Powrót to dopełnienie scenariusza filmu Powrót do tamtych dni, za który Konrad Aksinowicz został nominowany do nagrody Złote Lwy. Autor wprowadza czytelników w świat dorosłego Tomka, zmagającego się z traumami jako dziecko z rodziny dysfunkcyjnej (DDA). Przenosząc nas do barwnych lat 90., autor konfrontuje nostalgię i beztroskę dziecięcych wspomnień z brutalną rzeczywistością, w której przemoc i alkoholizm ojca rujnują spokój domowego ogniska. Tomek, w swoich wspomnieniach, z delikatnością i tęsknotą opisuje chwile zabaw z przyjaciółmi oraz marzenia o idealnym świecie, ułożonym jak zestaw Lego.
Aksinowicz z niezwykłą wrażliwością ukazuje, jak dzieciństwo kształtuje dorosłość, a wspomnienia są zarazem źródłem bólu, jak i siły. Powrót to nie tylko refleksja nad przeszłością, ale także emocjonalna podróż ku zrozumieniu samego siebie i dążeniu do naprawy relacji z najbliższymi.
Konrad Aksinowicz jest ode mnie o dziesięć lat starszy, ale krajobraz lat 90, który opisuje w swojej książce „Powrót” jest mi znajomy. Zestawy Lego ze statkami piratów, Drużyna A czy Terminator w telewizji, wypożyczalnie kaset video, walkmany, amerykanskie wspaniałości przywożone zza oceanu, pierwsze komputery, konsole i nagrywanie kaset na magnetofonie. Ale „Powrót” to nie tylko nostalgiczne wspomnienie lat 90-tych z kolorowymi nowościami z zachodu. To przede wszystkim historia dziecka, które doświadcza choroby alkoholowej ojca. Chłopaka, który zdecydowanie za wcześnie przejmuje rolę dorosłego zrzuconą na niego przez matkę, która sama tej dorosłości nie potrafi unieść. Oraz w końcu historia dorosłego ukształtowanego tym doświadczeniem, który musi w końcu zmierzyć i rozliczyć się z przeszłością. Autor pisze bez egzaltacji i z niezwykłą wrażliwością. Nie wiem co czuje osoba wychowująca się z rodzicem alkoholikiem, mimo to współodczuwałam z narratorem - dorosłym już Tomkiem ze współczesności oraz tym nastoletnim przywoływanym w retrospekcjach. Historia mocno mnie poruszyła, uderzyła i choć temat jest niezwykle ciężki to swobodne pióro Aksionowicza powoduje, że czyta się to jednym tchem. Mocna polecajka!
No chyba obowiązkowa pozycja dla dzieci z domów alkoholowych. Ponoć ekranizacja też dobra (jeszcze nie oglądałam). Dobitne obrazy wstydu, strachu i nadziei.