What do you think?
Rate this book
И ѕирка и проѕирка
Секој има своја приказна. Ѝ се навраќа низ спомените, низ она што од мноштвото настани и чувства ќе исплива на површината на сегашноста. Во неа – врвулица луѓе, живи и починати, значајни и случајни. Ако ја одмолчи, може да си ја стокмнува по свое, секогаш различна, барем во нешто. Да се изземе себеси, да си се придодаде, да се разубави или нагрди. Ако ја стави на хартија, ја споделува за други да ја достокмуваат, по мерка на својата. Во мојава, дадена низ сликички, некој ќе се препознае, нешто ќе го мисли за свое, нешто ќе му се растајни, нешто ќе му се заплетка. Ликовите се и измислени и вистинити. Сличноста е и случајна и намерна. Читателот треба да домисли.
175 pages, Paperback
Published January 1, 2024
4 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
Read
March 11, 2025,,И ѕирка и проѕирка” е нешто како автобиографија на авторката и професорка Огнена Никуљску и претендент за Роман на годината. Со оглед на тоа што делото е нефикција и фактички не е роман, не можам да го замислам како добитник на наградата. Тоа настрана, иако не би го оценила со бројка, можам да кажам дека не ми се допадна доволно цврсто за да го замислам како освојувач на споменатата титула.
Низ книгата читателот ги следи размислувањата на авторката за спомените од детството и младоста, за смртта на блиските, болестите, за животните грешки и сомнежи, но и грешките на другите (и нивното простување или помирување со истите).
Присутни се и описи од секојдневниот живот на авторката во моментот кога ги внесува записите, затоа што книгата е во форма на записи, слично на дневник. Во принцип ми годи овој пристап во раскажувањето, но во случајов ми стана доста здодевно да читам описи на процесите на бањање, сечење нокти, мерење на притисок, перење облека итн…
Книгата ја доживеав прилично мрачно, можеби поради толкуте умирачки и болести и маки и страдања, непобитни факти, нешто неминовно, а сепак посакував да ме остави со некоја позитивна размисла за животот. Акцентот е на чувствата поврзани со испразнувањето на домот и осаменоста, вишокот слободно време кое го имаш за себе, но истовремено и отсуството на волја или пак сила за многу активности кои во младоста полетно си ги извршувал, за кои си имал желба и страст, рамнодушноста наспроти загриженоста за она што ти останува до крајот, за сѐ помалиот број на утра пред тебе.
Книгата не ја оценувам поради тоа што не можам да го оценам личниот живот на авторката, а и сигурна сум дека ни открила многу мал дел од своите размислувања, интимни тајни и општо од сѐ што ѝ се случило. Имаше одредени моменти во кои карактерно се пронајдов и поистоветив со неа и и делови кои ми беа повпечатливи. Другото не ми побуди посебни импресии, а и некако константно ме следеше чувство дека сѐ е напишано ко од некоја дистанца, најстерилно што може, по малку апатично, како да пишува за туѓ живот. Не сакам да звучам безосетно (само таа знае низ што поминала и како ѝ е однатре), туку го коментирам начинот на кој своите мисли ги пренела на хартија и поради кој не успеав целосно да се внесам и воодушевам од пишаното.
Дали би ја препорачала? Не знам. Лично, не мислам дека научив нешто ново или интересно и не ја доживеав како нешто што ќе ми остане во драго сеќавање.
Низ книгата читателот ги следи размислувањата на авторката за спомените од детството и младоста, за смртта на блиските, болестите, за животните грешки и сомнежи, но и грешките на другите (и нивното простување или помирување со истите).
Присутни се и описи од секојдневниот живот на авторката во моментот кога ги внесува записите, затоа што книгата е во форма на записи, слично на дневник. Во принцип ми годи овој пристап во раскажувањето, но во случајов ми стана доста здодевно да читам описи на процесите на бањање, сечење нокти, мерење на притисок, перење облека итн…
Книгата ја доживеав прилично мрачно, можеби поради толкуте умирачки и болести и маки и страдања, непобитни факти, нешто неминовно, а сепак посакував да ме остави со некоја позитивна размисла за животот. Акцентот е на чувствата поврзани со испразнувањето на домот и осаменоста, вишокот слободно време кое го имаш за себе, но истовремено и отсуството на волја или пак сила за многу активности кои во младоста полетно си ги извршувал, за кои си имал желба и страст, рамнодушноста наспроти загриженоста за она што ти останува до крајот, за сѐ помалиот број на утра пред тебе.
Книгата не ја оценувам поради тоа што не можам да го оценам личниот живот на авторката, а и сигурна сум дека ни открила многу мал дел од своите размислувања, интимни тајни и општо од сѐ што ѝ се случило. Имаше одредени моменти во кои карактерно се пронајдов и поистоветив со неа и и делови кои ми беа повпечатливи. Другото не ми побуди посебни импресии, а и некако константно ме следеше чувство дека сѐ е напишано ко од некоја дистанца, најстерилно што може, по малку апатично, како да пишува за туѓ живот. Не сакам да звучам безосетно (само таа знае низ што поминала и како ѝ е однатре), туку го коментирам начинот на кој своите мисли ги пренела на хартија и поради кој не успеав целосно да се внесам и воодушевам од пишаното.
Дали би ја препорачала? Не знам. Лично, не мислам дека научив нешто ново или интересно и не ја доживеав како нешто што ќе ми остане во драго сеќавање.
Displaying 1 of 1 review