Lees dit boek vooral níét als je hoopt het droog te houden, want 𝙀𝙚𝙣 𝙙𝙪𝙬𝙩𝙟𝙚 𝙞𝙣 𝙙𝙚 𝙧𝙪𝙜 overstijgt alle superlatieven en komt binnen als een emotionele orkaan. Ik heb mijn ogen uit m’n kop gejankt, hartkloppingen gehad omdat ik me afvroeg of het allemaal wel goed zou komen, en mijn man heeft waarschijnlijk een beetje respect voor me verloren toen hij me s’ochtends met opgezwollen ogen kreunend uit bed zag rollen, omdat ik dit boek per se moest uitlezen en pas om 4 uur s’nachts de laatste pagina omsloeg.
Maak kennis met Nova, 24 jaar, opnieuw woonachtig bij haar moeder, tijdelijk werkzaam in de theewinkel van haar zus. Ze is wat murw geslagen door het leven, tot haar zus dag met een ouderwetse, ietwat maffe contactadvertentie aankomt. De advertentie blijft zo in Nova’s hoofd spoken dat ze besluit te reageren. Thomas, 43, opgegeven door een vriend, verlangt
naar een liefdevolle, maar bovenal ongecompliceerde stabiele relatie die zou kunnen leiden tot de vervulling van hun wederzijdse droom. Zo ontstaat het idee van een verstandshuwelijk: wel de lusten, niet de (emotionele) lasten. Hoe dat afloopt? Dat moet je
écht zelf lezen, want dit verhaal is het oprecht waard om ontdekt te worden.
Emma Anna’s schrijfstijl is empatisch, toegankelijk en gedetailleerd, zonder langdradig te worden. Ze zet haar personages, hun emoties en de thema’s levensecht neer. Vooral de manier waarop Thomas’ autisme word weergegeven, is integer en waardevol.
Dit is geen luchtige feelgood, maar een ontroerende, realistische, must-read die laat zien hoe
twee mensen, ondanks hun uitdagingen, kunnen groeien en liefde kunnen vinden. Emma
Anna neemt je volledig mee en laat je niet meer los tot de laatste pagina.
In dit boek komen populaire tropes voorbij zoals slow-burn, neurodiversiteit/autisme,
kwetsbaarheid, age-gap en een vleugje spice.
Dankzij deze blogtour heb ik Emma Anna ontdekt, en ik ben fan. ‘Een duwtje in de rug’, dat eigenlijk een losstaand vervolg is op ‘Tijd droogt alle tranen’, krijgt van mij 5⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️!