What do you think?
Rate this book
The Bloodsworn Saga #1-3
The Bloodsworn Saga Boxed Set: The Shadow of the Gods, The Hunger of the Gods, The Fury of the Gods
Please Note The individual books included in this listing will be dispatched as per the original UK ISBN and UK edition cover image
The Bloodsworn Trilogy 3 Books Collection Set By John Gwynne (The Shadow of the Gods, The Hunger of the Gods & The Fury of the Gods):
The Shadow of the
A century has passed since the gods fought and drove themselves to extinction. Now only their bones remain, promising great power to those brave enough to seek them out. As whispers of war echo across the land of Vigrið, fate follows in the footsteps of three a huntress on a dangerous quest, a noblewoman pursuing battle fame, and a thrall seeking vengeance among the mercenaries known as the Bloodsworn.
The Hunger of the
The Hunger of the Gods continues John Gwynne's acclaimed Norse-inspired epic fantasy series, packed with myth, magic and bloody vengeance Lik-Rifa, the dragon god of legend, has been freed from her eternal prison. Now she plots a new age of blood and conquest. As Orka continues the hunt for her missing son, the Bloodsworn sweep south in a desperate race to save one of their own - and Varg takes the first steps on the path of vengeance.
The Fury of the
The Fury of the Gods is the earth-shattering final book in John Gwynne's bestselling Norse-inspired epic fantasy series, packed with myth, magic and bloody vengeance THE FINAL BATTLE FOR THE FATE OF VIGRIÐ APPROACHES Varg has overcome the trials of his past and become an accepted member of the Bloodsworn, but now he and his newfound comrades face their biggest challenge slaying a dragon. Elvar is struggling to consolidate her power in Snakavik, where she faces threats from within and without.
9780356514215/9780356514253/9780356514260
The Bloodsworn Trilogy 3 Books Collection Set By John Gwynne (The Shadow of the Gods, The Hunger of the Gods & The Fury of the Gods):
The Shadow of the
A century has passed since the gods fought and drove themselves to extinction. Now only their bones remain, promising great power to those brave enough to seek them out. As whispers of war echo across the land of Vigrið, fate follows in the footsteps of three a huntress on a dangerous quest, a noblewoman pursuing battle fame, and a thrall seeking vengeance among the mercenaries known as the Bloodsworn.
The Hunger of the
The Hunger of the Gods continues John Gwynne's acclaimed Norse-inspired epic fantasy series, packed with myth, magic and bloody vengeance Lik-Rifa, the dragon god of legend, has been freed from her eternal prison. Now she plots a new age of blood and conquest. As Orka continues the hunt for her missing son, the Bloodsworn sweep south in a desperate race to save one of their own - and Varg takes the first steps on the path of vengeance.
The Fury of the
The Fury of the Gods is the earth-shattering final book in John Gwynne's bestselling Norse-inspired epic fantasy series, packed with myth, magic and bloody vengeance THE FINAL BATTLE FOR THE FATE OF VIGRIÐ APPROACHES Varg has overcome the trials of his past and become an accepted member of the Bloodsworn, but now he and his newfound comrades face their biggest challenge slaying a dragon. Elvar is struggling to consolidate her power in Snakavik, where she faces threats from within and without.
9780356514215/9780356514253/9780356514260
1776 pages, Paperback
Published July 1, 2025
About the author
John Gwynne
48 books21.2k followersI am the author of epic fantasy series The Faithful and the Fallen, Of Blood and Bone and The Bloodsworn Saga. I'm also a Viking re-enactor and enjoy nothing more than standing in the shield wall with my three sons, who are as passionate about swords and axes as I am (when I'm not stuck in my coat of mail; it's harder than it looks).
I live on the south coast of the UK with my beautiful wife, three sons and my daughter, and an assortment of animals (at the moment three dogs, a horse and a lamb who thinks she's a dog).
My dogs think I am their slave.
Malice, my debut novel, was published by Pan Macmillan in 2012 and went on to win the David Gemmell Morningstar Award for Best Fantasy Debut of 2012. That was a truly wonderful moment, as David Gemmell is a hero of mine and one of the reasons I write.
The following three books in the series - Valour, Ruin and Wrath, were all shortlisted for the David Gemmell Legend Award for Best Fantasy Novels of 2014, 2015 and 2016, with Wrath winning the 2017 BookNest Awards for Best Traditionally Published Novel.
My second series, of Blood and Bone, is set in the Banished Lands, the same world as the first series. Book 1, A Time of Dread, begins 130 years after the events of the first series. A Time of Courage, book 3 Of Blood and Bone, made the Spiegel Bestseller's List in Germany.
My latest book, The Shadow of the Gods, book 1 of the Bloodsworn Saga, will be published in May 2021. It is inspired by Norse mythology, Beowulf and Ragnarök.
I am represented by Julie Crisp.
I live on the south coast of the UK with my beautiful wife, three sons and my daughter, and an assortment of animals (at the moment three dogs, a horse and a lamb who thinks she's a dog).
My dogs think I am their slave.
Malice, my debut novel, was published by Pan Macmillan in 2012 and went on to win the David Gemmell Morningstar Award for Best Fantasy Debut of 2012. That was a truly wonderful moment, as David Gemmell is a hero of mine and one of the reasons I write.
The following three books in the series - Valour, Ruin and Wrath, were all shortlisted for the David Gemmell Legend Award for Best Fantasy Novels of 2014, 2015 and 2016, with Wrath winning the 2017 BookNest Awards for Best Traditionally Published Novel.
My second series, of Blood and Bone, is set in the Banished Lands, the same world as the first series. Book 1, A Time of Dread, begins 130 years after the events of the first series. A Time of Courage, book 3 Of Blood and Bone, made the Spiegel Bestseller's List in Germany.
My latest book, The Shadow of the Gods, book 1 of the Bloodsworn Saga, will be published in May 2021. It is inspired by Norse mythology, Beowulf and Ragnarök.
I am represented by Julie Crisp.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
May 16, 2025
The Shadow of the Gods – ⭐⭐⭐
A solid helping of mediocrity, loosely inspired by Norse mythology.
The book opens promisingly, boasting engaging characters (three POVs) and compelling narrative threads. However, it soon begins to falter, its once-confident stride giving way to a narratorial stumble. Dramaturgically, it wobbles back and forth without ever entirely collapsing—hence the three stars.
Following a rather exhausting middle section, saturated with violence that often feels gratuitous, the story builds towards a crescendo in its closing chapters. Here, some plotlines begin to converge, a few revelations emerge, and the groundwork is laid for the second instalment.
At no point, however, does this book warrant the artificial scarcity that led its hardcover edition to fetch over €400 on the second-hand market in 2021, having mysteriously vanished from Amazon listings (a similar phenomenon once plagued Miles Cameron’s Traitor Son series—equally middling, yet bizarrely still priced near €100 to this day). Thankfully, the situation has normalised, and one may now purchase a new copy for under €30.
This is not a work that will blow you away, nor does it bring anything truly fresh or innovative to fantasy literature or the sagas of the North.
The Hunger of the Gods – ⭐⭐
Barely a two-and-a-half; let’s call it a straight two.
This sequel is every bit as (if not more) uninspired than its predecessor, to the point that one begins to cease caring about the fates of several characters. Violence once again dominates the plot, but one increasingly suspects that the fantasy genre itself may be experiencing a sort of cultural collapse.
Please, do not be taken in merely by the “Norse inspired” tag. After all, Norse mythology, when compared to Greco-Roman antecedents, is itself rather bleak and tragic. Perhaps the genre now caters primarily to fifteen-year-olds.
Such tepid offerings make one long for the days of Robin Hobb, Guy Gavriel Kay, and Tad Williams. Meanwhile, we continue to await the sixth (of seven promised) volumes in George R. R. Martin’s Song of Ice and Fire series, and privately hope he kicks the bucket so Brandon Sanderson can finish the job.
Where were we? Ah yes—there is little reason to immerse yourself in the Bloodsworn Saga. Read something older and better written. As for myself, one volume remains, a duty rather than a desire.
The difference here is that the first book, at least, offered respectable worldbuilding and introduced readers to a believable universe. This one simply throws reborn gods and monstrous creatures at the reader—goddesses devouring mortals and, at times, even their own followers. It all washes over you like water off a duck’s back. Not even a proxy patricide manages to stir emotion. The final cliffhanger? Mildly irritating.
Dear John (or should we say “Jóhnni”), we will read your third bloody book—you don’t need to dangle a main character in the jaws of an ice spider to keep us interested. We know he’ll be just fine by chapter two. It’s a cheap trick, John, the narrative equivalent of Sauron posting a “lost and found” notice for the One Ring in the supermarket parking lot.
Write better, John, and spare us the end-page drumrolls. Also, your chapters are shrinking at an alarming rate—soon they’ll be shorter than James Patterson’s (world record: 148 chapters in a 200-page book). It’s beginning to feel like an insult to the reader’s intelligence.
The Fury of the Gods – ⭐⭐
“DO YOU REMEMBER ME NOW, YOU BASTARD??”
This line more or less sums up the final volume of the trilogy. Though not without the occasional strong moment, the book is mired in relentless skirmishes and revenge plots. Tiresome, tedious, and entirely predictable, it commits the ultimate faux pas: reviving the central menace only to retire it again three chapters later.
It is frankly lamentable that these books are considered fantasy of merit, while making the worst possible use of every trope in the genre. The worldbuilding is dropped halfway through, the characters are either bland or actively irritating (and not in the well-written way—e.g., Gríma Wormtongue in The Lord of the Rings may be repellent, but no one would cut him from the story).
That said, when even the literary flatulence that is Fourth Wing—targeting teen readers with suspected cerebral atrophy—is celebrated as the past, present, and future of fantasy, perhaps this is where we’ve ended up.
You can comfortably skip the entire trilogy. Or, if you’re eight years old, read it and believe you’ve discovered Columbus’s egg (spoiler: it was rotten).
A solid helping of mediocrity, loosely inspired by Norse mythology.
The book opens promisingly, boasting engaging characters (three POVs) and compelling narrative threads. However, it soon begins to falter, its once-confident stride giving way to a narratorial stumble. Dramaturgically, it wobbles back and forth without ever entirely collapsing—hence the three stars.
Following a rather exhausting middle section, saturated with violence that often feels gratuitous, the story builds towards a crescendo in its closing chapters. Here, some plotlines begin to converge, a few revelations emerge, and the groundwork is laid for the second instalment.
At no point, however, does this book warrant the artificial scarcity that led its hardcover edition to fetch over €400 on the second-hand market in 2021, having mysteriously vanished from Amazon listings (a similar phenomenon once plagued Miles Cameron’s Traitor Son series—equally middling, yet bizarrely still priced near €100 to this day). Thankfully, the situation has normalised, and one may now purchase a new copy for under €30.
This is not a work that will blow you away, nor does it bring anything truly fresh or innovative to fantasy literature or the sagas of the North.
The Hunger of the Gods – ⭐⭐
Barely a two-and-a-half; let’s call it a straight two.
This sequel is every bit as (if not more) uninspired than its predecessor, to the point that one begins to cease caring about the fates of several characters. Violence once again dominates the plot, but one increasingly suspects that the fantasy genre itself may be experiencing a sort of cultural collapse.
Please, do not be taken in merely by the “Norse inspired” tag. After all, Norse mythology, when compared to Greco-Roman antecedents, is itself rather bleak and tragic. Perhaps the genre now caters primarily to fifteen-year-olds.
Such tepid offerings make one long for the days of Robin Hobb, Guy Gavriel Kay, and Tad Williams. Meanwhile, we continue to await the sixth (of seven promised) volumes in George R. R. Martin’s Song of Ice and Fire series, and privately hope he kicks the bucket so Brandon Sanderson can finish the job.
Where were we? Ah yes—there is little reason to immerse yourself in the Bloodsworn Saga. Read something older and better written. As for myself, one volume remains, a duty rather than a desire.
The difference here is that the first book, at least, offered respectable worldbuilding and introduced readers to a believable universe. This one simply throws reborn gods and monstrous creatures at the reader—goddesses devouring mortals and, at times, even their own followers. It all washes over you like water off a duck’s back. Not even a proxy patricide manages to stir emotion. The final cliffhanger? Mildly irritating.
Dear John (or should we say “Jóhnni”), we will read your third bloody book—you don’t need to dangle a main character in the jaws of an ice spider to keep us interested. We know he’ll be just fine by chapter two. It’s a cheap trick, John, the narrative equivalent of Sauron posting a “lost and found” notice for the One Ring in the supermarket parking lot.
Write better, John, and spare us the end-page drumrolls. Also, your chapters are shrinking at an alarming rate—soon they’ll be shorter than James Patterson’s (world record: 148 chapters in a 200-page book). It’s beginning to feel like an insult to the reader’s intelligence.
The Fury of the Gods – ⭐⭐
“DO YOU REMEMBER ME NOW, YOU BASTARD??”
This line more or less sums up the final volume of the trilogy. Though not without the occasional strong moment, the book is mired in relentless skirmishes and revenge plots. Tiresome, tedious, and entirely predictable, it commits the ultimate faux pas: reviving the central menace only to retire it again three chapters later.
It is frankly lamentable that these books are considered fantasy of merit, while making the worst possible use of every trope in the genre. The worldbuilding is dropped halfway through, the characters are either bland or actively irritating (and not in the well-written way—e.g., Gríma Wormtongue in The Lord of the Rings may be repellent, but no one would cut him from the story).
That said, when even the literary flatulence that is Fourth Wing—targeting teen readers with suspected cerebral atrophy—is celebrated as the past, present, and future of fantasy, perhaps this is where we’ve ended up.
You can comfortably skip the entire trilogy. Or, if you’re eight years old, read it and believe you’ve discovered Columbus’s egg (spoiler: it was rotten).
March 20, 2026
This was a very well written series with great world building and character development plus plot twists but I found it to be difficult to read in the fact that I'd get a "bogged down" feeling when reading and usually could only finish 1 to 2 chapters at a time, this may be due to each chapter switching character stories and points of view. Overall I would recommend to others but likely wouldn't re-read.
May 7, 2026
I'm rating this entire series in one review, because I think that John Gwynne hit consistent home runs with each of these three books.
Brutal, compelling, magical, and satisfying. I fell in love with these characters and their struggles in the harsh Norse-inspired world of Vigri∂. Also, great workout motivation.
Brutal, compelling, magical, and satisfying. I fell in love with these characters and their struggles in the harsh Norse-inspired world of Vigri∂. Also, great workout motivation.
July 30, 2025
John Gwynne proves once again why he’s a titan of modern epic fantasy. The Bloodsworn Saga is fierce, heartfelt, and utterly immersive a stunning blend of myth, magic, and battle glory. If Beowulf had a bookshelf, this would be on it.
May 24, 2025
Great series but savage and raw
February 27, 2025
The Shadow of the Gods ⭐⭐⭐
Μεγάλη "μετριάτζα" εμπνευσμένη από τη σκανδιναβική μυθολογία.
Ξεκινά δυνατά, με ενδιαφέροντες χαρακτήρες (3 POV) και δυνατές γραμμές πλοκής, αλλά κάπου στην πορεία χάνει τη σιγουριά το βήμα τοι και αρχίζει να παραπατά και να τριποδίζει δραματουργικά από δω και από κει, χωρίς ωστόσο ποτέ να το χάνει εντελώς (γι' αυτό και 3).
Μετά από ένα κουραστικό μεσαίο κομμάτι γεμάτο βία που συχνά δείχνει αναίτια, φτάνει σε ένα κρεσέντο προς το φινάλε όπου κάποιες από τις γραμμές της πλοκής δείχνουν να ενώνονται και να συνδέονται, γίνονται κάποιες αποκαλύψεις συσχετισμών και κλείνει για να συνεχίσει στο δεύτερο τόμο.
Σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογεί την τεχνητή έλλειψη που δημιουργήθηκε για το Hardcover αντίτυπο το 2021, όταν έφτασε η τιμή του να ξεπεράσει (ως μεταχειρισμένο) τα 400€ και εξαφανίστηκε από τιυς καταλόγους του Amazon (κάτι αντίστοιχο είχε γίνει και με τη σειρά traitor son του Miles Cameron, εξίσου μετριάτζα, τα αντίτυπα της οποίας περιέργως παραμένουν κοντά στο κατοστάρικο ακόημ και σήμερα). Ευτυχώς, η ομαλότητα αποκαταστάθηκε και πλέον βρίσκεται σε τιμές κάτω των 30€... καινούργιο.
Δεν είναι το έργο που θα σας ανατινάξει, ούτε φέρνει το καινούργιο και το φρέσκο στη λογοτεχνία του φανταστικού και στις σάγκες του βορρά.
The Hunger of the Gods ⭐⭐
"Δυόμισο" με το ζόρι, πιο πολύ δυάρι καθαρό
Εξίσου ή και περισσότερο μετριάτζα με το πρώτο βιβλίο της σειράς, σε σημείο να αρχίζεις να αδιαφορείς τι θα συμβεί σε μερικούς χαρακτήρες. Η βία πάλι έχει μεγάλο μερίδιο στην πλοκή, αλλά, ειλικρινά, φαίνεται ότι το φάνταζι σαν είδος έχει υποστεί καθίζηση.
Προς θεού, μην ψαρώσετε επειδή είναι "Norse ispired". Άλλωστε και οι μύθοι των σκανδιναυών, ψιλοτραγικοί είναι σε σύγκριση με τα ελληνορωμαϊκά πρότυπα. Ίσως το είδος απευθύνεται πλέον σε 15χρονα....
Κάτι τέτοιες μετριότητες σε κάνουν να αναπολείς Robin Hobb, G.G. Kay και Tad Williams κ.λπ, των παλιών καλών εποχών. Και ακόμα περιμένουμε να δεήσει ο Grrrrrrr Martin να γράψει το 6ο (από 7 που έχει τάξει) βιβλίο της σειράς Song of Ice and Fire και που ελπίζουμε να αποδημήσει μια ώρα αρχύτερα για να το ολοκληρώσει ο Sanderson.
Τι έλεγα; Α, ναι, δεν υπάρχει λόγος να μπείτε στο Bloodsworn Saga. Βρείτε παλιότερα βιβλία και απολαύστε πολύ καλύτερη γραφή. Όσο για μένα, μένει ένας τελευταίος τόμος, σχεδόν αγγαρεία...
Η διαφορά με το πρώτο βιβλίο είναι ότι εκεί τουλάχιστον σε έβαζε με αξιώσεις σε ένα σύμπαν κι άρχιζε ένα αξιοπρεπές worlbuilding. Εδώ, σου πετάει αναγεννημένους θεούς και τέρατα στη μούρη, θεές που τρώνε ανθρώπους και ενίοτε τους ίδους τους ακολουθούθους, αλλά, ειλικρινά, όλα αυτά σε προσπερνάνε όπως το περνάει το νερό πάνω από την πάπια. Ακόμη και μια πατροκτονία by proxy που λαμβάνει χώρα, οδηγεί σε χασμουρητό, το δε κλιφχάνγκερ στο τέλος το λες και ενοχλητικό: Τζόνι μου, θα το διαβάσουμε το τρίτο το κwλοβιβλίο σου, δε χρειάζεται να κρατάς έναν από τους μέιτσορ χαρακτήρουλες στα δόντια μιας ice spider (και καλά ότι θα μας αφήκει χρόνους, νενε, σε πιστέψαμε Τσόνι) γιατί ξέρουμε ότι θα είναι εκεί στην αρχή του επόμενου τόμου. Φτήνο κόλπο Τσόνι μου, σα να βάζει ο Σάουρον αγγελία για "δαχτυλίδι συναισθηματικής αξίας" που χάθηκε και να την κολλάει σε πάργκινγκ από σουπερμάρκε.
Γράφε καλύτερα Τσόνι μου και άσε τα ντραμρολς της τελευταίας σελίδας, θα μας υποχρεώσεις... Άσε που σε λίγο τα κεφάλαιά σου θα είναι πιο μικρά κι απ' του Πάτερσον (ρεκόρ με 200 σελίδες βιβλίο, 148 κεφάλαια), κάτι που προσβάλλει λίγο το νοημοσύνη του αναγνώστη.
The Fury of the Gods ⭐⭐
"ΜΕ ΘΥΜΑΣΑΙ ΡΕ Π_ΣΤΗ;;;"
Αυτή η φράση συνοψίζει το φινάλε της τριλογίας, το οποίο παρά τις κάποιες καλές στιγμές του είναι τίγκα στις συγκρούσεις και την εκδίκηση. Κουραστικό, βαρετό και απόλυτα προβλέψιμο, κάνει και το μέγιστο faux pas να επαναφέρει τον μέγιστο τρόμο μόνο και μόνο για να τον αποσύρει μετά από τρία κεφάλαια.
Είναι πραγματικά κρίμα που αυτά τα βιβλία της σειράς περνιούνται για fantasy αξιώσεων, ενώ αξιοποιούν με το χειρότερο τρόπο κάθε δυνατό κλισέ, αφήνουν στη μέση το worldbuilding τους, οι χαρακτήρες τους είναι είτε αδιάφοροι είτε ενοχλητικοί (και όχι με την καλή έννοια, π.χ. ο Φιδόγλωσσος στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών είναι ένας ενοχλητικός χαρακτήρας, αλλά κανείς δε θα τον αφαιρούσε). Βέβαια, θα μου πει κανείς, το απόλυτο έμεσμα της ρεμπεκαγιάρος (4th wing) που απευθύνεται σε έφηβους αναγνώστες με εγκεφαλική παράλυση, χαιρετίστηκε από κοινό και κριτικούς ως αποκάλυψη τώρα, αποκάλυψη χθες και αποκάλυψη αύριο.
Μπορείτε άνετα να προσπεράσετε όλη την τριλογία, ή αν είστε 8 ετών να τη διαβάσετε και να νομίσετε ότι ανακαλύψατε το αυγό του Κολόμβου (spoiler alert ήταν κλούβιο).
Μεγάλη "μετριάτζα" εμπνευσμένη από τη σκανδιναβική μυθολογία.
Ξεκινά δυνατά, με ενδιαφέροντες χαρακτήρες (3 POV) και δυνατές γραμμές πλοκής, αλλά κάπου στην πορεία χάνει τη σιγουριά το βήμα τοι και αρχίζει να παραπατά και να τριποδίζει δραματουργικά από δω και από κει, χωρίς ωστόσο ποτέ να το χάνει εντελώς (γι' αυτό και 3).
Μετά από ένα κουραστικό μεσαίο κομμάτι γεμάτο βία που συχνά δείχνει αναίτια, φτάνει σε ένα κρεσέντο προς το φινάλε όπου κάποιες από τις γραμμές της πλοκής δείχνουν να ενώνονται και να συνδέονται, γίνονται κάποιες αποκαλύψεις συσχετισμών και κλείνει για να συνεχίσει στο δεύτερο τόμο.
Σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογεί την τεχνητή έλλειψη που δημιουργήθηκε για το Hardcover αντίτυπο το 2021, όταν έφτασε η τιμή του να ξεπεράσει (ως μεταχειρισμένο) τα 400€ και εξαφανίστηκε από τιυς καταλόγους του Amazon (κάτι αντίστοιχο είχε γίνει και με τη σειρά traitor son του Miles Cameron, εξίσου μετριάτζα, τα αντίτυπα της οποίας περιέργως παραμένουν κοντά στο κατοστάρικο ακόημ και σήμερα). Ευτυχώς, η ομαλότητα αποκαταστάθηκε και πλέον βρίσκεται σε τιμές κάτω των 30€... καινούργιο.
Δεν είναι το έργο που θα σας ανατινάξει, ούτε φέρνει το καινούργιο και το φρέσκο στη λογοτεχνία του φανταστικού και στις σάγκες του βορρά.
The Hunger of the Gods ⭐⭐
"Δυόμισο" με το ζόρι, πιο πολύ δυάρι καθαρό
Εξίσου ή και περισσότερο μετριάτζα με το πρώτο βιβλίο της σειράς, σε σημείο να αρχίζεις να αδιαφορείς τι θα συμβεί σε μερικούς χαρακτήρες. Η βία πάλι έχει μεγάλο μερίδιο στην πλοκή, αλλά, ειλικρινά, φαίνεται ότι το φάνταζι σαν είδος έχει υποστεί καθίζηση.
Προς θεού, μην ψαρώσετε επειδή είναι "Norse ispired". Άλλωστε και οι μύθοι των σκανδιναυών, ψιλοτραγικοί είναι σε σύγκριση με τα ελληνορωμαϊκά πρότυπα. Ίσως το είδος απευθύνεται πλέον σε 15χρονα....
Κάτι τέτοιες μετριότητες σε κάνουν να αναπολείς Robin Hobb, G.G. Kay και Tad Williams κ.λπ, των παλιών καλών εποχών. Και ακόμα περιμένουμε να δεήσει ο Grrrrrrr Martin να γράψει το 6ο (από 7 που έχει τάξει) βιβλίο της σειράς Song of Ice and Fire και που ελπίζουμε να αποδημήσει μια ώρα αρχύτερα για να το ολοκληρώσει ο Sanderson.
Τι έλεγα; Α, ναι, δεν υπάρχει λόγος να μπείτε στο Bloodsworn Saga. Βρείτε παλιότερα βιβλία και απολαύστε πολύ καλύτερη γραφή. Όσο για μένα, μένει ένας τελευταίος τόμος, σχεδόν αγγαρεία...
Η διαφορά με το πρώτο βιβλίο είναι ότι εκεί τουλάχιστον σε έβαζε με αξιώσεις σε ένα σύμπαν κι άρχιζε ένα αξιοπρεπές worlbuilding. Εδώ, σου πετάει αναγεννημένους θεούς και τέρατα στη μούρη, θεές που τρώνε ανθρώπους και ενίοτε τους ίδους τους ακολουθούθους, αλλά, ειλικρινά, όλα αυτά σε προσπερνάνε όπως το περνάει το νερό πάνω από την πάπια. Ακόμη και μια πατροκτονία by proxy που λαμβάνει χώρα, οδηγεί σε χασμουρητό, το δε κλιφχάνγκερ στο τέλος το λες και ενοχλητικό: Τζόνι μου, θα το διαβάσουμε το τρίτο το κwλοβιβλίο σου, δε χρειάζεται να κρατάς έναν από τους μέιτσορ χαρακτήρουλες στα δόντια μιας ice spider (και καλά ότι θα μας αφήκει χρόνους, νενε, σε πιστέψαμε Τσόνι) γιατί ξέρουμε ότι θα είναι εκεί στην αρχή του επόμενου τόμου. Φτήνο κόλπο Τσόνι μου, σα να βάζει ο Σάουρον αγγελία για "δαχτυλίδι συναισθηματικής αξίας" που χάθηκε και να την κολλάει σε πάργκινγκ από σουπερμάρκε.
Γράφε καλύτερα Τσόνι μου και άσε τα ντραμρολς της τελευταίας σελίδας, θα μας υποχρεώσεις... Άσε που σε λίγο τα κεφάλαιά σου θα είναι πιο μικρά κι απ' του Πάτερσον (ρεκόρ με 200 σελίδες βιβλίο, 148 κεφάλαια), κάτι που προσβάλλει λίγο το νοημοσύνη του αναγνώστη.
The Fury of the Gods ⭐⭐
"ΜΕ ΘΥΜΑΣΑΙ ΡΕ Π_ΣΤΗ;;;"
Αυτή η φράση συνοψίζει το φινάλε της τριλογίας, το οποίο παρά τις κάποιες καλές στιγμές του είναι τίγκα στις συγκρούσεις και την εκδίκηση. Κουραστικό, βαρετό και απόλυτα προβλέψιμο, κάνει και το μέγιστο faux pas να επαναφέρει τον μέγιστο τρόμο μόνο και μόνο για να τον αποσύρει μετά από τρία κεφάλαια.
Είναι πραγματικά κρίμα που αυτά τα βιβλία της σειράς περνιούνται για fantasy αξιώσεων, ενώ αξιοποιούν με το χειρότερο τρόπο κάθε δυνατό κλισέ, αφήνουν στη μέση το worldbuilding τους, οι χαρακτήρες τους είναι είτε αδιάφοροι είτε ενοχλητικοί (και όχι με την καλή έννοια, π.χ. ο Φιδόγλωσσος στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών είναι ένας ενοχλητικός χαρακτήρας, αλλά κανείς δε θα τον αφαιρούσε). Βέβαια, θα μου πει κανείς, το απόλυτο έμεσμα της ρεμπεκαγιάρος (4th wing) που απευθύνεται σε έφηβους αναγνώστες με εγκεφαλική παράλυση, χαιρετίστηκε από κοινό και κριτικούς ως αποκάλυψη τώρα, αποκάλυψη χθες και αποκάλυψη αύριο.
Μπορείτε άνετα να προσπεράσετε όλη την τριλογία, ή αν είστε 8 ετών να τη διαβάσετε και να νομίσετε ότι ανακαλύψατε το αυγό του Κολόμβου (spoiler alert ήταν κλούβιο).
March 3, 2025
The Shadow of the Gods ⭐⭐⭐
Μεγάλη "μετριάτζα" εμπνευσμένη από τη σκανδιναβική μυθολογία.
Ξεκινά δυνατά, με ενδιαφέροντες χαρακτήρες (3 POV) και δυνατές γραμμές πλοκής, αλλά κάπου στην πορεία χάνει τη σιγουριά το βήμα τοι και αρχίζει να παραπατά και να τριποδίζει δραματουργικά από δω και από κει, χωρίς ωστόσο ποτέ να το χάνει εντελώς (γι' αυτό και 3).
Μετά από ένα κουραστικό μεσαίο κομμάτι γεμάτο βία που συχνά δείχνει αναίτια, φτάνει σε ένα κρεσέντο προς το φινάλε όπου κάποιες από τις γραμμές της πλοκής δείχνουν να ενώνονται και να συνδέονται, γίνονται κάποιες αποκαλύψεις συσχετισμών και κλείνει για να συνεχίσει στο δεύτερο τόμο.
Σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογεί την τεχνητή έλλειψη που δημιουργήθηκε για το Hardcover αντίτυπο το 2021, όταν έφτασε η τιμή του να ξεπεράσει (ως μεταχειρισμένο) τα 400€ και εξαφανίστηκε από τιυς καταλόγους του Amazon (κάτι αντίστοιχο είχε γίνει και με τη σειρά traitor son του Miles Cameron, εξίσου μετριάτζα, τα αντίτυπα της οποίας περιέργως παραμένουν κοντά στο κατοστάρικο ακόημ και σήμερα). Ευτυχώς, η ομαλότητα αποκαταστάθηκε και πλέον βρίσκεται σε τιμές κάτω των 30€... καινούργιο.
Δεν είναι το έργο που θα σας ανατινάξει, ούτε φέρνει το καινούργιο και το φρέσκο στη λογοτεχνία του φανταστικού και στις σάγκες του βορρά.
The Hunger of the Gods ⭐⭐
"Δυόμισο" με το ζόρι, πιο πολύ δυάρι καθαρό
Εξίσου ή και περισσότερο μετριάτζα με το πρώτο βιβλίο της σειράς, σε σημείο να αρχίζεις να αδιαφορείς τι θα συμβεί σε μερικούς χαρακτήρες. Η βία πάλι έχει μεγάλο μερίδιο στην πλοκή, αλλά, ειλικρινά, φαίνεται ότι το φάνταζι σαν είδος έχει υποστεί καθίζηση.
Προς θεού, μην ψαρώσετε επειδή είναι "Norse ispired". Άλλωστε και οι μύθοι των σκανδιναυών, ψιλοτραγικοί είναι σε σύγκριση με τα ελληνορωμαϊκά πρότυπα. Ίσως το είδος απευθύνεται πλέον σε 15χρονα....
Κάτι τέτοιες μετριότητες σε κάνουν να αναπολείς Robin Hobb, G.G. Kay και Tad Williams κ.λπ, των παλιών καλών εποχών. Και ακόμα περιμένουμε να δεήσει ο Grrrrrrr Martin να γράψει το 6ο (από 7 που έχει τάξει) βιβλίο της σειράς Song of Ice and Fire και που ελπίζουμε να αποδημήσει μια ώρα αρχύτερα για να το ολοκληρώσει ο Sanderson.
Τι έλεγα; Α, ναι, δεν υπάρχει λόγος να μπείτε στο Bloodsworn Saga. Βρείτε παλιότερα βιβλία και απολαύστε πολύ καλύτερη γραφή. Όσο για μένα, μένει ένας τελευταίος τόμος, σχεδόν αγγαρεία...
Η διαφορά με το πρώτο βιβλίο είναι ότι εκεί τουλάχιστον σε έβαζε με αξιώσεις σε ένα σύμπαν κι άρχιζε ένα αξιοπρεπές worlbuilding. Εδώ, σου πετάει αναγεννημένους θεούς και τέρατα στη μούρη, θεές που τρώνε ανθρώπους και ενίοτε τους ίδους τους ακολουθούθους, αλλά, ειλικρινά, όλα αυτά σε προσπερνάνε όπως το περνάει το νερό πάνω από την πάπια. Ακόμη και μια πατροκτονία by proxy που λαμβάνει χώρα, οδηγεί σε χασμουρητό, το δε κλιφχάνγκερ στο τέλος το λες και ενοχλητικό: Τζόνι μου, θα το διαβάσουμε το τρίτο το κwλοβιβλίο σου, δε χρειάζεται να κρατάς έναν από τους μέιτσορ χαρακτήρουλες στα δόντια μιας ice spider (και καλά ότι θα μας αφήκει χρόνους, νενε, σε πιστέψαμε Τσόνι) γιατί ξέρουμε ότι θα είναι εκεί στην αρχή του επόμενου τόμου. Φτήνο κόλπο Τσόνι μου, σα να βάζει ο Σάουρον αγγελία για "δαχτυλίδι συναισθηματικής αξίας" που χάθηκε και να την κολλάει σε πάργκινγκ από σουπερμάρκε.
Γράφε καλύτερα Τσόνι μου και άσε τα ντραμρολς της τελευταίας σελίδας, θα μας υποχρεώσεις... Άσε που σε λίγο τα κεφάλαιά σου θα είναι πιο μικρά κι απ' του Πάτερσον (ρεκόρ με 200 σελίδες βιβλίο, 148 κεφάλαια), κάτι που προσβάλλει λίγο το νοημοσύνη του αναγνώστη.
The Fury of the Gods ⭐⭐
"ΜΕ ΘΥΜΑΣΑΙ ΡΕ Π_ΣΤΗ;;;"
Αυτή η φράση συνοψίζει το φινάλε της τριλογίας, το οποίο παρά τις κάποιες καλές στιγμές του είναι τίγκα στις συγκρούσεις και την εκδίκηση. Κουραστικό, βαρετό και απόλυτα προβλέψιμο, κάνει και το μέγιστο faux pas να επαναφέρει τον μέγιστο τρόμο μόνο και μόνο για να τον αποσύρει μετά από τρία κεφάλαια.
Είναι πραγματικά κρίμα που αυτά τα βιβλία της σειράς περνιούνται για fantasy αξιώσεων, ενώ αξιοποιούν με το χειρότερο τρόπο κάθε δυνατό κλισέ, αφήνουν στη μέση το worldbuilding τους, οι χαρακτήρες τους είναι είτε αδιάφοροι είτε ενοχλητικοί (και όχι με την καλή έννοια, π.χ. ο Φιδόγλωσσος στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών είναι ένας ενοχλητικός χαρακτήρας, αλλά κανείς δε θα τον αφαιρούσε). Βέβαια, θα μου πει κανείς, το απόλυτο έμεσμα της ρεμπεκαγιάρος (4th wing) που απευθύνεται σε έφηβους αναγνώστες με εγκεφαλική παράλυση, χαιρετίστηκε από κοινό και κριτικούς ως αποκάλυψη τώρα, αποκάλυψη χθες και αποκάλυψη αύριο.
Μπορείτε άνετα να προσπεράσετε όλη την τριλογία, ή αν είστε 8 ετών να τη διαβάσετε και να νομίσετε ότι ανακαλύψατε το αυγό του Κολόμβου (spoiler alert ήταν κλούβιο).
Μεγάλη "μετριάτζα" εμπνευσμένη από τη σκανδιναβική μυθολογία.
Ξεκινά δυνατά, με ενδιαφέροντες χαρακτήρες (3 POV) και δυνατές γραμμές πλοκής, αλλά κάπου στην πορεία χάνει τη σιγουριά το βήμα τοι και αρχίζει να παραπατά και να τριποδίζει δραματουργικά από δω και από κει, χωρίς ωστόσο ποτέ να το χάνει εντελώς (γι' αυτό και 3).
Μετά από ένα κουραστικό μεσαίο κομμάτι γεμάτο βία που συχνά δείχνει αναίτια, φτάνει σε ένα κρεσέντο προς το φινάλε όπου κάποιες από τις γραμμές της πλοκής δείχνουν να ενώνονται και να συνδέονται, γίνονται κάποιες αποκαλύψεις συσχετισμών και κλείνει για να συνεχίσει στο δεύτερο τόμο.
Σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογεί την τεχνητή έλλειψη που δημιουργήθηκε για το Hardcover αντίτυπο το 2021, όταν έφτασε η τιμή του να ξεπεράσει (ως μεταχειρισμένο) τα 400€ και εξαφανίστηκε από τιυς καταλόγους του Amazon (κάτι αντίστοιχο είχε γίνει και με τη σειρά traitor son του Miles Cameron, εξίσου μετριάτζα, τα αντίτυπα της οποίας περιέργως παραμένουν κοντά στο κατοστάρικο ακόημ και σήμερα). Ευτυχώς, η ομαλότητα αποκαταστάθηκε και πλέον βρίσκεται σε τιμές κάτω των 30€... καινούργιο.
Δεν είναι το έργο που θα σας ανατινάξει, ούτε φέρνει το καινούργιο και το φρέσκο στη λογοτεχνία του φανταστικού και στις σάγκες του βορρά.
The Hunger of the Gods ⭐⭐
"Δυόμισο" με το ζόρι, πιο πολύ δυάρι καθαρό
Εξίσου ή και περισσότερο μετριάτζα με το πρώτο βιβλίο της σειράς, σε σημείο να αρχίζεις να αδιαφορείς τι θα συμβεί σε μερικούς χαρακτήρες. Η βία πάλι έχει μεγάλο μερίδιο στην πλοκή, αλλά, ειλικρινά, φαίνεται ότι το φάνταζι σαν είδος έχει υποστεί καθίζηση.
Προς θεού, μην ψαρώσετε επειδή είναι "Norse ispired". Άλλωστε και οι μύθοι των σκανδιναυών, ψιλοτραγικοί είναι σε σύγκριση με τα ελληνορωμαϊκά πρότυπα. Ίσως το είδος απευθύνεται πλέον σε 15χρονα....
Κάτι τέτοιες μετριότητες σε κάνουν να αναπολείς Robin Hobb, G.G. Kay και Tad Williams κ.λπ, των παλιών καλών εποχών. Και ακόμα περιμένουμε να δεήσει ο Grrrrrrr Martin να γράψει το 6ο (από 7 που έχει τάξει) βιβλίο της σειράς Song of Ice and Fire και που ελπίζουμε να αποδημήσει μια ώρα αρχύτερα για να το ολοκληρώσει ο Sanderson.
Τι έλεγα; Α, ναι, δεν υπάρχει λόγος να μπείτε στο Bloodsworn Saga. Βρείτε παλιότερα βιβλία και απολαύστε πολύ καλύτερη γραφή. Όσο για μένα, μένει ένας τελευταίος τόμος, σχεδόν αγγαρεία...
Η διαφορά με το πρώτο βιβλίο είναι ότι εκεί τουλάχιστον σε έβαζε με αξιώσεις σε ένα σύμπαν κι άρχιζε ένα αξιοπρεπές worlbuilding. Εδώ, σου πετάει αναγεννημένους θεούς και τέρατα στη μούρη, θεές που τρώνε ανθρώπους και ενίοτε τους ίδους τους ακολουθούθους, αλλά, ειλικρινά, όλα αυτά σε προσπερνάνε όπως το περνάει το νερό πάνω από την πάπια. Ακόμη και μια πατροκτονία by proxy που λαμβάνει χώρα, οδηγεί σε χασμουρητό, το δε κλιφχάνγκερ στο τέλος το λες και ενοχλητικό: Τζόνι μου, θα το διαβάσουμε το τρίτο το κwλοβιβλίο σου, δε χρειάζεται να κρατάς έναν από τους μέιτσορ χαρακτήρουλες στα δόντια μιας ice spider (και καλά ότι θα μας αφήκει χρόνους, νενε, σε πιστέψαμε Τσόνι) γιατί ξέρουμε ότι θα είναι εκεί στην αρχή του επόμενου τόμου. Φτήνο κόλπο Τσόνι μου, σα να βάζει ο Σάουρον αγγελία για "δαχτυλίδι συναισθηματικής αξίας" που χάθηκε και να την κολλάει σε πάργκινγκ από σουπερμάρκε.
Γράφε καλύτερα Τσόνι μου και άσε τα ντραμρολς της τελευταίας σελίδας, θα μας υποχρεώσεις... Άσε που σε λίγο τα κεφάλαιά σου θα είναι πιο μικρά κι απ' του Πάτερσον (ρεκόρ με 200 σελίδες βιβλίο, 148 κεφάλαια), κάτι που προσβάλλει λίγο το νοημοσύνη του αναγνώστη.
The Fury of the Gods ⭐⭐
"ΜΕ ΘΥΜΑΣΑΙ ΡΕ Π_ΣΤΗ;;;"
Αυτή η φράση συνοψίζει το φινάλε της τριλογίας, το οποίο παρά τις κάποιες καλές στιγμές του είναι τίγκα στις συγκρούσεις και την εκδίκηση. Κουραστικό, βαρετό και απόλυτα προβλέψιμο, κάνει και το μέγιστο faux pas να επαναφέρει τον μέγιστο τρόμο μόνο και μόνο για να τον αποσύρει μετά από τρία κεφάλαια.
Είναι πραγματικά κρίμα που αυτά τα βιβλία της σειράς περνιούνται για fantasy αξιώσεων, ενώ αξιοποιούν με το χειρότερο τρόπο κάθε δυνατό κλισέ, αφήνουν στη μέση το worldbuilding τους, οι χαρακτήρες τους είναι είτε αδιάφοροι είτε ενοχλητικοί (και όχι με την καλή έννοια, π.χ. ο Φιδόγλωσσος στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών είναι ένας ενοχλητικός χαρακτήρας, αλλά κανείς δε θα τον αφαιρούσε). Βέβαια, θα μου πει κανείς, το απόλυτο έμεσμα της ρεμπεκαγιάρος (4th wing) που απευθύνεται σε έφηβους αναγνώστες με εγκεφαλική παράλυση, χαιρετίστηκε από κοινό και κριτικούς ως αποκάλυψη τώρα, αποκάλυψη χθες και αποκάλυψη αύριο.
Μπορείτε άνετα να προσπεράσετε όλη την τριλογία, ή αν είστε 8 ετών να τη διαβάσετε και να νομίσετε ότι ανακαλύψατε το αυγό του Κολόμβου (spoiler alert ήταν κλούβιο).
February 1, 2026
The Bloodsworn Saga is a brutal, Norse inspired fantasy that does not pull its punches. The world is soaked in violence, myth, and blood, populated by monsters, magic, and characters driven by vengeance and survival. The pacing is relentless, and the story often feels visceral and gut wrenching.
The three primary characters are well developed and compelling, and the use of multiple antagonists keeps tension high throughout the trilogy. That said, many side characters feel thin, even when given point of view chapters, and the sheer number of overlapping revenge plotlines can become exhausting and often feel intentionally drawn out.
Most character arcs are ultimately satisfying, but one major arc felt frustrating and undeserved to me, built more on entitlement and reputation seeking than earned growth. That imbalance slightly undercuts the emotional payoff of the finale.
Despite its flaws, this trilogy is immersive, intense, and frequently hard to put down.
The three primary characters are well developed and compelling, and the use of multiple antagonists keeps tension high throughout the trilogy. That said, many side characters feel thin, even when given point of view chapters, and the sheer number of overlapping revenge plotlines can become exhausting and often feel intentionally drawn out.
Most character arcs are ultimately satisfying, but one major arc felt frustrating and undeserved to me, built more on entitlement and reputation seeking than earned growth. That imbalance slightly undercuts the emotional payoff of the finale.
Despite its flaws, this trilogy is immersive, intense, and frequently hard to put down.
Displaying 1 - 8 of 8 reviews