What do you think?
Девојката што ја наслика смртта
Девојката што ја наслика смртта е дебитантска книга на Андреа Мирчевска.Станува збор за психолошки трилер со примеси на мистерија и драма што по сите книжевни параметри е на ниво на актуелна светска продукција во овој жанр. Деветнаесетгодишната Јулија го напушта родниот Охрид и заминува на студии на Академијата за уметности во Загреб. Цимерката Филипа ја пријавува да учествува на изложба на нови, млади сликари, каде што го запознава студентот на архитектура Адам. На површина испливуваат мрачни тајни од комплексното минато на Јулија што силно ја разнишуваат нејзината романса со Адам. Предавства, сексуално малтретирање, убиства, нарушено ментално здравје... се само дел од низата предизвици со кои се соочуваат таа и другите ликови во овој роман. Ќе успее ли Јулија да ги собере и одново да ги состави скршените делови од себе и од своите блиски и да се избори за љубовта на својот живот?
334 pages, Paperback
Published January 1, 2024
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
September 21, 2026
Искрено, не очекував дека „Девојката која ја наслика смртта“ ќе ми остави ваков впечаток.
А фактот што ова е прв роман на Андреа Мирческа ми е уште поимпресивен. Да напишеш ваква приказна уште со првиот роман, со толку добро изградена атмосфера и приказна која те тера да продолжиш да читаш, дефинитивно не е случајност. Тоа е талент и мајсторија.
Ми се допадна мистеријата, атмосферата и начинот на кој приказната постепено се открива. Имаше моменти кога сакав само да продолжам да читам за да дознаам што ќе се случи следно. Адреналинот, возбудата и нестрпливоста ми беа присутни постојано.
Андреа, ако ова е твојот прв роман, едвај чекам да видам што следува понатаму.
А фактот што ова е прв роман на Андреа Мирческа ми е уште поимпресивен. Да напишеш ваква приказна уште со првиот роман, со толку добро изградена атмосфера и приказна која те тера да продолжиш да читаш, дефинитивно не е случајност. Тоа е талент и мајсторија.
Ми се допадна мистеријата, атмосферата и начинот на кој приказната постепено се открива. Имаше моменти кога сакав само да продолжам да читам за да дознаам што ќе се случи следно. Адреналинот, возбудата и нестрпливоста ми беа присутни постојано.
Андреа, ако ова е твојот прв роман, едвај чекам да видам што следува понатаму.
September 14, 2026
Што ако најстрашните демони не се кријат во темнината, туку длабоко во нас?
„Девојката што ја наслика смртта“ на Андреа Мирческа е роман што започнува како мистерија, продолжува како психолошки трилер, а постепено се претвора во многу повеќе од тоа – приказна за траумата, вината, манипулацијата, љубовта, семејството и човековата потреба да најде начин да продолжи и тогаш кога веќе не знае кој дел од себе е вистински.
Романот не ме натера толку да се прашувам кој кого убил, туку што се случува со човекот кога долго време живее со нешто што не може да го изговори.
Најсилната страна на романот за мене е токму начинот на кој траумата не е претставена како еден изолиран настан, туку како нешто што продолжува да живее во човекот. Таа го менува начинот на кој гледа на љубовта, довербата, сопственото тело, семејството, па дури и на сопствените спомени. Јулија не се обидува да го заборави минатото, таа се обидува да научи како да живее со него.
Кристи како психолошки симбол
Кристи ми е еден од најинтересните елементи во книгата, затоа што не функционира само како лик, туку и како материјализација на она што Јулија не може да го обработи сама.
Таа може да се чита како заштитниот механизам на човек кој бил беспомошен во моментот кога му била најпотребна заштита. Но Мирческа не ја прави таа поделба едноставна. Кристи не останува „добрата страна“ која ја спасува Јулија. Таа постепено покажува и сопствени желби, љубомора и потреба за контрола.
Токму тоа ми беше особено интересно да го осознаам: траумата може да создаде механизми кои првично нè штитат, но подоцна можат да почнат да нè контролираат. Затоа Кристи не ја гледам само како психолошки елемент на приказната, туку како прашање: Кога нешто создадено за да нè заштити престанува да биде заштита?
Љубовта во романот не е само романса
И односот меѓу Јулија и Адам е интересен затоа што авторот не ја користи љубовта како магичен лек.
Тоа, според мене, е многу важно.
Во многу приказни, љубовта доаѓа како спротивност на траумата: некој нè сака и со тоа постепено нè „поправа“. Овде работите се посложени. Јулија мора сама да се соочи со своите демони. Адам може да биде присутен, но не може да го живее нејзиното минато наместо неа.
А паралелно со тоа, Владимир ја користи идејата за љубов за да го оправда опседнувањето.
Тука авторот прави многу важна разлика:
љубовта остава простор за другиот човек; опсесијата сака да го поседува. Поради тоа зборот „љубов“ во романот станува непријатен. Истата етикета може да биде употребена за нешто нежно, но и за нешто крајно насилно.
Владимир и прашањето за наследената траума
Можеби најтешкото прашање што го отвора романот е: дали човекот кој бил повреден неизбежно ќе продолжи да повредува други?
Минатото на Владимир и Билјана внесува уште една димензија во приказната. Мирческа покажува како насилството може да биде научено, нормализирано и пренесено понатаму. Но важно е што авторката не ја користи траумата како изговор. Тоа е суштинската разлика меѓу објаснување и оправдување.
Можеме да разбереме од каде потекнува нечие однесување без да кажеме дека поради тоа е прифатливо. Со самото ова романот поставува непријатна, но важна дилема: колку од она што стануваме е последица на она што ни било направено, а колку е последица на изборите што ги правиме потоа?
Сликата како начин на изразување
Најубавиот симбол во романот е, според мене, уметноста.
Јулија е лик кој не може секогаш да го претвори своето искуство во зборови, па го претвора во слики. Таа не ја „слика смртта“ затоа што е фасцинирана од неа. Таа се обидува да даде форма на нешто што во неа е без форма. Сликата станува простор во кој може да постои она што реалноста не дозволува да се изговори. Гробот на првата слика може да се чита и како визуелизација на нејзината внатрешна состојба – загубата, стравот, нерешените прашања и чувството дека делови од нејзиниот живот се закопани пред таа воопшто да разбере што ѝ се случило.
А најинтересно е што подоцна уметноста не останува само сведоштво за смртта. Таа станува начин Јулија повторно да создава нешто. Од слика на она што е изгубено, до слика на она што може повторно да се изгради.
Фрагментираната структура има своја функција
Начинот на кој е раскажан романот е исто така важен. Прескокнувањето низ времето и постепеното откривање на информациите го става читателот во слична позиција со Јулија: не ја поседуваме целата слика одеднаш.
Добиваме фрагменти.
Некои нешта ги разбираме погрешно, некои ги преиспитуваме. Подоцна добиваме нова информација и истата сцена добива друго значење. Тоа е соодветно за приказна која во голема мера се занимава со меморијата, потиснувањето и субјективното доживување на траумата.
Романот практично нè тера да го правиме истото што го прави Јулија: да составуваме слика од парчиња.
Што значи „преживување“?
Она што најмногу ми остана по читањето е дека преживувањето овде не е претставено како момент.
Не постои една точка во која Јулија едноставно може да каже: „Сега сум добро.“ Тоа е процес, понекогаш долг, понекогаш краток.
И токму затоа завршницата за мене е од големо значење. Мирот не значи дека минатото исчезнало. Новиот живот не ја поништува старата болка. А создавањето семејство не значи автоматски дека човекот се ослободил од сите свои стравови.
Но преживувањето можеби никогаш и не значи заборавање. Можеби значи да престанеш да му дозволуваш на она што ти се случило да биде единственото нешто што кажува кој си.
И тука за мене се среќаваат сите главни мотиви на романот - смртта, сликата, траумата, љубовта, меморијата и идентитетот.
Јулија цел живот се обидува да разбере што е вистина, што е сеќавање, што е вина и што е дел од неа што никогаш не го избрала. Но на крајот најважното прашање не е која била Јулија по сè што ѝ се случило, туку: која ќе избере да биде после тоа?
Токму затоа „Девојката што ја наслика смртта“ не ја доживеав само како приказна за една девојка и нејзините демони. Ја доживеав како приказна за тоа како човекот се обидува повторно да си го присвои сопствениот живот откако некој друг долго време му ја пишувал приказната.
„Девојката што ја наслика смртта“ на Андреа Мирческа е роман што започнува како мистерија, продолжува како психолошки трилер, а постепено се претвора во многу повеќе од тоа – приказна за траумата, вината, манипулацијата, љубовта, семејството и човековата потреба да најде начин да продолжи и тогаш кога веќе не знае кој дел од себе е вистински.
Романот не ме натера толку да се прашувам кој кого убил, туку што се случува со човекот кога долго време живее со нешто што не може да го изговори.
Најсилната страна на романот за мене е токму начинот на кој траумата не е претставена како еден изолиран настан, туку како нешто што продолжува да живее во човекот. Таа го менува начинот на кој гледа на љубовта, довербата, сопственото тело, семејството, па дури и на сопствените спомени. Јулија не се обидува да го заборави минатото, таа се обидува да научи како да живее со него.
Кристи како психолошки симбол
Кристи ми е еден од најинтересните елементи во книгата, затоа што не функционира само како лик, туку и како материјализација на она што Јулија не може да го обработи сама.
Таа може да се чита како заштитниот механизам на човек кој бил беспомошен во моментот кога му била најпотребна заштита. Но Мирческа не ја прави таа поделба едноставна. Кристи не останува „добрата страна“ која ја спасува Јулија. Таа постепено покажува и сопствени желби, љубомора и потреба за контрола.
Токму тоа ми беше особено интересно да го осознаам: траумата може да создаде механизми кои првично нè штитат, но подоцна можат да почнат да нè контролираат. Затоа Кристи не ја гледам само како психолошки елемент на приказната, туку како прашање: Кога нешто создадено за да нè заштити престанува да биде заштита?
Љубовта во романот не е само романса
И односот меѓу Јулија и Адам е интересен затоа што авторот не ја користи љубовта како магичен лек.
Тоа, според мене, е многу важно.
Во многу приказни, љубовта доаѓа како спротивност на траумата: некој нè сака и со тоа постепено нè „поправа“. Овде работите се посложени. Јулија мора сама да се соочи со своите демони. Адам може да биде присутен, но не може да го живее нејзиното минато наместо неа.
А паралелно со тоа, Владимир ја користи идејата за љубов за да го оправда опседнувањето.
Тука авторот прави многу важна разлика:
љубовта остава простор за другиот човек; опсесијата сака да го поседува. Поради тоа зборот „љубов“ во романот станува непријатен. Истата етикета може да биде употребена за нешто нежно, но и за нешто крајно насилно.
Владимир и прашањето за наследената траума
Можеби најтешкото прашање што го отвора романот е: дали човекот кој бил повреден неизбежно ќе продолжи да повредува други?
Минатото на Владимир и Билјана внесува уште една димензија во приказната. Мирческа покажува како насилството може да биде научено, нормализирано и пренесено понатаму. Но важно е што авторката не ја користи траумата како изговор. Тоа е суштинската разлика меѓу објаснување и оправдување.
Можеме да разбереме од каде потекнува нечие однесување без да кажеме дека поради тоа е прифатливо. Со самото ова романот поставува непријатна, но важна дилема: колку од она што стануваме е последица на она што ни било направено, а колку е последица на изборите што ги правиме потоа?
Сликата како начин на изразување
Најубавиот симбол во романот е, според мене, уметноста.
Јулија е лик кој не може секогаш да го претвори своето искуство во зборови, па го претвора во слики. Таа не ја „слика смртта“ затоа што е фасцинирана од неа. Таа се обидува да даде форма на нешто што во неа е без форма. Сликата станува простор во кој може да постои она што реалноста не дозволува да се изговори. Гробот на првата слика може да се чита и како визуелизација на нејзината внатрешна состојба – загубата, стравот, нерешените прашања и чувството дека делови од нејзиниот живот се закопани пред таа воопшто да разбере што ѝ се случило.
А најинтересно е што подоцна уметноста не останува само сведоштво за смртта. Таа станува начин Јулија повторно да создава нешто. Од слика на она што е изгубено, до слика на она што може повторно да се изгради.
Фрагментираната структура има своја функција
Начинот на кој е раскажан романот е исто така важен. Прескокнувањето низ времето и постепеното откривање на информациите го става читателот во слична позиција со Јулија: не ја поседуваме целата слика одеднаш.
Добиваме фрагменти.
Некои нешта ги разбираме погрешно, некои ги преиспитуваме. Подоцна добиваме нова информација и истата сцена добива друго значење. Тоа е соодветно за приказна која во голема мера се занимава со меморијата, потиснувањето и субјективното доживување на траумата.
Романот практично нè тера да го правиме истото што го прави Јулија: да составуваме слика од парчиња.
Што значи „преживување“?
Она што најмногу ми остана по читањето е дека преживувањето овде не е претставено како момент.
Не постои една точка во која Јулија едноставно може да каже: „Сега сум добро.“ Тоа е процес, понекогаш долг, понекогаш краток.
И токму затоа завршницата за мене е од големо значење. Мирот не значи дека минатото исчезнало. Новиот живот не ја поништува старата болка. А создавањето семејство не значи автоматски дека човекот се ослободил од сите свои стравови.
Но преживувањето можеби никогаш и не значи заборавање. Можеби значи да престанеш да му дозволуваш на она што ти се случило да биде единственото нешто што кажува кој си.
И тука за мене се среќаваат сите главни мотиви на романот - смртта, сликата, траумата, љубовта, меморијата и идентитетот.
Јулија цел живот се обидува да разбере што е вистина, што е сеќавање, што е вина и што е дел од неа што никогаш не го избрала. Но на крајот најважното прашање не е која била Јулија по сè што ѝ се случило, туку: која ќе избере да биде после тоа?
Токму затоа „Девојката што ја наслика смртта“ не ја доживеав само како приказна за една девојка и нејзините демони. Ја доживеав како приказна за тоа како човекот се обидува повторно да си го присвои сопствениот живот откако некој друг долго време му ја пишувал приказната.
September 14, 2026
Најдобар психолошки трилер на македонски јазик последниве години! ❤️
September 23, 2026
Првично ја одбрав оваа книга мислејќи дека одбирам уште еден трилер, но не помина многу време додека да сфатам дека ова е нешто многу подлабоко од обичен трилер. Оваа книга не е за секого. Секој што одбира да ја чита треба да биде спремен на тоа дека најверојатно ќе ја прочита за многу пократко време од планираното и за тоа време ќе навлезе длабоко во теми како што се мулти-генерациска траума, семејство, вина, опсесија, и желба за преживување. Токму тие се темите кои се дел од секојдневието на овие ликови и токму тие теми ќе ве натераат да размислувате долго за оваа книга откако ќе ја прочитате. Секој лик во оваа приказна е добро смислен и има точно одредена улога во самите случувања на настаните.
Она што можеби најмногу ми се допадна во самото раскажување е прилично конфузното раскажување од преспектива на Јулија, бидејќи и самиот нејзин живот е конфузен од моментот кога се среќава со првата трагедија во нејзиниот живот - смртта на татко и. Сите настани што следат по тоа ја дефинираат нејзината личност во иднина, задавајќи и се потешки предизвици со кои мора да се соочува, но никогаш не си дозволува да се откаже, дури и кога тоа го навестува, постои нешто длабоко во неа кое не и дава да запре. Токму нејзината желба за преживување е она што го дава финалниот резултат на крајот на приказната која би била многу поинаква ако Јулија не беше она што е.
Владимир е многу добар пример за тоа колку добро Мирческа пишува, иако ова е нејзина прва книга. Треба да поседуваш доста вештина да напишеш лик кој читателите истовремено ќе го мразат но можеби и сожалуваат и разбираат, иако никогаш нема да го оправдуваат. Тој е пример за како неизлечената траума од детството може да се провлекува низ животот и да не тера да правиме нешта кои ќе ги повредат луѓето околу нас или полошо, целосно ќе им ја сменат животната приказна.
Она што можеби најмногу ми се допадна во самото раскажување е прилично конфузното раскажување од преспектива на Јулија, бидејќи и самиот нејзин живот е конфузен од моментот кога се среќава со првата трагедија во нејзиниот живот - смртта на татко и. Сите настани што следат по тоа ја дефинираат нејзината личност во иднина, задавајќи и се потешки предизвици со кои мора да се соочува, но никогаш не си дозволува да се откаже, дури и кога тоа го навестува, постои нешто длабоко во неа кое не и дава да запре. Токму нејзината желба за преживување е она што го дава финалниот резултат на крајот на приказната која би била многу поинаква ако Јулија не беше она што е.
Владимир е многу добар пример за тоа колку добро Мирческа пишува, иако ова е нејзина прва книга. Треба да поседуваш доста вештина да напишеш лик кој читателите истовремено ќе го мразат но можеби и сожалуваат и разбираат, иако никогаш нема да го оправдуваат. Тој е пример за како неизлечената траума од детството може да се провлекува низ животот и да не тера да правиме нешта кои ќе ги повредат луѓето околу нас или полошо, целосно ќе им ја сменат животната приказна.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews