Στο έργο του Laurence Housman, «Το Μπλε Φεγγάρι», οι αναγνώστες μεταφέρονται σε ένα μυστικιστικό βασίλειο όπου οι αρχαίοι θρύλοι και η λαογραφία ζωντανεύουν. H παρούσα ανθολογία διηγημάτων, διατρέχεται σελίδα με την σελίδα, από έναν άκρατο μαγικό ρεαλισμό, ενώ βρίθει ποιητικού λόγου, αντλώντας έμπνευση από τον ρομαντισμό και το κίνημα των Προραφαηλιτών.
Οι ζωντανές περιγραφές και η περίπλοκη αφήγηση δημιουργούν μια ονειρική ατμόσφαιρα που αιχμαλωτίζει τον αναγνώστη από την αρχή μέχρι το τέλος. Η ιστορία διερευνά ζητήματα που αφορούν την αγάπη, το πεπρωμένο και το υπερφυσικό, καθιστώντας το ένα διαχρονικό λογοτεχνικό έργο που μπορούν να απολαύσουν αναγνώστες όλων των ηλικιών.
Το «Μπλε Φεγγάρι» ξεχωρίζει για τη λυρική του πρόζα και τη σαγηνευτική του αφήγηση, αναδεικνύοντας το ταλέντο του Housman, ενώ παράλληλα τον καταδεικνύει ως έναν από τους κορυφαίους λογοτέχνες.
English playwright, writer, and illustrator Laurence Housman, younger brother of the classical scholar and poet A.E. Housman and the writer Clemence Housman
In 1871, their mother died, and their father remarried a cousin. After education at Bromsgrove School, Laurence went with Clemence to study art at the Lambeth School of Art and the Royal College of Arts in London.
"Το Μπλε Φεγγάρι" είναι από εκείνα τα βιβλία που περισσότερο τα αισθάνεσαι παρά τα διαβάζεις. Δεν βασίζεται τόσο στην πλοκή ή στις μεγάλες ανατροπές, αλλά στην ατμόσφαιρα που δημιουργεί. Από την πρώτη κιόλας ιστορία υπάρχει μια έντονη μελαγχολία, αλλά ταυτόχρονα και μια γλυκύτητα που σε κάνει να θέλεις να μείνεις μέσα σε αυτόν τον κόσμο, όσο παράξενος και ονειρικός κι αν είναι.
Οι ιστορίες μοιάζουν σχεδόν σαν παραμύθια για ενήλικες. Όλα κινούνται ανάμεσα στο πραγματικό και στο φανταστικό χωρίς να υπάρχει ξεκάθαρο όριο. Υπάρχει κάτι πολύ ήρεμο και λυρικό στη γραφή, σαν να διαβάζεις ένα παλιό όνειρο ή μια ανάμνηση που δεν θυμάσαι πλήρως. Το βιβλίο αφήνει συνεχώς μια αίσθηση νοσταλγίας και μια ήσυχη θλίψη που μένει και μετά το τέλος κάθε ιστορίας.
Νομίζω πως σημαντικό ρόλο έπαιξε και η φωνή της αφηγήτριας στο audiobook στο jukebooks, που ταίριαζε απόλυτα με το ύφος του βιβλίου. Είχε αυτή τη γαλήνια αλλά ελαφρώς μελαγχολική χροιά που έκανε τις ιστορίες να μοιάζουν ακόμη πιο μαγικές και ονειρικές.
Από όλες τις ιστορίες, η πρώτη ήταν εκείνη που ξεχώρισα περισσότερο. Είχε κάτι ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό και συγκινητικό και με έκανε να μπω αμέσως στο ύφος της συλλογής. Γενικά, κάθε ιστορία αφήνει πίσω της ένα συναίσθημα περισσότερο παρά μια καθαρή εξήγηση ή ένα συγκεκριμένο μήνυμα.
Η γραφή του Laurence Housman έχει μια έντονη ποιητικότητα και εικόνες που μοιάζουν σχεδόν ζωγραφικές. Διαβάζοντας το βιβλίο, πολλές φορές αισθάνεσαι σαν να παρακολουθείς πίνακες να ζωντανεύουν μπροστά σου. Υπάρχει μια παλιά, σχεδόν ξεχασμένη αισθητική σε όλο το έργο, που του δίνει μια ιδιαίτερη γοητεία.
Συνολικά, "Το Μπλε Φεγγάρι" είναι ένα ήσυχο, λυρικό και βαθιά μελαγχολικό βιβλίο, που πιθανότατα δεν θα αγγίξει όλους τους αναγνώστες με τον ίδιο τρόπο. Αν όμως αφεθείς στη διάθεσή του και στον ρυθμό του, μπορεί να σου αφήσει εκείνη τη γλυκόπικρη αίσθηση που έχουν ορισμένες παλιές ιστορίες και παραμύθια όταν τελειώνουν.
4,5 🌟 bitter sweet stories with a magic touch and a surreal aspect in many of them. There where some that really hurt my heart and many that painted the story so vivid and interestingly. Short stories at its best and cheers to new year's 1st book for me.