Όταν το πτώμα του υπουργού Εθνικής Οικονομίας βρέθηκε στο πατάρι του Da Capo, η πολιτική σκηνή συγκλονίστηκε. Ποιος είχε συμφέρον να βγάλει από τη μέση τον άνθρωπο που ερευνούσε το παλαιό σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου; Νυν και πρώην υπουργοί, βουλευτές και κομματικά στελέχη, επιχειρηματίες και δημοσιογράφοι, παράγοντες του δημόσιου βίου και του παρασκηνίου, κυβέρνηση και αντιπολίτευση αναστατώνονται. Όλοι βρίσκονται μπλεγμένοι σ' ένα κουβάρι με απρόοπτα συμβάντα και αλλεπάλληλους αιφνιδιασμούς, σ' ένα μίτο που ξετυλίγεται με καταιγιστικό ρυθμό κόβοντας την ανάσα του αναγνώστη. Οι υποψίες εναλλάσσονται. Ο ένας προσπαθεί να ενοχοποιήσει τον άλλο. Αποκαλύπτονται υπόγειες δραστηριότητες, συγκρούσεις, σκοτεινοί συμβιβασμοί, μίζες και διαπλοκές σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα. Και στο επίκεντρο των γεγονότων, ο πολιτικός σύμβουλος του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο καθηγητής Πέτρος Χρονόπουλος, έρχεται αντιμέτωπος με διλήμματα και καταστάσεις που οδηγούν την έρευνά του σ' ένα τέλος απροσδόκητο...
Διαβασμένο πριν πολλά,πολλά χρόνια. Αν και εκδοθέν επί Καραμανλή του Β', το βιβλίο αυτό ήταν το Σημιτικό ΠΑΣΟΚ σε αστυνομικό μυθιστόρημα. Που δεν ήταν καθόλου "αστυνομικό", αλλά λίγο από μυθιστόρημα. Αλλά πολύ, πολύ ΠΑΣΟΚ.
Ακριβώς όπως και στο "Ποιος σκότωσε τον πρωθυπουργό", έτσι και εδώ η πολιτική ίντριγκα είναι εξαιρετικά καλογραμμένη. Υπάρχει μια αυθεντικότητα στην περιγραφή των πολιτικών καταστάσεων, των περίπλοκων σχέσεων πολιτικών και οικονομικών κέντρων εξουσίας, των διαλόγων, των προσωπικοτήτων των πολιτικών προσώπων που εντυπωσιάζει. Επίσης είναι εμφανής η έμμεση αναφορά στην τότε πολιτική πραγματικότητα, πράγμα που, κατά τη γνώμη μου, λειτουργεί θετικά στο βιβλίο. Προφανώς ο συγγραφέας έχει αξιοποιήσει γόνιμα την επαγγελματική του εμπειρία στην δημοσιογραφία. Επίσης όμως, όπως και στο "Ποιος σκότωσε τον πρωθυπουργό", έτσι και εδώ, το φινάλε του βιβλίου είναι απογοητευτικό. Βασικά δεν είναι φινάλε αυτό, είναι ένας άτολμος επίλογος με γενικόλογα. Το βιβλίο μπορεί να είναι ένα πολιτικό σχόλιο υπό μορφή μυθιστορήματος, όμως δεν παύει να είναι ένα αστυνομικό έργο και θα έπρεπε να έχει έναν σφιχτοδεμένο αστυνομικό κορμό με αρχή, μέση και, βέβαια, τέλος.
Ένα πολύ σφιχτοδεμένο βιβλίο που κόβει την ανάσα. Ο συγγραφέας είναι γνώστης της πολιτικής κυβέρνησης ενός κράτους και της παρούσης ελληνικής πολιτικής σκηνής. Διαβάζεται με αγωνία, με απλή στρωτή αφήγηση, δυστυχώς με πολλά πρόσωπα αλλά στο τέλος ξεκαθαρίζουν όλα. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα, από τα λίγα καλά ελληνικά "αστυνομικά" μυθιστορήματα.
Φιλότιμη συγγραφική προσπάθεια. Διαβάζεται με ενδιαφέρον ωστόσο, ενώ η σύλληψη της ιστορίας, είναι ευφάνταστη και εύληπτη, η πλοκή σε αρκετά σημεία ύστερη, ενώ και το τέλος είναι βιαστικό και όχι καλά δουλεμένο.