Sinds Jan van der Putten in mei 1968 in Parijs de buitenlandjournalistiek in rolde, is hij als correspondent van crisis naar crisis gerend. Overal waar hij kwam, werden hoge verwachtingen gekoesterd over betere, menswaardiger tijden, en overal sloegen generaals of politici alle hoop meedogenloos de bodem in.
Nu het tijdperk dat na de Tweede Wereldoorlog begon is uitgelopen op een wereldcrisis, kijkt Van der Putten terug op de grote, vaak tragische gebeurtenissen waarvan hij op drie continenten ooggetuige en soms bijna het dodelijk slachtoffer is geweest. Aan de hand van zijn persoonlijke ervaringen in Frankrijk, Chili, Argentinië, Midden-Amerika, Israël en China vertelt hij het grotere verhaal, dat vaak van een verrassende actualiteit blijkt te zijn. Met een kritisch oog bekijkt hij zijn jongere zelf en gaat hij na waarom de illusies van de dromers en revolutionairen van toen zijn stukgelopen. Dat doet hij in de hoop, of de illusie, dat in het nieuwe tijdperk niet dezelfde fouten zullen worden gemaakt.
Onwaarschijnlijk gedetailleerde omschrijvingen van het correspondentschap van journalist Jan vd Putten naar de meeste landen in Zuid Amerika (in het bijzonder Chilli en Argentinë maar de meeste landen komen aan bod), Italië en China. Zijn herinneringen en anecdotes zijn doorvlochten van politieke meningen en argumenten; waar ik zelf erg van houd; als een journalist kleur durft te bekennen en het kan aangeven als hij dat doet omdat objectiviteit bij gratie van verslaglegging door een mens zowat onhaalbaar blijkt. Toch is het boeken heel beschrijvend en geeft een goed beeld van de situatie in een ander land in een andere tijd... Zelf heb ik in Zuid Amerika gewoond wat mij extra interesseerde in de geschiedenis aldaar maar ik vond het hoofdstuk over China veruit het beste, ook door de politieke analyses van het land en de kijk op het land die vd Putten omschrijft. Ik moet wel bekennen dat het me heel lang heeft geduurd voordat ik dit boek eindelijk heb kunnen uitlezen. Halverwege kwam ik er maar moeilijk doorheen. Dit komt omdat dit niet een boek is wat ik lees voor louter ontspannen -al leest het vrij gemakkelijk, a la Geert Mak- maar ook niet een boek wat ik 'bestudeer' zoals ik dat elke ochtend met non-fictie werken doe. Het was denk ik moeilijk te plaatsen in mijn leesleven maar ik ben blij dat ik door hebt gepakt en net de epiloog heb uitgelezen. Heldere en hoopvolle woorden, in die Epiloog. Hard en niets ontziend maar ook een opluchting om vanuit zijn oogpunt naar de wereld nu te kijken daar ik dit oogpunt deel. Het maakt strijdbaar en geeft context. Zou dit aanbevelen als je geintresseerd bent in politiek, journalistiek en niet westerse culturen of landen (maar well altijd in verbinding met de realiteit van het westen), in het bijzonder in Zuid Amerika.