Dit boek gaat waarover het zegt dat het gaat: de vrouw en haar leven in de middeleeuwen in Noord- en West-Europa, ruwweg van Frankrijk tot Scandinavië. Van der Tuuk bespreekt in tien hoofdstukken de stand van de vrouw tegenover die van de man.
Ik was al danig voorbereid op een heel negatief beeld, maar al bij al werd ik het hele boek door gelukkig aangenaam verrast door allerlei tamelijk positieve verhalen en voorbeelden. De grootste les is dus: het is niet allemaal kommer en kwel. Ja, ongelijkheid was er natuurlijk wel, maar vrouwen hadden over het algemeen nog wel íéts. Ik heb op het einde Moeders, Mystici en Maîtresses maar een beetje gedesillusioneerd en gedeprimeerd dichtgeklapt, niet helemaal. Joepie...
De auteur baseert zich op archeologisch onderzoek en vooral op schriftelijke bronnen, zoals kloosterteksten, kronieken en sagen. Er komen heel veel namen langs van die bronnen en van vrouwen van allerlei slag en stand, van koninginnen tot slavinnen. Er wordt een goed beeld geschetst van alle niveaus en ook van alle rollen die vrouwen in de samenleving bekleedden (of dat konden) en hoe die werden ingevuld (of dat kon worden).
De verdeling is me niet altijd helemaal duidelijk. Het lijkt er hier en daar op alsof Van der Tuuk en de redacteurs het centrale onderwerp van een hoofdstuk uit het oog waren verloren, want sommige stukken hadden er mijns inziens niets mee te maken. Wat slavinnen in het hoofdstuk 'Magie' deden, bijvoorbeeld, is me volstrekt onduidelijk, en zo waren er wel meer gevallen. Dat doet niks af aan het feit dat het interessant is, maar verwarrend was het helaas wel. Ook de 'thema's of onderwerpen van de hoofdstukken waren niet altijd heel erg concreet.
Er stonden maar een handvol typfouten in, eens een letter vergeten, één keer een woord, geloof ik, dus dat was allemaal goed. De auteur houdt het bij de feiten - veel humor of lichtzinnigheden zijn er niet te bespeuren - maar heeft desondanks een vlotte schrijfstijl die aanspreekt en ook aanspoort om verder te lezen.
Of Luit van der Tuuk in Nederland een normale naam is, weet ik niet, maar in Vlaanderen absoluut niet, en ik moest dus echt gaan kijken of dit nu een man of een vrouw was. Spoiler: het is een man. Dat doet me eigenlijk wel deugd. Dit is typisch zo'n onderwerp waarover vrouwen - begrijpelijk - willen schrijven, dus dan is het verfrissend dat ook een man zich deze problematiek aantrekt en de moeite neemt er een boek van driehonderd bladzijdes over te schrijven waarin hij de geschiedenis van het vrouw-zijn in de loop van een stuk of zeven eeuwen onder de loep neemt.
7/10