Πρόσωπα αγαπάμε, πρόσωπα αποστρεφόμαστε, πρόσωπα νοσταλγούμε. Το πρόσωπο, αυτή η τόσo φανερή μα και τόσο κρυμμένη γεωγραφία της ανθρώπινης ψυχής, διατρέχει πότε φανερά και πότε έμμεσα τα διηγήματα αυτής της συλλογής.
Ο Σωτήρης Δημητρίου (1955-) γεννήθηκε στην Πόβλα Θεσπρωτίας. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Το έργο του έχει τιμηθεί με το βραβείο διηγήματος της εφημερίδος "Τα Νέα" (1987), δύο φορές με το βραβείο διηγήματος του περιοδικού "Διαβάζω" (η τελευταία το 2002 για το βιβλίο του "Η βραδυπορία του καλού"), μία φορά με το βραβείο του Ιδρύματος Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών (2013), ενώ το μυθιστόρημά του "Ν' ακούω καλά τ' όνομά σου" ήταν υποψήφιο για το Ευρωπαϊκό Αριστείο Λογοτεχνίας. Κείμενά του έχουν μεταφερθεί πολλές φορές στον κινηματογράφο, σε ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους ("Αμέρικα" του Σάββα Καρύδα, "Απ' το χιόνι" του Σωτήρη Γκορίτσα, "Τα οπωροφόρα της Αθήνας" του Νίκου Παναγιωτόπουλου, κ.ά.)
Δυνατές ιστορίες θα βρει κανείς σε αυτή τη συλλογή. Υπάρχουν μερικές που η κλιμάκωσή τους ήταν πολύ επίπεδη και με κούρασε, και κάποιες με αδύναμο εύρημα, αλλά γενικά μου άρεσαν. Τα "ξερά χόρτα" με διέλυσαν... Άξιζε ολόκληρο το βιβλίο και μόνο για αυτή την ιστορία...
1ο βιβλίο της χρονιάς. Άνιση συλλογή που κυμαίνεται μεταξύ αδιάφορων διηγημάτων (στην πλειοψηφία της) αλλά και κάποιων λίγων εξαιρετικών που θα μείνουν καιρό στο μυαλό μου. Θα ψάξω και άλλα βιβλία του συγγραφέα πάντως...