კინო, თეატრი

by Akaki Bakradze, Nana Tsiklauri (Editor)

ამ წიგნში დაბეჭდილი წერილები სხვადასხვა დროს დაიწერა და ყველა გამოქვეყნებულია - ზოგი ჟურნალ-გაზეთებში, ზოგიც ავტორის ადრინდელ წიგნებში, მაგრამ ასე ერთად თავმოყრილი პირველად იბეჭდება.

წერილები ეხება კინოსა და თეატრის ცხოვრება-საქმიანობას. ავტორი უშუალო მონაწილეა ამ ცხოვრება-საქმიანობისა და წიგნი, ასე თუ ისე, წარმოადგენას მისცემს მკითხველს - რა საკითხები აწუხებდა კინოსა და თეატრს გარკვეული წლების მანძილზე, რამდენად არის ის ძველი სატკივარი დღეს განკურნებული თუ არაფერი შეცვლილა და ძველი ჭრელობა ისევ დაუნდობლად გვახსენებს თავს?

298 pages, Hardcover

First published June 27, 1989

About the author

აკაკი ბაქრაძე დაიბადა 1928 წლის 29 მარტს ქალაქ თბილისში. 1948 წელს დაამთავრა ოზურგეთის I საშუალო სკოლა. 1953 წელს დაამთავრა თსუ-ის ისტორიის ფაკულტეტი.

1955-1960 წლებში მუშაობდა კინოსტუდია ქართული ფილმის სასცენარო განყოფილების რედაქტორად და მთავარ რედაქტორად, ხოლო 1964-1968 წლებში სასცენო-სარედაქციო განყოფილების მთავარ რედაქტორად.

1973-1980 წლებში იყო რუსთაველის თეატრის დირექტორი, კინემატოგრაფიის სახელმწიფო კომიტეტის მთავარი რედაქტორი (1968-1988), მარჯანიშვილის თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელი (1988-1989), რუსთაველის საზოგადოების პრეზიდენტი (1989-1991 წწ.). იყო სსრკ სახალხო დეპუტატი, სსრკ უზენაესი საბჭოს ეროვნებათა საბჭოს წევრი ([1989-1991 წწ.).

1991-1996 წწ. კითხულობდა ლექციებს ქუთაისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. 1995 წელს აირჩიეს გელათის მეცნიერებათა აკადემიის წევრად. გარდაიცვალა 1999 წლის 6 დეკემბერს. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.

Reviews

[Tebro Pkhikidze]

საუკეთესო წიგნია.
მხოლოდ, პრობლემა ის არის, რომ სრული სახით არ არის წერილები. ეგ წიგნი ჯერ კიდევ სსრკ-ის დროს გამოიცა და, ეტყობა, მაინც შეეხო ცენზურა. ან ავტორმა ჩაუტარა თვითცენზურა და რაღაც ადგილები არ გაგზავნა დასაბეჭდად, იმიტომ, რომ იცოდა-მაინც არავინ გაუშვებდა მაგას. სრული ვერსიები ბოლო წლებში გამოცემულ ტომეულებშია შეტანილი.

[Sophyo]

ისე გემრიელადაა დაწერილი, გეგონება ავტორი გვერდით გიზის და ჩაის თანხლებით განიხილავთ სხვადასხვა შემოქმდებას და მასში ჩადებულ აზრებსო.
ბრავო, აკაკი!
Love you.

[Gia Jgarkava]

ძალიან კარგად მახსოვს რა ინტერესით ვკითხლულობდი ამ წიგნს 16-17 წლისა. ეს ფაქტიურად პირველი კრიტიკული-პუბლიცისტური წიგნი იყო (თუ სწორად მახსოვს) და მითუმეტეს უცნაურია, რომ ჩემი ასე ჩათრევა და მთლიანად ჩაყლაპვა მგონი მაინ რიდის, დუმბაძის, ჟიულ ვერნისა და დიუმას შემდეგ ვერავინ შეძლო... მერე კი იყო სხვა რამეებიც.

რა თქმა უნდა განსაკუთრებით კინო-ს ნაწილი იყო საინტერესო, განხილული სპეკტაკლები მაინც ეპოქის ნაწილებად რჩება და ნანახი რომც გქონდეს თანამედროვე ვერსია, ან ტელევიზიით მაინც, ბაქრაძის სიტყვები ისე მაინც ვერ აღწევს ქვეცნობიერამდე, გულამდე თუ სულამდე, როგორც კინოს შემთხვევაში.