What do you think?
Rate this book
Vampire Road Story
Μια αλληγορική περιπέτεια, ένα μυθιστόρημα φαντασίας που καθρεφτίζει τον κόσμο μας.
Σε έναν μετα-αποκαλυπτικό κόσμο, νεράιδες που εθίζονται στο αλκοόλ, βαμπίρ που πάσχουν από κρίση ταυτότητας, αποτυχημένοι πιστολέρο, πύλες για άλλους κόσμους και ντετέκτιβ με υπαρξιακές ανησυχίες, συγκρούονται. Μοιραίοι και, κάποιες φορές, κωμικοί, κυνηγούν την αίσθηση δραματικού φινάλε. Καλπάζουν προς μια και μόνο ιερή στιγμή ελευθερίας και αυτονομίας, καθοδηγούμενοι από το ασυνείδητό τους.
Οι πόλεις λειτουργούν ως κακέκτυπα δημοκρατίας. Οι Γκρίζες Περιοχές είναι καταδικασμένες στην εκμετάλλευση και την παρακμή. Η δυστοπία καταπιέζει τους ασθενείς πληθυσμούς. Μια νεράιδα που χορεύει σε μπαρ παθαίνει αμνησία, καθώς ο καιρός μακριά από τον κόσμο της τής διαβρώνει τη μνήμη. Ψάχνοντας μια πόλη που λέγεται Στερλίν, συγκρούεται με έναν άντρα που αυτοαποκαλείται Ιερέας και έχει βίαιο παρελθόν. Εκείνος, θα αναζητήσει τη νεράιδα, προκειμένου να την εξοντώσει. Ένας ξεπεσμένος ληστής προσπαθεί να στήσει το χαμένο γόητρό του. Ίσως η επιστροφή ενός παλιού εχθρού να είναι η κατάλληλη ευκαιρία. Δυο κυνηγοί βρικολάκων, μαζί με μια γυναίκα, χάνονται στους μεγάλους δρόμους, ενώ τους καταδιώκει ένα μεγαλομανές βαμπίρ. Ένα αγόρι που παίζει τρομπέτα θέλει να ξεφύγει από την προηγούμενη ζωή του και, σε μια πορεία ενηλικίωσης, ερωτεύεται μια αθάνατη γυναίκα. Τη Μαμά Λεβάντα, κυρία της Στερλίν. Θα μπορέσει να ελευθερώσει την πόλη από τα μάγια και να δεθεί με τον κόσμο της; Μια ιέρεια-πολεμίστρια καταλαβαίνει πως ένας αντίπαλος έρχεται ξανά, καθώς ο Ιερέας δυναμώνει.
Οι ζωές όλων συνδέονται μέσα από παράξενους δρόμους. Όλοι κατευθύνονται προς τη Στερλίν. Την πόλη της Λεβάντας και των κοριτσιών. Σε μια μάχη που θα κορυφώσει τις ζωές τους. Για να ανακαλύψουν πως, εκεί, κρύβονται πολύ περισσότερα από έναν μικρό οικισμό. Θα μπορέσουν να θυσιάσουν αυτό που είναι, για να γίνουν αυτό που θέλουν;
Μια αλληγορική, κωμική περιπέτεια, γραμμένη με την αισθητική μιας road movie.
Βιογραφικό Συγγραφέα
Σε έναν μετα-αποκαλυπτικό κόσμο, νεράιδες που εθίζονται στο αλκοόλ, βαμπίρ που πάσχουν από κρίση ταυτότητας, αποτυχημένοι πιστολέρο, πύλες για άλλους κόσμους και ντετέκτιβ με υπαρξιακές ανησυχίες, συγκρούονται. Μοιραίοι και, κάποιες φορές, κωμικοί, κυνηγούν την αίσθηση δραματικού φινάλε. Καλπάζουν προς μια και μόνο ιερή στιγμή ελευθερίας και αυτονομίας, καθοδηγούμενοι από το ασυνείδητό τους.
Οι πόλεις λειτουργούν ως κακέκτυπα δημοκρατίας. Οι Γκρίζες Περιοχές είναι καταδικασμένες στην εκμετάλλευση και την παρακμή. Η δυστοπία καταπιέζει τους ασθενείς πληθυσμούς. Μια νεράιδα που χορεύει σε μπαρ παθαίνει αμνησία, καθώς ο καιρός μακριά από τον κόσμο της τής διαβρώνει τη μνήμη. Ψάχνοντας μια πόλη που λέγεται Στερλίν, συγκρούεται με έναν άντρα που αυτοαποκαλείται Ιερέας και έχει βίαιο παρελθόν. Εκείνος, θα αναζητήσει τη νεράιδα, προκειμένου να την εξοντώσει. Ένας ξεπεσμένος ληστής προσπαθεί να στήσει το χαμένο γόητρό του. Ίσως η επιστροφή ενός παλιού εχθρού να είναι η κατάλληλη ευκαιρία. Δυο κυνηγοί βρικολάκων, μαζί με μια γυναίκα, χάνονται στους μεγάλους δρόμους, ενώ τους καταδιώκει ένα μεγαλομανές βαμπίρ. Ένα αγόρι που παίζει τρομπέτα θέλει να ξεφύγει από την προηγούμενη ζωή του και, σε μια πορεία ενηλικίωσης, ερωτεύεται μια αθάνατη γυναίκα. Τη Μαμά Λεβάντα, κυρία της Στερλίν. Θα μπορέσει να ελευθερώσει την πόλη από τα μάγια και να δεθεί με τον κόσμο της; Μια ιέρεια-πολεμίστρια καταλαβαίνει πως ένας αντίπαλος έρχεται ξανά, καθώς ο Ιερέας δυναμώνει.
Οι ζωές όλων συνδέονται μέσα από παράξενους δρόμους. Όλοι κατευθύνονται προς τη Στερλίν. Την πόλη της Λεβάντας και των κοριτσιών. Σε μια μάχη που θα κορυφώσει τις ζωές τους. Για να ανακαλύψουν πως, εκεί, κρύβονται πολύ περισσότερα από έναν μικρό οικισμό. Θα μπορέσουν να θυσιάσουν αυτό που είναι, για να γίνουν αυτό που θέλουν;
Μια αλληγορική, κωμική περιπέτεια, γραμμένη με την αισθητική μιας road movie.
Βιογραφικό Συγγραφέα
450 pages, Paperback
Published December 4, 2024
3 people are currently reading
19 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
February 13, 2025
Μια μετα - αποκαλυπτική περιπέτεια στην Άγρια Δύση. Ένα γουέστερν γεμάτο βαμπίρ, νεράϊδες και μοναδικά πλάσματα, τόσο αριστοτεχνικά δεμένα μετάξυ τους που σε αφήνουν έκπληκτο. Ο ταλαντούχος συγγραφέας Νίκος Θεοχαρίδης, με μοναδική μαεστρία έχει καταφέρει να συνδυάσει, το χιούμορ, την περιπέτεια και δράση, με συναισθήματα όπως ο θρήνος, η απώλεια, η νοσταλγία. Οι χαρακτήρες δουλεμένοι μέχρι την κάθε λεπτομέρεια καλοί - κακοί, ξεχειλίζουν από ανησυχίες, κι έτσι νοιώθεις μια ξεχωριστή οικειότητα και ταύτιση, που στο τέλος θέλεις να τους αγκαλιάσεις, να κλάψεις, ή να γελάσεις μαζί τους. Ναι ακόμα και οι κακοί έχουν τις αδυναμίες τους. Απεγνωσμένα ψάχνεις κι εσύ να βρεις την πόλη Στερλίν, να γίνεις ένα με τους κατοίκους, να γευτείς τον έρωτα και να γίνεις φίλη με τη Μαμά Λεβάντα. Μωβ χρώματα σαν σύννεφα ταξιδεύουν ανάμεσα στις λέξεις και παραγράφους, και ήχοι τρομπέτας γαληνεύουν την ψυχή. Ο σεβάσμος και αγάπη προς το γυναικείο φύλο είναι κάτι που προσωπικά με συγκλόνισε κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης. Γυναίκες ανεξάρτητες, δυναμικές, ερωτικές, όλες η μία καλύτερη από την άλλη. (φυσικά και είχα την αγαπημένη μου)
Εν κατακλείδι ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί χτες, κι έναν συγγραφέα που έχει να προσφέρει πολλά στην ελληνική λογοτεχνία.
Εν κατακλείδι ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί χτες, κι έναν συγγραφέα που έχει να προσφέρει πολλά στην ελληνική λογοτεχνία.
January 27, 2025
Ένα βιβλίο καλογραμμένο, με αγάπη δουλεμένο με παρέσυρε μαζί του σαν να βλέπω ταινία να εκτυλίσσεται μπροστά μου. Νεράιδες, βαμπίρ, ληστές, φανατισμένοι άνθρωποι, ιερόδουλες και άλλα τόσα πλάσματα, όλα μαζί αριστοτεχνικά πλασμένα πρωταγωνιστούν στην ιστορία μας. Κατάλαβα από την αρχή ότι ο Νίκος αγαπάει τους χαρακτήρες του δίνοντας τους αρετές μα και ελαττώματα οδηγώντας με να γυρίζω κάθε σελίδα και να αποφεύγω σφαίρες για να μάθω περισσότερα για τον καθέναν. Χαρακτήρες μοναδικοί σαν ζωντανοί που δεν συναντάμε πουθενά, χωρίς ερωτικές σκηνές που δεν προτιμώ, μόνο αγνό και ποιητικό πάθος, μου δημιούργησαν όλοι συναισθήματα με τον τρόπο τους. Αγάπησα πολλούς, αντιπάθησα μερικούς... Μηνύματα κρυμμένα, μεταφορές, παρομοιώσεις, αναδεικνύουν όσα έχει να μας προσφέρει το βιβλίο σαν ένα ποίημα στη μορφή μυθιστορήματος. Μικρά κεφάλαια που έλεγα συνέχεια στον εαυτό μου να διαβάσει άλλο ένα. Δεν έχω ξανά διαβάσει κάτι παρόμοιο κάνοντας με να βυθίζομαι πιο βαθιά στην ιστορία σε κάθε κεφάλαιο. Είναι slow burn περιπέτεια που διαδραματίζεται στο σήμερα στην έρημο, με νότες κωμωδίας, κοινωνικά μηνύματα όλα δοσμένα με άριστο λυρικό τρόπο. Ειλικρινά δεν έχω να αναφέρω κάτι αρνητικό και συγχαίρω από τα βάθη της ερήμου της καρδιάς μου, ως εκεί που βρίσκεται η Στερλίν, τον συγγραφέα. Slow burn λοιπόν, βραδείας καύσης από τον καυτό ήλιο και τη σκόνη της ερήμου. Στερλίν είπες;
March 29, 2025
Το «Vampire road story» δεν είναι απλώς μια ιστορία, είναι ένα κομμάτι που κρύβεται μέσα στο καθένα από εμάς. Ένα κομμάτι παιδικό, που ίσως πολλοί το έχουμε ξεχάσει. Ο Νίκος Θεοχαρίδης μας το ξαναθυμίζει με το υπέροχο ύφος και τις ζωντανές εικόνες που άλλοτε θα σε χαϊδέψουν απαλά και άλλοτε θα σκάσουν πάνω σου σαν μαστίγιο. Αφέσου στην νοσταλγία και αγκάλιασε το.
September 12, 2025
Είναι Road Story και μας αρέσει!
Μια διαφορετική ιστορία από έναν ανερχόμενο συγγραφέα πολλά υποσχόμενο που σίγουρα θα μας απασχολήσει σοβαρά στο μέλλον. Δε θα μπορούσε να μη γράψει ένα μυθιστόρημα που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα και κλισέ fantasy story telling. Γιατί; Γιατί μας αρέσει η Άγρια δύση και το σκηνικό που μας παρουσιάζει μέσα από τις ιστορίες του, μας τοποθετεί σαν ήρωες και περνάμε άμεσα στη δράση. Μας κάνει τόσο καλά την ‘πάσα’ στην εξιστόρηση που μας παρουσιάζει και μπαίνουμε με ευκολία στον πετσί του ρόλου μέσα από τις διαφορετικές καταστάσεις. Ναι, έχει να κάνει με διαφορετικές ιστορίες που χρειάζεται να δώσεις βάση από την πρώτη σελίδα. Θα το χαρακτήριζα ένα γαϊτανάκι διαφορετικών ιστοριών, που περιπλέκονται και δημιουργούν μια περιπέτεια με οδηγό την λύτρωση του καθενός.
Αλλά πες μου τώρα εσύ, τι σχέση έχει ένα βαμπίρ με συναίσθημα και συνείδηση. Με ένα σπασμένο κυνόδοντα που προσωπικά με άγγιξε γιατί δεν ήξερα πως θα πίνει αίμα. Τι σκέφτηκα η δόλια; Από την άλλη, μια νεράιδα έχει χάσει την ταυτότητά της και ζει μια άγνωστη ζωή. Μια ζωή που την βολεύει αλλά και παραδόξως δεν της πολύ αρέσει.
Μια ιερόδουλη εκκρίνει άρωμα λεβάντας και ελκύει τα θύματά της. Τι παράξενο και συνάμα εξωπραγματικό, να κινδυνεύεις από μία τόση ήρεμη ευωδιά. Συνδεδεμένη με την ξεκούραση και την ηρεμία, ο συγγραφέας πρωτοτυπεί και προκαλεί με την φαντασία του για να σκεφτείς αντίθετα από αυτά που θεωρείς δεδομένα.
Ένας ιερέας, αινιγματικός με ένα παρελθόν που προκαλεί και κυνηγοί βρικολάκων έρχονται να δώσουν το δικό τους στίγμα. Πόσο μάλλον, όταν η αναζήτησή τους έχει να κάνει με ανθρώπους, πλάσματα με περίεργες δυνάμεις και ιδιότητες.
Η αναζήτηση μιας άγνωστης αχαρτογράφητης πόλης και μια πύλη που κανείς δεν ξέρει που οδηγεί. Όλα αυτά μπερδεύονται μέσα από εξαιρετικά μικρά κεφάλαια , σχεδόν ‘σφηνάκια’ και ενοποιούνται όσο η σελίδα γυρίζει. Σε προκαλούν να συνεχίσεις να φτάσεις κλιμακωτά στο τέλος με ανοιχτό στόμα. Όλες οι απορίες λύνονται σταδιακά και καταλαβαίνεις την πολύπλευρη και ασύλληπτη ιστορία που δημιούργησε ο συγγραφέας.
Ένα γούεστερν στόρι που δεν λείπει και το κυνικό χιούμορ. Έξυπνο αρκετά και διάλογοι λακωνικοί που αναρωτιέσαι κάθε φορά, τι ‘απάντηση ήταν κι αυτή’! Ατάκες, που μπορείς να αντιγράψεις και να χρησιμοποιείς στην καθημερινότητά σου. Μα άλλωστε, μέσα από τα βιβλία, είναι ο θησαυρός της γνώσης που αποτυπώνεται αθόρυβα μέσα μας. Κάπως έτσι και ο συγγραφέας, έγραψε σε μένα.
Είναι ιδιαίτερη ιστορία, που όσο και αν θες να την αναλύσεις θα σε προβληματίσει με την θετική πάντα έννοια. Μεταφορικές καταστάσεις που συνδέονται με το σήμερα, δημιουργεί σκέψεις για στοχασμό και ανάλυση. Το ‘βόλεμα’ της ιερόδουλης είναι μια κατάσταση κοινωνικού περιεχομένου που αν το καλό σκεφτείς έχει απασχολήσει αρκετό κόσμο και εξακολουθεί να προκαλεί. Ένα βαμπίρ, με αδυναμία που αν και άτρωτο, διαπιστώνεις πώς έχει τη δική του «αχίλλειο φτέρνα». Το ευάλωτο σημείο που ίσως τελικά, δεν είναι τόσο τρομακτικό όσο πιστεύομε μέσα από τους θρύλους και τις ιστορίες που γνωρίζουμε.
Οι κυνηγοί, έχουν πείσμα και εμμονή να βρουν αυτό που θέλουν. Όνειρα; Επιθυμίες, ποιος ξέρει τι είναι αυτό που κάλλιστα θα μπορούσε να μεταφερθεί στο σήμερα. Μήπως όλα αυτά είναι τεχνάσματα, και εξυμνήσεις που δίνει ο καθένας. Όλες οι ερμηνείες είναι πιθανές και όλα τα ενδεχόμενα μπορούν να έχουν μια επεξήγηση. Δεν είναι τόσο η πικοιλόμορφη ιστορία που μας διηγείται η ιστορία, αλλά είναι αυτό που δείχνει να υπάρχει πίσω από αυτό. Αυτό που στο σήμερα, διχάζει και προβληματίζει.
Κλείνοντας το βιβλίο, ταξίδεψα σε δικούς μου συνειρμούς. Η πιο λατρεμένη στιγμή, από την ανάγνωση ενός βιβλίου είναι το τέλος. Είναι το σημείο, που σκέφτομαι την ιστορία και προσπαθώ να κατανοήσω την σκέψη του συγγραφέα. Προσπαθώ να ανακαλύψω το ερέθισμα απ’όπου γεννήθηκε η πλοκή και τα μηνύματα που θέλει να περάσει. Όσο περισσότερο η σκέψη του βιβλίου παραμένει στο μυαλό μου, τόσο καταλαβαίνω πως με κέρδισε. Ο χρόνος, είναι η καλύτερη επιβεβαίωση σε αυτές τις περιπτώσεις και το γουέστερν άφησε το δικό του στίγμα!
Εσείς, τι άποψη έχετε;
Μια διαφορετική ιστορία από έναν ανερχόμενο συγγραφέα πολλά υποσχόμενο που σίγουρα θα μας απασχολήσει σοβαρά στο μέλλον. Δε θα μπορούσε να μη γράψει ένα μυθιστόρημα που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα και κλισέ fantasy story telling. Γιατί; Γιατί μας αρέσει η Άγρια δύση και το σκηνικό που μας παρουσιάζει μέσα από τις ιστορίες του, μας τοποθετεί σαν ήρωες και περνάμε άμεσα στη δράση. Μας κάνει τόσο καλά την ‘πάσα’ στην εξιστόρηση που μας παρουσιάζει και μπαίνουμε με ευκολία στον πετσί του ρόλου μέσα από τις διαφορετικές καταστάσεις. Ναι, έχει να κάνει με διαφορετικές ιστορίες που χρειάζεται να δώσεις βάση από την πρώτη σελίδα. Θα το χαρακτήριζα ένα γαϊτανάκι διαφορετικών ιστοριών, που περιπλέκονται και δημιουργούν μια περιπέτεια με οδηγό την λύτρωση του καθενός.
Αλλά πες μου τώρα εσύ, τι σχέση έχει ένα βαμπίρ με συναίσθημα και συνείδηση. Με ένα σπασμένο κυνόδοντα που προσωπικά με άγγιξε γιατί δεν ήξερα πως θα πίνει αίμα. Τι σκέφτηκα η δόλια; Από την άλλη, μια νεράιδα έχει χάσει την ταυτότητά της και ζει μια άγνωστη ζωή. Μια ζωή που την βολεύει αλλά και παραδόξως δεν της πολύ αρέσει.
Μια ιερόδουλη εκκρίνει άρωμα λεβάντας και ελκύει τα θύματά της. Τι παράξενο και συνάμα εξωπραγματικό, να κινδυνεύεις από μία τόση ήρεμη ευωδιά. Συνδεδεμένη με την ξεκούραση και την ηρεμία, ο συγγραφέας πρωτοτυπεί και προκαλεί με την φαντασία του για να σκεφτείς αντίθετα από αυτά που θεωρείς δεδομένα.
Ένας ιερέας, αινιγματικός με ένα παρελθόν που προκαλεί και κυνηγοί βρικολάκων έρχονται να δώσουν το δικό τους στίγμα. Πόσο μάλλον, όταν η αναζήτησή τους έχει να κάνει με ανθρώπους, πλάσματα με περίεργες δυνάμεις και ιδιότητες.
Η αναζήτηση μιας άγνωστης αχαρτογράφητης πόλης και μια πύλη που κανείς δεν ξέρει που οδηγεί. Όλα αυτά μπερδεύονται μέσα από εξαιρετικά μικρά κεφάλαια , σχεδόν ‘σφηνάκια’ και ενοποιούνται όσο η σελίδα γυρίζει. Σε προκαλούν να συνεχίσεις να φτάσεις κλιμακωτά στο τέλος με ανοιχτό στόμα. Όλες οι απορίες λύνονται σταδιακά και καταλαβαίνεις την πολύπλευρη και ασύλληπτη ιστορία που δημιούργησε ο συγγραφέας.
Ένα γούεστερν στόρι που δεν λείπει και το κυνικό χιούμορ. Έξυπνο αρκετά και διάλογοι λακωνικοί που αναρωτιέσαι κάθε φορά, τι ‘απάντηση ήταν κι αυτή’! Ατάκες, που μπορείς να αντιγράψεις και να χρησιμοποιείς στην καθημερινότητά σου. Μα άλλωστε, μέσα από τα βιβλία, είναι ο θησαυρός της γνώσης που αποτυπώνεται αθόρυβα μέσα μας. Κάπως έτσι και ο συγγραφέας, έγραψε σε μένα.
Είναι ιδιαίτερη ιστορία, που όσο και αν θες να την αναλύσεις θα σε προβληματίσει με την θετική πάντα έννοια. Μεταφορικές καταστάσεις που συνδέονται με το σήμερα, δημιουργεί σκέψεις για στοχασμό και ανάλυση. Το ‘βόλεμα’ της ιερόδουλης είναι μια κατάσταση κοινωνικού περιεχομένου που αν το καλό σκεφτείς έχει απασχολήσει αρκετό κόσμο και εξακολουθεί να προκαλεί. Ένα βαμπίρ, με αδυναμία που αν και άτρωτο, διαπιστώνεις πώς έχει τη δική του «αχίλλειο φτέρνα». Το ευάλωτο σημείο που ίσως τελικά, δεν είναι τόσο τρομακτικό όσο πιστεύομε μέσα από τους θρύλους και τις ιστορίες που γνωρίζουμε.
Οι κυνηγοί, έχουν πείσμα και εμμονή να βρουν αυτό που θέλουν. Όνειρα; Επιθυμίες, ποιος ξέρει τι είναι αυτό που κάλλιστα θα μπορούσε να μεταφερθεί στο σήμερα. Μήπως όλα αυτά είναι τεχνάσματα, και εξυμνήσεις που δίνει ο καθένας. Όλες οι ερμηνείες είναι πιθανές και όλα τα ενδεχόμενα μπορούν να έχουν μια επεξήγηση. Δεν είναι τόσο η πικοιλόμορφη ιστορία που μας διηγείται η ιστορία, αλλά είναι αυτό που δείχνει να υπάρχει πίσω από αυτό. Αυτό που στο σήμερα, διχάζει και προβληματίζει.
Κλείνοντας το βιβλίο, ταξίδεψα σε δικούς μου συνειρμούς. Η πιο λατρεμένη στιγμή, από την ανάγνωση ενός βιβλίου είναι το τέλος. Είναι το σημείο, που σκέφτομαι την ιστορία και προσπαθώ να κατανοήσω την σκέψη του συγγραφέα. Προσπαθώ να ανακαλύψω το ερέθισμα απ’όπου γεννήθηκε η πλοκή και τα μηνύματα που θέλει να περάσει. Όσο περισσότερο η σκέψη του βιβλίου παραμένει στο μυαλό μου, τόσο καταλαβαίνω πως με κέρδισε. Ο χρόνος, είναι η καλύτερη επιβεβαίωση σε αυτές τις περιπτώσεις και το γουέστερν άφησε το δικό του στίγμα!
Εσείς, τι άποψη έχετε;
July 16, 2025
"Meta, western, blood & poetry – γιατί όχι όλα μαζί;"
Λοιπόν, ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους.
Δεν είμαι απλά αναγνώστρια.
Είμαι φανατική των Fever dream και meta βιβλίων. Είμαι εκείνη που παρατηρεί, σημειώνει, σφάζει, αγαπά και ουρλιάζει όταν κάτι τη λιώνει. Και έχω περάσει από δεκάδες meta scripts και βιβλία που ζητούν όχι απλώς feedback, αλλά ψυχανάλυση χαρακτήρα και φλέβα αλήθειας πίσω από τη λέξη.
Άρα ναι. Έχω απαιτήσεις.
Με κεφαλαία. Με τόνους. Και με τα φρύδια σηκωμένα επικριτικά.
Και ήρθε το Vampire Road Story και έκανε το εξής:
Μου έκλεισε το στόμα.
Ξεκίνησα με μια επιφύλαξη. Όταν ένας συγγραφέας έχει σπουδάσει σκηνοθεσία και κινηματογράφο, υπάρχει ο κίνδυνος να γράψει “σαν ταινία”. Όχι σαν ιστορία. Να δώσει εικόνα, αλλά να ξεχάσει το σώμα του λόγου, τη βαθιά σύνδεση.
Αλλά όχι εδώ.
Ο Νίκος Θεοχαρίδης γράφει σαν σκηνοθέτης που πρώτα ερωτεύτηκε τις λέξεις.
Και μετά τις έβαλε να σταθούν με κάδρο.
Από τις πρώτες σελίδες κατάλαβα πως αυτό δεν θα είναι “άλλο ένα”.
Εδώ έχουμε μια ιδιαίτερη γραφή, καμουφλαρισμένη κάτω από τη σκόνη της ερήμου.
Μικρά κεφάλαια-μαχαίρια.
Εικόνες που δεν διαβάζονται–εισβάλλουν.
Χαρακτήρες και πλάσματα που δεν σε χρειάζονται, σε συναρπάζουν.
Και μια πόλη-φάντασμα, η Στερλίν, που δεν είναι απλώς τόπος–είναι ιδέα.
Είναι τραύμα, λύτρωση, εξάρτηση.
Και το ότι θες απεγνωσμένα να φτάσεις εκεί μαζί με τους ήρωες, δείχνει πόσο σε έχει πάρει μέσα του αυτό το κείμενο.
Οι σκηνές; Οι προτάσεις; Οι μεταφορές που σε πετυχαίνουν στα ίσα;
Είναι από τα βιβλία που δεν το διαβάζεις, το ζεις, γιατί δεν σε αφήνει.
Και υπάρχουν σημεία ( θα τα νιώσεις κι εσύ, στο λέω )που θα σταματήσεις και θα πεις:
"Εδώ, φίλε μου, έχουμε κάτι δυνατό. Κάτι που μιλάει στο μέσα μου. Στο σκοτεινό, στο λυρικό, στο λίγο κατεστραμμένο."
Οι σκηνές είναι κινηματογραφικές, ναι.
Αλλά η πένα του Θεοχαρίδη είναι εσωτερική. Δεν περιγράφει απλώς – σκάβει.
Και τα δύο μαζί;
Ένα μεγάλο ΜΠΑΜ.
Το meta apocalyptic western;
Λιώνει στη γλώσσα σαν παράξενο ποτό.
Αναγνωρίσιμο, αλλά αλλόκοτα μεθυστικό.
Το βιβλίο είναι δομημένο με ιδιαίτερη μορφή, και αυτό μου άρεσε. Δεν ακολουθεί τις κλασικές νόρμες. Δεν ενδιαφέρεται να σε “βολέψει”.
Όχι "σε φάση, ορίστε ένα κρυφό easter egg", επειδή είπα πως είμαι meta.
Αλλά μέσα στη δομή του κόσμου, στις παύσεις, στις σιωπές ανάμεσα στα κεφάλαια.
Στο πώς οι χαρακτήρες δεν παίζουν μόνο ρόλους, αλλά γνωρίζουν ότι κάτι μεγαλύτερο τους οδηγεί.
Σου ψιθυρίζουν ότι κάτι συμβαίνει έξω από την ιστορία κι εσύ, ως αναγνώστης που "πιάνει" τα κλειδιά, μένεις άφωνος.
Κάθε επιλογή από την τοποθέτηση των κεφαλαίων μέχρι το ότι το έργο μοιάζει να σχολιάζει το ίδιο του το είδος είναι μια meta αφήγηση από μόνη της.
Το fantasy western γίνεται όχι μόνο σκηνικό, αλλά είδος υπό εξέταση.
Το vampire motif δεν είναι απλώς lore — είναι εργαλείο κοινωνικής ματιάς.
Οι γυναικείοι χαρακτήρες δεν "υπάρχουν" κρατούν την πλοκή απ’ τον λαιμό.
Ο αναγνώστης δεν είναι θεατής είναι συνένοχος.
Έτσι σε αναγκάζει να ζεις εκεί μέσα και να προχωράς.
Και όταν τελειώσει;
Θα θες κι άλλο. Θα θες να το ξαναδιαβάσεις. Να δεις τι σου ξέφυγε.
Αλλά το μεγαλύτερο μήνυμα για μένα ήταν αυτό:
“Η γλώσσα πολλές φορές δεν χρειάζεται ανάπτυξη. Χρειάζεται στόχο. Και εδώ τον πέτυχε.”
Θέλω αυτό το βιβλίο να μεταφραστεί, να ταξιδέψει, να ουρλιάξει σε ξένες αγορές.
Είναι too damn good για να μείνει μόνο εδώ.
Είναι too well written για να το προσπεράσεις.
Και ειλικρινά;
Δεν ξέρω αν πήρα ανάσα διαβάζοντάς το ή αν άφησα την ανάσα μου εκεί.
Και στο τέλος;
Έμεινα μόνη μου να φωνάζω:
"Γιατί δεν είμαι μια νεράιδα με κόκκινα μαλλιά και καραμπίνα στην πλάτη,
να κυνηγάω να βρω τη Στερλίν και να χάνω τον εαυτό μου στην έρημο; Γιατί;"
Λοιπόν, ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους.
Δεν είμαι απλά αναγνώστρια.
Είμαι φανατική των Fever dream και meta βιβλίων. Είμαι εκείνη που παρατηρεί, σημειώνει, σφάζει, αγαπά και ουρλιάζει όταν κάτι τη λιώνει. Και έχω περάσει από δεκάδες meta scripts και βιβλία που ζητούν όχι απλώς feedback, αλλά ψυχανάλυση χαρακτήρα και φλέβα αλήθειας πίσω από τη λέξη.
Άρα ναι. Έχω απαιτήσεις.
Με κεφαλαία. Με τόνους. Και με τα φρύδια σηκωμένα επικριτικά.
Και ήρθε το Vampire Road Story και έκανε το εξής:
Μου έκλεισε το στόμα.
Ξεκίνησα με μια επιφύλαξη. Όταν ένας συγγραφέας έχει σπουδάσει σκηνοθεσία και κινηματογράφο, υπάρχει ο κίνδυνος να γράψει “σαν ταινία”. Όχι σαν ιστορία. Να δώσει εικόνα, αλλά να ξεχάσει το σώμα του λόγου, τη βαθιά σύνδεση.
Αλλά όχι εδώ.
Ο Νίκος Θεοχαρίδης γράφει σαν σκηνοθέτης που πρώτα ερωτεύτηκε τις λέξεις.
Και μετά τις έβαλε να σταθούν με κάδρο.
Από τις πρώτες σελίδες κατάλαβα πως αυτό δεν θα είναι “άλλο ένα”.
Εδώ έχουμε μια ιδιαίτερη γραφή, καμουφλαρισμένη κάτω από τη σκόνη της ερήμου.
Μικρά κεφάλαια-μαχαίρια.
Εικόνες που δεν διαβάζονται–εισβάλλουν.
Χαρακτήρες και πλάσματα που δεν σε χρειάζονται, σε συναρπάζουν.
Και μια πόλη-φάντασμα, η Στερλίν, που δεν είναι απλώς τόπος–είναι ιδέα.
Είναι τραύμα, λύτρωση, εξάρτηση.
Και το ότι θες απεγνωσμένα να φτάσεις εκεί μαζί με τους ήρωες, δείχνει πόσο σε έχει πάρει μέσα του αυτό το κείμενο.
Οι σκηνές; Οι προτάσεις; Οι μεταφορές που σε πετυχαίνουν στα ίσα;
Είναι από τα βιβλία που δεν το διαβάζεις, το ζεις, γιατί δεν σε αφήνει.
Και υπάρχουν σημεία ( θα τα νιώσεις κι εσύ, στο λέω )που θα σταματήσεις και θα πεις:
"Εδώ, φίλε μου, έχουμε κάτι δυνατό. Κάτι που μιλάει στο μέσα μου. Στο σκοτεινό, στο λυρικό, στο λίγο κατεστραμμένο."
Οι σκηνές είναι κινηματογραφικές, ναι.
Αλλά η πένα του Θεοχαρίδη είναι εσωτερική. Δεν περιγράφει απλώς – σκάβει.
Και τα δύο μαζί;
Ένα μεγάλο ΜΠΑΜ.
Το meta apocalyptic western;
Λιώνει στη γλώσσα σαν παράξενο ποτό.
Αναγνωρίσιμο, αλλά αλλόκοτα μεθυστικό.
Το βιβλίο είναι δομημένο με ιδιαίτερη μορφή, και αυτό μου άρεσε. Δεν ακολουθεί τις κλασικές νόρμες. Δεν ενδιαφέρεται να σε “βολέψει”.
Όχι "σε φάση, ορίστε ένα κρυφό easter egg", επειδή είπα πως είμαι meta.
Αλλά μέσα στη δομή του κόσμου, στις παύσεις, στις σιωπές ανάμεσα στα κεφάλαια.
Στο πώς οι χαρακτήρες δεν παίζουν μόνο ρόλους, αλλά γνωρίζουν ότι κάτι μεγαλύτερο τους οδηγεί.
Σου ψιθυρίζουν ότι κάτι συμβαίνει έξω από την ιστορία κι εσύ, ως αναγνώστης που "πιάνει" τα κλειδιά, μένεις άφωνος.
Κάθε επιλογή από την τοποθέτηση των κεφαλαίων μέχρι το ότι το έργο μοιάζει να σχολιάζει το ίδιο του το είδος είναι μια meta αφήγηση από μόνη της.
Το fantasy western γίνεται όχι μόνο σκηνικό, αλλά είδος υπό εξέταση.
Το vampire motif δεν είναι απλώς lore — είναι εργαλείο κοινωνικής ματιάς.
Οι γυναικείοι χαρακτήρες δεν "υπάρχουν" κρατούν την πλοκή απ’ τον λαιμό.
Ο αναγνώστης δεν είναι θεατής είναι συνένοχος.
Έτσι σε αναγκάζει να ζεις εκεί μέσα και να προχωράς.
Και όταν τελειώσει;
Θα θες κι άλλο. Θα θες να το ξαναδιαβάσεις. Να δεις τι σου ξέφυγε.
Αλλά το μεγαλύτερο μήνυμα για μένα ήταν αυτό:
“Η γλώσσα πολλές φορές δεν χρειάζεται ανάπτυξη. Χρειάζεται στόχο. Και εδώ τον πέτυχε.”
Θέλω αυτό το βιβλίο να μεταφραστεί, να ταξιδέψει, να ουρλιάξει σε ξένες αγορές.
Είναι too damn good για να μείνει μόνο εδώ.
Είναι too well written για να το προσπεράσεις.
Και ειλικρινά;
Δεν ξέρω αν πήρα ανάσα διαβάζοντάς το ή αν άφησα την ανάσα μου εκεί.
Και στο τέλος;
Έμεινα μόνη μου να φωνάζω:
"Γιατί δεν είμαι μια νεράιδα με κόκκινα μαλλιά και καραμπίνα στην πλάτη,
να κυνηγάω να βρω τη Στερλίν και να χάνω τον εαυτό μου στην έρημο; Γιατί;"
December 8, 2025
Μου αρέσει πολύ η γραφή του Νίκου. Μου δημιουργείται μια αίσθηση απελευθερωτική όταν διαβάζω τα κείμενά του. Ξεχνάω τους κανόνες και αφήνομαι. Επίσης, λατρεύω τον τρόπο που οι ιστορίες του κάνουν κύκλους γύρω από δεκάδες νοήματα, για να επιστρέψουν στην αφετηρία και να πιάσουν κάτι πολύ βασικό. Όλα τα παραπάνω τα συνάντησα και σε αυτό το βιβλίο.
Ωστόσο, κάτι με «έδιωχνε» και δεν με άφηνε να απολαύσω το συγκεκριμένο μυθιστόρημα όσο το Edelweiss. Ίσως να ήταν τα πολύ μικρά κεφάλαια, που δεν με άφηναν να ταυτιστώ με τους χαρακτήρες και η επιλογή του αφηγηματικού τρόπου. Βέβαια, αυτά ήταν στοιχεία που ενίσχυαν την αίσθηση της «road movie», όπως αναγράφεται και στο οπισθόφυλλο. Οπότε, εφόσον ήταν επιλογή του συγγραφέα, πάω πάσο.
Ωστόσο, κάτι με «έδιωχνε» και δεν με άφηνε να απολαύσω το συγκεκριμένο μυθιστόρημα όσο το Edelweiss. Ίσως να ήταν τα πολύ μικρά κεφάλαια, που δεν με άφηναν να ταυτιστώ με τους χαρακτήρες και η επιλογή του αφηγηματικού τρόπου. Βέβαια, αυτά ήταν στοιχεία που ενίσχυαν την αίσθηση της «road movie», όπως αναγράφεται και στο οπισθόφυλλο. Οπότε, εφόσον ήταν επιλογή του συγγραφέα, πάω πάσο.
May 6, 2025
Μια χορταστική περιπέτεια, γεμάτη αλληγορικά νοήματα και ολοζώντανες εικόνες, που σε βυθίζουν στην καυτή άμμο της ερήμου και στην κινηματογραφική δράση ενός fantasy western. Ένα βιβλίο με αυθεντικό ύφος γραφής και μικρά κεφάλαια, που κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον και προσφέρουν την απαραίτητη ανάσα πριν από την καταιγιστική συνέχεια. Πολυεπίπεδοι και καλοδουλεμένοι χαρακτήρες, τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους, με πάθη και αδυναμίες, που θες να τους ακολουθήσεις μέχρι το τέλος — εκεί όπου όλα συνδέονται αριστοτεχνικά. Ένα μυθιστόρημα γεμάτο συναισθήματα, που είναι εκεί και αφού κλείσεις το βιβλίο, και πρωταγωνιστές που θα θυμάσαι για πολύ καιρό. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;
June 8, 2025
Ένα βιβλίο διαφορετικό από τα υπόλοιπα. Όπως λέει και ο συγγραφέας μία αλληγορική ιστορία που έμπλεξε διαφορετικά στοιχεία και πλάσματα για να δέσει αυτό το βιβλίο. Μικρά κεφαλαία που σε βοηθάνε για να συνεχίσεις να διαβάζεις και άλλο. Ένας κόσμος που συνδυάζει πολλά στοιχεία φαντασίας, κάποια πλάσματα αγαπημένα για εμένα.
Πληροφορίες που σου υπόσχονται ότι θα έχει και συνέχεια αλλά και την δημιουργία ενός κόσμου που θα ήθελες να μπεις μέσα.
Αυτά που θα ξεχωρίσεις εκτός από τις εσωτερικές συγκρούσεις που έχουν οι χαρακτήρες μας, είναι το έντονο στοιχείο της επιβίωσης αλλά και της περιπέτειας.
Πληροφορίες που σου υπόσχονται ότι θα έχει και συνέχεια αλλά και την δημιουργία ενός κόσμου που θα ήθελες να μπεις μέσα.
Αυτά που θα ξεχωρίσεις εκτός από τις εσωτερικές συγκρούσεις που έχουν οι χαρακτήρες μας, είναι το έντονο στοιχείο της επιβίωσης αλλά και της περιπέτειας.
July 12, 2025
Βαμπίρ με υπαρξιακά, νεράιδες με hangover, πιστολέρο που τα ’χουν παρατήσει, ένας Ιερέας και μια πόλη που λέγεται Στερλίν και κρύβει περισσότερα απ’ όσα αντέχει ο νους. Τι άλλο να ζητήσει κανείς; Το βιβλίο είναι σαν να βλέπεις Tarantino να γράφει παραμύθι μετά από τριάντα espresso και έναν ελαφρύ υπαρξιακό πανικό. Έχει απ’ όλα: αγωνία, περιπέτεια, μυστήριο, έρωτες, επικές ατάκες και μια αλλόκοτη μαγεία που το κάνει ξεχωριστό.
July 15, 2025
Ο συγγραφέας Νίκος Θεοχαρίδης,με το βιβλίο του VAMPIRE road story, με μετέφερε στην Άγρια Δύση σε μία μετά-αποκαλυπτική περιπέτεια! Εκεί συνάντησα αξιοθαύμαστα πλάσματα …βαμπίρ,ληστές,πιστολέρο,αθάνατες γυναίκες, νεράιδες, βρικόλακες, ερωτικές αλεπούδες και άγριους λύκους!!! Επίσης, ανακάλυψα μία σπηλιά για άλλους κόσμους που απαιτεί θυσίες…Αισθάνθηκα όλα τα πλάσματα να συνδέονται με παράξενο τρόπο και να κατευθύνονται στην Στερλίν , μία πόλη στις Γκρίζες Περιοχές της ερήμου, άλλοι για να λυτρωθούν και άλλοι για να την καταστρέψουν…
Αρκετές φορές ένιωσα την σκόνη της ερήμου να τσούζει τα μάτια μου…!!!!
Αξέχαστη θα μου μείνει η συνάντηση μου με την πανέμορφη νεράιδα 🧚🏻♀️ Ιρέν ,τον Γκας 🔥 και την μαμά Λεβάντα 💜
Συγχαρητήρια 🥂 Νίκο!!!! Χαμογελώ βαθιά μέχρι την επόμενη περιπέτεια…!!!!
Αρκετές φορές ένιωσα την σκόνη της ερήμου να τσούζει τα μάτια μου…!!!!
Αξέχαστη θα μου μείνει η συνάντηση μου με την πανέμορφη νεράιδα 🧚🏻♀️ Ιρέν ,τον Γκας 🔥 και την μαμά Λεβάντα 💜
Συγχαρητήρια 🥂 Νίκο!!!! Χαμογελώ βαθιά μέχρι την επόμενη περιπέτεια…!!!!
Displaying 1 - 10 of 10 reviews