Μια ιστορία που μιλάει για ένα αφόρητο βάρος, ένα βάρος που δεν σε αφήνει να παίξεις, να γελάσεις, να κοιμηθείς. Το βάρος του ψέματος! Και για τη λύτρωση και ανακούφιση που μόνο η αλήθεια προσφέρει.
Δεν το έκανα εγώ, εκείνη το έκανε… Είπε ένα τόσο δα ψεματάκι, όμως αισθάνεται πολύ άσχημα και σίγουρα δεν είναι περήφανος για τον εαυτό του. Νιώθει ότι κουβαλάει ένα τεράστιο βάρος στην πλάτη του. Ένα αφόρητο βάρος, ένα βάρος που δεν τον αφήνει να παίξει, να γελάσει, να κοιμηθεί. Ένα ψέμα μεγάλο σαν ελέφαντας!
Αυτή η εικόνα της ενοχής είναι πολύ δροσερή, γιατί επιτρέπει στο παιδί να οραματιστεί αυτή την μάλλον αφηρημένη έννοια και είναι πιο δύσκολο να εξηγηθεί σε σχέση με τα βασικά συναισθήματα όπως ο θυμός ή η λύπη.
Ένα νεαρό αγόρι κατηγορεί την αδερφή του για τη ζημιά που το ίδιο κάνει, όταν σπάει κατά λάθος το παράθυρο της κουζίνας με τη μπάλα του.
Τιμωρημένη στη θέση του, η μικρή αδερφή είναι πολύ θυμωμένη με τον μεγάλο της αδερφό. Ένα δυσάρεστο συναίσθημα παίρνει μορφή μέσα του, βαρύ και δυσκίνητο, σαν μεγάλος ελέφαντας. Όσο περνάει ο χρόνος, τόσο περισσότερο ο ελέφαντας καταλαμβάνει χώρο και εμποδίζει το νεαρό αγόρι να συγκεντρωθεί στις διάφορες πτυχές της ημέρας του. Όταν φτάνει το δείπνο, η μαμά έχει φτιάξει μους σοκολάτας, το αγαπημένο γλυκό της μικρής της αδερφής, που το στερείται εξαιτίας του.
Αντιμέτωπο με την απογοήτευσή του και με αυτόν τον μεγάλο άβολο ελέφαντα των τύψεων, το νεαρό αγόρι ομολογεί το ψέμα του. Όσο για τον μπαμπά, δεν είναι και πολύ χαρούμενος, αλλά εξακολουθεί να είναι περήφανος που ο γιος του του είπε την αλήθεια.
Едно ново издателство на картинни детски книги прави своя многообещаващ дебют. „Как лъжата се превърна в слон” на Тиери Робрехт, с илюстрациите на Естел Менс е първото заглавие в каталога на изд. „Панда”. Какво се случва с малкия Люк, когато решава да хвърли собствената си вина върху друг? Защо ли изведнъж започва да бъде следван навсякъде от един невидим, но доста осезаем слон? Тази кратка, но запомняща се история ни показва колко точно може да тежи нещо на съвестта ни. Прочетете ревюто на „Книжни Криле”: https://knijnikrile.wordpress.com/202...
Koca bir Yalan olarak Türkçe çevrilmiş. Kuyruksuz Yalan hikayesine benziyor ancak bu hikayedeki somutluğun derecesi biraz daha iyi geldi bana. Yalanın ağırlığı olur elbette ama yalan tarafından yutulmak soru işareti uyandırmıştı.
Een mooi geschreven boek over een jongen die een leugen verteld en hoe die leugen hem achterna komt, als een olifant op zijn rug zit. Ik vond het erg mooi gedaan hoe de leugen eerst nog een bolletje was (die Lars probeerde weg te jagen gegeven de eindpagina's) maar met de stress en schuldgevoel die Lars ervoer steeds groter werd en uiteindelijk een olifant vormde en dus steeds op zijn rug of in zijn buurt zat. Ik ben blij dat Lars dapper en moedig was aan het einde. Alleen die vader vond ik jammer, je zoon is de voetballer, je weet dat hij hard kan schoppen en toch geloof je hem meteen als hij naar zijn zusje wijst. Lekker hoor. Misschien volgende keer eens wat meer aandacht geven en diep in de ogen van je kinderen kijken voordat je straf uitdeelt? Ik vond de tekeningen erg goed gedaan, een erg leuke stijl.
Ο Λουκάς σπάει το τζάμι του σπιτιού του και κατηγορεί την αδελφή του, Ελεωνόρα, ότι το έκανε εκείνη, με αποτέλεσμα το κορίτσι να τιμωρηθεί από τον μπαμπά. Ο Λουκάς όμως νιώθει ένα ολοένα και μεγαλύτερο βάρος, έναν μεγάλο μπλε ελέφαντα, που δεν τον αφήνει ούτε να φάει ούτε να κοιμηθεί ούτε να παίξει. Πώς μπορεί να ξεφορτωθεί αυτό το πρόβλημα; Θα πει την αλήθεια τελικά ή θα εμμείνει στο ψέμα του; Οι Tierry Roberrecht και Estelle Meens έγραψαν και εικονογράφησαν μια συναρπαστική ιστορία που δείχνει με παραστατικότητα και ρεαλισμό πόσο άσχημο είναι να ζούμε με το ψέμα και ποιες είναι οι συνέπειές του στην ψυχοσυναισθηματική μας κατάσταση. Ο Λουκάς νιώθει τύψεις, ξαγρυπνά, δεν προσέχει στο παιχνίδι και προσπαθεί να βρει τρόπο να απαλλαγεί από τον μπλε ελέφαντα που έχει κάτσει πάνω του. Η εικονογράφηση είναι υπέροχη, με ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες που δημιουργούν οικείο περιβάλλον στα παιδιά, μιας και το σπίτι του Λουκά και το σχολείο αποτυπώνονται με αντικείμενα και χώρους που γνωρίζουμε καλά (στην αυλή τα παιδιά παίζουν χουλα χουπ και σκοινάκι, στο μάθημα ψιθυρίζουν ή σκαλίζουν τη μύτη τους). Ο ελεφαντούλης, που ξεκινάει από μπλε συννεφάκι και μεγαλώνει σιγά σιγά, είναι για πολλά χαδάκια με το θλιμμένο του μουτράκι και οι οπτικές γωνίες των εικόνων ποικίλλουν. Το ψέμα είναι ένα ασήκωτο βάρος και το συναρπαστικό αυτό παραμύθι δείχνει με τον καλύτερο τρόπο τις συνέπειές του και πώς μπορούμε να απαλλαγούμε από αυτό.