Brood voor de vogeltjes

by Simon Carmiggelt

Dutch

165 pages, Paperback

First published January 1, 1974

About the author

Simon Carmiggelt (1913-1987) groeide op in zijn geboortestad Den Haag. Hij begon als journalist, aanvankelijk bij Het Vaderland, in 1932 bij Vooruit, de Haagse editie van het socialistische dagblad Het Volk, als toneel- en filmrecensent. Daar begon hij Haagse ‘cursiefjes’ te schrijven, onder de titel ‘Kleinigheden’.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog raakte Carmiggelt via vrienden in Amsterdam betrokken bij het illegale blad Het Parool, waar hij instond voor de productie en de verspreiding. In het laatste oorlogsjaar was hij ook redacteur.

Na de bevrijding kreeg Carmiggelt bij Het Parool de leiding over de kunstrubriek. Vanaf oktober 1946 publiceerde hij weer zijn korte verhalen, aanvankelijk drie keer per week, later elke dag, die hij ondertekende met zijn nom de plume Kronkel. Tot zijn dood in 1987 verschenen er ruim 10.000. Hiervan koos hij er jaarlijks vijftig uit die hij in boekvorm publiceerde bij uitgeverij De Arbeiderspers. Hij las zijn verhalen ook voor, eerst voor de Vara-radio, later ook voor de Vara-televisie. Zijn populariteit nam zeer toe en bleek blijvend. In 1961 ontving hij de Constantijn Huygens-prijs en in 1974 de P.C. Hooft-prijs voor zijn gehele oeuvre.

Reviews

[Maarten Bastiaensen · Rating 4 out of 5]

Deze bundeling kortverhalen was mijn eerste aanraking met het werk van Carmiggelt. Een aangename verrassing. De luchtige vertelsels over kleine mensen zijn zo uit het leven gegrepen en getuigen van een tijd die ondertussen voorbij is, hoewel dat niet betekent dat het werk gedateerd is. Vaak met een kwinkslag, alsof hij het schreef met een monkellach, die hij moeiteloos doorspeelt aan de lezer.

[Mark · Rating 4 out of 5]

"De nieuwe Carmiggeltbundel 1974" is het enige wat de achterflap van 'Brood voor de vogeltjes' meldt, en daarmee is ook alles gezegd, eigenlijk. Het boekje bevat de beste stukjes die Simon Carmiggelt dagelijks in het afgelopen jaar, toen ik zelf 11 was, schreef voor de krant. Verhaaltjes kan je het niet noemen, vaak hebben ze geen kop en zelden een staart. Carmiggelt schreef gewoon was hij zag, op straat, in de bus, vaak ook in de kroeg, aangevuld met empathie en sardonische commentaren. Jarenlang was hij een Nederlandse beroemdheid want hij mocht elke dag de uitzending van de nationale omroep afsluiten met het droogkomisch voorlezen van één van zijn Kronkels. Daarna werd de beeldbuis zwart (onvoorstelbaar tegenwoordig).
'Brood voor de vogeltjes' is een van zijn beste bundels. Op naar de tweedehandswinkeltjes.

[Lia · Rating 4 out of 5]

Veel meer boeken van Carmiggelt gelezen, maar van meneer Bosch mocht er maar één op de boekenlijst, dus daar houd ik me aan. Als ik van die aardige oudere Duitse toeristen zie moet ik altijd denken aan de kronkel die gaat over een Duits echtpaar dat een taxi aan wil houden. "Nein" zegt de Amsterdamse taxichauffeur, "sie mussen eerst bellen". De man schudt treurig zijn hoofd en zegt: "Wir sind noch immer verhasst in dieses Land".

[Sir Jelle · Rating 3 out of 5]

Goeie bundeling van korte vertellingen waarin de ik-figuur doorgaans louter als observator en/of snedig analist van relatief alledaagse situaties optreedt. Variërend van ironische/cynische humor tot diepmenselijke emoties, doorspekt met sterke metaforen en een vleugje melancholie.

[Johan D'Haenen · Rating 5 out of 5]

Simon Carmiggelt lezen is altijd leuk.