Het Istanbul van Sait Faik is een universum bevolkt door werklozen, armen, kinderen, arbeiders en vissers. Zo schrijft hij over barvrouw Melâhat, die helpt een terneergeslagen koopmanszoon volwassen te worden; over een man die al jaren zijn wijk van vier straten niet is uit geweest; over Ahmet en Gülsüm wier gearrangeerde huwelijk begint met een ongewone (huwelijks)nacht; over een visser die niet van zijn net kan scheiden, en over een vis die sterft.
Deze indringende vertellingen over menselijke verlangens en frustraties staan bij veel Turken in het geheugen gegrift. De mooiste verhalen van Sait Faik Abasıyanık werden voor deze bundel vertaald door Hanneke van der Heijden.
Sait Faik Abasıyanık (18 November 1906 - 11 May 1954) was one of the greatest Turkish writers of short stories and poetry. Born in Adapazarı, he was educated at the Istanbul Erkek Lisesi. He enrolled in the Turcology Department of Istanbul University in 1928, but under pressure from his father went to Switzerland to study economics in 1930. He left school and lived for three years in Grenoble, France - an experience which made a deep impact on his art and character. After returning to Turkey he taught Turkish in Halıcıoğlu Armenian School for Orphans, and tried to follow his father's wishes and go into business but was unsuccessful. He devoted his life to writing after 1934. He created a brand new language and brought new life to Turkish short story writing with his harsh but humanistic portrayals of labourers, fishermen, children, the unemployed, the poor. A major theme was always the sea and he spent most of his time in Burgaz Ada (one of the Princes' Islands in the Marmara Sea). He was an honorary member of the International Mark Twain Society of St. Louis, Missouri.
Sait Faik mostly published under the name Sait Faik, other pen names being Adalı ("Island dweller"), Sait Faik Adalı, and S. F..
There is an award for his name which is given every year on his death anniversary: Sait Faik Hikâye Armağanı
Waarom gaat een schrijver na verloop van tijd verhalen schrijven over schrijvers? Het intrigerendste zijn de vissersverhalen, het broeierigste de verhalen uit zijn debuutbundel.
Pakkende verhalen. Telkens met een mysterieus element. Ze zinderen uren na, nadat je ze gemeen hebt. Dit boek is een compilatie van verhalen uit verschillende werken. Binnenkort ga ik naar Istanboel en het lezen van de verhalen bracht me al in stemming.
Hieronder enkele citaten, dingen die ik wil onthouden.
Werd teruggeslagen naar mijn jonge jaren toen ik het verhaal ' De angst om lief te hebben.' las.
Ik weet dat er op de weg die ik met andere verlangens en ambities ben ingeslagen, slechts één ding is dat me kan overrompelen, waarvoor ik weerloos ben, dat me in ieder opzicht sprakeloos zal achterlaten; ik ben er zo bang voor als voor het donker, voor schijnheiligheid, voor onderdrukking en onvrijheid.
Citaat uit Bij de vijver, verhaal van Sait Faik Abasiyanik
Op een van de bankjes bij de vijver zit ik op u te wachten. Ik vraag me af wat het betekent dat een man op leeftijd de kinderlijke droefheid en vreugde voelt van een twintigjarige: is hij een laatbloeier misschien? Of is het een soort neiging om het genot, de droefheid, de kinderjaren nog wat langer te laten voortduren? Maar dat de zomer langer duurt betekent niet dat er geen winter komt.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Ben geen liefhebber van verhalen .. maar dit boek was een genot om te lezen.
Had deze natuurlijk al aangemeld als aanrader... een Turkse schrijver ... over Istanbul... ja dat trekt dan toch gelijk. In het boek worden ook andere verhalen van hem genoemd die niet in deze bundel staan. Moet daar toch maar eens op zoek naar gaan. Niet alle verhalen vond ik mooi maar 85% zeker... met name de verhalen over de vissers.