Gdy fatalny początek szamańskiej kariery i przerażające widmo niebytu wypalają w duszy Idy swoje mroczne piętno, z pomocą przybywa nieoczekiwany sojusznik. W obliczu płonącej furią ptaszycy nieskończona pustka nie wydaje się już wcale taka znowu najgorsza. Tylko czym tak naprawdę jest harpia Joanna? Dlaczego uwiła sobie piekielne gniazdo akurat w ogrodzie szamanki? Jaką moc skrywają w sobie łzy rajskiego ptaka?
I czy niemożliwe i niewykonalne to aby na pewno jedno i to samo?
Opowiadanie zostało opublikowane w wydaniu III (2025) „Demona Luster”.
Rocznik 87. Wrocławianka całym sercem i duszą. Z charakteru wredna i pyskata wiedźma, pełna optymizmu pesymistka, ambitny leniuch, pogodna maruda, zagorzała domatorka na obczyźnie, słowem, posiadaczka niepowtarzalnego zestawu cech, który gwarantuje, że cokolwiek by się nie działo, zawsze znajdzie się powód do narzekania – jej ulubionego zajęcia. Cierpi na chorobliwy nadmiar pomysłów oraz chroniczny brak wolnego czasu.
Ukończyła studia na Uniwersytecie Walijskim i przez najbliższy rok będzie zgłębiać tajniki psychologii rozwojowej na uniwersytecie w York. Z wykształcenia psycholog i kryminolog, z zamiłowania pisarka.
Zadebiutowała Całą prawdą o PPM (antologia Kochali się, że strach, Fabryka Słów, 2007), a o jej przyprawionych szczyptą magii i odrobiną niesamowitości walijskich doświadczeniach można czytać w opowiadaniu Shade (antologia Nawiedziny, Fabryka Słów, 2009). Pisać zaczęła gdzieś w okolicach dwunastego roku życia, przestać natomiast – ku udręce niektórych - nie zamierza nigdy.
Chyba po raz pierwszy przy książce/opowiadaniu z tego uniwersum naprawdę nie wiem, co myśleć.
„Gdy zapłacze rajski ptak” dopowiada historię Joanny i wyjaśnia kilka rzeczy, które wcześniej pozostawały zagadką. I dobrze było wreszcie dostać te odpowiedzi.
Tylko że… właściwie nic przy tym nie poczułem. Ani mnie to szczególnie wciągnęło, ani znudziło, ani zachwyciło, ani rozczarowało. Przeczytałem, dowiedziałem się więcej o Joannie i tyle.
Nieczęsto mi się to zdarza, ale tym razem naprawdę nie potrafię powiedzieć, czy mi się podobało. Po prostu było.
Rozwinięcie wątku z Joanną. To miły dodatek, którego przyznam, że mi brakowało. Teraz lepiej wiem co się wydarzyło, jak i dlaczego. Myślałam, że wprowadzenie jej w pierwszej częsci było tylko zabiegiem upiększającym, ale tutaj dużo rzeczy nabrało sensu. I takie dodatki do serii to ja rozumiem.
prawdziwy brakujący puzzel. niesamowicie dopełnia istniejącą linię fabularną i domyka historię (harpii?) Joanny. Po prostu przepiękna aluzja do „Syreny i Alkonosta" Wasniecowa
Opowiadanie stanowiące dodatek do wznowienia "Demona luster" jest jednocześnie klamrą narracyjną. Dostajemy obraz Idy Brzezińskiej po wydarzeniach z "Szamanki od umarlaków". Martyna Raduchowska ukazuje nam przerażoną szamankę, której grozi zniszczenie duszy w niebycie. Z pomocą nieoczekiwanie przychodzi Idzie płonąca w ogniu piekielnym harpia, prześladująca dziewczynę od czasów akademika. Pojawia się także Kruchy, bez którego ta seria nie miałaby chyba aż takiego wzięcia ;) Audiobook noweli, jak i "Demona luster", czyta genialna głosowo Ewa Abart. https://smokadom.blogspot.com/2025/04...