Kwartet

by Anna Enquist

Dit verhaal is gesitueerd in een nabije toekomst. Een toekomst die ons lijkt te beroven van onze laatste culturele en maatschappelijke illusies. Plaats van handeling is het centrum van de hoofdstad, rond het grote water nabij het gloednieuwe gerechtsgebouw en het in onbruik geraakte muziekcentrum. 'Muziek, dat helpt', wist Reve. De vier leden van het strijkkwartet dat op gezette tijden samen musiceert weten het ook. Alle vier zijn ze op verschillende manieren beschadigd door het leven, maar in de muziek vinden ze afleiding, troost, ja soms zelfs iets van verheffing. Aan dat alles lijkt ruw een einde te komen wanneer een repetitie op de woonboot van een van de leden met grof geweld verstoord wordt door een levensgevaarlijke indringer.

Genres: Dutch Literature, Novels, Roman, Music, Fiction, Contemporary, Audiobook

272 pages, Hardcover

First published June 6, 2014

About the author

Anna Enquist is a pseudonym of the Dutch author and poet Christa Widlund-Broer.

Anna Enquist studied piano at the academy of music in The Hague and psychology at Leiden University. She is the author of the novels The Masterpiece; The Secret, winner of the 1997 Dutch Book of the Year awarded by the public; The Ice Carriers; Counterpoint; Quartet; and the international bestseller The Homecoming, which received the Prix du Livre Corderie Royale-Hermione for its French translation. Anna is also the author of A Leap, a collection of dramatic monologues, as well as numerous poetry collections, including Soldiers’ Songs, for which she was awarded the C. Buddingh’ Prize; A New Goodbye; and Hunting Scenes, winner of the Lucy B. and C.W. van der Hoogt Prize.

Reviews

[Jan · Rating 3 out of 5]

note July 29, 2019:
Ik bewaar mijn commentaar tot na de roman 'Want de avond' van Anna Enquist; die kan worden beschouwd als het vervolg op 'Kwartet'. JM

Ik zie de romans ‘Kwartet’ en ‘Want de avond’ van Anna Enquist als een twee-eenheid. Daarom gaat dit verhaal van mij over beide romans. Kwartet kan wel op zichzelf gelezen worden zonder Want de avond, maar Want de avond komt zodanig voort uit de gebeurtenissen in Kwartet, dat door de laatste roman op zichzelf te lezen, de verwikkelingen onvoldoende fundament hebben. De gebeurtenissen in de roman ‘Want de avond’ van Anna Enquist volgen direct op en komen voort uit die in haar roman ‘Kwartet’.
In Kwartet is de helende kracht van klassieke muziek aan het werk. Vier hoofdpersonen vormen tezamen een amateur strijkkwartet; dat is een veelbeoefend genre in de klassieke muziek. Wat deze mensen meemaken, wordt enigszins gespiegeld aan de belevenissen – vooral gedachtegangen – van een bejaarde cellodocent, die een van de kwartetleden heeft lesgegeven.
Een ander thema van ‘Kwartet’ is de teloorgang van de aandacht van de overheid voor zowel de gezondheidszorg als de cultuur, de roman is ervan doordrenkt. In haar roman ‘De verdovers’ gaat het over de gezondheid van lichaam en geest, de auteur heeft een tijd doorgebracht in een Amsterdams ziekenhuis om het werk op de afdeling anesthesiologie te observeren. En beroepshalve maakt Enquist deel uit van het culturele leven in Nederland, waarbij zij ook zeer vertrouwd is met klassieke muziek. Dat maakt haar uitermate ‘bevoegd’ om standpunten in te nemen over juist deze thema’s.
Belangrijker zijn de persoonlijke interacties van de kwartetleden en hun achterban, ieder met hun eigen geschiedenis en actuele zorgen. Enquist doet die zorgvuldig uit de doeken. Men zou kunnen zeggen dat zij veel uitlegt, en dat klopt, het is immers inherent aan de psychologische roman om diep te graven in de beweegredenen van de hoofdpersonen. Dat laatste is het beste merkbaar in het mijmeren van Carolien in ‘Want de avond’.
Over het verhaal wil ik hier niet te veel kwijt. Laten we het erop houden dat in Kwartet enkele traumatische gebeurtenissen plaatsvinden, dat daardoor de vriendschap op het spel komt te staan, en dat in 'Want de avond' gebeurtenissen plaatsvinden die even zo vele symptomen zijn van hoe ieder zijn plaats, zowel van de personen op zichzelf als hoe zij zich tot elkaar verhouden, zoekt – en vindt. Op die manier zijn de twee boeken ook in zekere mate elkaars spiegel.
Mensen die over Kwartet vinden dat de ‘ontknoping’ geforceerd overkomt, doen er goed aan, voor zover zij niet tevens Want de avond hebben gelezen, hun mening over dat aspect te heroverwegen na lezing van Want de avond.
Erg fraai, deze expressie van introspectie, met een glansrol voor muziek, het laatste in 'Kwartet' meer dan in 'Want de avond'. JM

[Daphna · Rating 3 out of 5]

I have read several of Anna Enquist’s novels and this is not one of her finest. Her strength is in her subtlety and understatement. I found this novel lacking in this respect in its attempt to integrate a social manifest into what is essentially a character driven narrative.

The four main protagonists, connected through family ties and old friendships, all have their difficulties, none as drastic as Carolien and Jochem’s grief over the loss of their children to a horrific accident. Music brings them together and gives form to their grief, translating bereavement as well as other emotions to sound and offering a certain measure of comfort. This on its own, combined with the complex lives and relationships among the four main characters, merits the full attention of the novel.
The narrative, however, is over-burdened with a rather didactic take on a whole set of social evils: inefficient bureaucracy, organized crime, overt and underlying corruption of the public sector, the invisibility and shunning of the elderly, the loss of values and particularly, the abandonment of any effort to promote and disseminate the Arts and Humanities. To top it all, there is towards the end of the novel an event, referred to in the back cover blurbs as a thriller-type event that I found to be detrimentally out of synch with the tone and rhythm of the novel.

The main thrust of the novel - the unbearable grief at the loss of a child and the complex and compelling relationships among the characters - is drowned out by the vocality of the social issues expounded throughout and the violent event at its end.

[Vivian · Rating 1 out of 5]

mja dat was niet best.
er zijn te veel themas die behandeld moeten worden: een psychologische roman in de toekomst in een dystopische wereld, die ook gaat over klassieke muziek, en o ja het is ook nog een thriller met een moordenaar.
dat het over klassieke muziek gaat kan ik wel waarderen, alhoewel het best simpel behandeld wordt. wat ik niet kan waarderen is de negativiteit rondom historische uitvoeringspraktijk - dat stukje was echt onnodig en daarom denk ik dat het Enquist's eigen kinderachtige mening is.
misschien leuk voor mensen die een beginnende interesse hebben in klassieke muziek, het leest wel lekker snel en makkelijk

[Claire · Rating 3 out of 5]

Anna Enquist is an accomplished writer. Nothing wrong with this novel about a quartet of artists who make music together. The book is set in a society, more inhuman than today’s esp. with regard to the older and culture. I really liked the book, but thought the end was forced and was a real dissonance with the rest of the book. Also I felt some moral lessons were not subtle at all.
But the characters are beautiful and the book is endearing, so 3,5 stars

[Anouck · Rating 5 out of 5]

Onwaarschijnlijk sterke roman van een nooit teleurstellende Enquist. Met een trage opbouw wordt het geduld van de lezer op de proef gesteld, maar de gelaagdheid van de personages en het trefzeker aanstippen van maatschappelijke problemen maken dit meer dan goed. De spectaculaire ontknoping is de kers op de taart.

[Anne · Rating 3 out of 5]

misschien 3.5

[Leylak Dalı · Rating 3 out of 5]

2,5

[Ekmef · Rating 5 out of 5]

Grappig hoe veel officiële recensenten menen te weten hoe Enquist het boek beter had moeten schrijven. Ik ben het er wel helemaal mee eens dat de flaptekst en de kwalificatie 'thriller' nergens op slaan - het zijn enorme spoilers en ze missen compleet de boot van het verhaal.

Voor wie van literatuur en van muziek houdt, is dit een verrukkelijk boek. Ja, het is bij tijd en wijle wat weelderig maar dat is denk ik precies wat fijn is aan de schrijfstijl van Enquist. Je gaat ook niet naar de banketbakker voor een suikervrij 'light' taartje. Enquist dwingt de lezer tot introspectie en inlevingsvermogen en laat de lezer daarna ook nog eens doormaken wat de hoofdpersonen ook hebben doorgemaakt.

Geen typische thriller, maar wel een sterk punt. Echt een boek om nog eens te herlezen.

Daarnaast ook fijn dat een schrijver van eigen bodem ook eens gaat staan voor wat er politiek allemaal gebeurt in de zorg en de cultuursector. In Nederland mag dat eigenlijk niet, dus laaf je je dan maar aan buitenlandse schrijvers die op een vrij natuurlijke manier allerlei issues aankaarten. Enquist laat zien dat Nederlanders ook dat lef hebben (en dat zure recensenten hun ogen misschien maar eens moeten openen voor de werkelijkheid).

[Hermine Couvreur · Rating 3 out of 5]

Muzikale t(h)riller?

Een goede schrijfster is Anne Enquist, dat staat buiten kijf. Door haar boeken loopt, nee, klinkt de muziek als een onbreekbare felrode draad en het is weinigen gegeven om zo duidelijk de werkelijkheid van de muziek weer te geven in woorden zoals Anne Enquist dat doet: subliem.

We lezen in ‘Kwartet’ eigenlijk twee verhalen. Over een echtpaar, Carolien en Jochem die hun twee kinderen verloren in een ongeluk en twee vrienden van hen, Heleen en Hugo. Zij vormen een strijkkwartet dat wekelijks samenkomt op de woonboot van een van hen. En het verhaal van Reinier, een gepensioneerd cellist die dankzij de praktische hulp van Driss, een Marokkaans buurjongetje, nog zelfstandig kan wonen.

Op de achtergrond een maatschappij die pijnlijk doet denken aan waar we in volle vaart op afstevenen: iedereen moet presteren, opbrengen en er is geen plaats voor zachtheid, laat staan zwakte en tegenslagen.

Kunst en zorg worden beschouwd als verlieslatend, sociale vangnetten als hangmatten. Autonomie is het ideaal. Sociale diensten zijn er enkel nog om wie zich niet (meer) kan aanpassen aan dit ideaal, uit het zicht te verwijderen.

Anna Enquist weet de personages raak weer te geven. Vooral de manier waarop ze de rouw beschrijft van het echtpaar grijpt je als lezer naar de keel. De meest beklijvende zin wordt uitgesproken door Carolien: “Ik heb de rouw nodig. Het is mijn verbinding met de jongens. Dat kan ik niet loslaten.Dat wil niet zeggen dat ik niet doorleef, dat er geen dingen zijn die ik belangrijk vind, of prettig, aangenaam zelfs. Het is er allebei, het bestaat naast elkaar.”

Het meest verbazende talent van de schrijfster is toch wel hoe ze er in slaagt de muziek door het boek te weven. Wat veelal voor onmogelijk wordt gehouden, daarin slaagt Anna Enquist met glans: enkel met woorden weergeven en zonder te vervallen in zoeterige taal, wat muziek is. Zelfs de meest droge en technische kant van de muziek weet ze boeiend te beschrijven zonder dat het de intensiteit van het verhaal onderbreekt.

Kortom, dit zou een prachtig boek geweest zijn als Enquist er niet onverwacht in de laatste hoofdstukken een literaire thriller van had proberen te maken. De wending die het boek neemt is totaal ongeloofwaardig, zeer haastig geschreven en doet afbreuk aan de diepgang die er eerst was.

[Eline · Rating 4 out of 5]

Mooi boek over 4 leden van een kwartet die op een verschillende manier met elkaar verbonden zijn (echtgenoten, familie, vrienden, collega's), en een bejaarde man die vroeger van een aantal van hen de leraar was. Boek gaat over verlies; van dierbaren, baan, vertrouwen in de maatschappij, vaardigheden.
Boek wordt afwisselend vanuit de 5 hoofdpersonen geschreven. Het speelt in de nabije toekomst, waarin kunst en cultuur niet meer belangrijk zijn, en oudere mensen die niet meer voor zichzelf kunnen zorgen naar een andere plek worden gebracht (tehuis?) en vaak binnen een jaar dood zijn. Corruptie tiert welig, de maatschappij is een stuk harder geworden. Het lijkt eng dichtbij en niet eens zo onrealistisch helaas.
Ik vond het een erg mooi boek en fijn om steeds in de huid van de verschillende personages te kruipen. Ook de muziek speelt weer een fijne rol.
Alleen het 'thriller-achtige' einde sprak me wat minder aan.

[Greet De Houwer · Rating 4 out of 5]

Genoten van dit boek als luistercd tijdens de ritjes naar mijn kleinzoontje...

[Maarten Klok · Rating 2 out of 5]

De kracht van Enquist ligt in de psychologische romans die ze schrijft. De kwetsbaarheid en hulpeloosheid van mensen weet ze goed te beschrijven. In dit boek in het bijzonder: het misverstaan van elkaar, het angstige en paranoïde gedrag van een oude man die zich niet wil laten helpen, de verschillende manieren van 'rouwverwerking' bij de hoofdpersonen na het verlies van hun kind, etcetera.

Teleurstellend dat ze sommige dialogen te veel laat uitdijen (dat zie je in extremis bij haar boek 'Het Meesterstuk') dan krijgt het iets weg van de Libelle die je openslaat. Ze is op haar best wanneer ze sober en ingetogen schrijft.

De klaagzang over de bezuinigingen op de cultuursector, het wegstoppen van ouderen in verzorgingstehuizen het komt gekunsteld over. Te pover en te slap.
De wending naar een thriller komt pas op 5/6 van het boek en komt ongeloofwaardig over. Veel te pompeus en overdreven.

Niettemin is Enquist een begenadigd schrijver die moeiteloos mooie zinnen aan elkaar rijgt. Daarom breng je het geduld op om 30 mindere bladzijden te verdragen om uit te komen bij een prachtige passage.

[Anna · Rating 3 out of 5]

Ik heb sterk gemengde gevoelens over dit boek. Het grootste deel van de tijd: prachtige karakters, boeiend geschreven, interessante achtergrond: een nabije toekomst waar wat politieke keuzes zijn gevallen. Ik was ONTZETTEND benieuwd naar hoe die politieke achtergrond reëel zou gaan worden, want het lag als een dikke mist over de karakters en een confrontatie kon niet uitblijven.

...dus wel.

Als het einde niet dit einde was geweest, als de karakters meer consequenties aan hun realiteit hadden verbonden dan constateren dat er erg veel Mozart nodig is om een en ander draaglijk te houden, dan was het met volle overtuiging 5 sterren geworden. Maar het zijn er drie. Zo jammer vond ik het. Of zo goed was het begin, qua verwachtingen scheppen.

[Bernd Van den oetelaar · Rating 2 out of 5]

Voor het grootste deel is Kwartet een mooi geschreven boek, dat een sterk beeld schetst van kwetsbare en rouwende mensen met een liefde voor de echte muziek en elkaar.
Ik geef maar twee sterren omdat er teveel kritiek op het cultuurbeleid wordt gegeven, niet passend bij het mensbeeld van de vier hoofdpersonen.
Het thrillerachtige einde van het boek sluit volstrekt niet aan bij de rest: een volkomen omgeloofwaardig plot met special effects en onwaarschijnlijke toevalligheden: erg jammer.

[Loesje · Rating 3 out of 5]

Leuk / mooi boek, beter leesbaar dan Contrapunt, hedendaagser dan de Thuiskomst (wat logisch is).
Het boek volgt de levens van de leden van een amateur strijkkwartet en hoe deze in elkaar grijpen.
Daarnaast het verhaal van een man op leeftijd, die zelfstandig woont maar geholpen wordt door een familie in de buurt.
En dan krijgt het boek opeens een voor mij wel zeer onverwachte wending :)
Leuk!

[Kockels · Rating 3 out of 5]

Anna Enquist kan prachtig schrijven over verlies, vooral in combinatie met het ervaren van muziek. Ik vond het een heel boeiend boek, alleen het laatste stuk past er eigenlijk niet bij, zo onwerkelijk!

[Miriam Kool · Rating 3 out of 5]

Tja... niet mijn favoriete Enquist, met name het thriller gedeelte op het eind voelt gekunsteld en erbij gesleept, niet natuurlijk. Ondanks dat toch van het merendeel genoten, knap hoe ze de kwetsbaarheid en kracht van mensen zo weet te beschrijven dat het je echt raakt.

[Hermien · Rating 3 out of 5]

Mooi geschreven maar een plotseling verrassend, gewelddadig en abrupt einde, wat eigenlijk helemaal niet bij de rest van het boek past.

[StefanieFrei · Rating 4 out of 5]

Machtlos

Das namengebende „Streichquartett“ besteht aus vier Hobbymusikern, einzig Hugo, die erste Geige, hat sein Studium am Konservatorium beendet. Der geschiedene Vater einer dreijährigen Tochter arbeitet aber nur mehr in der Verwaltung der Musik, als Leiter des (Musik-) Zentrums, das aufgrund schrumpfender Subventionen mehr schlecht als recht fortbesteht. Seine ältere Cousine Heleen ist die zweite Geige – die typische Überengagierte, die sich immer kümmert, um ihre drei Söhne, als Mitglied einer Gruppe von Brieffreunden für Häftlinge, um Pflanzen, das Essen, als Krankenschwester. Hier arbeitet sie zusammen mit der Ärztin Carolien, der Cellistin, die ihr Musikstudium zugunsten der einträglicheren Medizin aufgegeben hat – und für eine Familie mit Jochem, Bratsche und Instrumentenbauer.

Anna Enquist zeichnet diese Charaktere für mich jederzeit nachvollziehbar und lebensnah in aller Tiefe und all ihren Unterschieden, mit ihren Nöten. Besonders das Ehepaar Carolien und Jochem muss mit einem schweren Schicksalsschlag klarkommen, dem Jochem bislang nur Zorn entgegensetzen kann, Carolien hingegen Sprachlosigkeit, Erstarrung, Abmagern.
Einzig im Musizieren finden alle regelmäßig Trost, gewinnen aber auch aus der Auseinandersetzung mit den verschiedenen Stücken - ich habe früh begonnen, in einiges davon bei der Lektüre hineinzuhören, es später allein zu genießen. Die Autorin schafft es, mir als Nicht-Musikerin das Wechselspiel im Quartett nahezubringen, die besondere Wirkung der Werke und ihrer Teile, die Instrumente; das, was ich gar nicht verstand, hielt sich sehr in Grenzen. Soweit ein Genuss:
„Gottverdammt, denkt Jochem, eine richtiggehende Ansprache. Das ist lange her. Was will sie jetzt? Zustimmung will sie, die Erlaubnis, für immer und ewig in Trauer bleiben zu dürfen. Ich höre es, aber ob ich es auch verstehe? Sein Blick wandert über das Instrument [Anmerkung: eine Gambe], das auf der Werkbank liegt. Man kann es so nehmen, wie es ist: bescheidener Klang, schwer zu regulieren, für ein begrenztes Repertoire geeignet. Man kann auch auf Veränderung aus sein, sich einen größeren Klang wünschen, von einer Form träumen, die eine breitere Entwicklung ermöglicht: einem Cello also. Er nickt. Das ist der Unterschied, den sie meint.“

Als das Hobbyquartett beschließt, ein Stück einzustudieren für den Geburtstag von Caroliens Praxis-Mitinhaber Daniel, stürzt ein unerwarteter Besucher das Leben aller ins Chaos. Und hier kommen meine Bedenken – brauchte es diesen zweiten Eingriff des Schicksals? Ich hatte eine Art Kontrapunkt erwartet zu dem Verlust von Carolien und Jochem, etwas, was beiden wieder einen Sinn gibt oder ihren Verlust einordnet, keinen zweiten Schnitt, im wahrsten Sinne. Das allein wäre vielleicht noch gegangen für mich, wenn es nicht so unabdingbar eine Fortsetzung gäbe; allein dadurch bekommt das Ende etwas, bei dem ich als Leser nicht einmal wusste, ob das offen oder geschlossen sein sollte. Auch vom Nebenstrang mit dem früheren Lehrer von Carolien und Hugo, Rainier van Aalst, der erkennt, dass er aufgrund seines fortgeschrittenen Alters mehr Unterstützung benötigt, und sich im wahrsten Sinn des Wortes über seine Vorurteile und Ängste hinaus-wagt, hätte ich mir ein anderes Hinzulaufen auf die Haupthandlung gewünscht, vielleicht über die gemeinsamen Bezüge Kinder, Hoffnungen, Verlust, Musik,…

Dazu spart die Autorin nicht mit Sozialkritik in ihren Spitzen gegen das niederländische Gesundheitswesen und die Politik, besonders zu den Themen Altenpflege (mehr schlecht als recht), Kulturförderung (schlecht, da ohne Budget inexistent), Immobilien und Verkehrswesen (ganz schlecht, da mafiös) – übrigens sei das Buch an diesen Stellen leicht dystopisch, so die Süddeutsche Zeitung, aha, deshalb konnte ich dazu nichts finden, aber das versteht so richtig wohl nur ein Niederländer. Ich habe übrigens in der Realität noch nie erlebt, dass sich vier Personen so einig zur Politik waren - für mich schoss das reichlich über das Ziel hinaus, weil es mir rüberkam wie „Person geht in den Wald – einer der Politiker war mal im Wald, Politiker ganz schlecht“ – „Politiker benutzt Löffel – Politiker hat mal alten Leuten Löffel weggenommen, ganz schlecht“. Inwiefern die Aussagen in der Realtät fußen, haben ich zur Gesundheitspolitik nachzuvollziehen versucht, kam aber auf keinen grünen Zweig (ja, es gab Änderungen, so eindeutige Zuständigkeiten von Ärzten für bestimmte Patienten. Wer wie meine Familie nahe einer Großstadt lebend letztens miterleben durfte, KEINE Termine bei akuter Lungenentzündung oder in einem anderen Fall bei Bronchitis seit 5! Wochen zu bekommen, teils trotz Privatversicherung, WILL aber auch in Deutschland Änderungen, statt zum Bereitschaftsdienst zu gehen).

Ohne diese Anteile wäre der Roman bei mir also mit fünf Sternen plus zum Ende gekommen, doch so mag ich nur vier geben (auch, weil der Krimileser in mir nicht nachvollzieht, warum sich vier Personen nicht gegen eine zur Wehr setzen – siehe Spoiler). Der Folgeroman liegt bereits bereit.

Spoiler: Hugo flieht ohne seine Tochter? Die nehmen sich den Eindringling nicht gemeinsam vor, sondern gehorchen brav? Welche zusätzliche Komponente gibt es dadurch, dass Rainier als zweites Opfer alt ist, darauf wird sehr herumgeritten? Rainier kann das Fenster öffnen – danach aber nicht durch selbiges hinaus sich in Sicherheit bringen? Sein Eindringling ist sich seiner Sache so sicher, dass er Rainier nicht fesselt, einsperrt, ähnliches, während er duscht? Warum benutzt die Polizei keine Richtmikrophone am Boot, war das Geld auch da zu knapp – aber für Sprengstoff reicht es? Überhaupt Rainier: er soll über achtzig sein, Carolien aber war vor 25 Jahren achtzehn. Damit wäre sie jetzt 43, damit Rainier mindestens 37 Jahre älter als sie – sie hätte somit mit achtzehn ein Verhältnis mit einem über 55jährigen gehabt, und das, bis sie heiratete und Kinder bekam, was ja – das älteste Kind war vor zwei Jahren zwölf, sie trennte sich für die Familiengründung – also bis gut in ihre Zwanziger Jahre gedauert haben dürfte, er also längst Anfang Sechzig war. Ja, gibt’s – aber so oft dann doch nicht mit so einem heftigen Altersunterschied. Abgesehen davon: was bringt hier genau diese gemeinsame Vergangenheit, Lieblingsschülerin reichte nicht?

Dissonanzenquartett von Mozart https://www.youtube.com/watch?v=6zbNg...
Bach: Präludium der ersten Suite https://www.youtube.com/watch?v=mGQLX...
Bach: Kunst der Fuge https://www.youtube.com/watch?v=YqXZt...
Mozarts Quintett in g-Moll https://www.youtube.com/watch?v=hEFu9...
Haydn für Streicher …es wird nicht gesagt, welches Stück, daher: Überraschung! https://www.youtube.com/watch?v=mBmCc...
Mozart Quartett in d-Moll https://www.youtube.com/watch?v=_dSao...
Schubert Der Tod und das Mädchen https://www.youtube.com/watch?v=ovEYC...

https://www.perlentaucher.de/buch/ann...
https://www.deutschlandfunkkultur.de/...

[Shayuna · Rating 4 out of 5]

it seems to me that i've read better books by anna enquist. that doesn't mean that a magician offering me my reading time back will be greeted with a warm welcome on my part. i enjoyed the book. mainly because it was another attempt to build a world around the concept of grief. when you lose someone you can never really lose him. he is a presence in your life. with enquist this presence is never something that accompanies you, but something that haunts you. and it's fine. it tells something about herself and her way of dealing with grief. for myself, i chose another way. the people i lost are walking with me. my father sometimes keeps me company while i'm strolling the empty streets late at night, coming back from work. i tell him things, sometimes only that i miss him, and he, in his abbreviated way tells me to get over it or gives me practical advice if i'm confessing to him that my life aren't what was promised on the cover. enquist describes a daily struggle with grief. it's like swimming against the current, always trying to keep you head above water. it's tough, maybe over dramatic. time is a great pill for grief and loss issues. but enquist shows us a different route in which people travel this path. and from that perspective i find her books interesting. another thing that always keeps me on my toes when reading books is the way she admires, and it shows in her prose, people who do their job with desire and curiosity. people who makes every effort to excel in what they do. that gives me power and courage going back to my life.

[Anneke · Rating 4 out of 5]

Dit is een bijzondere leeservaring. Je leert vijf verschillende karakters kennen die met elkaar verbonden zijn via de muziek. Het gegeven dat je elk hoofdstuk in de huid kruipt van één van de vijf personages, remt het inleven en identificeren in de personages op het eerste gezicht wat af. Je bewaart als lezer een afstand tot de karakters, maar dat maakt het boek uiteindelijk net bijzonder. Je gaat op den duur de denkpatronen van de verschillende personages mee analyseren en dat is interessant: lopen we dat niet allemaal te doen? Het boek gaat over zoveel: een groot trauma bij twee van de karakters en het verwerken ervan , omgaan met ouder worden, hoe je omgeving hiermee omgaat, de samenleving en uiteindelijk ook jezelf. Ook morele vraagstukken rond de goedheid van de mens en dat mooie muziek misschien wel iedereen kan beroeren en tot een goed mens kan maken. Over het kunnen aanvaarden van hulp, vertrouwen hebben in je medemens zonder achter elk woord iets te gaan zoeken... een heel mooi gelaagd boek vind ik het.

[Don Quichotte · Rating 3 out of 5]

Het boek gaat over een stel muziekvrienden, die een kwartet vormen. Een kwartet, in een tijd, waarin de maatschappij kunst als een verspilling ziet. In een maatschappij, waarin ziekte en ouderdom als een last wordt gezien. Het verhaal speelt dan ook af in de toekomst, maar dan een zeer nabije toekomst, waarin de huidige trends maar licht zijn uitvergroot. Dit dient echter meer als achtergrond. Het gaat meer over de muziekvrienden en hun oude leraar, hoe zij omgaan met hun eigen problemen en de problemen die zij ervaren door de huidige maatschappij. Hoe om te gaan met ouder worden, met verlies, met een verhardende maatschappij.

[Riet · Rating 3 out of 5]

Een boek over een kwartet van mensen, die samen muziek maken. Ze hebben allemaal zo hun problemen. Daar komt dan nog bij een vroegere cellist en muziekleraar, nu 80 jaar en doodsbang voor het ouder en niet meer zelfredzaam zijn. Het boek geeft een mooie inkijk in de wereld van de klassieke muziek, maar daarnaast wordt er veel commentaar geleverd op de politieke en culturele situatie in Nederland. Daar is ongetwijfeld veel op aan te merken, maar Enquist is wel heel erg negatief. Het einde, hoewel spannend, lijkt er toch wat met de haren bijgesleept. (De ontsnapte misdadiger is duidelijk op Holleeder gebaseerd.)

[Maud (reading the world challenge) · Rating 3 out of 5]

[#70 Netherlands] My main problem with this novel is that I had trouble understanding where the plot was heading toward. I'm not sure what was the underlying message and what was its purpose. And although following those characters was nice, it prevented me from connecting with them on a deeper level. Also the point of views were a total mess at some points which is one of my pet peeves. My favorite part was the last 30 pages or so, that were more action-packed. But you can't really say the book was a build-up to this ending.

[Wijnand · Rating 3 out of 5]

Roman waarin bekende thema’s van Enquist weer voorbij komen: verlies van een kind, troost van de klassieke muziek, voetbal. Daarnaast leest de roman als een pleidooi voor kwaliteit van de ouderenzorg en behoud van cultuursubsidies. Het thriller-aspect dat op de kaft wordt aangeprezen komt pas in de laatste paar hoofdstukken aan bod, of wat er voor een thriller moet door gaan. Na de hoofdstukken over de ouderenzorg en de (amateur)muziek hebben de thrillerhoofdstukken iets lachwekkends. Past niet echt bij Anna Enquist als je het mij vraagt. Binnenkort verder met het vervolg Want de avond...

[Laura · Rating 4 out of 5]

Ein empfindsames und berührendes Buch, auch spannend, ich habe es schnell gelesen, und mit sehr menschlichen machbaren Charakteren. Themen wie Alter, Tod, Trauer, Schuld werden eindringlich beschrieben. Immer wieder ist es schön, über Musik zu lesen, wenn die Autorin wirklich Ahnung von Musik hat, und sie hat sehr schön beschrieben, was Kammermusik und Streichquartett bedeuten kann. Die etwas populistisch und undifferenzierte Gesellschaftskritik und ein teils verschwörungstheoretisch anmutendes Verständnis von Politik haben mich etwas gestört.

[☆ · Rating 3 out of 5]

לקחתי את הספר מהעבודה כעותק קריאה, לפני כמה חודשים כשהתעניינתי יותר בספרות יפה. הוא היה סך הכל מעניין וגם מיוחד- לא יצא לי עוד לקרוא על נגינה, וגם התרבות ההולנדית בספר הרגישה לי מיוחדת ושונה. עד לסוף הספר העלילה התרכזה על חייה של כל דמות ועל האינטרקציה של ארבעתם יחד (ובנפרד גם על הצ׳לן הזקן) ולקראת הסוף היא לקחה תפנית די מפתיעה של סצינה מסרט פעולה שדי בלבלה אותי, וגם השאירה את הסוף לא ככ סגור, כאילו יש המשך והוא פשוט לא קיים. אז הקריאה הרגישה לי לא שלמה במובן הזה.

[yoav · Rating 5 out of 5]

התחלתי לקרוא את הספר בשבוע קשה ובתקופה לחוצה בתקווה שהוא יהיה מפלט ומרגוע. זה לא עבד לי, היה דיסונס גדול מדי בין הקצב האיטי והחיים הרגועים (גם אם המדכדכים) של הגיבורים, אבל ככל שהתקדמתי והעוצמות של השבוע שככו ומצד שני העוצמה של הספר התגברה מצאנו את הטמפו המוזיקלי המתאים עד לקרשנדו. זה ספר יפה מאוד, שמראה שבסוף אנושיות, פחד, אבל, פוליטיקה הם מכנה משותף אוניברסלי ומעל לכל המוזיקה.
גם הגיבורים מחפשים מפלט ומרגוע במוזיקה, אבל בסוף יש עולם בחוץ.

[Moon · Rating 4 out of 5]

Laat op een bijzondere manier zien wat muziek met je doet en hoe belangrijk het is om met zijn allen muziek te maken. Daarnaast haalt het ook veel actuele problemen in de (ouderen)zorg aan, waardoor het veel stof tot nadenken biedt. Ik hoop heel erg dat men in de toekomst niet zo afstandelijk is als in dit boek beschreven, al is dat nu ook al deels het geval.

[Laura De Bie · Rating 2 out of 5]

Eerste keer dat ik een roman van Enquist lees. Enquist (geen specifiek boek) was mij aangeraden door iemand die meer smaak heeft dan het boek Kwartet. Vermoedelijk heb ik pech dat ik juist dit boek heb uitgekozen. Ik houd het er maar op dat dit werk niet representeert wat ze kan. Iemand tips voor ‘beter werk van Enquist’?