Ismail Kadare (also spelled Kadaré) was an Albanian novelist and poet. He has been a leading literary figure in Albania since the 1960s. He focused on short stories until the publication of his first novel, The General of the Dead Army. In 1996 he became a lifetime member of the Academy of Moral and Political Sciences of France. In 1992, he was awarded the Prix mondial Cino Del Duca; in 2005, he won the inaugural Man Booker International Prize, in 2009 the Prince of Asturias Award of Arts, and in 2015 the Jerusalem Prize. He has divided his time between Albania and France since 1990. Kadare has been mentioned as a possible recipient for the Nobel Prize in Literature several times. His works have been published in about 30 languages.
Ismail Kadare was born in 1936 in Gjirokastër, in the south of Albania. His education included studies at the University of Tirana and then the Gorky Institute for World Literature in Moscow, a training school for writers and critics.
In 1960 Kadare returned to Albania after the country broke ties with the Soviet Union, and he became a journalist and published his first poems.
His first novel, The General of the Dead Army, sprang from a short story, and its success established his name in Albania and enabled Kadare to become a full-time writer.
Kadare's novels draw on Balkan history and legends. They are obliquely ironic as a result of trying to withstand political scrutiny. Among his best known books are Chronicle in Stone (1977), Broken April (1978), and The Concert (1988), considered the best novel of the year 1991 by the French literary magazine Lire.
In 1990, Kadare claimed political asylum in France, issuing statements in favour of democratisation. During the ordeal, he stated that "dictatorship and authentic literature are incompatible. The writer is the natural enemy of dictatorship."
Një nga veprat e mia të preferuara nga Ismail Kadare, të cilën e kam lexuar disa herë dhe gjithmonë e lexoj me ëndje. Poezia i tregohet një vajze të vogël për kalanë e GJirokastrës dhe kohës së pushtimit osman. Aty tregohen sakrificat e popullit shqiptar dhe trimëria e guximi i princeshës Argjiro, e cila në vend që t'i dorëzohej pushtuesve u hodh nga bedenat e kalasë me foshnjen në krahë.
Një poemë e shkurtër por e shkruar jashtëzakonisht mirë si të gjithë veprat e gjeniut Ismail Kadare. Ky libër flet për princeshën Argjiro, princeshën e Gjirokastrës, qyteti i së cilës ka marrë emrin e saj Argjirokastra. Kadareja në mënyrë mjeshtërore tregon historinë dhimbëse të pricesësh, por edhe tregon rezistencën shqiptare të pathyeshme ndaj pushtuesëve osman. Tregon se si princesha më përpara zgjedh vdekjen se sa të jetoj në një botë ku osmanët kanë nën kontroll trojet shqiptare. Por edhe tregon një anë negative por shumë reale të kësaj kohe, tradhëtinë. Tregon tradhëtine e gjeneralit Disdar Galopi, i cili në mes të natës shkon tek kampi osman dhe tregon një shteg për te kështjella, Disdari e bënë këtë për shkak të xhelozisë dhe mllefit që ai ka ndaj princesësh për shkak se ai e do, por ajo në të kundërt nuk tregon as një shenjë dashurie ndaj tij. Poema përfundon me skenën e famëshme të hudhjes së princesësh së bashku me djalin e vogël nga kalaja për në vdekje. Kadareja krahason bukur priceshën me një yll ku edhe thotë:
“ Duan ta zënë të gjallë. Po a ziret ylli, vallë? “
Ky është një krahasim shumë i bukur dhe mjeshtërorë. Libri duhet lexuar gjithë se si nga çdo shqiptarë, tregon rezistencën, guximim dhe sakrificat që populli ynë ka bërë që ne sot, të mund të flasim shqip.
“ Këto prigje mbajtën topa, Duruan shpate dhe shqyt, Që të vije ti në botë, Që të thoshe “nënë” shqip. “