What do you think?
Rate this book
Το παιδί μέσα μου
Τα αστέρια χαραμάδες του παραδείσου είναι.
Σε αυτήν τη συλλογή, η οποία αποτελείται από τέσσερις ενότητες και εξήντα ποιήματα, η ταυτότητα του ποιητικού υποκειμένου εναλλάσσεται, ακολουθώντας τη διαδρομή ωρίμανσης του ανθρώπου από το πρώτο στάδιο, αυτό της δημιουργίας του και διαμόρφωσης του χαρακτήρα του, έως και το τελευταίο, τον θάνατο. Ωστόσο, παρά το πέρασμα του χρόνου, το ποιητικό υποκείμενο εξακολουθεί να φέρει μέσα του –σαν άλλη μπάμπουσκα– κάθε νεότερο εαυτό του και να διατηρεί την ευαισθησία του. Εξακολουθεί να κρατάει ζωντανό το παιδί μέσα του.
Στην αρχή, λοιπόν, το ποιητικό υποκείμενο είναι μια αγέννητη ψυχή που ετοιμάζεται να έρθει στη ζωή. Στη συνέχεια ένα αθώο παιδί που ξεκινά την εξερεύνησή του στον κόσμο κάνοντας ερωτήσεις αλλά και δίνοντας τις δικές του απαντήσεις, πολλές φορές λέγοντας αλήθειες σαν αυτές που μόνον από έναν μικρό ή «τρελό» μοιάζει να μπορεί να ακούσει κανείς. Αργότερα ένας ενήλικας που ψάχνει τη χαμένη παιδικότητα, διαμαρτύρεται, έχει συνήθειες παιδιού και ελπίζει. Και στο τέλος καταλήγει ένας ηλικιωμένος που νοσταλγεί τα παιδικά του χρόνια και αναγεννιέται.
Μια ποιητική συλλογή η οποία δύναται να κάνει τον αναγνώστη να αναβιώσει το παιδί μέσα του, με ό,τι συνεπάγεται αυτό...
Σε αυτήν τη συλλογή, η οποία αποτελείται από τέσσερις ενότητες και εξήντα ποιήματα, η ταυτότητα του ποιητικού υποκειμένου εναλλάσσεται, ακολουθώντας τη διαδρομή ωρίμανσης του ανθρώπου από το πρώτο στάδιο, αυτό της δημιουργίας του και διαμόρφωσης του χαρακτήρα του, έως και το τελευταίο, τον θάνατο. Ωστόσο, παρά το πέρασμα του χρόνου, το ποιητικό υποκείμενο εξακολουθεί να φέρει μέσα του –σαν άλλη μπάμπουσκα– κάθε νεότερο εαυτό του και να διατηρεί την ευαισθησία του. Εξακολουθεί να κρατάει ζωντανό το παιδί μέσα του.
Στην αρχή, λοιπόν, το ποιητικό υποκείμενο είναι μια αγέννητη ψυχή που ετοιμάζεται να έρθει στη ζωή. Στη συνέχεια ένα αθώο παιδί που ξεκινά την εξερεύνησή του στον κόσμο κάνοντας ερωτήσεις αλλά και δίνοντας τις δικές του απαντήσεις, πολλές φορές λέγοντας αλήθειες σαν αυτές που μόνον από έναν μικρό ή «τρελό» μοιάζει να μπορεί να ακούσει κανείς. Αργότερα ένας ενήλικας που ψάχνει τη χαμένη παιδικότητα, διαμαρτύρεται, έχει συνήθειες παιδιού και ελπίζει. Και στο τέλος καταλήγει ένας ηλικιωμένος που νοσταλγεί τα παιδικά του χρόνια και αναγεννιέται.
Μια ποιητική συλλογή η οποία δύναται να κάνει τον αναγνώστη να αναβιώσει το παιδί μέσα του, με ό,τι συνεπάγεται αυτό...
120 pages, Paperback
First published February 3, 2025
3 people want to read
About the author
Γιώργος Τσιβελέκος
8 books43 followersΟ Γιώργος Τσιβελέκος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1997. Έχει σπουδάσει Κοινωνιολογία με κατεύθυνση Εγκληματολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και έχει κάνει μεταπτυχιακό στο αντικείμενο της Δημιουργικής Γραφής του τομέα Λογοτεχνίας και Γλωσσολογίας στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο με τη σύμπραξη του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Για δύο χρόνια διετέλεσε μέλος της οργανωτικής επιτροπής των σεμιναρίων «Έγκλημα και Κινηματογράφος» του Εργαστηρίου Αστεακής Εγκληματολογίας. Επαγγελματικά ασχολείται με μια χειρωνακτική εργασία και την επιμέλεια-διόρθωση βιβλίων.
Ποιήματα, διηγήματα, καθώς και τρία από τα βιβλία του έχουν διακριθεί και βραβευθεί σε έγκριτους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Με τα διηγήματα «Άγγελος με διαβολικό χαμόγελο» (The dark legends of the world, Διάνοια, 2024), «Μια λέξη... χίλιες εικόνες» (Μια εικόνα... 2.000 λέξεις, ΧΕΝ Παιανίας, 2024), «Απρίλιος 2037 μ.Χ.» (Στιγμές έμπνευσης, τόμος Ι, Κέφαλος, 2024) και «Η κληρονομιά» (Ταξίδια από χαρτί, Skillbox, 2019), καθώς επίσης και με το χριστουγεννιάτικο παραμύθι «Μόνος στο σπίτι τα Χριστούγεννα» (Η ανθολογία των Χριστουγέννων, τόμος Ι, Κέφαλος, 2023) έχει συμμετάσχει σε ανθολογίες. Κατά καιρούς, δημοσιεύονται ποιήματα και άρθρα του σε διάφορους ιστότοπους, όπως το blog των εκδόσεων Γλαύκα και το Hello Radio, όπου είναι και μέλος της κριτικής επιτροπής των μαθητικών διαγωνισμών που διοργανώνονται. Το Official Music Video «Η πιο όμορφη εικόνα» έχει σαν κατακλείδα το ομώνυμο ποίημά του. Επίσης, στο YouTube κυκλοφορούν τραγούδια σε στίχους δικούς του.
Εργογραφία:
• Ο μικρός δασοφύλακας, Κέφαλος, 2024
• Παραμένων έρωτας, Sueño Books, 2024
• Ποιήματα σαν μπονσάι / 192 χαϊκού + 8 τάνκα, Sueño Books, 2023
• Οι τρεις μικροί Άι Βασίληδες, Ελκυστής, 2022
• Έρως νικημένε μάχαν, Οσελότος, 2022
• Ο επιμένων έρωτας νικά, Οσελότος, 2021.
Ποιήματα, διηγήματα, καθώς και τρία από τα βιβλία του έχουν διακριθεί και βραβευθεί σε έγκριτους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Με τα διηγήματα «Άγγελος με διαβολικό χαμόγελο» (The dark legends of the world, Διάνοια, 2024), «Μια λέξη... χίλιες εικόνες» (Μια εικόνα... 2.000 λέξεις, ΧΕΝ Παιανίας, 2024), «Απρίλιος 2037 μ.Χ.» (Στιγμές έμπνευσης, τόμος Ι, Κέφαλος, 2024) και «Η κληρονομιά» (Ταξίδια από χαρτί, Skillbox, 2019), καθώς επίσης και με το χριστουγεννιάτικο παραμύθι «Μόνος στο σπίτι τα Χριστούγεννα» (Η ανθολογία των Χριστουγέννων, τόμος Ι, Κέφαλος, 2023) έχει συμμετάσχει σε ανθολογίες. Κατά καιρούς, δημοσιεύονται ποιήματα και άρθρα του σε διάφορους ιστότοπους, όπως το blog των εκδόσεων Γλαύκα και το Hello Radio, όπου είναι και μέλος της κριτικής επιτροπής των μαθητικών διαγωνισμών που διοργανώνονται. Το Official Music Video «Η πιο όμορφη εικόνα» έχει σαν κατακλείδα το ομώνυμο ποίημά του. Επίσης, στο YouTube κυκλοφορούν τραγούδια σε στίχους δικούς του.
Εργογραφία:
• Ο μικρός δασοφύλακας, Κέφαλος, 2024
• Παραμένων έρωτας, Sueño Books, 2024
• Ποιήματα σαν μπονσάι / 192 χαϊκού + 8 τάνκα, Sueño Books, 2023
• Οι τρεις μικροί Άι Βασίληδες, Ελκυστής, 2022
• Έρως νικημένε μάχαν, Οσελότος, 2022
• Ο επιμένων έρωτας νικά, Οσελότος, 2021.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
February 7, 2026
●Αγαπητοί αναγνώστες, στο κανάλι μου στο YouTube μπορείτε να ανακαλύψετε μελοποιημένα τρία στιχουργήματα που συμπεριλαμβάνονται στη μία εκ των τεσσάρων ενοτήτων της ποιητικής μου συλλογής: https://youtube.com/playlist?list=PL1...
Καλή σας ακρόαση και καλή ανάγνωση!🪆🪅🧸🧩
●Κριτικές αναγνωστών που δε χρησιμοποιούν το Goodreads και δεν μπορούν να τις αναρτήσουν οι ίδιοι:
•Αποστόλης Ζυμβραγάκης, φιλόλογος, λογοτέχνης:
https://e-didaskalia.blogspot.com/202...
•Χρήστος Παπουτσής, παθολόγος, λογοτέχνης:
Μια εξαιρετική ποιητική συλλογή! Ένα ταξίδι που ξεκινά από τη σύλληψη, με ενδιάμεσους σταθμούς την παιδική, εφηβική και ενήλικη ζωή, κάποτε τελειώνει. Πώς τελειώνει; Από το ποίημα «Λασπωμένος εαυτός» (Ενότητα «Αναγέννηση»):
"…Μία ολόκληρη ζωή ζούσε σαν μιασμένος.
Δεν τόλμησε ποτέ να αποτινάξει τις λάσπες του,
την ευτυχία του να διεκδικήσει.
Μόνος του είχε καταδικαστεί
σε ισόβια κάθειρξη δυστυχίας.
Μα τώρα βλέπει ότι ήρθε ο καιρός
να ανέβει στην κούνια
και να ταλαντευτεί στη ζωή.
Έτσι όπως σηκώνεται ψηλότερα κι απ’ τους άλλους
νιώθει πως θα πιάσει επιτέλους τον ήλιο και χαμογελά."
Το παιδί υπάρχει μέσα μας και μετά από την παιδική ηλικία, για όλα τα επόμενα χρόνια. Διατηρεί μνήμες και συναισθήματα. Είναι πάντοτε έτοιμο να επανασυνδεθεί μαζί μας, αρκεί να του το επιτρέψουμε, και να μας θυμίσει, ακόμη κι αν έχουμε μεγαλώσει πολύ, τη χαρά, τον ενθουσιασμό, την ειλικρίνεια.
Εύχομαι στον αγαπητό φίλο Γιώργο πολύ όμορφες δημιουργίες πάντοτε και σε όλη του τη ζωή να υπάρχει ένα χαμόγελο. Ένα χαμόγελο που δεν έχει όνομα, που δεν έχει σκοπό... Ένα χαμόγελο παιδικό!
•Κατερίνα Μιχαλοπούλου, φιλαναγνώστρια:
~Γιατί αυτή είναι η αθωότητα:
να προσπαθείς να καταλαβαίνεις
και να μην έχεις έτοιμη μια απόλυτη απάντηση~
Με τη νέα του ποιητική συλλογή, ένα πολύ ενδιαφέρον αναγνωστικό ταξίδι, ο Γιώργος Τσιβελέκος προσεγγίζει την οπτική του κόσμου, της καθημερινότητας, τις σκέψεις και τα όνειρα υπό το πρίσμα ενός παιδιού.
Με πολύ εύστοχο τρόπο και απλή έκφραση προσαρμόζει την καθημερινότητα, τα ερωτήματα που γεννά ένα παιδί στο μυαλό του, και τη θέση των γονέων μέσα από το αλφάβητο που διδασκόμαστε για να μάθουμε γραφή, μέσα από ένα νανούρισμα που θα μας οδηγήσει στις αγκάλες του Μορφέα, ή ένα γράμμα στον Άι Βασίλη.
Καθένας από εμάς κρύβει ένα παιδί μέσα του. Αυτό που ήταν κάποτε, αλλά ίσως βιάστηκε λίγο περισσότερο να μεγαλώσει. Ή το ωρίμασαν οι συνθήκες. Ή ίσως παραμένει παιδί μέσα του, αλλά μόνο σε ιδιαίτερες προσωπικές στιγμές.
Η ηλικία είναι απλά ψηφία που προσδιορίζουν τον χρόνο που διανύουμε. Η ψυχή μας, όμως, έχει το δικό της μέτρο για τον χρόνο. Δε χρειάζεται να βιαζόμαστε να το ρυθμίσουμε στον χρόνο ενός ενήλικα. Ας μείνει κολλημένο εκεί, στο παιδί που ήμασταν κάποτε. Με τα όνειρα και τους στόχους που είτε εκπληρώθηκαν είτε όχι. Ας προσπαθούμε να του χαρίζουμε στιγμές μέσα στη μέρα μας.
Και το παιδί μέσα μας χρειάζεται αγάπη και ενδιαφέρον. Αυτό πρέπει να το υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας πότε πότε, γιατί η γκρίζα καθημερινότητα μας ωθεί στην ψυχρή ενηλικίωση, ξεχνώντας κάπου στο περιθώριο τα όμορφα και απλά πράγματα που θα χαρίσουν ένα λαμπερό χαμόγελο και ελπίδα!
~Γύρνα πίσω με τ' ακατόρθωτα.
Κατάκτησε κι εσύ το αστέρι
που θέλεις να γίνεις και να είσαι~
•Ελένη Ζερβοπούλου, λογοτέχνιδα, βιβλιοκριτικός:
https://www.booksandfreckles.blog/pos...
•Άρτεμις Τομαή, ποιήτρια:
Ένας πολύ χαρισματικός της ποίησης νέος που δε θέλει η καρδιά και η ψυχή του να μεγαλώσουν.
Μέσα στα ποιήματά του, λοιπόν, μπήκα κι εγώ και έγινα ένα παιδί με τόσες μα τόσες αναμνήσεις που όλοι μας, αν τον διαβάσουμε, θα κάνουμε το πιο όμορφο ταξίδι. Το χρωστάμε στον εαυτό μας, όπως λέει. Θα πάρουμε μαθήματα μέσα από το αλφάβητό του, θα θυμηθούμε στιγμές, ανεπανάληπτες στιγμές που όλοι μας πρέπει να φροντίσουμε να μείνουν ζωοδόχες στιγμές και στο σήμερα με απλές πράξεις αγάπης, την προσευχή που κάναμε μικροί για να είναι γιορτή η κάθε μας μέρα, το γράμμα προς τον Άι Βασίλη... Γιατί ό,τι ζούσαμε τότε ήταν η αλήθεια. Ενώ τώρα;
Με συγκίνησε η ανάγνωση όλων των ποιημάτων του και χάρηκα πολύ που μπήκα και με φιλοξένησε στην οικογένεια της καρδιάς του!
Μπράβο σου πολλά, Γιώργο!
Σου εύχομαι να παραμείνεις με τέτοιες αξίες που σπάνια σήμερα συναντάμε! Όταν γράφουμε ποίηση, μιλά η ψυχή μας και η αλήθεια της καρδιάς μας!
•Σοφία Τανακίδου, λογοτέχνιδα:
Τα ποιήματα του Γιώργου μια διαδρομή από την απαρχή της ζωής ενός παιδιού μέχρι τη στιγμή που μεγαλώνει... Μεγαλώνει, όμως, το παιδί μεσα μας ή μένει πάντα παιδί; Πόσοι θέλουμε να μεγαλώσει το παιδί μέσα μας; Και πόσοι θέλουμε να μην ξεχάσουμε αυτές τις παιδικές αναμνήσεις που πάνε χέρι χέρι με τους ανθρώπους μας, αυτούς που, ενώ εμείς μεγαλώναμε, "έφυγαν"...
Ο Γιώργος Τσιβελέκος είναι ακόμη ένα νέο παιδί και δεν ξέρω σε τι ηλικία έχουν γραφτεί τα περισσότερα από τα ποιήματα αυτής της καινούργιας συλλογής του. Ίσως κάποια γράφτηκαν πριν ακόμη χτυπήσει την πόρτα η εφηβεία στη ζωή του, ίσως κάποια λίγο αργότερα. Διαβάζοντάς τα, διαπίστωσα αυτό που πάντα πίστευα και πιστεύω ατράνταχτα: Σαν παιδιά οι ποιητές γράφουν τα πιο ωραία ποιήματα, γιατί αυτό το αγνό συναίσθημα της ποίησης, μόνο τα παιδιά κι όσοι εξακολουθούν να νιώθουν μέσα τους παιδιά μπορούν να το εκφράσουν τόσο όμορφα.
•Μαρία Δημοτάκη, ποιήτρια:
Ενθουσιάστηκα με αυτό το βιβλίο! Πόσες αλήθειες, πόσο μεγάλες μέσα από τα μάτια και τα αισθήματα ενός παιδιού... Και πόσο ψεμα, πόσο εύθραυστο φαίνεται και ετοιμόρροπο μπροστά στις λέξεις και τις πράξεις των μεγάλων... Πόσα πολλά μπορεί να σκέφτεται, να αισθάνεται ένα παιδί... Κι εμείς αντιλαμβανόμαστε ούτε το μισό.
Σου αξίζουν πολλά συγχαρητήρια, Γιώργο!
•Ελπινίκη Τσέλιου, ποιήτρια:
Ένιωσα ξανά παιδί με όλα όσα διάβασα... Ήρθαν μπροστά μου ζωντανές παιδικές εικόνες! Ταυτίστηκα σε αρκετά σημεία και εννοείται πως ξεχώρισα και κάποια αγαπημένα ποιήματα! Ήταν μια έκπληξη αυτή η συλλογή του Γιώργου! Πολλά συγχαρητήρια! Επίσης, δε θέλω να παραλείψω τη μεγάλη μου χαρά όταν βλέπω ότι υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται σαν κι εμένα... Πολλές φορές με κατηγορούν ότι είμαι αφελής και πολύ συναισθηματική. Με έκαναν να πιστεύω πως είναι ελάττωμα, μα στην πορεία της ζωής κατάλαβα πως είναι δύναμη. Εύχομαι πάντα να έχεις αυτήν τη δύναμη, Γιώργο, και να συνεχίσεις να γράφεις για όσα σε προβληματίζουν!
•Δημήτριος Μονιός, ποιητής:
Ωραία γραφή! Μου άρεσε πολύ το "Αλφάβητο" και το "Μάτια παιδιού" (κι άλλα ποιήματα βέβαια, ξεχώρισα όμως αυτά τα δύο). Βιωματική γραφή και αλήθεια ζωής! Συγχαρητήρια!
•Μαρία Γκιρτζιμανάκη, ποιήτρια:
Ο Γιώργος γράφει σαν παιδί, με το παιχνίδισμα ενός παιδιού, με το παράπονο ενός παιδιού, με την ωμή ειλικρίνεια ενός παιδιού και ταυτόχρονα σαν ένας ενήλικας που ξέρει, που έχει γευτεί, που έχει προδοθεί, που έχει μάθει, που έχει ζυμωθεί στη ζωή. Κι αυτό είναι που λάτρεψα στην ποίησή του, ότι βλέπω ταυτόχρονα και το παιδί και τον ενήλικα. Υπάρχει κάτι καλύτερο από αυτό; Το παιδί μέσα μου... Και μόνο ο τίτλος με τράβηξε.
Γιώργο, συνέχισε έτσι!
•Σοφία Αλεξανδροπούλου, φιλαναγνώστρια:
Μια ποιητική συλλογή διαφορετική από τις άλλες που έχει γράψει ο Γιώργος μας. Ένα βιβλίο με εξήντα ποιήματα χωρισμένο σε τέσσερις ενότητες. Ποιήματα με ψυχή, ταλέντο από έναν νέο ποιητή που έχει πολλά να δώσει. Εγώ τον είχα κατατάξει στους ερωτικούς ποιητές μας, αλλά δεν είναι μόνο αυτό! Και μας το αποδεικνύει μέσα από αυτή την ποιητική συλλογή. Και μπράβο σου, Γιώργο, που μπορείς και εξελίσσεσαι καθημερινά και μας δείχνεις κι άλλες πλευρές του εαυτού σου. Μέσα σε αυτές τις σελίδες θα δεις την ωρίμανση του ανθρώπου, το στάδιο της δημιουργίας, της διαμόρφωσης του χαρακτήρα του, έως και τον θάνατο. Θα διαβάσεις και θα νιώσεις πολλά συναισθήματα, για στιγμές ευτυχίας, λύπης, για δεύτερες σκέψεις, για το πώς προσπαθείς ή μπορείς να διαχειριστείς κάποια πράγματα, για τη στεναχώρια, την απόγνωση, την απώλεια. Για πληγές που πονάνε και δυστυχίες που αφήνουν σημάδια. Η συλλογή αυτή θα σε διδάξει πράγματα, θα σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Γιατί σου περνά τόσα μηνύματα! Όπως αγάπη και στοργή. Βλέπουμε μια κατάθεση ψυχής, ίσως και της δικής μας... εγώ το ένιωσα κάπου... νιώθουμε πως βλέπει ένα παιδί τον κόσμο! Με τα δικά του μάτια, με τη δική του ευαισθησία, μέσα από τις ερωτήσεις του αλλά και τις απαντήσεις που του δίνονται, ή δίνει το ίδιο με το δικό του μυαλουδάκι. Μπράβο σου, Γιώργο μου!
•Ευαγγελία Αλιβιζάτου, λογοτέχνιδα, αρθροφράφος:
Ο Γιώργος χαρακτηρίζεται από την παιδικότητα όντως της δικής του ψυχής. Αρκεί να διαβάσει κανείς από τη συλλογή του το ποίημα
"Και πάλι παιδί"...
[Θέλω να γίνω και πάλι παιδί,
γιατί όταν άλλαζα μπαταρίες στο κουκλάκι μου,
άρχιζε και πάλι να τραγουδά και να χορεύει.
Κι αν το πρόσεχα,
δε χαλούσε ποτέ.
Ή και να χαλούσε,
ήξερα ότι μπορούσε να φτιαχτεί.
Ενώ οι άνθρωποι;
Οι άνθρωποι δεν είναι σαν τα παιχνίδια]
Να αγαπάμε και να στηρίζουμε τους νέους ανθρώπους με ήθος και όραμα!
•Κλεοπάτρα Πρίπορα, φιλαναγνώστρια:
Μια πένα που αγγίζει την ψυχή!
•Μαρία Ναουμίδου, φιλόλογος, συγγραφέας:
Ο τίτλος του έργου «Το παιδί μέσα μου» του Γιώργου Τσιβελέκου παραπέμπει σε έναν εσωτερικό μονόλογο, διάλογο σιωπηρό, που διαδραματίζεται ανάμεσα στον ίδιο και τα στενά οικογενειακά του πρόσωπα (κυρίως τη μητέρα του και τη γιαγιά του) και αναρωτιέται και ζητάει εξηγήσεις ως μικρό παιδί, αλλά και ως ενήλικας πλέον, για τα καθημερινά, τα κοινωνικά, τα υπαρξιακά θέματα, τον Θεό κ.ά., ό,τι δηλαδή προβληματίζει ένα παιδί, που τα βλέπει με τα μάτια της αθωότητας, δίχως να πονηρεύεται, αλλά και ως ενήλικας, όταν απομυθοποιεί πλέον τις απαντήσεις των μεγάλων, την υποκρισία και νιώθει απογοήτευση για τον κόσμο και τη ζωή.
Η καταφυγή στην παιδικότητα και την ελπίδα τον λυτρώνει από το βάρος της μοναξιάς και συγχρόνως με έναν μαγικό τρόπο του δίνει δύναμη, για να συνεχίσει να ονειρεύεται, να ελπίζει, να προσδοκά.
Σε επίπεδο ποιητικής συλλογής, ο τίτλος φέρνει μαζί του έντονα συμβολικά στοιχεία. Υπαινίσσεται ότι αρνείται να μεγαλώσει, γιατί το παιδί διαμαρτύρεται μέσα του. Δεν επιθυμεί να προσαρμοστεί στον άχαρο κόσμο των μεγάλων, που καταπατά αξίες και ιδανικά. Προτιμά να κρατήσει την αθωότητα των παιδικών του χρόνων, κι ας προσπαθούν οι μεγάλοι να την καταστρατηγήσουν, προσαρμοσμένοι σε μια τάξη πραγμάτων που δεν επιδέχεται την αλλαγή και τη στροφή προς τον άνθρωπο και την ανθρωπιά.
Η ποιητική συλλογή «Το παιδί μέσα μου» αποπνέει μια έντονη αίσθηση νοσταλγίας, μελαγχολίας, ελπίδας και φιλοσοφικού στοχασμού, όπως υποδηλώνουν και οι τίτλοι και το περιεχόμενο των ποιημάτων. Η συλλογή αποτελείται από 60 ποιήματα, όλα σε πεζολογική μορφή. Η γλώσσα είναι απλή, κατανοητή, ενώ το ύφος έντονα εξομολογητικό. Ο ποιητής κατατάσσει τα ποιήματά του σε τέσσερις ενότητες:
1. Πρώιμα και παιδικά χρόνια
2. Ενήλικο παιδί
3. Νοσταλγία
4. Αναγέννηση
Η πρώτη ενότητα αποτελείται από 24 ποιήματα, τα οποία αναφέρονται στο αγέννητο ακόμη παιδί και στα πρώτα παιδικά του χρόνια. Στο ποίημα «Μεγαλεία» αναρωτιέται ο ποιητής: «Πού πήγαν όλα τα μεγαλεία; Η αγγελικότητα της αγνότητάς τους;». Στο ποίημα «Ο εαυτός» ζωγραφίζει την αθωότητα του ανθρώπου: «στα συννεφιασμένα του μάτια λαμπύριζαν δυο δυνατοί ήλιοι». Στο ποίημα «Μην κλαις παιδί μου» υπάρχει η υπόσχεση για τους εν δυνάμει φόβους του: «Θα μαζέψω τα τέρατα και θα τα κρύψω στην ντουλάπα σου. Στο ποίημα «Μαθαίνω το αλφάβητο» καταδεικνύεται η αισιοδοξία της παιδικής ψυχής: «Ζωγραφίζω με ζωντάνια και ζεστασιά ζαφειρί ουρανούς και ζαχαρί θάλασσες». Και τέλος στο ποίημα «Πόλεμος» αναθαρρεί: « Σ’ έναν κόσμο που… βουλιάζει στον βάλτο της αλαζονείας… τολμώ να φορώ κατάσαρκα την πανοπλία της αθωότητας».
Η δεύτερη ενότητα αποτελείται από 20 ποιήματα, όπου πλέον παιδί, αρχίζει να εξερευνά τον κόσμο και τη ζωή αναζητώντας απαντήσεις μέσα του, αλλά και από ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα του και γύρω του στα διάφορα ερωτήματα που του γεννιόνται και το προβληματίζουν. Συγκεκριμένα στο ποίημα «Αστεία πράγματα» διαπιστώνει: «Μας είδα στον ύπνο μου παιδιά στη νεροτσουλήθρα να μαλώνουμε για κάτι που φαίνεται αστείο τώρα που μεγαλώσαμε». Στο ποίημα «Εκεί», αναπολώντας το παρελθόν, μονολογεί: «Αχ, πόσο μετάνιωσα που κάποιες στιγμές δεν ήμουν εκεί να τις χαρώ». Στο ποίημα «Ο δρόμος μου» κραυγάζει με αγανάκτηση: «Τον δρόμο μου τον έχω βρει. Τον δρόμο που ήτανε να πάρω τον έχω πάρει. Σταματήστε να μου δίνετε μια ευχή που μοιάζει με προσβολή». Στο ποίημα «Κομφορμισμός» αποφαίνεται: «Εγώ θα κάθομαι ήσυχα στα ιδιαίτερά μου - έναν βράχο με θέα τη θάλασσα, ένα χωράφι με θέα τα λουλούδια, ένα παγκάκι με θέα το ηλιοβασίλεμα, ένα μαξιλάρι με θέα τ’ αστέρια». Και τέλος στο ποίημα «Ποιητής με ψυχή μικρού παιδιού» περιγράφει την ποιητική του διαδρομή με σύμβολα και παραβολές: «Γύριζε προσεκτικά τα υφάσματα της ψυχής προς τα μέσα και τα έπιανε με μικρές καρφίτσες, όταν το μάκρος έφτανε στο σημείο που ήθελε. Τότε τα τοποθετούσε στη χρυσή ραπτομηχανή του και τα γάζωνε με την κίτρινη κλωστή της τρυφερότητας, κι ας ήταν μαύρα τα υφάσματα».
Στην τρίτη ενότητα ο ποιητής, ενήλικας πλέον, αναζητά τη χαμένη του παιδικότητα. Στο ποίημα «Γλυκός Καιρός» παραληρεί αναπολώντας: «Κάποτε έκανα τραμπάλα με τον αδερφό που δεν απέκτησα ποτέ… Οι μόνες πληγές που μετρούσα τότε ήταν αυτές στα γόνατα και τις παλάμες… Πια οι πληγές άλλου είδους που μετρώ…». Στο ποίημα «Γιατί γιαγιά;» θέτει ερωτήματα στα οποία ο ίδιος προσπαθεί να δώσει απαντήσεις: «Γιατί να είναι η ζωή μια ξύλινη σβούρα που σταματάει γρήγορα να γυρίζει;… Στη ραπτομηχανή σου πάω τώρα να μπαλώσω το ξηλωμένο κενό της ύπαρξης. Να γαζώσω την απώλεια στο φόρεμα της ζωής, μήπως και θελήσεις ποτέ να το φορέσεις ξανά».
Στην τελευταία ενότητα το παιδί περνά στην τρίτη ηλικία και επιδαψιλεύει το παρελθόν και μέσα από αυτό αναγεννιέται. Στο ποίημα «Το παιδί μέσα μου» εκπλήσσεται με τον ψυχισμό των μεγάλων και διαπιστώνει: «Δεν ήξεραν ότι το παιδί μέσα τους ήταν απειρόψυχο και πως είχε μια καρδιά-κάμπο που τους χωρούσε και τους συγχωρούσε όλους… Κάθε φορά που του ξήλωναν την παιδική χαρά με την ψεύτικη υπόσχεση… τους πίστευε πάντα… Εκείνοι όμως δεν ήξεραν κάτι…». Στο ποίημα «Λασπωμένος εαυτός» ο ποιητής διατείνεται ότι «Ένας αόρατος καθρέφτης στη μέση του πουθενά με αντικατοπτρίζει διάφανα».
Σε όλη τη συλλογή υπάρχει αναφορά σε στιγμές βαθιάς ενδοσκόπησης και εσωτερικής πάλης με έντονη την υπαρξιακή αγωνία για τον πολύτιμο χρόνο που χάνεται άσκοπα, ενώ η ζωή μας είναι προσωρινή, φθαρτή και μικρή. Παράλληλα, ο ποιητής, μέσα από αυτές τις αναφορές, αναζητά ίσως μια αίσθηση τάξης και νοήματος μέσα στο χάος της ύπαρξής μας.
Ο ποιητικός λόγος κινείται ανάμεσα στον λυρισμό και στη φιλοσοφική προσέγγιση. Η συλλογή «Το παιδί μέσα μου», δίχως άλλο, προσφέρει έναν πλούτο από συναισθηματικές και νοηματικές εμπειρίες, προσκαλώντας τον αναγνώστη να αναλογιστεί ζητήματα που συνδέονται με την ανθρώπινη φύση, ενώ ο ποιητής παλεύει να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν σε όλη τη διάρκεια της ζωής του ανθρώπου. Επίσης, ο ποιητικός λόγος εστιάζει στο μεταίχμιο, στο σημείο όπου το όνειρο και η ελπίδα συνυπάρχουν και διασταυρώνονται. Η έμπνευση αντλείται από την ίδια τη ζωή, η οποία μετατρέπεται σε έναν καμβά πάνω στον οποίο αποτυπώνονται τα συναισθήματα και οι σκέψεις του ποιητή, συνδέοντας την ανθρώπινη εμπειρία με τη μεταφυσική ελπίδα και τονίζοντας τη διαχρονικότητα των ανθρώπινων ανησυχιών.
Το λεξιλόγιο είναι απλό και κατανοητό και το ύφος βαθιά εξομολογητικό και στοχαστικό. Με αυτόν τον τρόπο ο ποιητής αναδεικνύει μια εναρμόνιση του ρομαντισμού με τον ρεαλισμό, ενώ συγχρόνως ο λόγος του αποκτά μια φιλοσοφική υπαρξιακή διερεύνηση. Η χρήση του ελεύθερου στίχου, άλλωστε, του προσδίδει ευελιξία και ελευθερία έκφρασης.
Το ύφος είναι έντονα νατουραλιστικό με έναν βαθύ τόνο νοσταλγίας και στοχασμού. Κυριαρχεί μια αίσθηση θλίψης, αλλά και ελπίδας, με τον ποιητή να αναζητά την αναγέννηση μέσα από μια εσωτερική αναζήτηση και ονειροπόληση. Εμφανίζεται ευάλωτος, αλλά και δυνατός συγχρόνως, καθώς αντιμετωπίζει με αισιοδοξία τις υπαρξιακές ανησυχίες και τις μνήμες του.
Εν κατακλείδι, η ποιητική συλλογή «Το παιδί μέσα μου» υπόσχεται στον αναγνώστη μια πνευματική και συναισθηματική περιπέτεια που αγγίζει την ψυχή. Γι' αυτό και αξίζει να διαβαστεί!!!
Συγχαίρουμε τον Γιώργο Τσιβελέκο και του ευχόμαστε ολόψυχα η ποιητική του συλλογή να πετάξει ψηλά ταξιδεύοντας πολλές ψυχές αναγνωστών!
•Μαρία Κουρνέτα, καθηγήτρια Αγγλικών, μεταφράστρια, λογοτέχνιδα: https://stamonopatiatonmouson.blogspo...
Καλή σας ακρόαση και καλή ανάγνωση!🪆🪅🧸🧩
●Κριτικές αναγνωστών που δε χρησιμοποιούν το Goodreads και δεν μπορούν να τις αναρτήσουν οι ίδιοι:
•Αποστόλης Ζυμβραγάκης, φιλόλογος, λογοτέχνης:
https://e-didaskalia.blogspot.com/202...
•Χρήστος Παπουτσής, παθολόγος, λογοτέχνης:
Μια εξαιρετική ποιητική συλλογή! Ένα ταξίδι που ξεκινά από τη σύλληψη, με ενδιάμεσους σταθμούς την παιδική, εφηβική και ενήλικη ζωή, κάποτε τελειώνει. Πώς τελειώνει; Από το ποίημα «Λασπωμένος εαυτός» (Ενότητα «Αναγέννηση»):
"…Μία ολόκληρη ζωή ζούσε σαν μιασμένος.
Δεν τόλμησε ποτέ να αποτινάξει τις λάσπες του,
την ευτυχία του να διεκδικήσει.
Μόνος του είχε καταδικαστεί
σε ισόβια κάθειρξη δυστυχίας.
Μα τώρα βλέπει ότι ήρθε ο καιρός
να ανέβει στην κούνια
και να ταλαντευτεί στη ζωή.
Έτσι όπως σηκώνεται ψηλότερα κι απ’ τους άλλους
νιώθει πως θα πιάσει επιτέλους τον ήλιο και χαμογελά."
Το παιδί υπάρχει μέσα μας και μετά από την παιδική ηλικία, για όλα τα επόμενα χρόνια. Διατηρεί μνήμες και συναισθήματα. Είναι πάντοτε έτοιμο να επανασυνδεθεί μαζί μας, αρκεί να του το επιτρέψουμε, και να μας θυμίσει, ακόμη κι αν έχουμε μεγαλώσει πολύ, τη χαρά, τον ενθουσιασμό, την ειλικρίνεια.
Εύχομαι στον αγαπητό φίλο Γιώργο πολύ όμορφες δημιουργίες πάντοτε και σε όλη του τη ζωή να υπάρχει ένα χαμόγελο. Ένα χαμόγελο που δεν έχει όνομα, που δεν έχει σκοπό... Ένα χαμόγελο παιδικό!
•Κατερίνα Μιχαλοπούλου, φιλαναγνώστρια:
~Γιατί αυτή είναι η αθωότητα:
να προσπαθείς να καταλαβαίνεις
και να μην έχεις έτοιμη μια απόλυτη απάντηση~
Με τη νέα του ποιητική συλλογή, ένα πολύ ενδιαφέρον αναγνωστικό ταξίδι, ο Γιώργος Τσιβελέκος προσεγγίζει την οπτική του κόσμου, της καθημερινότητας, τις σκέψεις και τα όνειρα υπό το πρίσμα ενός παιδιού.
Με πολύ εύστοχο τρόπο και απλή έκφραση προσαρμόζει την καθημερινότητα, τα ερωτήματα που γεννά ένα παιδί στο μυαλό του, και τη θέση των γονέων μέσα από το αλφάβητο που διδασκόμαστε για να μάθουμε γραφή, μέσα από ένα νανούρισμα που θα μας οδηγήσει στις αγκάλες του Μορφέα, ή ένα γράμμα στον Άι Βασίλη.
Καθένας από εμάς κρύβει ένα παιδί μέσα του. Αυτό που ήταν κάποτε, αλλά ίσως βιάστηκε λίγο περισσότερο να μεγαλώσει. Ή το ωρίμασαν οι συνθήκες. Ή ίσως παραμένει παιδί μέσα του, αλλά μόνο σε ιδιαίτερες προσωπικές στιγμές.
Η ηλικία είναι απλά ψηφία που προσδιορίζουν τον χρόνο που διανύουμε. Η ψυχή μας, όμως, έχει το δικό της μέτρο για τον χρόνο. Δε χρειάζεται να βιαζόμαστε να το ρυθμίσουμε στον χρόνο ενός ενήλικα. Ας μείνει κολλημένο εκεί, στο παιδί που ήμασταν κάποτε. Με τα όνειρα και τους στόχους που είτε εκπληρώθηκαν είτε όχι. Ας προσπαθούμε να του χαρίζουμε στιγμές μέσα στη μέρα μας.
Και το παιδί μέσα μας χρειάζεται αγάπη και ενδιαφέρον. Αυτό πρέπει να το υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας πότε πότε, γιατί η γκρίζα καθημερινότητα μας ωθεί στην ψυχρή ενηλικίωση, ξεχνώντας κάπου στο περιθώριο τα όμορφα και απλά πράγματα που θα χαρίσουν ένα λαμπερό χαμόγελο και ελπίδα!
~Γύρνα πίσω με τ' ακατόρθωτα.
Κατάκτησε κι εσύ το αστέρι
που θέλεις να γίνεις και να είσαι~
•Ελένη Ζερβοπούλου, λογοτέχνιδα, βιβλιοκριτικός:
https://www.booksandfreckles.blog/pos...
•Άρτεμις Τομαή, ποιήτρια:
Ένας πολύ χαρισματικός της ποίησης νέος που δε θέλει η καρδιά και η ψυχή του να μεγαλώσουν.
Μέσα στα ποιήματά του, λοιπόν, μπήκα κι εγώ και έγινα ένα παιδί με τόσες μα τόσες αναμνήσεις που όλοι μας, αν τον διαβάσουμε, θα κάνουμε το πιο όμορφο ταξίδι. Το χρωστάμε στον εαυτό μας, όπως λέει. Θα πάρουμε μαθήματα μέσα από το αλφάβητό του, θα θυμηθούμε στιγμές, ανεπανάληπτες στιγμές που όλοι μας πρέπει να φροντίσουμε να μείνουν ζωοδόχες στιγμές και στο σήμερα με απλές πράξεις αγάπης, την προσευχή που κάναμε μικροί για να είναι γιορτή η κάθε μας μέρα, το γράμμα προς τον Άι Βασίλη... Γιατί ό,τι ζούσαμε τότε ήταν η αλήθεια. Ενώ τώρα;
Με συγκίνησε η ανάγνωση όλων των ποιημάτων του και χάρηκα πολύ που μπήκα και με φιλοξένησε στην οικογένεια της καρδιάς του!
Μπράβο σου πολλά, Γιώργο!
Σου εύχομαι να παραμείνεις με τέτοιες αξίες που σπάνια σήμερα συναντάμε! Όταν γράφουμε ποίηση, μιλά η ψυχή μας και η αλήθεια της καρδιάς μας!
•Σοφία Τανακίδου, λογοτέχνιδα:
Τα ποιήματα του Γιώργου μια διαδρομή από την απαρχή της ζωής ενός παιδιού μέχρι τη στιγμή που μεγαλώνει... Μεγαλώνει, όμως, το παιδί μεσα μας ή μένει πάντα παιδί; Πόσοι θέλουμε να μεγαλώσει το παιδί μέσα μας; Και πόσοι θέλουμε να μην ξεχάσουμε αυτές τις παιδικές αναμνήσεις που πάνε χέρι χέρι με τους ανθρώπους μας, αυτούς που, ενώ εμείς μεγαλώναμε, "έφυγαν"...
Ο Γιώργος Τσιβελέκος είναι ακόμη ένα νέο παιδί και δεν ξέρω σε τι ηλικία έχουν γραφτεί τα περισσότερα από τα ποιήματα αυτής της καινούργιας συλλογής του. Ίσως κάποια γράφτηκαν πριν ακόμη χτυπήσει την πόρτα η εφηβεία στη ζωή του, ίσως κάποια λίγο αργότερα. Διαβάζοντάς τα, διαπίστωσα αυτό που πάντα πίστευα και πιστεύω ατράνταχτα: Σαν παιδιά οι ποιητές γράφουν τα πιο ωραία ποιήματα, γιατί αυτό το αγνό συναίσθημα της ποίησης, μόνο τα παιδιά κι όσοι εξακολουθούν να νιώθουν μέσα τους παιδιά μπορούν να το εκφράσουν τόσο όμορφα.
•Μαρία Δημοτάκη, ποιήτρια:
Ενθουσιάστηκα με αυτό το βιβλίο! Πόσες αλήθειες, πόσο μεγάλες μέσα από τα μάτια και τα αισθήματα ενός παιδιού... Και πόσο ψεμα, πόσο εύθραυστο φαίνεται και ετοιμόρροπο μπροστά στις λέξεις και τις πράξεις των μεγάλων... Πόσα πολλά μπορεί να σκέφτεται, να αισθάνεται ένα παιδί... Κι εμείς αντιλαμβανόμαστε ούτε το μισό.
Σου αξίζουν πολλά συγχαρητήρια, Γιώργο!
•Ελπινίκη Τσέλιου, ποιήτρια:
Ένιωσα ξανά παιδί με όλα όσα διάβασα... Ήρθαν μπροστά μου ζωντανές παιδικές εικόνες! Ταυτίστηκα σε αρκετά σημεία και εννοείται πως ξεχώρισα και κάποια αγαπημένα ποιήματα! Ήταν μια έκπληξη αυτή η συλλογή του Γιώργου! Πολλά συγχαρητήρια! Επίσης, δε θέλω να παραλείψω τη μεγάλη μου χαρά όταν βλέπω ότι υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται σαν κι εμένα... Πολλές φορές με κατηγορούν ότι είμαι αφελής και πολύ συναισθηματική. Με έκαναν να πιστεύω πως είναι ελάττωμα, μα στην πορεία της ζωής κατάλαβα πως είναι δύναμη. Εύχομαι πάντα να έχεις αυτήν τη δύναμη, Γιώργο, και να συνεχίσεις να γράφεις για όσα σε προβληματίζουν!
•Δημήτριος Μονιός, ποιητής:
Ωραία γραφή! Μου άρεσε πολύ το "Αλφάβητο" και το "Μάτια παιδιού" (κι άλλα ποιήματα βέβαια, ξεχώρισα όμως αυτά τα δύο). Βιωματική γραφή και αλήθεια ζωής! Συγχαρητήρια!
•Μαρία Γκιρτζιμανάκη, ποιήτρια:
Ο Γιώργος γράφει σαν παιδί, με το παιχνίδισμα ενός παιδιού, με το παράπονο ενός παιδιού, με την ωμή ειλικρίνεια ενός παιδιού και ταυτόχρονα σαν ένας ενήλικας που ξέρει, που έχει γευτεί, που έχει προδοθεί, που έχει μάθει, που έχει ζυμωθεί στη ζωή. Κι αυτό είναι που λάτρεψα στην ποίησή του, ότι βλέπω ταυτόχρονα και το παιδί και τον ενήλικα. Υπάρχει κάτι καλύτερο από αυτό; Το παιδί μέσα μου... Και μόνο ο τίτλος με τράβηξε.
Γιώργο, συνέχισε έτσι!
•Σοφία Αλεξανδροπούλου, φιλαναγνώστρια:
Μια ποιητική συλλογή διαφορετική από τις άλλες που έχει γράψει ο Γιώργος μας. Ένα βιβλίο με εξήντα ποιήματα χωρισμένο σε τέσσερις ενότητες. Ποιήματα με ψυχή, ταλέντο από έναν νέο ποιητή που έχει πολλά να δώσει. Εγώ τον είχα κατατάξει στους ερωτικούς ποιητές μας, αλλά δεν είναι μόνο αυτό! Και μας το αποδεικνύει μέσα από αυτή την ποιητική συλλογή. Και μπράβο σου, Γιώργο, που μπορείς και εξελίσσεσαι καθημερινά και μας δείχνεις κι άλλες πλευρές του εαυτού σου. Μέσα σε αυτές τις σελίδες θα δεις την ωρίμανση του ανθρώπου, το στάδιο της δημιουργίας, της διαμόρφωσης του χαρακτήρα του, έως και τον θάνατο. Θα διαβάσεις και θα νιώσεις πολλά συναισθήματα, για στιγμές ευτυχίας, λύπης, για δεύτερες σκέψεις, για το πώς προσπαθείς ή μπορείς να διαχειριστείς κάποια πράγματα, για τη στεναχώρια, την απόγνωση, την απώλεια. Για πληγές που πονάνε και δυστυχίες που αφήνουν σημάδια. Η συλλογή αυτή θα σε διδάξει πράγματα, θα σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Γιατί σου περνά τόσα μηνύματα! Όπως αγάπη και στοργή. Βλέπουμε μια κατάθεση ψυχής, ίσως και της δικής μας... εγώ το ένιωσα κάπου... νιώθουμε πως βλέπει ένα παιδί τον κόσμο! Με τα δικά του μάτια, με τη δική του ευαισθησία, μέσα από τις ερωτήσεις του αλλά και τις απαντήσεις που του δίνονται, ή δίνει το ίδιο με το δικό του μυαλουδάκι. Μπράβο σου, Γιώργο μου!
•Ευαγγελία Αλιβιζάτου, λογοτέχνιδα, αρθροφράφος:
Ο Γιώργος χαρακτηρίζεται από την παιδικότητα όντως της δικής του ψυχής. Αρκεί να διαβάσει κανείς από τη συλλογή του το ποίημα
"Και πάλι παιδί"...
[Θέλω να γίνω και πάλι παιδί,
γιατί όταν άλλαζα μπαταρίες στο κουκλάκι μου,
άρχιζε και πάλι να τραγουδά και να χορεύει.
Κι αν το πρόσεχα,
δε χαλούσε ποτέ.
Ή και να χαλούσε,
ήξερα ότι μπορούσε να φτιαχτεί.
Ενώ οι άνθρωποι;
Οι άνθρωποι δεν είναι σαν τα παιχνίδια]
Να αγαπάμε και να στηρίζουμε τους νέους ανθρώπους με ήθος και όραμα!
•Κλεοπάτρα Πρίπορα, φιλαναγνώστρια:
Μια πένα που αγγίζει την ψυχή!
•Μαρία Ναουμίδου, φιλόλογος, συγγραφέας:
Ο τίτλος του έργου «Το παιδί μέσα μου» του Γιώργου Τσιβελέκου παραπέμπει σε έναν εσωτερικό μονόλογο, διάλογο σιωπηρό, που διαδραματίζεται ανάμεσα στον ίδιο και τα στενά οικογενειακά του πρόσωπα (κυρίως τη μητέρα του και τη γιαγιά του) και αναρωτιέται και ζητάει εξηγήσεις ως μικρό παιδί, αλλά και ως ενήλικας πλέον, για τα καθημερινά, τα κοινωνικά, τα υπαρξιακά θέματα, τον Θεό κ.ά., ό,τι δηλαδή προβληματίζει ένα παιδί, που τα βλέπει με τα μάτια της αθωότητας, δίχως να πονηρεύεται, αλλά και ως ενήλικας, όταν απομυθοποιεί πλέον τις απαντήσεις των μεγάλων, την υποκρισία και νιώθει απογοήτευση για τον κόσμο και τη ζωή.
Η καταφυγή στην παιδικότητα και την ελπίδα τον λυτρώνει από το βάρος της μοναξιάς και συγχρόνως με έναν μαγικό τρόπο του δίνει δύναμη, για να συνεχίσει να ονειρεύεται, να ελπίζει, να προσδοκά.
Σε επίπεδο ποιητικής συλλογής, ο τίτλος φέρνει μαζί του έντονα συμβολικά στοιχεία. Υπαινίσσεται ότι αρνείται να μεγαλώσει, γιατί το παιδί διαμαρτύρεται μέσα του. Δεν επιθυμεί να προσαρμοστεί στον άχαρο κόσμο των μεγάλων, που καταπατά αξίες και ιδανικά. Προτιμά να κρατήσει την αθωότητα των παιδικών του χρόνων, κι ας προσπαθούν οι μεγάλοι να την καταστρατηγήσουν, προσαρμοσμένοι σε μια τάξη πραγμάτων που δεν επιδέχεται την αλλαγή και τη στροφή προς τον άνθρωπο και την ανθρωπιά.
Η ποιητική συλλογή «Το παιδί μέσα μου» αποπνέει μια έντονη αίσθηση νοσταλγίας, μελαγχολίας, ελπίδας και φιλοσοφικού στοχασμού, όπως υποδηλώνουν και οι τίτλοι και το περιεχόμενο των ποιημάτων. Η συλλογή αποτελείται από 60 ποιήματα, όλα σε πεζολογική μορφή. Η γλώσσα είναι απλή, κατανοητή, ενώ το ύφος έντονα εξομολογητικό. Ο ποιητής κατατάσσει τα ποιήματά του σε τέσσερις ενότητες:
1. Πρώιμα και παιδικά χρόνια
2. Ενήλικο παιδί
3. Νοσταλγία
4. Αναγέννηση
Η πρώτη ενότητα αποτελείται από 24 ποιήματα, τα οποία αναφέρονται στο αγέννητο ακόμη παιδί και στα πρώτα παιδικά του χρόνια. Στο ποίημα «Μεγαλεία» αναρωτιέται ο ποιητής: «Πού πήγαν όλα τα μεγαλεία; Η αγγελικότητα της αγνότητάς τους;». Στο ποίημα «Ο εαυτός» ζωγραφίζει την αθωότητα του ανθρώπου: «στα συννεφιασμένα του μάτια λαμπύριζαν δυο δυνατοί ήλιοι». Στο ποίημα «Μην κλαις παιδί μου» υπάρχει η υπόσχεση για τους εν δυνάμει φόβους του: «Θα μαζέψω τα τέρατα και θα τα κρύψω στην ντουλάπα σου. Στο ποίημα «Μαθαίνω το αλφάβητο» καταδεικνύεται η αισιοδοξία της παιδικής ψυχής: «Ζωγραφίζω με ζωντάνια και ζεστασιά ζαφειρί ουρανούς και ζαχαρί θάλασσες». Και τέλος στο ποίημα «Πόλεμος» αναθαρρεί: « Σ’ έναν κόσμο που… βουλιάζει στον βάλτο της αλαζονείας… τολμώ να φορώ κατάσαρκα την πανοπλία της αθωότητας».
Η δεύτερη ενότητα αποτελείται από 20 ποιήματα, όπου πλέον παιδί, αρχίζει να εξερευνά τον κόσμο και τη ζωή αναζητώντας απαντήσεις μέσα του, αλλά και από ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα του και γύρω του στα διάφορα ερωτήματα που του γεννιόνται και το προβληματίζουν. Συγκεκριμένα στο ποίημα «Αστεία πράγματα» διαπιστώνει: «Μας είδα στον ύπνο μου παιδιά στη νεροτσουλήθρα να μαλώνουμε για κάτι που φαίνεται αστείο τώρα που μεγαλώσαμε». Στο ποίημα «Εκεί», αναπολώντας το παρελθόν, μονολογεί: «Αχ, πόσο μετάνιωσα που κάποιες στιγμές δεν ήμουν εκεί να τις χαρώ». Στο ποίημα «Ο δρόμος μου» κραυγάζει με αγανάκτηση: «Τον δρόμο μου τον έχω βρει. Τον δρόμο που ήτανε να πάρω τον έχω πάρει. Σταματήστε να μου δίνετε μια ευχή που μοιάζει με προσβολή». Στο ποίημα «Κομφορμισμός» αποφαίνεται: «Εγώ θα κάθομαι ήσυχα στα ιδιαίτερά μου - έναν βράχο με θέα τη θάλασσα, ένα χωράφι με θέα τα λουλούδια, ένα παγκάκι με θέα το ηλιοβασίλεμα, ένα μαξιλάρι με θέα τ’ αστέρια». Και τέλος στο ποίημα «Ποιητής με ψυχή μικρού παιδιού» περιγράφει την ποιητική του διαδρομή με σύμβολα και παραβολές: «Γύριζε προσεκτικά τα υφάσματα της ψυχής προς τα μέσα και τα έπιανε με μικρές καρφίτσες, όταν το μάκρος έφτανε στο σημείο που ήθελε. Τότε τα τοποθετούσε στη χρυσή ραπτομηχανή του και τα γάζωνε με την κίτρινη κλωστή της τρυφερότητας, κι ας ήταν μαύρα τα υφάσματα».
Στην τρίτη ενότητα ο ποιητής, ενήλικας πλέον, αναζητά τη χαμένη του παιδικότητα. Στο ποίημα «Γλυκός Καιρός» παραληρεί αναπολώντας: «Κάποτε έκανα τραμπάλα με τον αδερφό που δεν απέκτησα ποτέ… Οι μόνες πληγές που μετρούσα τότε ήταν αυτές στα γόνατα και τις παλάμες… Πια οι πληγές άλλου είδους που μετρώ…». Στο ποίημα «Γιατί γιαγιά;» θέτει ερωτήματα στα οποία ο ίδιος προσπαθεί να δώσει απαντήσεις: «Γιατί να είναι η ζωή μια ξύλινη σβούρα που σταματάει γρήγορα να γυρίζει;… Στη ραπτομηχανή σου πάω τώρα να μπαλώσω το ξηλωμένο κενό της ύπαρξης. Να γαζώσω την απώλεια στο φόρεμα της ζωής, μήπως και θελήσεις ποτέ να το φορέσεις ξανά».
Στην τελευταία ενότητα το παιδί περνά στην τρίτη ηλικία και επιδαψιλεύει το παρελθόν και μέσα από αυτό αναγεννιέται. Στο ποίημα «Το παιδί μέσα μου» εκπλήσσεται με τον ψυχισμό των μεγάλων και διαπιστώνει: «Δεν ήξεραν ότι το παιδί μέσα τους ήταν απειρόψυχο και πως είχε μια καρδιά-κάμπο που τους χωρούσε και τους συγχωρούσε όλους… Κάθε φορά που του ξήλωναν την παιδική χαρά με την ψεύτικη υπόσχεση… τους πίστευε πάντα… Εκείνοι όμως δεν ήξεραν κάτι…». Στο ποίημα «Λασπωμένος εαυτός» ο ποιητής διατείνεται ότι «Ένας αόρατος καθρέφτης στη μέση του πουθενά με αντικατοπτρίζει διάφανα».
Σε όλη τη συλλογή υπάρχει αναφορά σε στιγμές βαθιάς ενδοσκόπησης και εσωτερικής πάλης με έντονη την υπαρξιακή αγωνία για τον πολύτιμο χρόνο που χάνεται άσκοπα, ενώ η ζωή μας είναι προσωρινή, φθαρτή και μικρή. Παράλληλα, ο ποιητής, μέσα από αυτές τις αναφορές, αναζητά ίσως μια αίσθηση τάξης και νοήματος μέσα στο χάος της ύπαρξής μας.
Ο ποιητικός λόγος κινείται ανάμεσα στον λυρισμό και στη φιλοσοφική προσέγγιση. Η συλλογή «Το παιδί μέσα μου», δίχως άλλο, προσφέρει έναν πλούτο από συναισθηματικές και νοηματικές εμπειρίες, προσκαλώντας τον αναγνώστη να αναλογιστεί ζητήματα που συνδέονται με την ανθρώπινη φύση, ενώ ο ποιητής παλεύει να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν σε όλη τη διάρκεια της ζωής του ανθρώπου. Επίσης, ο ποιητικός λόγος εστιάζει στο μεταίχμιο, στο σημείο όπου το όνειρο και η ελπίδα συνυπάρχουν και διασταυρώνονται. Η έμπνευση αντλείται από την ίδια τη ζωή, η οποία μετατρέπεται σε έναν καμβά πάνω στον οποίο αποτυπώνονται τα συναισθήματα και οι σκέψεις του ποιητή, συνδέοντας την ανθρώπινη εμπειρία με τη μεταφυσική ελπίδα και τονίζοντας τη διαχρονικότητα των ανθρώπινων ανησυχιών.
Το λεξιλόγιο είναι απλό και κατανοητό και το ύφος βαθιά εξομολογητικό και στοχαστικό. Με αυτόν τον τρόπο ο ποιητής αναδεικνύει μια εναρμόνιση του ρομαντισμού με τον ρεαλισμό, ενώ συγχρόνως ο λόγος του αποκτά μια φιλοσοφική υπαρξιακή διερεύνηση. Η χρήση του ελεύθερου στίχου, άλλωστε, του προσδίδει ευελιξία και ελευθερία έκφρασης.
Το ύφος είναι έντονα νατουραλιστικό με έναν βαθύ τόνο νοσταλγίας και στοχασμού. Κυριαρχεί μια αίσθηση θλίψης, αλλά και ελπίδας, με τον ποιητή να αναζητά την αναγέννηση μέσα από μια εσωτερική αναζήτηση και ονειροπόληση. Εμφανίζεται ευάλωτος, αλλά και δυνατός συγχρόνως, καθώς αντιμετωπίζει με αισιοδοξία τις υπαρξιακές ανησυχίες και τις μνήμες του.
Εν κατακλείδι, η ποιητική συλλογή «Το παιδί μέσα μου» υπόσχεται στον αναγνώστη μια πνευματική και συναισθηματική περιπέτεια που αγγίζει την ψυχή. Γι' αυτό και αξίζει να διαβαστεί!!!
Συγχαίρουμε τον Γιώργο Τσιβελέκο και του ευχόμαστε ολόψυχα η ποιητική του συλλογή να πετάξει ψηλά ταξιδεύοντας πολλές ψυχές αναγνωστών!
•Μαρία Κουρνέτα, καθηγήτρια Αγγλικών, μεταφράστρια, λογοτέχνιδα: https://stamonopatiatonmouson.blogspo...
April 2, 2025
Έχω την τύχη και την ευκαιρία να γνωρίζω τον Γιώργο Τσιβελέκο από τα πρώτα του βήματα στον χώρο της λογοτεχνίας, κάτι που μου προσφέρει τη δυνατότητα μιας ολιστικής προσέγγισης και αποτίμησης του έως τώρα έργου του. Με σιγουριά, λοιπόν, μπορώ να πω ότι η νέα του ποιητική συλλογή, Το παιδί μέσα μου, συνιστά τη βάση στην οποία εγγράφονται τα υπόλοιπα εκδοθέντα έργα του.
Η αφετηρία τόσο της ιδιοσυγκρασίας όσο και της πένας του ενέχουν το σπέρμα τους σε αυτό το βιβλίο που καταπιάνεται με την παιδική ηλικία και τον τρόπο που αυτή μάς καθορίζει στο υπόλοιπο της ζωής μας. Το νέο αυτό ποιητικό έργο αποτελείται από εξήντα ποιήματα κατανεμημένα σε τέσσερις χρονικές ενότητες: Πρώιμα & παιδικά χρόνια, Ενήλικο παιδί, Νοσταλγία, Αναγέννηση.
Στα ποιητικά κείμενα του βιβλίου παρα��ολουθούμε την πορεία του ποιητικού υποκειμένου μέσα στον χρόνο, την εξέλιξη και τον τρόπο με τον οποίο οι προσλαμβάνουσες από το οικείο αλλά και το κοινωνικό περιβάλλον σμιλεύουν την προσωπικότητά του.
Ο ποιητικός λόγος του Γιώργου Τσιβελέκου είναι απλός, κατανοητός, ενίοτε χειμαρρώδης και, σίγουρα, λυρικός με έντονη εικονοποιία και τεταμένο ρομαντισμό. Κυριαρχεί η πρωτοπρόσωπη εξομολογητική αφήγηση, η οποία επιτρέπει στην ποιητική φωνή να πλάσει μια ενιαία ποιητική ιστορία με γνώμονα την παιδική αθωότητα αλλά και τη σκληρότητα που καμιά φορά φέρει έμφυτη η αλήθεια των παιδιών. Μια αλήθεια που δεν κατατίθεται φτιασιδωμένη και ευπρεπισμένη αλλά ωμή και ευθύβολη, όπως ακριβώς είναι. Από την εποχή μας, την εποχή που εκμαυλίζει συνειδήσεις και διαφθείρει όνειρα, λείπει αυτή η ανόθευτη ειλικρίνεια των παιδιών, μα και η τρυφερότητα του κόσμου ιδωμένη μέσα από τα μάτια τους.
Ο Γιώργος Τσιβελέκος, ουσιαστικά, μάς προ(σ)καλεί να φορέσουμε για άλλη μια φορά τα μάτια του παιδιού που ήμασταν κάποτε και να δούμε ξανά τον κόσμο με εκείνα τα πρώτα μάτια. Τι θα νιώσουμε; Νοσταλγία, συγκίνηση, μπορεί και θυμό ή απογοήτευση, ανάλογα με το κατά πόσο δικαιώσαμε εκείνο το παιδί που ήμασταν κάποτε. Επιβεβαιώσαμε τις προσδοκίες του ή το διαψεύσαμε; Καταφέραμε άραγε να περισώσουμε λίγη αγάπη και τρυφερότητα ή μας παρέσυρε ολοκληρωτικά η απαξία και η βιαιότητα του σύγχρονου τρόπου ζωής;
Ο ποιητής ψυχογραφεί τον άνθρωπο κοιτάζοντάς τον μέσα από τα παιδικά μάτια, κάτι που από μόνο του συνιστά μεγάλο επίτευγμα αν αναλογιστούμε ότι "η επανάσταση είναι η διατήρηση της τρυφερότητας", όπως έγραφε ο Χρόνης Μίσσιος. Και πράγματι, ο Γιώργος Τσιβελέκος παραμένει πιστά ένας ποιητής με ψυχή μικρού παιδιού (σ. 88) που προσπαθεί με το έργο του να δέσει ένα φεγγάρι στο ποδήλατο ενός παιδιού (σ. 91).
Δύσκολο να ξεδιαλέξω ποιήματα που ξεχώρισα, μα θα αναφέρω ενδεικτικά τα εξής: "Καινούργια συνήθεια" (σ. 52), "Κρυφτό" (σ. 64), "Προτιμώ" (σ. 72), "Ποιητής με ψυχή μικρού παιδιού" (σ. 88), "Τα συνηθισμένα" (σ. 91), "Φιλίες" (σ. 99), "Το παιδί μέσα του" (σ. 113) και "Λασπωμένος εαυτός" (σ. 117). Ξεχωρίζουν, επίσης, οι αναφορές σε αγαπημένα πρόσωπα, όπως ο παππούς, η γιαγιά και η μητέρα, τα οποία ο ποιητής εγγίζει με ευαισθησία, αγάπη και αφοσίωση.
Θα κλείσω με ένα ποιήμα σπαρακτικής ειλικρίνειας και αυτοσυνειδησίας και με την προτροπή να αναζητήσετε αυτή τη συλλογή. Θα αναθεωρήσετε τον τρόπο που αντιμετωπίζετε τη ζωή, τα μικρά και τα μεγάλα ζητήματα της καθημερινότητας.
Μοιρολόι για δύο δέντρα
Στο παρτέρι κάποτε υπήρχε ένας φοίνικας
- ναι, χωρούσε, απλά με τις ρίζες του
είχε σπρώξει λίγο το τοιχάκι μπροστά του
και είχε ραγίσει την ψηλή μάντρα από πίσω.
Τον καταβρόχθισαν τα σκαθάρια.
Στην άκρη του κήπου υπήρχε ένα πεύκο
που κάλυπτε με τα κλαδιά του τη μισή αυλή.
Το κόψαμε γιατί μας ενοχλούσε•
η γύρη του, οι κάμπιες, τα κουκουνάρια, οι πευκοβελόνες.
Μας προκαλούσε αλλεργία.
Κι αν μοιάζει ετούτο το ποίημα
μοιρολόι για δύο δέντρα,
πέραν για τη ζωή που πια δεν έχουν
και στην οποία πια δε συμβάλλουν,
είναι που στα κλαδιά τους είχα φωλέψει τα παιδικά μου χρόνια.
Και που μεταξύ των δύο
πηγαινοερχόταν ο σκύλος
που είχα μισή ζωή
και πια δεν υπάρχει ούτε αυτός
να μου γλείψει την ανοιχτή πληγή.
(σ. 108)
Η αφετηρία τόσο της ιδιοσυγκρασίας όσο και της πένας του ενέχουν το σπέρμα τους σε αυτό το βιβλίο που καταπιάνεται με την παιδική ηλικία και τον τρόπο που αυτή μάς καθορίζει στο υπόλοιπο της ζωής μας. Το νέο αυτό ποιητικό έργο αποτελείται από εξήντα ποιήματα κατανεμημένα σε τέσσερις χρονικές ενότητες: Πρώιμα & παιδικά χρόνια, Ενήλικο παιδί, Νοσταλγία, Αναγέννηση.
Στα ποιητικά κείμενα του βιβλίου παρα��ολουθούμε την πορεία του ποιητικού υποκειμένου μέσα στον χρόνο, την εξέλιξη και τον τρόπο με τον οποίο οι προσλαμβάνουσες από το οικείο αλλά και το κοινωνικό περιβάλλον σμιλεύουν την προσωπικότητά του.
Ο ποιητικός λόγος του Γιώργου Τσιβελέκου είναι απλός, κατανοητός, ενίοτε χειμαρρώδης και, σίγουρα, λυρικός με έντονη εικονοποιία και τεταμένο ρομαντισμό. Κυριαρχεί η πρωτοπρόσωπη εξομολογητική αφήγηση, η οποία επιτρέπει στην ποιητική φωνή να πλάσει μια ενιαία ποιητική ιστορία με γνώμονα την παιδική αθωότητα αλλά και τη σκληρότητα που καμιά φορά φέρει έμφυτη η αλήθεια των παιδιών. Μια αλήθεια που δεν κατατίθεται φτιασιδωμένη και ευπρεπισμένη αλλά ωμή και ευθύβολη, όπως ακριβώς είναι. Από την εποχή μας, την εποχή που εκμαυλίζει συνειδήσεις και διαφθείρει όνειρα, λείπει αυτή η ανόθευτη ειλικρίνεια των παιδιών, μα και η τρυφερότητα του κόσμου ιδωμένη μέσα από τα μάτια τους.
Ο Γιώργος Τσιβελέκος, ουσιαστικά, μάς προ(σ)καλεί να φορέσουμε για άλλη μια φορά τα μάτια του παιδιού που ήμασταν κάποτε και να δούμε ξανά τον κόσμο με εκείνα τα πρώτα μάτια. Τι θα νιώσουμε; Νοσταλγία, συγκίνηση, μπορεί και θυμό ή απογοήτευση, ανάλογα με το κατά πόσο δικαιώσαμε εκείνο το παιδί που ήμασταν κάποτε. Επιβεβαιώσαμε τις προσδοκίες του ή το διαψεύσαμε; Καταφέραμε άραγε να περισώσουμε λίγη αγάπη και τρυφερότητα ή μας παρέσυρε ολοκληρωτικά η απαξία και η βιαιότητα του σύγχρονου τρόπου ζωής;
Ο ποιητής ψυχογραφεί τον άνθρωπο κοιτάζοντάς τον μέσα από τα παιδικά μάτια, κάτι που από μόνο του συνιστά μεγάλο επίτευγμα αν αναλογιστούμε ότι "η επανάσταση είναι η διατήρηση της τρυφερότητας", όπως έγραφε ο Χρόνης Μίσσιος. Και πράγματι, ο Γιώργος Τσιβελέκος παραμένει πιστά ένας ποιητής με ψυχή μικρού παιδιού (σ. 88) που προσπαθεί με το έργο του να δέσει ένα φεγγάρι στο ποδήλατο ενός παιδιού (σ. 91).
Δύσκολο να ξεδιαλέξω ποιήματα που ξεχώρισα, μα θα αναφέρω ενδεικτικά τα εξής: "Καινούργια συνήθεια" (σ. 52), "Κρυφτό" (σ. 64), "Προτιμώ" (σ. 72), "Ποιητής με ψυχή μικρού παιδιού" (σ. 88), "Τα συνηθισμένα" (σ. 91), "Φιλίες" (σ. 99), "Το παιδί μέσα του" (σ. 113) και "Λασπωμένος εαυτός" (σ. 117). Ξεχωρίζουν, επίσης, οι αναφορές σε αγαπημένα πρόσωπα, όπως ο παππούς, η γιαγιά και η μητέρα, τα οποία ο ποιητής εγγίζει με ευαισθησία, αγάπη και αφοσίωση.
Θα κλείσω με ένα ποιήμα σπαρακτικής ειλικρίνειας και αυτοσυνειδησίας και με την προτροπή να αναζητήσετε αυτή τη συλλογή. Θα αναθεωρήσετε τον τρόπο που αντιμετωπίζετε τη ζωή, τα μικρά και τα μεγάλα ζητήματα της καθημερινότητας.
Μοιρολόι για δύο δέντρα
Στο παρτέρι κάποτε υπήρχε ένας φοίνικας
- ναι, χωρούσε, απλά με τις ρίζες του
είχε σπρώξει λίγο το τοιχάκι μπροστά του
και είχε ραγίσει την ψηλή μάντρα από πίσω.
Τον καταβρόχθισαν τα σκαθάρια.
Στην άκρη του κήπου υπήρχε ένα πεύκο
που κάλυπτε με τα κλαδιά του τη μισή αυλή.
Το κόψαμε γιατί μας ενοχλούσε•
η γύρη του, οι κάμπιες, τα κουκουνάρια, οι πευκοβελόνες.
Μας προκαλούσε αλλεργία.
Κι αν μοιάζει ετούτο το ποίημα
μοιρολόι για δύο δέντρα,
πέραν για τη ζωή που πια δεν έχουν
και στην οποία πια δε συμβάλλουν,
είναι που στα κλαδιά τους είχα φωλέψει τα παιδικά μου χρόνια.
Και που μεταξύ των δύο
πηγαινοερχόταν ο σκύλος
που είχα μισή ζωή
και πια δεν υπάρχει ούτε αυτός
να μου γλείψει την ανοιχτή πληγή.
(σ. 108)
October 17, 2025
Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι μια τελείως διαφορετική ποιητική συλλογή από αυτές που έχω διαβάσει από τον συγγραφέα. Σε κάθε του έργου πάντα υπάρχει κάτι το διαφορετικό. Το μόνο που δεν αλλάζει στις ποιητικές του συλλογές είναι οι ενότητες που πάντα βάζει και αυτό είναι κάτι που μου αρέσει πολύ γιατί με παίρνει από το χέρι και σιγά σιγά φτάνουμε στην κορύφωση των συναισθημάτων που μεταφέρει ο δημιουργός μέσα από την πληθώρα των λέξεων που χρησιμοποιεί. Σε κάθε του ποιήματα εκτός το συναίσθημα, έχουμε μπροστά μας ολόκληρη εικόνα, ακόμα κι αν πρόκειται για ένα μικρό ποίημα. Αυτό είναι μια δεξιότητα που χειρίζεται πολύ καλά ο συγγραφέας. "Το παιδί μέσα μου " με πήγε χρόνια πίσω και μου θύμισε την δική μου παιδική ηλικία μεταφέροντας με στο σήμερα ώστε να βγάλω ξανά στην επιφάνεια κάτι από την τότε εποχή. Ότι γράφει ο Γιώργος δεν είναι ποτέ τυχαίο και μόνο μία στιγμή έμπνευσης. Ξέρει να τοποθετηθεί σκέψεις και λέξεις όχι μόνο για να σου αποδώσει όσο γίνεται καλύτερα το συναίσθημα που τον ταλανίζει την δεδομένη στιγμή, αλλά σου μεταφέρει προβληματισμούς και διδάγματα που σε βάζουν σε σκέψεις. Μέσα στα ποιήματα του θα νιώσετε και τις κοινωνικές ανησυχίες του και τους προβληματισμούς για τον παράγοντα ΑΝΘΡΩΠΟ. Η πρώτη ενότητα με τίτλο "Πρώιμα και παιδικά χρόνια" , αναφέρεται από την στιγμή της γέννησης. Για όλα εκείνα τα αθώα συναισθήματα που έχουμε, για τις απορίες και την άδολη αγάπη. Στην δεύτερη ενότητα "Ενήλικο παιδί" , μια ενότητα αναζήτησης θα την έλεγα , με ποιήματα που ψάχνουν για το που η ζωή τραβάει. Στην τρίτη ενότητα "Νοσταλγία" , έχουμε περάσει σε συναισθήματα που μας πάνε στο παρελθόν, σε πράγματα που έχουμε ξεχάσει και σε όνειρα που αφήσαμε κλειδωμένα στο συρτάρι του παιδικού μας δωματίου και στην τελευταία ενότητα με τίτλο "Αναγέννηση" για μένα είναι η συνειδητοποίηση ότι πρέπει να θυμηθούμε το παιδί μέσα μας ώστε η ζωή να γίνει πιο εύκολη, πιο όμορφη και το βασικότερο στολισμενη με αληθινά χαμόγελα. Αγαπώ την γραφή του Γιώργου γιατί κάθε φορά μου δίνει τροφή για σκέψη και με κατακλύζει με συναισθήματα που πολλές φορές έχω κρύψει βαθιά μέσα μου. Το συστήνω ανεπιφύλακτα γιατί ο Γιώργος έχει πολλές καλλιτεχνικές ανησυχίες τις οποίες διατυπώνει στο χαρτί με ιδιαίτερη και μοναδική μαεστρία.
March 1, 2025
Μια ποιητική συλλογή όμορφη και ταυτόχρονα δαιδαλώδης με πολλές εναλλακτικές πορείες όπως η ίδια η ζωή. Ήταν πολύ πρωτότυπο το ότι οι θεματικές είχαν χωριστεί από τον ερχομό ενός παιδιού στον κόσμο, στα παιδικά χρόνια, τα γεράματα και τέλος στην αναγέννηση. Η γραφή εκφράζει αθωότητα, απορία, συνειδητοποίηση, προβληματισμό, νοσταλγία και αισιοδοξία θυμίζοντας συναισθήματα που βιώνει ο καθένας μας σε διάφορες φάσεις της ζωής. Πολλά από τα ποιήματα της παιδικής ηλικίας θα ήταν ωραίο να διδάσκονταν σε σχολεία.
April 8, 2025
Η ποιητική συλλογή "Το παιδί μέσα μου" του Γιώργου Τσιβελέκου αποτελεί ένα πολύ όμορφο, ευαίσθητο και βαθιά ανθρώπινο ταξίδι προς την ενδοσκόπηση και την αναζήτηση της χαμένης αθωότητάς μας.
Ο ποιητής με απλότητα και ειλικρίνεια καταφέρνει επάξια να αγγίξει τις πιο ευαίσθητες χορδές του αναγνώστη, ανασύροντας ποικίλες μνήμες και πολλαπλά συναισθήματα που συνδέονται με την παιδική ηλικία, κάτι ιδιαίτερο δύσκολο και απαιτητικό.
Η συλλογή διακρίνεται σε τέσσερις διαφορετικές ενότητες στις οποίες ο ποιητής αποδίδει έξυπνα και εύστοχα γεγονότα στις διάφορες φάσεις της ζωής, έχοντας ως αφετηρία την ίδια τη δημιουργία που οδηγεί στο τελευταίο στάδιο της πορείας ενός ανθρώπου, τον θάνατο.
Ο Τσιβελέκος δημιουργεί επιδέξια μια ατμόσφαιρα γεμάτη ρομαντισμό, αγάπη, τρυφερότητα και συγκίνηση. Μέσα από απλές, καθημερινές εικόνες και λέξεις, σκιαγραφεί έναν κόσμο γεμάτο ευαισθησία, αυθορμητισμό, αθωότητα και αλήθεια - τον κόσμο που δυστυχώς αργοπεθαίνει και χάνεται στην πορεία της ενήλικης ζωής μας από διάφορους εξωτερικούς παράγοντες και εσωτερικές ζυμώσεις.
Τα εξήντα ποιήματα της συλλογής λειτουργούν σαν μικρές φωνές, απελευθερώνοντας στιγμές παιδικής χαράς, αγάπης και χαριτωμένης περιέργειας, ακόμα και θυμού ή φόβου.
Η θεματική της συλλογής εστιάζει κυρίως στην ανάγκη του ανθρώπου να διατηρήσει ζωντανό το παιδί που κρύβει μέσα του, ως πηγή αυθεντικότητας, αγνότητας, δημιουργικότητας και ελπίδας.
Ο ποιητής με ωριμότητα και μαεστρία φαίνεται να αναγνωρίζει τις δυσκολίες και τις πληγές που επιφέρει η ζωή, αλλά ταυτόχρονα τονίζει τη σημασία της επιστροφής στην παιδική μας ουσία ως μέσο για την αντιμετώπιση των προκλήσεων και την αναζήτηση της ουσιαστικής ευτυχίας.
Σε επίπεδο ύφους, ο Τσιβελέκος χρησιμοποιεί μια γλώσσα απλή, πλούσια και κατανοητή, αποφεύγοντας τον περιττό λυρισμό και τις πολύπλοκες μεταφορές, ενώ χρησιμοποιεί περισσότερο πρώτο πρόσωπο, κάνοντας τη γραφή του ακόμα πιο φιλική στον αναγνώστη και άμεση.
Η ποίησή του χαρακτηρίζεται από μια γλυκιά μελαγχολία και μια διακριτική αισιοδοξία, δημιουργώντας ένα συναισθηματικό κλίμα οικείο και παρηγορητικό.
Συνολικά, "Το παιδί μέσα μου" είναι μια ποιητική συλλογή που προσκαλεί τον αναγνώστη σε ένα ταξίδι αυτογνωσίας και επανασύνδεσης με την πιο αθώα και αυθεντική του πλευρά, ξυπνώντας στον αναγνώστη ανάλογες δικές του θύμησες και εμπειρίες. Είναι μια συλλογή που σίγουρα μιλά κατευθείαν στην καρδιά και αφήνει μια αίσθηση συναισθηματικής γαλήνης και λαμπρής ελπίδας. Πιστεύω ακράδαντα, πως αξίζει να την ανακαλύψει κανείς για να θυμηθεί και να επαναφέρει στην επιφάνεια τον πιο πολύτιμο θησαυρό που κρύβει: το παιδί μέσα του, με ό,τι συνεπάγεται αυτό... όπως λέει κι ο συγγραφέας.
Τα θερμά μου συγχαρητήρια! Η ποίηση σου μια πολύχρωμη πινελιά ευαισθησίας σε γκρίζους καιρούς δίχως εν-συναίσθηση και συναίσθημα.
Ο ποιητής με απλότητα και ειλικρίνεια καταφέρνει επάξια να αγγίξει τις πιο ευαίσθητες χορδές του αναγνώστη, ανασύροντας ποικίλες μνήμες και πολλαπλά συναισθήματα που συνδέονται με την παιδική ηλικία, κάτι ιδιαίτερο δύσκολο και απαιτητικό.
Η συλλογή διακρίνεται σε τέσσερις διαφορετικές ενότητες στις οποίες ο ποιητής αποδίδει έξυπνα και εύστοχα γεγονότα στις διάφορες φάσεις της ζωής, έχοντας ως αφετηρία την ίδια τη δημιουργία που οδηγεί στο τελευταίο στάδιο της πορείας ενός ανθρώπου, τον θάνατο.
Ο Τσιβελέκος δημιουργεί επιδέξια μια ατμόσφαιρα γεμάτη ρομαντισμό, αγάπη, τρυφερότητα και συγκίνηση. Μέσα από απλές, καθημερινές εικόνες και λέξεις, σκιαγραφεί έναν κόσμο γεμάτο ευαισθησία, αυθορμητισμό, αθωότητα και αλήθεια - τον κόσμο που δυστυχώς αργοπεθαίνει και χάνεται στην πορεία της ενήλικης ζωής μας από διάφορους εξωτερικούς παράγοντες και εσωτερικές ζυμώσεις.
Τα εξήντα ποιήματα της συλλογής λειτουργούν σαν μικρές φωνές, απελευθερώνοντας στιγμές παιδικής χαράς, αγάπης και χαριτωμένης περιέργειας, ακόμα και θυμού ή φόβου.
Η θεματική της συλλογής εστιάζει κυρίως στην ανάγκη του ανθρώπου να διατηρήσει ζωντανό το παιδί που κρύβει μέσα του, ως πηγή αυθεντικότητας, αγνότητας, δημιουργικότητας και ελπίδας.
Ο ποιητής με ωριμότητα και μαεστρία φαίνεται να αναγνωρίζει τις δυσκολίες και τις πληγές που επιφέρει η ζωή, αλλά ταυτόχρονα τονίζει τη σημασία της επιστροφής στην παιδική μας ουσία ως μέσο για την αντιμετώπιση των προκλήσεων και την αναζήτηση της ουσιαστικής ευτυχίας.
Σε επίπεδο ύφους, ο Τσιβελέκος χρησιμοποιεί μια γλώσσα απλή, πλούσια και κατανοητή, αποφεύγοντας τον περιττό λυρισμό και τις πολύπλοκες μεταφορές, ενώ χρησιμοποιεί περισσότερο πρώτο πρόσωπο, κάνοντας τη γραφή του ακόμα πιο φιλική στον αναγνώστη και άμεση.
Η ποίησή του χαρακτηρίζεται από μια γλυκιά μελαγχολία και μια διακριτική αισιοδοξία, δημιουργώντας ένα συναισθηματικό κλίμα οικείο και παρηγορητικό.
Συνολικά, "Το παιδί μέσα μου" είναι μια ποιητική συλλογή που προσκαλεί τον αναγνώστη σε ένα ταξίδι αυτογνωσίας και επανασύνδεσης με την πιο αθώα και αυθεντική του πλευρά, ξυπνώντας στον αναγνώστη ανάλογες δικές του θύμησες και εμπειρίες. Είναι μια συλλογή που σίγουρα μιλά κατευθείαν στην καρδιά και αφήνει μια αίσθηση συναισθηματικής γαλήνης και λαμπρής ελπίδας. Πιστεύω ακράδαντα, πως αξίζει να την ανακαλύψει κανείς για να θυμηθεί και να επαναφέρει στην επιφάνεια τον πιο πολύτιμο θησαυρό που κρύβει: το παιδί μέσα του, με ό,τι συνεπάγεται αυτό... όπως λέει κι ο συγγραφέας.
Τα θερμά μου συγχαρητήρια! Η ποίηση σου μια πολύχρωμη πινελιά ευαισθησίας σε γκρίζους καιρούς δίχως εν-συναίσθηση και συναίσθημα.
July 25, 2025
Η νέα ποιητική συλλογή του Γιώργου Τσιβελέκου «Το παιδί μέσα μου» είναι ένας ύμνος στην αθωότητα της ψυχής. Μέσα από αυτό το βιβλίο, ο ποιητής επιδιώκει και καταφέρνει ν’ αγγίξει τις αναμνήσεις μας - εκείνες τις κοινές παιδικές αναμνήσεις, τις καλά φυλαγμένες στο χρονοντούλαπο του υποσυνειδήτου μας - και να φωνάξει μέσα από τις στιγμές της ζωής που ζωντανεύει, πως τίποτα δεν ξεχνιέται αν εμείς δε θελήσουμε να το ξεχάσουμε.
«Το παιδί μέσα μου» είναι μια παιδική κραυγή που ακούγεται από το στόμα ενός ώριμου ενήλικα. Ο Γιώργος μας παρακινεί να πολεμήσουμε για να διατηρήσουμε όσα δίνουν νόημα στις στιγμές μας και τις γεμίζουν με αποχρώσεις της ευτυχίας, βάζοντας το ποιητικό του υποκείμενο στην πρώτη γραμμή του πολέμου: Ένα παιδί σοφό που προκαλεί τους μεγάλους με τις διερευνητικές ερωτήσεις του και μετατρέπεται σ’ έναν επαναστάτη ενήλικα που αρνείται να αφομοιωθεί από τη λήθη της ενήλικης ζωής.
Το παιδί ξεκινά ένα φιλοσοφικό ταξίδι από πριν τη γέννηση ως το βρέφος που κουρνιάζει στη μητρική αγκαλιά και κάνει μια στάση στην παιδική ηλικία για να στείλει αθώα - αλλά όχι αφελή – μηνύματα μέσα από τις απορίες του. Περνά από την εφηβεία του απορώντας πώς γίνεται να αλλάζουν τόσο οι άνθρωποι όταν μεγαλώνουν και δίνει το στίγμα του δηλώνοντας με θάρρος «τολμώ να φορώ κατάσαρκα/ την πανοπλία της αθωότητας». Ύστερα ανδρειώνεται κι ανεβαίνει τον Γολγοθά της ενηλικίωσης, στηλιτεύοντας τη σημερινή έλλειψη ενσυναίσθησης κι επιμένοντας να μην αλλοιωθεί και να μην ξεχάσει το παιδί μέσα του.
«Εγώ μόνο ξέρω την αλήθεια μου…/ Μόνο το επίθετο του ευαίσθητου/ θα δεχτώ να μου προσάψουν, αν θυμούνται βέβαια τι σημαίνει.»
Ο ενήλικας του Γιώργου ονειρεύεται κι ελπίζει για έναν κόσμο όμορφο, καλοσυνάτο, που μοιάζει ουτοπικός αλλά όχι ακατόρθωτος. Θυμάται και κρατά τις αναμνήσεις του σαν φυλαχτό που του δείχνει τον δρόμο προς τον άνθρωπο που επιθυμεί η ψυχή του να γίνει. Μέσα στην προσπάθεια του αυτή, εμπλέκει την ποίηση ως μέσον διατήρησης της ευαίσθητης θεώρησης του κόσμου, αλλά και ως καταφύγιο στο οποίο μετοικεί, όταν όλοι ακολουθούν τυφλά τη μόδα την οποία αποστρέφεται.
«Προσπαθώ να δέσω το φεγγάρι/ στο ποδήλατο ενός παιδιού./ Όσο κάνει πετάλι, τόσο να το τραβάει,/ ώσπου να το σύρει ως εδώ κάτω./ Ανάβει άσκοπα εκεί πάνω.»
Στην αναπόλησή του νιώθει το άγγιγμα της παλιάς πικεδένιας κουβέρτας να τον προστατεύει απ’ το κρύο του κόσμου, λαχταρά τη γεύση από το μαλλί της γριάς, μεθά με το άρωμα της γαρδένιας, μαγεύεται από τα χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια και παίζει κρυφτό και κυνηγητό με τους ενήλικες που τον αντιμάχονται με τη στυγνότητα της σκέψης τους. Πενθεί για όσα χάθηκαν ανεπιστρεπτί με το πέρασμα του χρόνου, αλλά μέσα στη νοσταλγία του, προσεύχεται να τα βρει ξανά στο διάβα του, λίγο ίδια, λίγο αλλαγμένα, αλλά πάντοτε οικεία. Εν τέλει, ο ενήλικας του Γιώργου μάς πείθει αβίαστα πως ο άνθρωπος που φυλά το παιδί μέσα του βρίσκει την αισιοδοξία ακόμα και μπροστά στον θάνατο.
Με έντονο το φιλοσοφικό και μεταφυσικό στοιχείο ανά σημεία, ο Γιώργος Τσιβελέκος χρησιμοποιεί οικεία σύμβολα για να περάσει το μήνυμά του: η ζωή κρύβεται μέσα στην ίδια τη ζωή, σαν τη Μπαμπούσκα που κοσμεί το οπισθόφυλλο του βιβλίου.
«Το παιδί μέσα μου» είναι μια παιδική κραυγή που ακούγεται από το στόμα ενός ώριμου ενήλικα. Ο Γιώργος μας παρακινεί να πολεμήσουμε για να διατηρήσουμε όσα δίνουν νόημα στις στιγμές μας και τις γεμίζουν με αποχρώσεις της ευτυχίας, βάζοντας το ποιητικό του υποκείμενο στην πρώτη γραμμή του πολέμου: Ένα παιδί σοφό που προκαλεί τους μεγάλους με τις διερευνητικές ερωτήσεις του και μετατρέπεται σ’ έναν επαναστάτη ενήλικα που αρνείται να αφομοιωθεί από τη λήθη της ενήλικης ζωής.
Το παιδί ξεκινά ένα φιλοσοφικό ταξίδι από πριν τη γέννηση ως το βρέφος που κουρνιάζει στη μητρική αγκαλιά και κάνει μια στάση στην παιδική ηλικία για να στείλει αθώα - αλλά όχι αφελή – μηνύματα μέσα από τις απορίες του. Περνά από την εφηβεία του απορώντας πώς γίνεται να αλλάζουν τόσο οι άνθρωποι όταν μεγαλώνουν και δίνει το στίγμα του δηλώνοντας με θάρρος «τολμώ να φορώ κατάσαρκα/ την πανοπλία της αθωότητας». Ύστερα ανδρειώνεται κι ανεβαίνει τον Γολγοθά της ενηλικίωσης, στηλιτεύοντας τη σημερινή έλλειψη ενσυναίσθησης κι επιμένοντας να μην αλλοιωθεί και να μην ξεχάσει το παιδί μέσα του.
«Εγώ μόνο ξέρω την αλήθεια μου…/ Μόνο το επίθετο του ευαίσθητου/ θα δεχτώ να μου προσάψουν, αν θυμούνται βέβαια τι σημαίνει.»
Ο ενήλικας του Γιώργου ονειρεύεται κι ελπίζει για έναν κόσμο όμορφο, καλοσυνάτο, που μοιάζει ουτοπικός αλλά όχι ακατόρθωτος. Θυμάται και κρατά τις αναμνήσεις του σαν φυλαχτό που του δείχνει τον δρόμο προς τον άνθρωπο που επιθυμεί η ψυχή του να γίνει. Μέσα στην προσπάθεια του αυτή, εμπλέκει την ποίηση ως μέσον διατήρησης της ευαίσθητης θεώρησης του κόσμου, αλλά και ως καταφύγιο στο οποίο μετοικεί, όταν όλοι ακολουθούν τυφλά τη μόδα την οποία αποστρέφεται.
«Προσπαθώ να δέσω το φεγγάρι/ στο ποδήλατο ενός παιδιού./ Όσο κάνει πετάλι, τόσο να το τραβάει,/ ώσπου να το σύρει ως εδώ κάτω./ Ανάβει άσκοπα εκεί πάνω.»
Στην αναπόλησή του νιώθει το άγγιγμα της παλιάς πικεδένιας κουβέρτας να τον προστατεύει απ’ το κρύο του κόσμου, λαχταρά τη γεύση από το μαλλί της γριάς, μεθά με το άρωμα της γαρδένιας, μαγεύεται από τα χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια και παίζει κρυφτό και κυνηγητό με τους ενήλικες που τον αντιμάχονται με τη στυγνότητα της σκέψης τους. Πενθεί για όσα χάθηκαν ανεπιστρεπτί με το πέρασμα του χρόνου, αλλά μέσα στη νοσταλγία του, προσεύχεται να τα βρει ξανά στο διάβα του, λίγο ίδια, λίγο αλλαγμένα, αλλά πάντοτε οικεία. Εν τέλει, ο ενήλικας του Γιώργου μάς πείθει αβίαστα πως ο άνθρωπος που φυλά το παιδί μέσα του βρίσκει την αισιοδοξία ακόμα και μπροστά στον θάνατο.
Με έντονο το φιλοσοφικό και μεταφυσικό στοιχείο ανά σημεία, ο Γιώργος Τσιβελέκος χρησιμοποιεί οικεία σύμβολα για να περάσει το μήνυμά του: η ζωή κρύβεται μέσα στην ίδια τη ζωή, σαν τη Μπαμπούσκα που κοσμεί το οπισθόφυλλο του βιβλίου.
February 10, 2025
Η νέα ποιητική συλλογή του Γιώργου δεν είναι απλώς ένα ακόμη βιβλίο ποίησης. Είναι μια γέφυρα που μας συνδέει ξανά με το παιδί που κάποτε ήμασταν, με εκείνη την καθαρή ματιά που κοιτούσε τον κόσμο χωρίς φίλτρα, χωρίς φόβο, χωρίς την κούραση της ενηλικίωσης. Διαβάζοντάς την, ένιωσα πως δεν έχει καμία σχέση με τις ερωτικές συλλογές του. Εδώ, δεν υπάρχει ο πόνος του ανεκπλήρωτου έρωτα ούτε η μελαγχολία της απώλειας ενός αγαπημένου προσώπου. Αντίθετα, υπάρχει μια πιο εσωτερική αναζήτηση, μια βαθιά ανάγκη να ξαναβρούμε την αθωότητα, την ελπίδα, την ανεπιτήδευτη χαρά που είχαμε μικροί.
Οι στίχοι του Γιώργου είναι γεμάτοι τρυφερότητα αλλά και στοχασμό. Το παιδί μέσα μας δεν είναι απλώς μια ανάμνηση – είναι μια εσωτερική φωνή που μας καλεί να θυμηθούμε ποιοι ήμασταν, πώς νιώθαμε, πώς ονειρευόμασταν πριν η καθημερινότητα μας κάνει να ξεχάσουμε. Αυτή η συλλογή μάς φέρνει αντιμέτωπους με εκείνες τις ξεχασμένες σκέψεις και μας προσκαλεί να τις ξαναζήσουμε και να τις επαναφέρουμε στη ζωή μας.
Σε έναν κόσμο που συνεχώς μας σπρώχνει να βιαστούμε, να προχωρήσουμε, να μεγαλώσουμε, «Το παιδί μέσα μου» είναι μια παύση. Ένα κάλεσμα να σταθούμε, να αφουγκραστούμε, να ξαναβρούμε τη σοφία της παιδικής μας ψυχής. Ένα βιβλίο βαθύ, συγκινητικό, που δεν διαβάζεται απλώς, αλλά βιώνεται.
Οι στίχοι του Γιώργου είναι γεμάτοι τρυφερότητα αλλά και στοχασμό. Το παιδί μέσα μας δεν είναι απλώς μια ανάμνηση – είναι μια εσωτερική φωνή που μας καλεί να θυμηθούμε ποιοι ήμασταν, πώς νιώθαμε, πώς ονειρευόμασταν πριν η καθημερινότητα μας κάνει να ξεχάσουμε. Αυτή η συλλογή μάς φέρνει αντιμέτωπους με εκείνες τις ξεχασμένες σκέψεις και μας προσκαλεί να τις ξαναζήσουμε και να τις επαναφέρουμε στη ζωή μας.
Σε έναν κόσμο που συνεχώς μας σπρώχνει να βιαστούμε, να προχωρήσουμε, να μεγαλώσουμε, «Το παιδί μέσα μου» είναι μια παύση. Ένα κάλεσμα να σταθούμε, να αφουγκραστούμε, να ξαναβρούμε τη σοφία της παιδικής μας ψυχής. Ένα βιβλίο βαθύ, συγκινητικό, που δεν διαβάζεται απλώς, αλλά βιώνεται.
February 15, 2025
"Το παιδί μέσα μου" είναι ο τίτλος της νέας ποιητικής συλλογής του Γιώργου που μόλις κυκλοφόρησε. Μια συλλογή που μιλάει μέσα από τα μάτια και την ψυχή ενός παιδιού. Που κάνει όνειρα, που προβληματίζεται, που πληγώνεται και αγχώνεται, μα χάρη στην αθωότητα και την αγάπη μπορεί να βρίσκει την χαρά. Γνώριμα συναισθήματα που λίγο πολύ όλοι έχουμε βιώσει και πολλές φορές ξεχάσει εξαιτίας των ευθυνών της ενηλικίωσης. Σκέψεις ξεχασμένες, χαμένες κάπου στο χρόνο, βγαλμένες μέσα από την ευαίσθητη και τρυφερή πένα του Γιώργου έρχονται ξανά στην επιφάνεια και μας θυμίσουν ότι μπορούμε να ζήσουμε τη ζωή μας, αγνά και ταπεινά, κρατώντας την... σοφία των παιδικών μας χρόνων ζωντανή στην μνήμη μας.
Συγχαρητήρια Γιώργο μου! Πάντοτε με εκπλησσεις ευχάριστα με την ανεξάντλητη γραφή σου. Για ακόμα μια φορά εντυπωσιασμένη!
Καλοταξιδο!
Συγχαρητήρια Γιώργο μου! Πάντοτε με εκπλησσεις ευχάριστα με την ανεξάντλητη γραφή σου. Για ακόμα μια φορά εντυπωσιασμένη!
Καλοταξιδο!
March 4, 2025
Η παιδική ηλικία, η αγνότητα, το παιχνίδι, η αθωωότητα και η ανεμελιά ξεπροβάλλουν μέσα από τα ποιήματα της παρούσας ποιητικής συλλογής. Ο συγγραφέας Γιώργος Τσιβελεκος ξαναβλεπει και ξανασυναντά τον παιδικό εαυτό του μέσα από τα μάτια του ενήλικα πλέον ποιητή και συνθέτει ένα ενδιαφέρον μωσαϊκό αναμνήσεων, πραγματικών και φανταστικών αφηγήσεων και συγκινητικων ονειροπολησεων μέσα από το ασφαλές πλέγμα της αγάπης της οικογενειακής εστίας. Το αίτημα για κάθαρση του λασπωμενου εαυτού και για απελευθέρωση είναι η ευχάριστη κατακλείδα αυτής της συλλογής!
Displaying 1 - 9 of 9 reviews