Ο αγνός εραστής: Μια εξομολόγηση

by David Plante, Ηλίας Μαγκλίνης (Translator), Δώρα Καραφύλλη (Editor)

"Θα κατάφερνα ποτέ να κατανοήσω την ελληνικότητά σου; Και δεν εννοώ τα κιτρινισμένα μάρμαρα, ούτε τα τζιτζίκια μέσα στα κυπαρίσσια, ούτε καν την αστραφτερή γαλάζια θάλασσα, αφού τίποτε απ' όλα αυτά, που εσύ τα απέρριπτες ως γραφικά, δεν σε όριζε ως Έλληνα. Χρησιμοποιούσες τη λέξη "αγνότητα", θα προσπαθούσες όμως ποτέ να ορίσεις την έννοια της αγνότητας; Όχι, και σίγουρα όχι για να την αναγάγεις σε δόγμα, κάτι που για σένα σήμαινε απλώς τυραννία. Χρησιμοποιούσες τη λέξη ως εξής: είναι αγνός, τα ζώα είναι αγνά, το άρωμα των λεμονανθών είναι αγνό, η γεύση του λεμονιού είναι αγνή, η λιακάδα είναι αγνή, η μουσική είναι αγνή, όπως επίσης και τα φιλιά είναι αγνά. Κι αυτή, η πλέον ακαθόριστη προϋπόθεση: η αγάπη, στην πιο φωτεινή της έκφανση, είναι αγνή".

Ο Αμερικανός συγγραφέας Ντέιβιντ Πλαντ, μετά τον θάνατο του επί σαράντα χρόνια Έλληνα συντρόφου του Νίκου Στάγκου, ανασυνθέτει θραύσματα από τη ζωή του "αγνού εραστή" του. Απευθυνόμενος σ' αυτόν, εξιστορεί αριστοτεχνικά και ισορροπημένα, χωρίς να αγιοποιεί, τη συγκινητική ιστορία της αγάπης τους, καθώς και τον κλονισμό που φέρνει ο θάνατος. Αναθυμούμενος και αφηγούμενος επουλώνει το πένθος του. Συγχρόνως, ανασυστήνει έναν χαμένο παράδεισο. Και αυτή η αίσθηση της αέναης παραδείσιας απλότητας περνάει αυτούσια, ακόμα και από τις πιο θλιμμένες σελίδες του βιβλίου.

Genres: Memoir, Nonfiction, LGBT, Biography Memoir, Queer, Poetry, Gay

160 pages, Paperback

First published January 1, 2009

About the author

The son of Albina Bisson and Aniclet Plante, he is of both French-Canadian and North American Indian descent.He is a graduate of Boston College and the Université catholique de Louvain. He has been published extensively including in The New Yorker and The Paris Review and various literary magazines. He is a fellow of the Royal Society of Literature. Among his honours are: Henfield Fellow, University of East Anglia, 1975; British Arts Council Grant, 1977; Guggenheim Fellowship, 1983; American Academy and Institute of Arts and Letters Award, 1983. He is an Ambassador for the LGBT Committee of the New York Public Library. His voluminous diary is kept in the Berg Collection of the New York Public Library. His papers are kept in the library of The University of Tulsa, Oklahoma. He is a retired professor of creative writing at Columbia University. His novels examine the spiritual in a variety of contexts, but notably in the milieu of large, working-class, Catholic families of French Canadian background. His male characters range from openly gay to sexually ambiguous and questioning.
He has been a writer-in-residence at Gorki Institute of Literature (Moscow), the Université du Québec à Montréal, Adelphi University, King's College, the University of Cambridge, Tulsa University, and the University of East Anglia. Plante’s work, for which he has been nominated for the National Book Award, includes Difficult Women (1983), a memoir of his relationships with Jean Rhys, Sonia Orwell, and Germaine Greer and the widely-praised Francoeur Trilogy--The Family (1978), The Country (1980) and The Woods (1982). His most recent book is a memoir of Nikos Stangos, his partner of forty years, The Pure Lover (2009). The papers of his former partner, Nikos Stangos (1936-2004), are in The Princeton University Library, the Program in Hellenic Studies. Plante lives in London, Lucca Italy, and Athens Greece. He has dual citizenship, American and British.
Considered to be a writer's writer and having lived for so many years among the artistic elite, David's personal memories are seen by many as high cultural history.

Reviews

[Ρένα Λούνα · Rating 5 out of 5]

Μια σκέψη με ακολουθεί σαν φορτωμένο σύννεφο εδώ και λίγες ώρες, αφού ολοκλήρωσα τον Αγνό εραστή του Ντέιβιντ Πλαντ: Αυτό το έργο, δεν είναι τα ημερολόγια του Ντέιβιντ κατά την περίοδο του θανάτου του Νίκου. Λέει πως δεν αντέχει να τα διαβάσει ή ακουμπήσει, οπότε ο Αγνός Εραστής είναι μια νηφάλια τοποθέτηση της επόμενης περιόδου· όχι πως ο θρήνος μαλακώνει ποτέ τελείως.

Του Ντέιβιντ του παίρνει 38 σελίδες μέχρι να προσθέσει τον εαυτό του στην αφήγηση, επιχειρώντας να γράψει κάτι που ξεκινάει ως βιογραφία του Νίκου Στάγκου, τους γονείς, τις αναμνήσεις, τις παιδικές λεπτομέρειες. Όλα όσα εξομολογούμαστε σε κάποιον που διψάει να μας μάθει και όσα μας πνίγουν να μοιραστούμε: μια τραυματική ανάμνηση, το πώς νιώθουμε για το σπίτι που μεγαλώσαμε, όσα ποτέ βάρυναν τη σχέση με τους γονείς μας. Όλα αυτά, τα ήξερε ο Ντέιβιντ γιατί του τα εξομολογήθηκε ο Νίκος και αφού ο καιρός και η ιστορία τα έφεραν έτσι, ο Ντέιβιντ τα εξομολογείται στο κοσμικό κενό του αέρα, σε εμάς, υποθέτω για να διασφαλίσει πως τα παιδικά μάτια του Νίκου θα υπάρχουν για πάντα. Μπορεί να μην είναι ιερές για εμάς οι αναμνήσεις του Νίκου, αλλά είναι για όλους μας ιερός ο σκοπός του Ντέιβιντ, να ελαφρύνει τον εαυτό του από μια τόσο σημαντική πνευματική παρακαταθήκη. Γι’ αυτό και το επίμετρο του Ηλία Μαγκλίνη με πλήγωσε τόσο: «Ο Νίκος Στάγκος, λοιπόν, γεννήθηκε στις 21 Νοεμβρίου του 1936 στην Αθήνα, από γονείς πρόσφυγες». Όταν τελείωσα το βιβλίο δεν θυμόμουν το επίθετο του σημαντικού ποιητή, δεν θυμόμουν το 1936 και τους γονείς. Θυμόμουν μόνο «Αγάπη μου», το μπαστούνι των τελευταίων ημερών, το μικρό γατί στο Ελληνικό, τις απιστίες, θραύσματα λεπτομερειών της παιδικής ηλικίας του Νίκου στην Ελλάδα της ναζιστικής κατοχής, το ξάπλωμα στο κρεβάτι στο Λονδίνο... Τελικά υπάρχουν βιογραφίες και βιογραφίες.

Ο Ντέιβιντ γράφει, η «Η θλίψη δεν μπορεί παρά να εξιδανικεύσει» και «Το δικό σου το κρεβάτι έγινε κρεβάτι μας» και κάθε παράγραφος έχει αρχή και τέλος, μια ιστορία που συμπιέζει τις ιστορίες και τον χρόνο τους κι όμως διασφαλίζει κάποιες λεπτομέρειες. Ποιος θα μπορούσε έτσι κι αλλιώς να τις ιεραρχήσει εκτός από την ίδια τη μνήμη; Ο αφηγητής έχει πάντοτε αυτή την περίεργη, αλλόκοσμη δύναμη, αυτή του να ξέρει πώς και πόσο τα πράγματα θα χειροτερέψουν, από πόσους ορόφους θα πέσει ο αναγνώστης. Ο αναγνώστης δεν ξέρει τίποτα ακόμα ενώ ο Ντέιβιντ ανακατεύει τις ζωντανές μέρες με αυτές που πλησιάζει το τέλος του Νίκου. Οι στιγμές που τον ανακάλυπτε, όπως η φρίκη του για τα πλήθη και τα βεγγαλικά, είναι οι πιο αποκαλυπτικές, μιας και πράγματι, το να μάθεις κάποιον είναι μια διαδικασία που διαρκεί μια ζωή. Είναι κάποιοι συγγραφείς οι ιστορικοί της αγάπης;

Ο Ντέιβιντ δεν έβαλε τον εαυτό του μέσα στο βιβλίο για 38 ολόκληρες σελίδες και πιστεύω πως εάν η αγάπη του δεν τους ένωνε ίσως και να μην έβαζε τον εαυτό του καθόλου μέσα, θα το κρατούσε ως εγκώμιο λατρείας και μνήμης για τον Νίκο. Αυτό που ελπίζω να μην ξανά ξεχάσω και μου θύμισε ο Ντέιβιντ, είναι πόσο σημαντικό είναι να παρηγορείς κάποιον που δεν καταλαβαίνεις καν από τι υποφέρει. Λίγη σημασία έχει όμως αυτό.

«Χρησιμοποιούσες τη λέξη "αγνότητα", θα προσπαθούσες όμως ποτέ να ορίσεις την έννοια της αγνότητας; Όχι, και σίγουρα όχι για να την αναγάγεις σε δόγμα, κάτι που για σένα σήμαινε απλώς τυραννία. Χρησιμοποιούσες τη λέξη ως εξής: είναι αγνός, τα ζώα είναι αγνά, το άρωμα των λεμονανθών είναι αγνό, η γεύση του λεμονιού είναι αγνή, η λιακάδα είναι αγνή, η μουσική είναι αγνή, όπως επίσης και τα φιλιά είναι αγνά. Κι αυτή, η πλέον ακαθόριστη προϋπόθεση: η αγάπη, στην πιο φωτεινή της έκφανση, είναι αγνή».

[Yannis Porfyropoulos · Rating 5 out of 5]

η αληθινή αγάπη μπορεί να είναι ένα όνειρο, μπορεί όμως να είναι και μια πραγματικότητα. μπορεί να είναι κάτι το πολύ δύσκολο, μπορεί όμως να είναι και κάτι το εξαιρετικά εύκολο. μπορεί να είναι σπιτικό, μπορεί και μια απόδραση μαζί.

το σίγουρο είναι ότι υπάρχει. και το μόνο που χρειάζεται, είναι απλώς μιαν ανοιχτή καρδιά.

[Matthew Funke · Rating 5 out of 5]

The fact that this only has 71 ratings is a travesty. It deserves to be read by the entire world.

[Δημήτρης Κώτσος · Rating 5 out of 5]

Ο Πλάντ στο βιβλίο του μας μιλάει για τον επί σαράντα χρόνια σύντροφό του Νίκο Στάγκο. Μας λέει για την καταγωγή του, τους γονείς του, την επαγγελματική του σταδιοδρομία αλλά και για τη γνωριμία τους. Χρησιμοποιώντας δεύτερο πρόσωπο δίνει μία εγγύτητα στο λόγο και λειτουργεί σαν εξομολόγηση για τις στιγμές που ζήσανε μαζί.

Με συγκίνησε πολύ η αρχή της γνωριμίας τους τα ταξίδια που έκαναν τις ασχολίες που είχαν και γενικά όλη η φροντίδα και η εκτίμηση που είχαν ο ένας για τον άλλον. Το πιο δύσκολο κομμάτι είναι όταν ο σύντροφος του διαγνώστηκε με καρκίνο. Εκεί οι στιγμές ήταν δύσκολες και είναι σκληρό να βλέπεις έναν άνθρωπο που έσφυζε από ζωή μετά να μην μπορεί να αντεπεξέλθει στην καθημερινότητα.

Ένα ανάγνωσμα βαθύτατα συγκινητικό, τρυφερό, δυνατό και εξομολογητικό. Στο τέλος αποκομίζεις ότι αυτοί οι δυο άνθρωποι έζησαν μία τόσο όμορφη ζωή γεμάτη πάθος που όμως η αρρώστια δυστυχώς έκοψε το νήμα αυτής της αγάπης.

Το αγάπησα πολύ αυτό το βιβλίο για την αλήθεια του. Εύχομαι ο καθένας στη ζωή του να ζήσει έναν τόσο μεγάλο έρωτα.

Καλή ανάγνωση

[ᴄᴏʀɪɴᴀ•• · Rating 2 out of 5]

Αν έχεις ζήσει τέτοια απώλεια, δεν το συστήνω γιατί είναι δύσκολο κ επώδυνο να διαβάζεις τα συναισθήματα σου από κάποιον άλλο.
Αν πάλι δεν έχεις ζήσει κάτι τέτοιο, οκ μπορεί κ να μην το νιώσεις στο 100% όποτε θα είναι λιγότερο επώδυνο.

[Sotiris Darkenlight · Rating 4 out of 5]

Είναι, σε στιγμές, αδύνατο να διαβάζεις το τελευταίο μέρος του βιβλίου χωρίς να φοβάσαι κι εσύ ο ίδιος ότι θα ζήσεις κάτι ανάλογο. Νιώθεις τη θλίψη της απώλειας. Είσαι για λίγα λεπτά ο David Plante, στην πιο σκληρή εποχή της ζωής του. Δύσκολο να το διαβάσεις ασυγκίνητος, αλλά αξίζει την στεναχώρια!

[A. · Rating 5 out of 5]

This gets five stars on the basis that it made me weepy at the end. Also it was the best meditation on loss and grief that I've read. That too.

[Panos Kantzavelos · Rating 3 out of 5]

για τις τελευταίες 30 σελ θα το ξαναδιάβαζα (κλααααμα)

[Johan · Rating 5 out of 5]

A poetic memoir of a love that spanned four decades. Each chapter is referring to a letter of the Greek alfabet. Clearly relying on his diaries the author recalls his life with his lover Nikos in short , clear, poetic chapters.
As Nikos was Greek the book is infused with greek philosophy and history.
There are references to Stephen Spender and the last of the Bloomsbury circle.
Especially the last chapters when Nikos becomes ill with cancer are heartwrenching.
Beautifully written.
I read it in three sittings.

[Maria Lianou · Rating 4 out of 5]

Ένα «μικρό» αναπάντεχο διαμαντάκι.

[Δημήτρης Κώτσος · Rating 3 out of 5]

Ο Άλκης είναι ένα αγόρι που έζησε στα δύσκολα χρόνια του πολέμου και έγινε θεατής σ' ένα αποτρόπαιο θέαμα δολοφονίας. Ένας νεαρός άντρας υπέστη την βία και τον εξευτελισμό. Το γεγονός αυτό συνέβη όταν ήταν στην τρυφερή ηλικία των επτά ετών. Αυτό στην πορεία τον καθόρισε στην σεξουαλική του ζωή

Όσο μεγαλώνει ο ήρωας της ισ��ορίας έχει σαν καταφύγιο και μέρος έκφρασης του την ποίηση. Μέσα από τα γραπτά του μιλάει για όσα νιώθει. Το ανδρικό σώμα το έχει συνυφασμένο με την βία και τον πόνο όμως δυο εμπειρίες που έρχονται στην ζωή του αλλάζουν την θεωρία του. Ένα αγόρι που το γνώρισε στο παρελθόν σε μία ταβέρνα όταν το συναντάει μετά από καιρό προσπαθεί να του επουλώσει τα τραύματα. Η άσχημη εμπειρία του παρελθόντος κουμπώνει με το παρόν καθώς ο πόνος που έζησε τότε ο νεαρός στον εμφύλιο επουλώνεται στο τώρα μέσα από την φροντίδα που παρέχει ο ήρωας στον νεαρό.

Ένα μελαγχολικό ανάγνωσμα που αναφέρεται στο πόνο και στις μνήμες που έχει ένας άνθρωπος στη ζωή του. Ο συγγραφέας έχοντας ως φυλαχτό την ιστορία αγάπης που έζησε με τον επί σαράντα χρόνια σύντροφο του δημιουργεί τον Άλκη και μέσω της ιστορίας πενθεί για την δική του απώλεια.

Ιδιαίτερο βιβλίο που θα βρει τους αναγνώστες που θα το αγκαλιάσουν και θα το αγαπήσουν. Καλή ανάγνωση.

[Morgan Thomas · Rating 5 out of 5]

This was my second time reading this book and I have to say it is as heartbreaking and intense as I remember. The book is short, but in its pages, Plante manages to paint a vivid picture of who his partner was and the depth of their relationship over the course of 40 years. But never one to be sentimental or moved by death, I found myself tearing up, when Plante describes his partner's illness. It was sad and frustrating watching as this disease slowly takes the life of Nikos the breakdown of such a long and beautiful relationship.

[Randy Lakeman · Rating 5 out of 5]

No book as ever made me sob like this one. While reading it, I could have never anticipated my reaction to the last few pages. It was utterly heartbreaking to me.

[Mélanie · Rating 5 out of 5]

Ce roman est une déchirure, un bonheur, une merveille. Le témoignage bouleversant d'un amour où l'âme et le corps se rejoignent, où la mort, le deuil, se dévoilent à nous de la plus cruelle et de la plus belle des manières.

David Plante se livre à nous, anonymes, d'une facon intimiste et sans filtre. Il nous raconte, à sa facon et comme les souvenirs lui reviennent, sa rencontre et son histoire d'amour avec Nikos, ses pensées, ses fautes et surtout ces petits bonheurs de la vie, ces instants personnels avec Nikos, leur manière de fonctionner et cette facon dont l'un l'autre se sont épanoui ensemble, grâce à leur esprit, leur intelligence, leurs contradictions.

L'évolution dans le temps nous dépeint un monde qui change, des esprits qui évoluent. Dans cette litanie, à la fois poétique et cruelle, c'est la vérité sur le deuil que nous offre David Plante, un récit écrit en plein cœur d'une souffrance insoutenable, d'un chagrin immense. Et de cette situation, son texte en devient réel, en devient un exutoire, une confession.

Certains passages du texte m'ont fait pleurer, m'ont comprimé le cœur tant j'ai eu l'impression de ressentir exactement la même douleur que l'auteur, la même peine et déchirure à voir l'être aimé dépérir à cause de la maladie.

Un roman qui crescendo vous fait passer de la lumière à l'ombre, comme dit dans le résumé, du bonheur à la peine, de la vie à la mort.

David et Nikos sont un couple à part entière, avec leurs défauts, leurs qualités. Leur amour, si fort, réussi à pardonner les incartades, les disputes, les maniaqueries. Un amour qui au fil des années et des aléas de la vie, des rencontres, dans un monde à la fois mondain et particulier, reste une ancre pour tous deux, une vérité absolue.

La plume de l'auteur est élégante, belle, riche. Une écriture, qui au-delà des mots, offre une mélancolie sans fond, une tendresse toute douce, une souffrance immense et toute l'étendue des blessures de l'âme et du cœur que peut apporter le deuil. Rien ne nous est épargné, chaque petit détail, chaque description minutieuse, sont autant de pique que vous recevez en plein cœur, autant de larme que vous versez.
Une plume qui nous transmet tout l'amour et toute la douleur qui imprègne l'auteur. C'est franc, cru et terriblement honnête.

Bref, une très belle lecture, et même si elle fut éprouvante, elle m'a enrichie. C'est fort. Bouleversant. Je remercie l'auteur de nous offrir cette part de lui, de se confier si honnêtement, de nous offrir sa confession déchirante sur son deuil, au plus profond de son intimité.

[Κώστας · Rating 5 out of 5]

Τι να σου πρωτοπώ γι'αυτό το βιβλίο; Πρώτη φορά μου συμβαίνει να σταματώ κάθε τρεις και λίγο την ανάγνωση από την συγκίνηση.

Ο Αμερικανός συγγραφέας David Plante γράφει στον νεκρό πια , επί σαράντα συναπτά έτη Έλληνα σύντροφό του Νίκο Στάγκο, ένα σπαρακτικό γράμμα αγάπης. Ξεκινά την αφήγηση , παρουσιάζοντας την ζωή του Νίκου ,πριν οι δυο τους γνωριστούν, με τέτοια παραστατικότητα που ωσότου αυτό να συμβεί, εμείς τον έχουμε ήδη αγαπήσει. Διαβάζοντας όλα αυτά και αγνοώντας την όποια σύνδεση ακόμα, σκέφτηκα αρκετές φορές ''Αυτός θα ήταν ο ιδανικός σύντροφός για τον Ταχτσή'', γι' αυτό όταν αποκαλύφθηκε πως όχι μόνο ήταν καλός φίλος με τον συγγραφέα του ''Τρίτου Στεφανιού'' αλλά πως οι δυο τους, μαζί με τον Νάνο Βαλαωρίτη, συνεργάστηκαν στην έκδοση του λογοτεχνικού περιοδικού ''Πάλι'', η έκπληξη μου ήταν τεράστια.

''Στο κρεβάτι μας, ξαπλωμένος στο πλάι σου, σε κοιτούσα καθώς κοιμόσουν, με την κρεβατοκάμαρα βυθισμενη στο ημιφώς, και σκεφτόμουν : είναι δυνατόν κάποιος τόσο όμορφος να είναι ο εραστής μου;'' διαβάζω και βουρκώνω.

Φυσικά δεν άργησε ο κυνικός εαυτός μου να δυσανασχετήσει στην πιθανότητα να αναπαραχθεί μπροστά στα μάτια μου το ιδεατό της τέλειας σχέσης, διαλύοντας κάθε αίσθηση ρεαλισμού που τοσο αναζητώ στην λογοτεχνία, αλλα καθησυχάστηκα σύντομα από δυο αράδες ''δεν ήμασταν πιστοί''.

''Είχαμε ιδρύσει τη δική μας χώρα μέσα στην αγάπη μας'' εξομολογείται ο David ενώ εξιστορεί τα ταξίδια τους σε διάφορες χώρες του κόσμου , στην προσπάθεια του να ανασυστήσει έναν χαμένο παράδεισο ο οποίος σφύζει από λυρικότητα και ωμή ειλικρίνεια, παρασυρμένη από έναν ορυμαγδό συναισθημάτων επισφραγίζοντας την αληθινή και ουσιαστική σύνδεση δυο ανθρώπων, χωρίς όμως να την αγιοποιεί.

Η αποκάλυψη της αρρώστιας του Νίκου από καρκίνο έρχεται προσωρινά να ρίξει αλάτι στη γλύκα που γευτήκαμε γενναιόδωρα σε όλες τις προηγούμενες σελίδες, μαρτυρόντας τον κλονισμό που συνοδεύει τον θάνατο.

''Ξάπλωσα πλάι σου κι αισθάνθηκα τη θέρμη που αναδύοταν απ'το κορμί σου κι έδινε τη θέση της στο ψύχος, που δυνάμωσε τόσο γρήγορα''

Η ιστορία του «Ο αγνός εραστής» είναι ένα τρανό παράδειγμα για όσους έχουν χάσει την ελπίδα τους ,πως εκεί έξω υπάρχουν gay άντρες ικανοί να αγαπήσουν και να αφεθούν να αγαπηθούν αληθινά.

[Mediaman · Rating 1 out of 5]

Bizarrely-written half memoir that is only an outline of a book and not a real autobiography. Double- and triple-spacing between paragraphs, if you take out the white space it's about 80-pages long that's more like a poetry book than a narrative story. It's made up of little pieces and chunks of the author's memory of his longtime partner (with almost nothing about Plante's solo history). But it's written TO the Communist lover instead of being the writer's first-person recollections presented to a reading audience. Certainly an interesting try at being unique but ultimately it's a muddled mess of a failure because it fails to tell a full story.

Because it's only an outline, it often gives a one sentence summary of a major life event instead of devoting an entire chapter to it. There's no sense of order (ironic since both were hyper ordered personalities), almost no dates, and has many instances of inconsistencies that leads to total confusion. As a memorial to the passing of his partner it may somewhat work as a life scrapbook, but as a narrative book it's maddening.

There is so much that could have been fascinating--the dead lover's upbringing in war-torn Greece; his dedication to Communism (which I hate but he holds as the perfect system, even saying Russia was Communist enough!); the couple's unexplained attendance at religious events while denying interest in religion; the Communist's higher education in the U.S.; his taking advantage of rich elitists; and how the Communist inserted himself into the upper class of literature without any real background in it.

It should instantly concern you when the Greek returns to a Communist country and says, "I feel so safe" compared to England, Germany. and America.

The text is filled with loads of unanswered questions, and Plante or his partner should have been held accountable for some of the ridiculous demeaning beliefs they have. For being ultra-socialist liberals, they certainly stereotype in their ignorant views of the world as well as taking advantage of a capitalist system. No matter how "pure" or "loving" they claim to be, this only proves them to be self-centered intolerant bigots that don't know how to be happy or how to write beyond a few bits to lethargic poetry.

[Eva · Rating 4 out of 5]

A beautifully written tapestry of stories/memories. The last part, describind the trajectory of Nikos's illness will ring true to anyone having lost a loved one to cancer: the absurdness of it all, the small/unexpected moments that one remembers afterwards, the gruesomeness, the unfathomability of the loss and the desperate search for meaning in a seemingly meaningless and cruel new reality.

I really liked the fragmented format (that is - after all - the way in which we get to know someone's past/ the way we remember our own personal story). Mr Plante is a very skillful writer, he serves his formal well without it ever coming across as disconnected (although, i must admit, some formulations were too "intellectual" and initially went over my head - i am not accustomed to readings akin to philosophy and poetry).

I definitely recommend it and will read it again.

[lixy · Rating 3 out of 5]

Concise, sensitive insights into mid-20th century Greece, and a lovely memoir. Too bad about the numerous errors in the Greek, which could easily have been corrected by an competent editor. This drives me bananas in many books (Rachel Cusk, I'm looking at you) WHY is it that writers (and their publishers) using a few phrases in their non-native language don't bother with CHECKING? Do they assume no one fluent in Greek is going to read this? Most schoolchildren would cringe on reading "θαλλασά, θαλλασά!" with, count 'em, 3 errors per word! And even what I'm going to call 'typos' like final -σ- or inconsistencies/misspellings ("Eugemenitsa", "Mistra") also in Italian "Se cè" for "se c'è" become increasingly annoying, and distract from the substance.

[Maria Bikaki · Rating 3 out of 5]

Μια εκ βαθέων εξομολόγηση από τον συγγραφέα για την επί 40 χρόνια σχέση ζωής με το σύντροφο του Νίκο Σταγκο. Μια συγκινητική μαρτυρία για την αληθινή αγάπη που ονειρευόμαστε όλοι να βρούμε και που ο συγγραφέας και ο σύντροφος του είχαν την ευτυχία να γίνει πραγματικότητα. Τρυφερός, εξομολογητικός αποτυπώνει με τρόπο συγκινητικό τη θλίψη της απώλειας. Ένας φόρος τιμής στην αγάπη, τις σχέσεις που ούτε καν ο ίδιος ο θάνατος δεν ήταν ικανός να φθείρει τα συναισθήματα. Μια σχέση αφοσίωσης γραμμένη με λεπτότητα και ειλικρίνεια, ένα ουρλιαχτό θλίψης. 3* αν κατι του στέρησε υψηλότερη βαθμολογία από εμένα είναι η συνεχής αίσθηση του εισβολέα ως αναγνώστρια στην ιδιωτικότητα και ιστορία αυτης της σχέσης που μου δημιουργούσε σε σημεία δυσκολία ν' αφεθώ ολοκληρωτικά συναισθηματικά.

[Thomas Kollis · Rating 2 out of 5]

Το συγκεκριμένο βιβλίο ήταν για μένα μια απογοήτευση. Ενώ πραγματεύεται ένα θέμα που πίστευα πως θα με συγκινήσει, δυστυχώς όχι απλά δεν με κάλυψε αλλά νομίζω πως ανυπομονούσα να τελειώσει. Σε κάποια σημεία υπήρχε ένας ελιτισμός που με ξένιζε ενώ ο τρόπος γραφής και η συνολική δομή δεν έδινε στη σκέψη μου την απαιτούμενη συνέχεια για την κορύφωση των συναισθημάτων. Οι τελευταίες σελίδες, σαφώς και ήταν παραπάνω συγκινησιακά φορτισμένες, παρόλα αυτά και πάλι με μία προσέγγιση που εξακολουθεί να μην μου ταιριάζει.

[Andreas · Rating 3 out of 5]

"No one, no one else in all the world, was dying, no one but you.”

A short book that is more of a biography of Plante's 'pure' lover at times. It wasn't what I was expecting but then again, grief is very personal.

[Chris · Rating 5 out of 5]

A deeply moving memoir of a long love story. Very different in structure -- not quite sure how to describe it (back cover copy says it's a 'mosaic' so I'll steal from them). Recommend.

[Θέμης Σαρανταένας · Rating 5 out of 5]

Πραγματική ιστορία, εξαιρετικά συγκινητική. Για την αγάπη ανεξαρτήτως φύλου.

[JSidelinger · Rating 5 out of 5]

David Plante’s recounting of his meeting Nikos Stangos and their subsequent forty year relationship is a gift to the reader. It is both heartwarming and heartbreaking in its examining a relationship and the person loved.

The beginning of the memoir is a brief retelling of Nikos’ personal history – sometimes directed to Nikos, as though he might offer a correction in a detail left out. It gives an account of their meeting and time together and apart – it isn’t extensive, but a reflection back or overview – an expression of feeling and honoring the memory of two people whose relationship spanned decades. For some reason, the image of Monet’s Water Lilies as a comparison comes to mind as a beautiful impression rather than exact likeness.

David Plante’s honesty, particularly when recounting Nikos last days is the embodiment of the vows, “… from this day forward, for better, for worse, for richer, for poorer, in sickness and in health, until death do us part”. The memoir is not depressing or bogged down in grief but a tribute to love and relationships.

[manatee · Rating 4 out of 5]

I loved this book!! I was afraid that it would seem disjointed and frustrating,but David Plante is such a skillfull writer that he knows exactly how to maintain the readers' interest. I was utterly fascinated by the glamorous portrait of the stellar literary life in London. I was also moved by some of the beautiful expressions of devotion. What a gorgeous love story! Some passages are very intellectual and a little over my head,so I will need to re-read them. I was utterly spellbound by the young Nikos and his exotic childhood in Nazi occupied Greece.
David Plante talks about how physically beautiful the young Nikos was. I think Nikos was working on his Phd at 21. I can only imagine how breathtaking he must have been at that age. He must have been such an amazing person. It was a privilege to be able to step into his world while I read this book.

[James Henderson · Rating 4 out of 5]

This is a beautiful and profluent portrait - memoir of a life and living together. David Plante first met Nikos in London while he was still an aspiring young American writer. Nikos was a Greek poet, intellectual and survivor of the war. It was 1965 and a life together was about to begin. In his memoir Plante uses fragments of their life together to create a mosaic of what was a beautiful duumvirate. Fleeting flinders told with piquant prose about time together and time past. This is a book to cherish for the deep love that inspired the work.

[George Gardiner · Rating 4 out of 5]

Poignant but not gloomy, this 2009 memoir is a delicate mosaic of reminiscences of a 40-year gay relationship broken only by the inevitable passing of one of the partners. A real-life m/m romance, it reminds us that 'marriage' is not an absolutely necessary condition for two people who naturally grow into each other (though it may be useful fiscal policy in terms of legal equality, etc). Prose gems very heavily influenced by Cavafy.

[Ariadna73 · Rating 3 out of 5]

This is the story of a man who loved his partner for some 40 years; and then he died of brain cancer. It is written in the second person; like a letter addressed to the lover who died. It is very emotional and -I think- depressing because is the description of the unimaginable: the loosing of the one a person loves.

[Dani · Rating 5 out of 5]

So good it hurt. Questions everything in a poetical form. This choppy narrative of reminiscenses wonders why love is, why love is so deep and why love goes on so long when it's no longer physically attendant. Beautifully written, poetical prose!

[BeckyisBookish · Rating 5 out of 5]

This was probably the best love story I've read in a while. I felt the full gamut of emotions going through the story. Best enjoyed while listening to Bach. Truly excellent.