What do you think?
Rate this book
De doolhof
Boek waarin elke auteur een hoofdstuk heeft geschreven
188 pages
First published January 1, 1951
1 person is currently reading
5 people want to read
About the author
Simon Vestdijk
150 books50 followersBorn in the small town of Harlingen, Vestdijk studied medicine in Amsterdam, but turned to literature after a few years as a doctor. He became one of the most important 20th-century writers in the Netherlands. His prolificity as a novelist was legendary, but he was at least as important as an essayist on e.g., literature, art, music and religion. He also wrote poetry and short stories. His work has been translated into most Western European languages.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
December 13, 2017
Wat hebben Anna Blaman, Antoon Coolen, Max Dendermonde, Henriëtte van Eyk, Hella Haasse, Alfred Kossmann, Adriaan van der Veen en Simon Vestdijk gemeen ?
Het zou een kwisvraag kunnen zijn. Het antwoord erop luidt dat ze allemaal een boek hebben geschreven dat als titel De doolhof draagt.
Of dat niet wat verwarrend is ? Als het telkens om hetzelfde boek gaat, nauwelijks. En dat doet het ook. De doolhof is een boek geschreven door acht auteurs, een – zoals de achterflap vermeldt – “knap geconstrueerde, boeiende roman (...) van (...) acht auteurs, die elk een hoofdstuk schreven en het elkaar niet gemakkelijk maakten.” Henriëtte van Eyk had daarbij het voorrecht het eerste hoofdstuk te schrijven en het hoofdpersonage Evert Frel te introduceren, Simon Vestdijk kreeg de taak de zeven vorige hoofdstukken tot een einde te brengen.
Ik verklap u verder niks over de inhoud, maar geef u wel een citaat mee dat ook inleider Adriaan Van der Veen aanhaalt: “In zeven hoofdstukken had hij [Evert Frel, noot van mij] neergelegd wat van zijn kant tot opheldering kon bijdragen; meer nog, deze hoofdstukken had hij telkens op verschillende wijzen opgezet en uitgevoerd, zo zelfs, dat het mij vaak moeite kostte uit te maken of hij niet door een ander was geholpen. Ik spreek deze dwaze veronderstelling uit om een denkbeeld te geven van mijn onthutsing door dit agglomeraat van stijlen. Men mocht dit werk zeker als literair volwaardig beschouwen, al had hij de verleiding niet kunnen weerstaan van het aanbrengen van verfraaiingen, van een te markant en daardoor te eentonig beeld van zijn eigen karakter, en van al te uiterlijke spanningen, als in een, daarom nog lang niet te veroordelen detectiveverhaal.”
En eerlijk gezegd, de auteur van het citaat is daarmee braaf geweest. Sommige hoofdstukken maken op zijn zachtst gezegd pas op de plaats, het is duidelijk dat een aantal van de auteurs absoluut geen idee hadden wat ze Evert Frel verder zouden laten doen, of dat wél hadden, maar er rekening mee hielden dat er nog zoveel schrijvers ná hen moesten komen. Goed dat Vestdijk, uit wiens hoofdstuk bovenstaand citaat afkomstig is, met een serieuze kunstgreep – een verandering van hoofdpersonage – de meubels gered heeft en de hoofdstukken die tot op dat moment met spuug aan mekaar hingen écht tot een geheel maakt. Dat laatste is ook het enige dat van dit boek méér maakt dan een literair experiment.
Het zou een kwisvraag kunnen zijn. Het antwoord erop luidt dat ze allemaal een boek hebben geschreven dat als titel De doolhof draagt.
Of dat niet wat verwarrend is ? Als het telkens om hetzelfde boek gaat, nauwelijks. En dat doet het ook. De doolhof is een boek geschreven door acht auteurs, een – zoals de achterflap vermeldt – “knap geconstrueerde, boeiende roman (...) van (...) acht auteurs, die elk een hoofdstuk schreven en het elkaar niet gemakkelijk maakten.” Henriëtte van Eyk had daarbij het voorrecht het eerste hoofdstuk te schrijven en het hoofdpersonage Evert Frel te introduceren, Simon Vestdijk kreeg de taak de zeven vorige hoofdstukken tot een einde te brengen.
Ik verklap u verder niks over de inhoud, maar geef u wel een citaat mee dat ook inleider Adriaan Van der Veen aanhaalt: “In zeven hoofdstukken had hij [Evert Frel, noot van mij] neergelegd wat van zijn kant tot opheldering kon bijdragen; meer nog, deze hoofdstukken had hij telkens op verschillende wijzen opgezet en uitgevoerd, zo zelfs, dat het mij vaak moeite kostte uit te maken of hij niet door een ander was geholpen. Ik spreek deze dwaze veronderstelling uit om een denkbeeld te geven van mijn onthutsing door dit agglomeraat van stijlen. Men mocht dit werk zeker als literair volwaardig beschouwen, al had hij de verleiding niet kunnen weerstaan van het aanbrengen van verfraaiingen, van een te markant en daardoor te eentonig beeld van zijn eigen karakter, en van al te uiterlijke spanningen, als in een, daarom nog lang niet te veroordelen detectiveverhaal.”
En eerlijk gezegd, de auteur van het citaat is daarmee braaf geweest. Sommige hoofdstukken maken op zijn zachtst gezegd pas op de plaats, het is duidelijk dat een aantal van de auteurs absoluut geen idee hadden wat ze Evert Frel verder zouden laten doen, of dat wél hadden, maar er rekening mee hielden dat er nog zoveel schrijvers ná hen moesten komen. Goed dat Vestdijk, uit wiens hoofdstuk bovenstaand citaat afkomstig is, met een serieuze kunstgreep – een verandering van hoofdpersonage – de meubels gered heeft en de hoofdstukken die tot op dat moment met spuug aan mekaar hingen écht tot een geheel maakt. Dat laatste is ook het enige dat van dit boek méér maakt dan een literair experiment.
October 5, 2023
Doolhof is een goedgekozen titel met een passend kaft. Niet alleen loopt de hoofdpersoon Evert Frel van hot naar her, heen en terug van het pension naar het café, het huis van zijn oude vriendin, door stegen, de begraafplaats, ook het te lezen verhaal slingert van de ene opvatting naar de andere. In het ene hoofdstuk gaat iemand dood, die in een ander hoofdstuk gewoon weer opduikt. Een opgezegd verblijf in het pension wordt teniet gedaan. In minstens drie hoofdstukken mijmert Evert langdurig over in een hoe ongelukkige situatie hij zich bevindt, twijfelt hij ten zeerste aan zijn daden, zichzelf en zijn waarnemingen. Een hfst. daarover had volstaan. Er wordt ook vaak wat door de een verzonnen is niet opgepakt door de volgenden. Het is voor de lezer aan de andere kant een hele toer om bij te houden hoe alles zit, elke schrijver wil een eigen blijvende invloed hebben op het verhaal.
Het idee van een boek in deze andere vorm sprak me aan, ik heb tot halverwege niet gekeken wie welk hoofdstuk heeft geschreven. Ik was niet goed in het raden ervan, behalve dan dat Vestdijk nog niet aan de beurt was geweest. Dat ligt voornamelijk aan dat ik Blaman, Dendermonde, v Eyk en Haasse te lang geleden en de overigen nooit gelezen heb. Er zitten tussen de hoofdstukken een paar mooie, vooral die over het verleden en de eerste beschrijving van het pension, maar voor mij is dit totaal te rommelig, op een verkeerde manier veelvormig. Aan het einde trekt een auteur knap het hele boek naar zich toe en buigt het zo dat het verhaal alleszins niet congruent, maar tóch een waarachtig geheel wordt.
Het idee van een boek in deze andere vorm sprak me aan, ik heb tot halverwege niet gekeken wie welk hoofdstuk heeft geschreven. Ik was niet goed in het raden ervan, behalve dan dat Vestdijk nog niet aan de beurt was geweest. Dat ligt voornamelijk aan dat ik Blaman, Dendermonde, v Eyk en Haasse te lang geleden en de overigen nooit gelezen heb. Er zitten tussen de hoofdstukken een paar mooie, vooral die over het verleden en de eerste beschrijving van het pension, maar voor mij is dit totaal te rommelig, op een verkeerde manier veelvormig. Aan het einde trekt een auteur knap het hele boek naar zich toe en buigt het zo dat het verhaal alleszins niet congruent, maar tóch een waarachtig geheel wordt.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews