Δεν ήρθαμε να σκαλίσουμε πληγές. Ούτε τα κεφάλια επί πίνακι των παιδιών και εγγονών όσων εγκλημάτισαν πάνω μας ζητάμε. Οι πρωταγωνιστές ένθεν κακείθεν έχουν φύγει από τη ζωή. Δεν χειροκροτούμε τον πόλεμο, πολλώ δε μάλλον έναν εμφύλιο. Σεβόμαστε τους νεκρούς απ’ όποια πλευρά κι αν ήταν. Δεν ξεχνάμε. Γιατί αυτή είναι η ζωή μας. Ούτε να συγχωρέσουμε γίνεται. Μπορούμε, όμως, να τα βάλουμε στην άκρη και να κοιτάξουμε μπροστά. Αν αυτό δεν το κάνει ο καθένας από μας χωριστά, δεν θα βρούμε ποτέ ησυχία στον τόπο. Εμείς όλοι διατηρούμε την ψυχρή αντιπαράθεση, κι εμείς δεν αφήνουμε την Ιστορία να προχωρήσει. Δεν ήρθαμε να σκαλίσουμε πληγές, να δώσουμε τα χέρια θέλουμε.
Το βιβλίο βασίζεται στις συνεντεύξεις που πήρε η Νίτσα Λουλέ από δέκα άτομα τα οποία γεννήθηκαν μέσα/γύρω στον Εμφύλιο. Πώς βίωσαν εκείνη και την μετέπειτα εποχή. Αυτού του είδους τα βιβλία δεν τα κρίνει κανείς φυσικά με λογοτεχνικά κριτήρια, η όποια αξία τους έγκειται στην βιωμένη αλήθεια που προκύπτει ή όχι από το κείμενο. Αντί για άλλη αξιολόγηση προτιμώ να παραθέσω ένα σχόλιο του Γιάννη Καρκανέβατου το οποίο νομίζω τα λέει όλα: "Συγκλονιστικές ιστορίες για αυτήν την μαύρη περίοδο! Είναι τόσα τα κοινά, που οι προσωπικές αφηγήσεις μπλέκονται και με κάποιον υπόγειο τρόπο γίνονται μια αφήγηση, αυτής της συλλογικής Ιστορίας!!"