Dit boek vertelt de geschiedenis van de Hnita Jazz Club aan de hand van de verhalen van mensen die al die jaren op de eerste rij zaten: muzikanten, jazzliefhebbers, bestuursleden, sympathisanten, toevallige passanten. Het resultaat is een lappendeken van persoonlijke geschiedenissen, door auteur Wouter Adriaensen zorgvuldig met elkaar verbonden en afgetoetst aan het rijke archief van Juul Anthonissen, de man die zich ooit liet betrappen op de boutade ‘Ik moet helemaal niet naar New York, New York komt naar mij!’
De Hnita is een legendarische jazzhoeve in Heist-op-den-Berg. Voor de niet-ingewijden: Heist-op-den Berg, dat is de “middle of nowhere”. Vrienden van ons zijn naar het nabijgelegen Hulshout verhuisd en we verbazen er ons telkens weer over hoe afgelegen dat is. Zonder goede gps geraak je daar niet of – erger nog – geraak je daarna nooit meer thuis.
Maar dat vinden ze daar niet erg. Heist-op-den-Berg leeft. Er zijn uitstekende cafés, de lokale boekenwinkel is een parel (dag Gert!) en de gemeente schittert zowaar in de eredivisie van de vaderlandse muziekgeschiedenis.
Dit boek schetst de geschiedenis van de legendarische Hnita-hoeve, het levenswerk van de in 2008 overleden Juul Anthonissen. Onwaarschijnlijk wie daar allemaal opgetreden heeft.
Erg boeiend geschreven is het allemaal niet, maar als jazzfan smul ik van de namen, van al die concerten die ik niet gezien heb wegens te laat geboren of de onbereikbaarheid van Heist-op-den-Berg.
Hoogst interessant voor jazzfans, maar helaas weinig bevlogen geschreven. De Hnita verdient beter.