Ехото на акробатите

by Владимир Јанковски

Најновиот роман на Владимир Јанковски Ехото на акробатите, добитник на наградата Пегаз за најдобар необјавен роман во 2024, повеќе е граматика на љубовта, отколку што е љубовна приказна. Не напуштајќи ја својата препознатлива раскажувачка поетика базирана на љубовта со сите нејзини убави лица и грди опачини, Јанковски овојпат подлабоко загребува и во општеството и во семејните односи. Ехото на акробатите е скршена семејна фотографија со татко во центарот и деца расфрлани по периферијата, наративна сложувалка со 100 глави и недоброј значенски опашки. Со мајсторски минимализам и кристално избрусен стил, Јанковски филмски јаи змонтирал приказната за тагата и празнината, за успехот и неуспехот, за подемот и падот на едно семејство... со досетливи, длабоки и незаборавни кадри и резови.

189 pages, Paperback

Published January 1, 2024

About the author

Vladimir Jankovski (1977) has graduated General and Comparative literature at the Faculty of Philology „Blaze Koneski“ in Skopje. He worked as an editor in several publishing houses. He has published 3 novels: Hidden Desires, Restless Travels (2020), Invisible Loves (2015), and Eternal Present Time (2010). For the novel Hidden Desires, Unrest Travels he was awarded with the “Novel of the Year award” and for Invisible Loves he was awarded with “Racinovo Priznanie award” for the best prose book. Hidden Desires, Restless Travels and Invisible Loves were representatives of Republic of North Macedonian for international “Balkanika” award. He is active in the field of literary translations. For the translation of the novella The Penelopiad by Margaret Atwood he was awarded with “Zlatno pero”, award given by the Association of literary translators of North Macedonia.

Reviews

[Јордан Kocevski)]

Ова ми е втора книга од Владимир, и тоа што ме фасцинира е што има ликови кои имаат невообичаени навики, ситници кои ги прават, луѓе какви ретко ќе запознаете, а и да сретнете нема да ја знаете нивната невообичаеност.

Ми се допадна што понекогаш излегуваше од формата на нараторот, за да добијам претстава дека читам филмско сценарио. Исто има доста интересни мисли протлајани низ дијалозите, и разговорот меѓу трите деца при крајот, и поентата многу ми се допаднаа.

Проблемот беше што мене ме заинтересира и вовлече со приказната за Иван, а новите ликови, останатите членови на семејството, ми влетаа апансас и со навраќање и не бев заинтересиран за нивното минато, туку за сегашноста на Иван.

Ретко коментирам корици, но фотелјата игра клучна улога, и често е спомнувана во романот. Да се стави салонски столче наместо господска фотелја во која еден од ликовите поминува години преточен во неа, е мрзлив дизајн.

[Златко Стојковски · Rating 2 out of 5]

За да постои убава, складна сложувалка, соодносот на страните треба да е 3:4. Во таква сложувалка не можеш да имаш 100 пазли - или се одвишок или ти фалат (математички минимум 8). Плус, ако претходно си имал прекрасна сложувалка од Равенсбургер на која повеќето кои ја виделе и се восхитувале, не можеш да очекуваш со исто око да ја гледаат и таа која ко да си ја купил од Али Експрес, па и тебе не ти се допаднала, па си зел уште 2 други и од трите си пробал да направиш една...

...а при тоа си изгубил минимум 8 пазли!