Mężatka na nowo odkrywająca swoją kobiecość. Seniorka rodu przeżywająca drugą młodość. Rowerzystka mierząca się z własnymi lękami w starciu z agresywnym psem. Wreszcie Elizabeth Costello – ulubiona postać pisarza – w obliczu śmierci. W snutych przez Coetzeego historiach każda z tych bohaterek staje się przewodniczką po świecie uczuć, gdzie strach i nienawiść splatają się z miłością, pożądaniem i potrzebą wolności.
Przemierzając wąskie uliczki Nicei, zaglądając za mury hiszpańskich i prowansalskich domów, badamy granice moralności, pragnień i tożsamości – tematy od lat obecne w twórczości jednego z najważniejszych na świecie żyjących pisarzy.
I odkrywamy, że każdy człowiek nosi w sobie tajemnicę, której nie potrafi w pełni pojąć.
W "Nadziei" Coetzee patrzy na świat oczami kobiet, ukazując najgłębsze ludzkie tęsknoty. Bez patosu, lecz czułością, która zachwyci każdego wrażliwego czytelnika.
J. M. Coetzee is a South African writer, essayist, and translator, widely regarded as one of the most influential authors of contemporary literature. His works, often characterized by their austere prose and profound moral and philosophical depth, explore themes of colonialism, identity, power, and human suffering. Born and raised in South Africa, he later became an Australian citizen and has lived in Adelaide since 2002. Coetzee’s breakthrough novel, Waiting for the Barbarians (1980), established him as a major literary voice, while Life & Times of Michael K (1983) won him the first of his two Booker Prizes. His best-known work, Disgrace (1999), a stark and unsettling examination of post-apartheid South Africa, secured his second Booker Prize, making him the first author to win the award twice. His other notable novels include Foe, Age of Iron, The Master of Petersburg, Elizabeth Costello, and The Childhood of Jesus, many of which incorporate allegorical and metafictional elements. Beyond fiction, Coetzee has written numerous essays and literary critiques, contributing significantly to discussions on literature, ethics, and history. His autobiographical trilogy—Boyhood, Youth, and Summertime—blends memoir with fiction, offering a fragmented yet insightful reflection on his own life. His literary achievements were recognized with the Nobel Prize in Literature in 2003. A deeply private individual, Coetzee avoids public life and rarely gives interviews, preferring to let his work speak for itself.
Zbiór opowiadań, w których J.M. Coetzee oddaje głos kobietom w różnym wieku. Kobietom silnym i bezkompromisowym, które opowiadają o miłości, cielesności, podmiotowości - zarówno ludzi, jak i zwierząt, o potrzebach, rodzinnych relacjach i trudnych wyborach.
Zbiór opowiadań, z których większość oscyluje wokół starzejącej się matki intelektualistki, która wybrała życie na prowincji w kraju położonym daleko od swoich dzieci, które nie potrafią zrozumieć jej postępowania i pragną otoczyć ją opieką. Książka o życiowych wyborach, czasem kontrowersyjnych, i byciu człowiekiem w każdej sytuacji. Warto.
Lektura na parę godzin. Nie tylko przez wzgląd na objętość, ale też na to, że dobrze się ją czyta właśnie w takiej skondensowanej formie. Nie bardzo pasują mi do tego zbioru dwa pierwsze opowiadania. Wszystkie pozostałe krążą wokół śmierci/relacji z matką/starzenia się, a ich bohaterką jest Elisabeth Costello widziana oczami własnych dzieci. Opowiadania powstały w różnych okresach i można potraktować je właściwie jako kilka wariacji na ten sam temat: jak pogodzić się ze starzeniem bardzo niezależnej i dość ekscentrycznej matki i skłonić ją do przyjęcia opieki i do konfrontacji z własnym stanem. Poziom świadomości i postawy obu stron różnią się nieco w poszczególnych ujęciach, ale do pewnego stopnia zazębiają. Dwa początkowe opowiadania zamieszczone w zbiorze trochę zaburzają wewnętrzną sieć połączeń między pozostałymi, to według mnie błąd, że się w nim znalazły, szczególnie, że nie są najciekawsze. "Pies" to w zasadzie obrazek, nawet dowcipny i przewrotny, ale niezbyt angażujący. "Historia" (romansu zamężnej kobiety) mimo wszelkich zamieszczonych w niej kodów kulturowych jest raczej trywialna. Co innego opowiadania wokół starzenia się Elisabeth Costello - jednej z najciekawszych postaci uniwersum Coetzeego, określanej jako jego żeńskie porte-parole. Na szczególną uwagę zasługują dwa: "Szklana rzeźnia" rozwija między innymi znany także z dywagacji Coetzeego koncept konfrontowania ludzi z grozą uboju zwierząt poprzez jego unaocznienie, ale przewijają się tu również inne refleksje wokół cierpienia zwierząt w kontekście starzejącego się umysłu filozofki i dialogu, jaki rozwija z synem, zamykając pomału swoje sprawy, także te intelektualne. "Stara kobieta i koty" to z kolei opowiastka najbardziej zabawna (swym dziwacznym, lekko absurdalnym humorem) i nieoczywista. W tym wypadku syn (noszący we wszystkich odsłonach imię autora) zderza się z osobliwościami matki w jej prowincjonalnym hiszpańskim domu, gdzie "opiekuje się" wioskowym bratem-łatą, a zarazem lokalnym ekshibicjonistą, chroniąc go tym sposobem przed separacją od świata w systemie opieki społecznej. Jednocześnie Costello naraża się tu również lokalsom, przyjmując pod swój dach (czy do ogrodu) zdziczałe koty i pozwalając na ich niekontrolowany rozród. Z obu wyborów (jak to sama określa: "przyzwoleń") Costello wynikają bardzo ciekawe dyskusje z synem, którego argumentacja wydaje mi się dużo bardziej spójna. Jednak opowiadanko jest smakowite. A i cały tom wart uwagi. Dobrze się wraca do świata wyobraźni i refleksji Coetzeego.
,,Nadzieja” to zbiór wyjątkowy, każe zatrzymać się i zanurzyć w pięknie literatury, poczuć moc słów. Opowiadań jest 8. Niektóre są lżejsze jak ,,Pies” czy ,,Historia” - moje ulubione. Inne wymagają większego skupienia i zaangażowania, ale wynagradzają wysiłek ważnymi lekcjami moralności. Poznajemy tu perspektywę kobiet - głównych bohaterek opowiadań i to wokół nich kręci się świat w ,,Nadziei”. Najbardziej zapadło mi w pamięć opowiadanie o ,,niewiernej” - kobiecie, która zdradza męża i nie czuje się z tego powodu winna. ,,Wiesz (nareszcie!), czego chcesz. Bierzesz to, co chcesz, ijesteś zadowolona. Chcesz tego, chcesz, ale kiedy to dostajesz, odczuwasz satysfakcję. Nie jesteś zatem nienasycona, nie jesteś kobietą nienasyconą.” Dawno nie czytałam nic tak umacniającego pewność siebie. Inne teksty skupiają się na skomplikowanych wydarzeniach wokół osób starszych, konkretnie matki - wielkiej pisarki, która za nic w świecie nie chce się przeprowadzić, by być bliżej dzieci i zdać się na ich pomoc. Zamiast tego, znana już nam z poprzedniej wydanej książki Coetzee bohaterka (Elizabeth Costello), postanawia zaszyć się gdzieś kastylijskiej wiosce z mężczyzną wykluczonym z lokalnej społeczności. Jest to więc kolejny raz opowieść o sile kobiet, o ich prawie do wyboru aż do ostatnich momentów życia wbrew oczekiwaniom najbliższych. Innym ważnym tematem, który autor uwielbia podejmować w swoich dziełach jest szacunek do zwierząt i etyczne argumenty co do ich zjadania. Dałam się całkowicie ponieść tym opowieściom i starałam jak najwięcej wyciągnąć z nich mądrości, której tu zdecydowanie nie brakuje.
J.M. Coetzee jest jednym z tych noblistów, których charakterystyczny styl da się rozpoznać po kilku pierwszych stronach. Co jest również bardzo ciekawe to tematyka i sposób prezentacji pewnych zagadnień świadczących o jego głównych zainteresowaniach ludzkich, pisarskich, czy filozoficznych.
W tym zbiorze opowiadań prezentuje on swoje podejście do życia, śmierci, sensu istnienia i małości ludzkiej egzystencji w zderzeniu się z wiecznością. Pokazuje to na przykładzie starszej kobiety, której samoświadomość jest bardzo wysoka, i udowadnia, że pomimo strachu czy pogodzenia się z procesem przemijania można oswoić pewne lęki i spokojnie podejście do tego tematu. Coetzee prezentuje również sylwetkę kobiety, pewnej swoich potrzeb i świadomej ludzi i życia wokół niej. Jednocześnie jest w jej postaci typowa dla jego bohaterek kobieca niezależność i widoczna różnica gdy porównamy ją z męskimi bohaterami.
Bardzo dobre opowiadania, budujące obraz dojrzałego wieku, myśli, priorytetów i potrzeb, z którymi stykają się starsze osoby. Towarzyszy im duch rzeczowości, samostanowienia i suwerenności podejmowanych decyzji, będących wynikiem uwolnienia się jednostki od ról i oczekiwań jakie narzuca społeczeństwo i bliscy ludzie. Jest to pochwała i wiara w możliwości ludzkiego ducha.
Genialna książka! Ależ to była przyjemność z czytania ! Uwielbiam takie książki - klasyki literatury, niezwykła wyobraźnia i zachwycający język. ,,Nadzieja” to zbiór opowiadań, które czyta się jak porządną powieść. Fajnie jest sobie je dawkować, bo każde mówi o człowieku inną prawdę. Czy można zdradzać bez wyrzutów sumienia? Czy nienawiść jest zaraźliwa? Czy możliwe jest starzenie się z godnością i czy będąc starszą osobą nadal można decydować o sobie? Jak ważna jest ludzka dusza i czy w ogóle istnieje? A co z duszami zwierząt? Czy mają prawo istnieć? Moje ulubione opowiadanie pt.: ,,Próżność” to historia kobiety, która pomimo upływu lat postanowiła się ,,odświeżyć”, zmienić wygląd i znowu poczuć sie kobieco ku zdziwieniu i wręcz zniesmaczeniu członków swojej rodziny, którzy są również bohaterami kolejnych opowiadań przez co mamy wrażenie pewnej spójności fabularnej, luźnej choć wyraźnej. Należy również wspomnieć o licznych nawiązaniach Coetzee do filozofów i wielkich pisarzy, Czechowa, myśli św. Augustyna, Musila. Wyborna!
Kiedy myślę o prozie doskonałej, literaturze, która godnie reprezentowałaby ludzkość w Kosmosie to zdecydowanie zaliczam do jej reprezentantów J. M. Coetzee. Geniusz pióra, tym razem w nieco lżejszej odsłonie serwuje nam w zbiorze 8 opowiadań niezły rollercoaster emocji i jak zawsze - mądrości. Wszystkie teksty są niejako ze sobą powiązane co daje przyjemne uczucie ciągłości, a ich główna bohaterka - Elizabeth Costello, jak zawsze zachwyca charakterem i nieustępliwością w dokonanywaniu autonomicznych decyzji, również tych ostatecznych. Wiem, że brzmię bardzo enigmatycznie, ale to głównie dlatego, że trudno ująć w kilku zdaniach esencję pisarstwa mistrza, który w krótkich, ostrych zdaniach potrafi opisać cały nasz skomplikowany świat. Coetzee wielkim pisarzem jest i każdy jego tekst jest najlepszym tego potwierdzeniem.
I really liked it!! widziałem ludzi, ktorzy pisali, że tematy podjęte w książce były bardzo basic i omawiane juz po milion razy, ale ja uważam, że zostały one przedstawione w bardzo cirkawy sposób, przy czym trzeba o nich pamiętać, zanim przejdzie sie do głębszych rozterek. niekiedy książka zadawała pytanie, omawiała je i nie dawała odpowiedzi. ale czy serio musimy mieć je na talerzu? jest to subiektywnie plus, kiedy takie zjawisko zachodzi, szczególnie, że w dzisiejszych czasach coraz mniej myślimy. tutaj "Nadzieja" dawała nam okazję do odłożenia książki na chwilę, wpatrzenie się w drzewo i konteplowanie ostatnich paru akapitów. wygląda na krótką lekturę, ale tylko dla ludzi "zaliczających" kolejne pozycje. dużą część tego zbioru histori zajmuje właśnie myślenie. polecamm!!
Można czytać dużo i mało z lektur wynosić, a można czytać niewiele, ale takie książki, które wpływają na światopogląd i na mnie właśnie tak działa Coetzee. Kiedyś dawno temu przeczytałem jego powieść pt.: ,,Czekając na barbarzyńców” i od tamtej pory nie mogę wyjść spod uroku pisarstwa tego przewrotowego autora. Podoba mi się z jakim rozmysłem dobiera tematy swoich dzieł i komponuje je w niezwykłe historie. Tym razem wziął na tapetę perspektywę kobiet i tematy dla nich bardzo drażliwe, a więc lęk, zdradę i starość. Mistrz.
Zbiór opowiadań, w którym Coetzee oddaje głos kobietom. Ciekawa, intelektualna i wrażliwa proza, ale o lekko boomerskim charakterze, który, moim zdaniem, cechuje wielu dojrzałych twórców, piszących o kobietach lub z perspektywy kobiecej. Większość opowiadań dotyczy alter ego autora, czyli australijskiej pisarki Elizabeth Costello, dlatego warto najpierw zaznajomić się z jej postacią, ukazaną w powieści z 2003 r.