Do poprawki

by Kasia Mazur

Po sukcesie „Zamaskowanej”, pierwszego w Polsce komiksu o doświadczeniach osoby w spektrum, Kasia Mazur wraca z nowym tytułem!

„Do poprawki” to iście hiobowa opowieść. Już od pierwszych stron na młodą bohaterkę spadają coraz to nowe plagi: krzywy zgryz, brak akceptacji wśród rówieśników, zez, przeprowadzka i konieczność pożegnania się z dotychczasowym życiem, w końcu monstrualny garb…

Autorka prowadzi nas przez szkolne korytarze, szpitalne sale, zagrzybione tymczasowe mieszkanie i pozwala zbliżyć się do swoich bolesnych doświadczeń. Robi to z właściwym sobie wdziękiem, autoironicznym dystansem i poczuciem humoru znanymi już z „Zamaskowanej”.

Genres: Comics

140 pages, Paperback

First published March 7, 2025

Reviews

[Przemysław Skoczyński · Rating 4 out of 5]

Kasia Mazur świetnie opanowała sztukę opowiadania prostymi środkami o rzeczach trudnych, mocno oddziałując na czytelnika. Interakcje ograniczone do minimum, rysunki tworzone grubą linią, brak teł, a wszystko idealnie dwuwymiarowe. W swej prostocie kojarzy mi się to z włoską kreskówką "La Linea", w której całość wyznaczała jedna linia tworząca zarówno postać, jak i jej świat. Być może przesadzam, a jednak ograniczenie środków wyrazu jest bardzo znamienne i chyba świadome, bo praktycznie cały ciężar opowieści przerzucony zostaje na czytelnika. Może dlatego odbieram to tak emocjonalnie.

Jednocześnie cały czas mam nadzieję, że autorka wyjdzie ze strefy własnych traum i zaproponuje odrębną historię oderwaną od tych ciężkich doświadczeń. Nie dlatego, że jestem znudzony czy zmęczony, ale dlatego, że może to oznaczać uporanie się trudną przeszłością i pójście krok dalej.

[Pytaniazsali · Rating 2 out of 5]

Mam mieszane uczucia, kiedy stoję w obliczu oceniania takiej książki jak „Do poprawki” Kasi Mazur. Bo to zdecydowanie nie jest to zadanie dla krytyczki literackiej. Jako literatura ta książka zwyczajnie się nie broni – jest bardzo pobożna (by nie powiedzieć: naiwna) w formie, prostolinijnna, niemająca do zaoferowania niczego poza psychologicznymi retrospektywnymi kminkami, słowem – terapeutyczno-edukacyjna. Ale sama autorka nie kryje się ze swoimi ambicjami przy kolejnych projektach komiksowych (przeczytałam ostatnio „Zamaskowaną” i to też książka o jednoznacznie pedagogicznych ambicjach).

Czy to znaczy, że uważam książki Mazur za niepotrzebne? Niekoniecznie. To są po prostu materiały edukacyjne, które mają pomóc ludziom dostrzec swoje potrzeby, błędy i pułapki. Jeśli faktycznie spełnią tę funkcję choć w kilku przypadkach, to chwała autorce. Nie zmienia to jednak faktu, że z perspektywy artystycznej wszystko to jest ekstremalnie nieinteresujące. Zresztą jak każdy self help – bo i nie taka jest funkcja self helpów, żeby być interesującymi artystycznie.

Kiedy czytałam „Do poprawki”, myślałam o dwóch innych książkach (ale opowiem o jednej). Tj. o tomie poetyckim Anny Adamowicz „Stłuc. Kręgosłup Tytanii Skrzydło”. To książka do pewnego stopnia zbieżna tematycznie z komiksem Mazur, ale podchodząca do opowiadania o tym problemie zupełnie innymi środkami – po to, żeby ostatecznie doprowadzić do różnych punktów dojścia. O ile Mazur traktuje historię swojej chirurgicznej korekcji kręgosłupa jako exemplum, które ma pomóc przyszłym rodzicom lepiej obchodzić się ze swoimi dziećmi, o tyle Adamowicz wykorzystuje analogiczną opowieść, żeby zastanowić się nad relacją między przeżyciami indywidualnej „korygowanej” jednostki i struktur współczesnej medycyny. W jednym przypadku mamy do czynienia w projektem edukacyjnym, w drugim – z analitycznym. Nie muszę raczej mówić, co jest ciekawsze z perspektywy krytyczki. Mogę snuć przypuszczenia, co jest bardziej „użyteczne” w codziennym funkcjonowaniu, ale nie taka jest moja rola (na szczęście, borze broń mnie przed zachwalaniem użytecznych książek).

https://www.instagram.com/p/DID7zD7K2...

[Nika · Rating 4 out of 5]

„Do poprawki” – gorzkie doświadczenia w lekkiej formie 🫂

Ocena komiksu autobiograficznego to trudne zadanie – w końcu dotyka on czyjegoś rzeczywistego życia. Czytając „Do poprawki”, miałam wrażenie, jakbym siedziała z Cookie i Łajką, słuchając opowieści Kasi Mazur.

Autorka snuje historię swojego dzieciństwa i dorastania, odsłaniając przed nami kompleksy, trudne relacje rodzinne i osobiste zmagania. Robi to jednak z dystansem, często sięgając po ironię i humor. Jednocześnie jej opowieść to w dużej mierze krytyka rodziców i sposobu, w jaki została „wychowana” – oraz tego, jak to wpłynęło na jej dorosłe życie.

Mimo poważnej tematyki komiks zachowuje lekką formę. Styl ilustracji jest specyficzny, minimalistyczny – trudno nazwać go „ładnym”, ale zdecydowanie ma w sobie coś wyjątkowego.

Nie miałam okazji czytać wcześniejszych komiksów Kasi Mazur, choć mam wrażenie, że „Do poprawki” stanowi ich pewną kontynuację. Nie przeszkadza to jednak w odbiorze – można bez problemu sięgnąć po ten tytuł samodzielnie.

Trudno mi jednoznacznie ocenić ten komiks. Z pewnością wymagało ogromnej odwagi, by przekuć własne doświadczenia w historię dostępną dla czytelników. To bardzo osobista opowieść, odsłaniająca autorkę nie tylko przed odbiorcami, ale i przed potencjalną krytyką. Jednocześnie stanowi ciekawy przykład autoterapii poprzez twórczość.

„Do poprawki” to nie tylko szczera i poruszająca opowieść, ale też dowód na to, że twórczość może być formą przepracowywania trudnych doświadczeń. Choć styl ilustracji może budzić mieszane odczucia, to właśnie w tej prostocie i autentyczności tkwi siła komiksu. To lektura, która zostaje w głowie na długo – szczególnie jeśli ktoś zmagał się z podobnymi tematami w swoim życiu.

[recenzja w ramach współpracy]

[Pi]

Niesamowicie mocna opowieść, smutna opowieść, opowieść o sile, którą musiała w sobie znaleźć dziewczyna pozbawiona wsparcia a obdarowana gromadą rozmaitych problemów - począwszy od tych fizycznych... jak garb, kończąc na tych psychicznych... jak brak akceptacji i odrzucenie. Kasia Mazur czule i z wielkim poczuciem humoru - o które tu aż dziw, że zawalczyć się dało i to z świetnym efektem - opowiada historię bohaterki tragicznej, ale nie smućcie się, bo w tym tragizmie jest zwycięstwo.
DO POPRAWKI jest z pozoru lekką, dobrze czytającą się "rozmową z psem", który zawsze słucha i zawsze odpowie miłością. Jestem pełna uznania dla stylu, w jakim Mazur napisała ten dialog. To łagodne morze słów, które skrywa prawdziwe oko cyklonu. Płynie się lekko... aż wpada się w wir, który ciągnie w dół i w dół i w dół... aż zapominasz, że czytasz o człowieku i zastanawiasz się, czy to aby nie mit... nie HIOB... nie Syzyf?
Dodatkowym atutem - w komiksie dość podstawowym - jest warstwa ilustratorska i jest ona tutaj bardzo oryginalna. Przypomina mi trochę stare reklamy simplusa - pamiętacie tego człowieczka? Ot właśnie z taką kreską, pewną, emocjonalnie pełną, gładką - mamy do czynienia. Początkowo nie spodziewałam się, że tak mnie ujmie - a ujęła mocno.
DO POPRAWKI jest i smutną historią i pokrzepiającą, bo nasza główna postać jest doświadczana przez życie brutalnie, nie znajduje wsparcia w rodzinie, nie może znieść ciała w którym przyszło jej mieszkać... a jednak daje radę, jednak podnosi się i to z gracją i z humorem, który naprawdę jest uroczo-mocarny. Polecam.

wszyscy DO POPRAWKI
Wydawnictwo Kultura Gniewu
egzemplarz recenzencki

[Opisuję Książki · Rating 4 out of 5]

,,Od zawsze czułam, że jestem popsuta i trzeba mnie naprawić" - to jedno z pierwszych zdań, które możemy przeczytać w komiksie ,,Do poprawki". Następnie kadr po kadrze poznajemy problemy dorastającej dziewczyny, które mają swoje wyraźne odbicie w dorosłej kobiecie.

Cielesne ,,wady" są punktem wyjścia do intymniej historii, w której główne role odgrywają niezrozumienie, odrzucenie przez rówieśników, spychanie odpowiedzialności z rodziców na dziecko i wynikających z nich problemów z samoakceptacją, pewnością siebie i poczuciem stabilności.

Kasia Mazur wszystkie te gorzkie refleksje przedstawia z dużą dozą czarnego humoru i ironii, nie znaczy jednak, że są one bagatelizowane. Wręcz przeciwnie - czasem śmiech to najlepsza broń przed popadnięciem w całkowite przygnębienie. Autorka dobitnie natomiast pokazuje, że największe blizny i ciężary, to te, które nosimy wewnątrz i że nawet po czasie spojrzenie w lustro potrafi pokazać zafałszowane odbicie naszej osoby.

,,Do poprawki" to komiks dla każdej osoby, która kiedykolwiek usłyszała, że nie jest "wystarczająca", której w dorosłym życiu z tyłu głowy brzmią słowa o tym, by wyglądać i zachowywać się w określony sposób. Dla tych, którzy skazani byli na nieprzyjemne komentarze i wyśmiewanie, którzy czuli, że noszą na sobie ciężar wynikający z decyzji podjętych przez inne osoby. Dla wszystkich, którzy choć raz w życiu do roli powiernika i "terapeuty" wybrali swojego zwierzaka, szukając w jego obecności namiastki ukojenia. Zapewne odnajdziecie w tych kadrach cząstkę siebie i być może poczujecie, że są na świecie ludzie, którzy to wszystko bardzo dobrze rozumieją.

[Olga · Rating 5 out of 5]

Skończyłam czytać i zaszkliły mi się oczy.
To kolejny komiks w rosnącym dorobku Kasi Mazur (czekam na kolejne!), który miałam przyjemność przeczytać. No właśnie... przyjemność, bo to dobra rzecz, ale niekoniecznie przyjemne są tematy, które autorka porusza. Podobnie jak poprzednie albumy, również ten jest autobiograficzny. Podczas gdy w "Zamaskowanej" Kasia Mazur opisywała historię swojej diagnozy i życia w spektrum autyzmu, tak w "Do poprawki" opowiada o problemach ze wzrokiem i kręgosłupem, które przez lata były zaniedbywane, przez co Kasia otrzymała pomoc o wiele za późno. Jeśli spodziewacie się, że będzie to historia o polskiej ochronie zdrowia, to rozczaruję was, bo lekarze i pielęgniarki to najbardziej pozytywni bohaterowie komiksu - czego nie można powiedzieć o osobach, które powinny były Kasię najbardziej wspierać.
Przygotujcie się na śmiech przez łzy, smutek i wku*w. W tym albumie jest wszystko. Wiem, że będę o nim myśleć jeszcze długo.

[365_ksiazek · Rating 4 out of 5]

Ależ ta historia jest smutna. Oto mamy młodą dziewczynę, która od początku ma pod górkę… Wyróżnia się na tle rówieśników. Nosi okulary, ma poważną wadę postawy. Nie ma wsparcia w rodzinie, w szkole… Dorasta z przekonaniem, że nie tylko nie jest wystarczająca, ale ona po prostu jest nie taka, jak być powinna. Czuje, że wszystko u niej jest do poprawki.
Oczywiście to doświadczenie wielu z nas, ale o wiele jest trudniej, gdy Twój kręgosłup wygina się w eskę i na plecach masz wielki garb.

Na koniec, krzepiące wnioski. Dowiecie się, czym może być ów „garb”. Wielu z nas nosi coś takiego na swoich plecach. Może warto się z tym rozprawić?
Ten komiks może być pretekstem.
Polecam.

[Wciągam Książki Nosem · Rating 3 out of 5]

Przejmujące, ale trochę bardziej wolę "Zamaskowaną".

[Katarzyna Mikołajczyk · Rating 5 out of 5]

Powieść komiksowa dla dorosłych lub dorastających czytelników.
Dużo o relacji z rodzicami, świadomości ciała, depresji.