawet jeśli wiemy, że wojna nie daje żadnych gwarancji szczęśliwego zakończenia.
W drugim tomie widać również zmiany zachodzące w bohaterach. Staszek dojrzewa i podejmuje działania, których wcześniej bym się po nim nie spodziewała. Wojna zmienia każdego, choć niekoniecznie w ten sam sposób. Maria z kolei staje się coraz bardziej świadoma siebie i rozumie, że w razie zagrożenia będzie musiała zadbać o siebie sama. Co istotne, okazuje się w tym naprawdę zaradna. Nie potrafię wskazać jednego najciekawszego wątku, ponieważ dopiero razem tworzą one całość. Na uwagę zasługuje również Leitner, który staje się coraz bardziej przerażający - podobnie jak rosnąca w siłę Rzesza.
Największe zastrzeżenia mam jednak do brutalności i wulgaryzmów. Uderzały mnie jeszcze mocniej niż w pierwszej części. Oczywiście podtrzymuję, że wojna nie jest spacerem po ukwieconej łące, wśród ładnych chłopców w lnianych koszulach i dziewcząt w lekkich sukienkach z wiankami na głowach. Nie oczekuję od autora wyidealizowanego obrazu wojny, ale momentami miałam wrażenie, że przesadził z dosadnością. Niektóre sceny wolę po prostu zostawić za sobą.
Nadal przeszkadzały mi również gwałtowne przeskoki między wątkami braci, które potrafiły zaburzyć odbiór historii. Podobnie nie zmieniło się moje podejście do audiobooka czytanego przez Łukasza Garlickiego. Jego dykcja jest płynna i wyraźna, ale barwa głosu nie pasuje mi do tej fabuły i jej ciężaru emocjonalnego. W rezultacie narracja nadal wydawała mi się monotonna i pozbawiona emocji.
"Horyzont zdarzeń" oceniam na 6/10. To dla mnie przede wszystkim opowieść o coraz większym szoku i niemocy wobec wojennej rzeczywistości. Nie zachwyciła mnie bezwarunkowo, ale skoro zaczęłam od tomu pierwszego, nie zamierzam rezygnować przed zakończeniem trylogii. Skoro było "A", musi być "B" i "C".
Coraz mocniej kibicowałam Bronkowi i Staszkowi, chcąc, aby obaj przeżyli, podobnie jak inne ważne dla nich osoby. To oczywiście nie oznacza, że rodziny ludzi uczestniczących w wojnie nie zdawały sobie sprawy z możliwości ich śmierci. Ta świadomość istniała, ale często była odsuwana na bok, bo trudno funkcjonować na co dzień, nieustannie myśląc o najgorszym. W książce również kibicujemy bohaterom, nawet jeśli wiemy, że wojna nie daje żadnych gwarancji szczęśliwego zakończenia.
W drugim tomie widać również zmiany zachodzące w bohaterach. Staszek dojrzewa i podejmuje działania, których wcześniej bym się po nim nie spodziewała. Wojna zmienia każdego, choć niekoniecznie w ten sam sposób. Maria z kolei staje się coraz bardziej świadoma siebie i rozumie, że w razie zagrożenia będzie musiała zadbać o siebie sama. Co istotne, okazuje się w tym naprawdę zaradna. Nie potrafię wskazać jednego najciekawszego wątku, ponieważ dopiero razem tworzą one całość. Na uwagę zasługuje również Leitner, który staje się coraz bardziej przerażający - podobnie jak rosnąca w siłę Rzesza.
Największe zastrzeżenia mam jednak do brutalności i wulgaryzmów. Uderzały mnie jeszcze mocniej niż w pierwszej części. Oczywiście podtrzymuję, że wojna nie jest spacerem po ukwieconej łące, wśród ładnych chłopców w lnianych koszulach i dziewcząt w lekkich sukienkach z wiankami na głowach. Nie oczekuję od autora wyidealizowanego obrazu wojny, ale momentami miałam wrażenie, że przesadził z dosadnością. Niektóre sceny wolę po prostu zostawić za sobą.
Nadal przeszkadzały mi również gwałtowne przeskoki między wątkami braci, które potrafiły zaburzyć odbiór historii. Podobnie nie zmieniło się moje podejście do audiobooka czytanego przez Łukasza Garlickiego. Jego dykcja jest płynna i wyraźna, ale barwa głosu nie pasuje mi do tej fabuły i jej ciężaru emocjonalnego. W rezultacie narracja nadal wydawała mi się monotonna i pozbawiona emocji.
"Horyzont zdarzeń" oceniam na 6/10. To dla mnie przede wszystkim opowieść o coraz większym szoku i niemocy wobec wojennej rzeczywistości. Nie zachwyciła mnie bezwarunkowo, ale skoro zaczęłam od tomu pierwszego, nie zamierzam rezygnować przed zakończeniem trylogii. Skoro było "A", musi być "B" i "C".
April 21, 2022
Nie mogłam zmordować tej powieści. Tak jak pierwsza część zaskoczyła mnie pozytywnie (w porównaniu do innych książek autora), tak tutaj męczyłam 300 stron przez miesiąc.
Zacznijmy od tytułu. Co to do licha jest "horyzont zdarzeń"?
Do tego mnogość postaci: autor stara się unikać powtórzeń określając poszczególne postaci raz imieniem, innym razem samym nazwiskiem, niekiedy stopniem wojskowym.... no cóż, można się pogubić.
Następnie fabuła: na jednej stronie bohaterowie poznają pewną rodzinę, na drugiej stronie ta rodzina ginie, na kolejnej stronie chłopiec, z którym podróżowali dostaje tyfusu, na następnej stronie umiera... pytanie brzmi: po co to wszystko? Mam niemiłe wrażenie, że po to, aby dopełnić do wymaganej liczby stron (tom 3 ma prawie 600 stron, a font jest dużo mniejszy, już się boję).
Autor w niektórych miejscach używa retrospekcji ale dość nieudolnie, co zamiast zaciekawić czytelnika, raczej powoduje zdezorientowanie.
Jest naprawdę dużo minusów, ale i tak jak na Mroza, mogło być dużo gorzej. Nie lubię zostawiać niedoczytanych historii, więc po 3 tom też postaram się sięgnąć, ale naprawdę mam duże obawy, czy podołam temu wyzwaniu.
Zacznijmy od tytułu. Co to do licha jest "horyzont zdarzeń"?
Do tego mnogość postaci: autor stara się unikać powtórzeń określając poszczególne postaci raz imieniem, innym razem samym nazwiskiem, niekiedy stopniem wojskowym.... no cóż, można się pogubić.
Następnie fabuła: na jednej stronie bohaterowie poznają pewną rodzinę, na drugiej stronie ta rodzina ginie, na kolejnej stronie chłopiec, z którym podróżowali dostaje tyfusu, na następnej stronie umiera... pytanie brzmi: po co to wszystko? Mam niemiłe wrażenie, że po to, aby dopełnić do wymaganej liczby stron (tom 3 ma prawie 600 stron, a font jest dużo mniejszy, już się boję).
Autor w niektórych miejscach używa retrospekcji ale dość nieudolnie, co zamiast zaciekawić czytelnika, raczej powoduje zdezorientowanie.
Jest naprawdę dużo minusów, ale i tak jak na Mroza, mogło być dużo gorzej. Nie lubię zostawiać niedoczytanych historii, więc po 3 tom też postaram się sięgnąć, ale naprawdę mam duże obawy, czy podołam temu wyzwaniu.
This entire review has been hidden because of spoilers.
June 18, 2026
3,5 trzyma poziom, ale chce wiedzieć w sumie dlaczego Staszek i Bronek są braćmi. To nie musiało być spokrewnieni ludzi, bo ani z tego, że są podobni nic nie wynika, ani nie ma to żadnego wpływu na te historie. Mało tego, nie tylko nie ma wpływu, ale nie ma znaczenia w żadnym kontekście. Gdyby chociaż oni o sobie myśleli i zastanawiali się co się dzieje z tym drugim, ale nie. Zarówno Staszek jak i Bronek może z raz myślą o sobie nawzajem. Zamiast tego trzeba być bardzo raz setny wspomnieć, że Staszek w odróżnia od Bronka nie ma zdolności lingwistycznych.
Ogólnie informacje osobiste, które mamy o Marii i Staszku są bezużyteczne. O ile to, że Bronek jest żołnierzem i że zna języki obce ma znaczenie, ale to że Maria jest Żydówką a Staszek lekarze nie ma totalnie znaczenia. Maria mogłaby nie być Żydówką i historia potoczyła się tak samo, a Staszek mógłby być równie dobrze polonistą. Lubię śledzić ich losy, ale to jest strasznie zmarnowany potencjał, bo z tych faktów można było stworzyć tyle ciekawych wątków.
Ogólnie informacje osobiste, które mamy o Marii i Staszku są bezużyteczne. O ile to, że Bronek jest żołnierzem i że zna języki obce ma znaczenie, ale to że Maria jest Żydówką a Staszek lekarze nie ma totalnie znaczenia. Maria mogłaby nie być Żydówką i historia potoczyła się tak samo, a Staszek mógłby być równie dobrze polonistą. Lubię śledzić ich losy, ale to jest strasznie zmarnowany potencjał, bo z tych faktów można było stworzyć tyle ciekawych wątków.
July 24, 2022
Powiem szczerze, że „Horyzont zdarzeń” bije na głowę „Prędkość ucieczki”. Akcja jest znacznie bardziej dynamiczna i dzieje się o wiele więcej. Wojenne realia są ukazane też o wiele bardziej szczegółowo - zarówno ze strony ludzi złych i osób dobrych. Znacznie w tej części zbliżyłam się do bohaterów. Poczułam, że znam ich i ich uczucia o wiele bardziej. Jednym z takich momentów było zabicie policjanta przez Staszka - dobrze pokazało to jego postać i to, co czuje. Swoją drogą to właśnie ten bohater skradł moje serce. Najbardziej mnie denerwowała (tak jak i w 1) Maria. Nic nie poradzę, że ta kobieta działa mi na nerwy. Koniec tego tomu był zawirowaniem emocjonalnym i działo się strasznie dużo. Powiem szczerze, że boje się, co stanie się z Bronkiem, Staszkiem i Marią w następnej części, ale mam nadzieje, że dadzą sobie rade. Polecam!!
February 10, 2020
Jest to na pewno książka trzymająca w napięciu. Czy zgrabnie? No nie wiem. Każdy podrozdział kończy się jakimś zawieszeniem, które ma niby właśnie trzymać w napięciu, ale chyba trochę męczy na dłuższą metę (jak odcinki telenoweli). Dużo jest tu okrucieństwa (no ja wiem, to książka o wojnie). Ale aż musiałam sobie przerwać czymś lżejszym, bo za dużo było tego smutku i cierpienia. Tak czy inaczej przeczytam kolejny tom, bo trochę jestem ciekawa co będzie dalej, chociaż po pierwszej części bardziej czekałam na kolejną.
December 19, 2019
Całkiem krótkie te tomy i w zasadzie niewiele się dzieje...
June 29, 2024
Co tu się stało????
August 7, 2024
57/66 🥶 3.5⭐
fajnie się bawiłam przy tej historii, jednak czegoś mi zabrakło w porównaniu z pierwszym tomem
fajnie się bawiłam przy tej historii, jednak czegoś mi zabrakło w porównaniu z pierwszym tomem
January 24, 2025
Super, super, super! Jak dobrze, że kolejna część jest już napisana
March 4, 2025
Maria my girl
This entire review has been hidden because of spoilers.
March 9, 2025
koniec jak zwykle wbija w fotel
July 13, 2026
nie dla mnie, próbowałam, ale nie przebrnęłam. może dam jeszcze szanse
February 21, 2017
Co tu dużo mówić, moja recenzja pierwszego tomu (link niżej) stosuje się także do tego. Dałem gwiazdkę więcej, bo mniej w tym tomie tych nieszczęsnych, źle napisanych retrospekcji. Choć mam niestety podejrzenie, że to wcale nie zasługa wyrobienia się Mroza, tylko po prostu postacie zostały już wystarczająco mocno zarysowane wcześniej, i nie ma już takiej potrzeby.
https://www.goodreads.com/review/show...
https://www.goodreads.com/review/show...
February 29, 2020
Druga część Parabellum jest równie ciekawa jak pierwsza część. Zostajemy w historii dwóch braci, a każdy z nich musi po swojemu radzić sobie podczas wybuchu II WŚ.
Pierwszy z nich - Staszek - który związał się z kobietą pochodzenia żydowskiego Marią, musi chronić swoją ukochaną i cały czas uciekają przed niemieckim batem. Ich cel to bezpieczne przedostanie się na zachód, ale ich fałszywe tożsamości zostały odkryte, więc muszą jeszcze bardziej uważać na siebie. Do pokonania jest wręcz astronomiczna liczba kilometrów, ale chęć przetrwania jest dużo silniejsza.
Drugi z braci - Bronek - znajduje się na wschodzie, gdzie atakują bolszewicy. Jego celem staje się odnalezienie swojej ukochanej, którą pozostawił w domu.
Pojawia się również trzecia ścieżka - Christian Leitner - człowiek, który idealizuje Hitlera i jego pomysły na podbój Polski, ale dojrzewa w tej osobie (bardzo powoli) pewnego rodzaju zwątpienie. Jego honor został przez Marię urażony, więc rusza w pogoń za parą, żeby wyrównać rachunki.
Druga książka z serii debiutowej jest ciekawa. Jako osoba zaciekawiona II WŚ wczytywałam się w tę historię z pewnego rodzaju fascynacją. Mróz bardzo ciekawie opisuje dosyć oklepany w literaturze temat, bo książek o tej tematyce jest od groma plus trochę. Momentami miałam wrażenie, że dłuży mnie się, w szczególności przy rozdziałach poświęconym Marii i Staszkowi, ale rozdziały poświęcone Bronkowi mi to rekompensowały. Generalnie jeśli jesteście ciekawi jak Mróz pisał książki na początku swojej zawrotnej kariery to możecie spróbować z Parabellum.
Pierwszy z nich - Staszek - który związał się z kobietą pochodzenia żydowskiego Marią, musi chronić swoją ukochaną i cały czas uciekają przed niemieckim batem. Ich cel to bezpieczne przedostanie się na zachód, ale ich fałszywe tożsamości zostały odkryte, więc muszą jeszcze bardziej uważać na siebie. Do pokonania jest wręcz astronomiczna liczba kilometrów, ale chęć przetrwania jest dużo silniejsza.
Drugi z braci - Bronek - znajduje się na wschodzie, gdzie atakują bolszewicy. Jego celem staje się odnalezienie swojej ukochanej, którą pozostawił w domu.
Pojawia się również trzecia ścieżka - Christian Leitner - człowiek, który idealizuje Hitlera i jego pomysły na podbój Polski, ale dojrzewa w tej osobie (bardzo powoli) pewnego rodzaju zwątpienie. Jego honor został przez Marię urażony, więc rusza w pogoń za parą, żeby wyrównać rachunki.
Druga książka z serii debiutowej jest ciekawa. Jako osoba zaciekawiona II WŚ wczytywałam się w tę historię z pewnego rodzaju fascynacją. Mróz bardzo ciekawie opisuje dosyć oklepany w literaturze temat, bo książek o tej tematyce jest od groma plus trochę. Momentami miałam wrażenie, że dłuży mnie się, w szczególności przy rozdziałach poświęconym Marii i Staszkowi, ale rozdziały poświęcone Bronkowi mi to rekompensowały. Generalnie jeśli jesteście ciekawi jak Mróz pisał książki na początku swojej zawrotnej kariery to możecie spróbować z Parabellum.
Displaying 1 - 30 of 33 reviews