Un home fala e fala e fala. O que nos conta, con palabras torpes e frases áxiles, fainos rir, mais é tremendamente serio e triste. Un libro paradóxico e extraño coma o delirio dun idiota, ousado e implacable coma unha prédica calvinista, desesperado e sincero coma as últimas palabras dun condenado e inútil coma un libro de oracións. Múltiples historias, personaxes, linguaxes, rexistros literarios... Un mundo fragmentado, caótico e roto pero cunha trama subterránea cerrada e fatal coma a da traxedia. A madurez e o froito da aventura literaria emprendida por Suso de Toro hai anos. Un libro poderoso e fecundo para disfrutar lendo, relendo, e que dará moito que falar.
Xesús Miguel de Toro Santos, máis coñecido como Suso de Toro, nado en Santiago de Compostela o 10 de xaneiro de 1956, é un escritor galego.
O seu pai é de Formariz (provincia de Zamora) e a súa nai de Falapaso (Camboño, Lousame). Seu irmán, Xelís de Toro, tamén é escritor.
É Licenciado en Arte Moderna e Contemporánea pola Universidade de Santiago de Compostela. É guionista para televisión e colaborador habitual na prensa e na radio, publicou en galego máis de vinte libros de narrativa, teatro e ensaio. A súa obra, ademais de ser traducida a varias linguas, foi obxecto de estudo en diversas universidades europeas.
En abril de 2010 anunciou a súa retirada como escritor profesional, retomando a súa carreira de profesor de secundaria.
Nas Eleccións ao Parlamento Europeo de 2014 concorreu na lista Os Pobos Deciden. En abril de 2014 foille concedida a Creu de Sant Jordi.
Un libro experimental que xoga con todo tipo de técnicas novedosas para crear microrelatos orixinais e sorprendentes. O libro estaba dividido nunha serie de seccións unidas por unha lixeira unidade temática; sen embargo esta era a única conexión entre eles. Todas as historias poderían lerse individualmente e por elas mesmas cobran sentido. Experiméntase cos sons, cas repeticións, co xénero literario, co formato e a estrutura; para min non quedou ningunha faceta literaria sen xirar e voltear. Cómpre resaltar a gran forza de algunhas historias que en menos de 5 páxinas conseguen deixar unha profunda consternación no lector.
Un hombre habla y habla. Lo que nos cuenta, con palabras torpes y frases ágiles, nos hace reír, pero es tremendamente serio y triste. Un libro paradójico y extraño como el delirio de un idiota, osado e implacable como una prédica calvinista, desesperado y sincero como las últimas palabras de un condenado e inútil como un libro de oraciones.