Φιλιώ, Στέφανος, Αλέξανδρος, Αγνή: Τέσσερα πρόσωπα που η μοίρα τα χτυπά αλύπητα, στερώντας τους και τις πιο μικρές, αυτονόητες καθημερινές χαρές. Κι ενώ οι τρεις πρώτοι αφήνονται έρμαια στα χέρια της, να τους παρασύρει και να οδηγήσει τη ζωή τους όπου εκείνη επιθυμεί, η Αγνή τολμά να αντισταθεί και να πολεμήσει ενάντια στη μοίρα, διεκδικώντας το δικαίωμά της στην ευτυχία. Ο δρόμος της δε θα είναι εύκολος. Πολλές φορές θα λυγίσει και θα νιώσει ότι χάνει τη μάχη… για να κερδίσει μια στάλα ουρανό. Στο τέλος όμως θα λάβει το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να προσφέρει ο Θεός στον άνθρωπο: την ίδια τη ζωή!
Ένα βιβλίο που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως όλα τα κακά της μοίρας πάνω σε έναν ή και περισσότερους ανθρώπους. Ένας έρωτας,ένας βιασμός και μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη φέρνουν τη Φιλιώ αντιμέτωπη με μια ζωή που τελείωσε πριν ακόμα ξεκινήσει. . Έναν Στέφανο που της όρισε τη κακή της μοίρα όμως ποτέ δεν την έβγαλε από το μυαλό του όσα χρόνια κι αν περάσαν αλλά τα πλούτη με τη φτωχολογιά ποτέ δεν σμίγουν. Αγνή η χαμένη κόρη καρπός του βιασμού της Φιλιώς απο τον Στεφανο μετά από πολλά χρόνια θα έρθει αντιμέτωπη με τις ρίζες της. Η ίδια έχει εξελιχθεί μέσα από τα χτυπήματα της δικής της μοίρας και έχει βρει το δρόμο της με μοναδικό μελανό σημείο τον έρωτα της προς τον Αλέξανδρο γιο του Στέφανο άρα αδελφό της.. Τελικά μας χρωστάει η ζωή μια στάλα ευτυχιας;
Το μυθιστόρημα διαβάζετε εύκολα αν και είναι αρκετά στενάχωρο. .το μοναδικό μείον του για εμένα είναι πως σε κάποια σημεία δείχνει βιασύνη η συγγραφέας. Θα μπορούσε να βγάζει λίγο παραπάνω συναίσθημα
Ξεκίνησα να το διαβάζω γιατί έπιανε χώρο σε ένα από τα ράφια της βιβλιοθήκης μου και έχω βάλει στόχο να κάνω εκκαθάριση σε όλα τα αδιάβαστα. Και... το τελείωσα. Εν μέσω γέλωτος και αναστεναγμών. Το ύφος μου φάνηκε τόσο απλοϊκό, που δύσκολα θα το κατέτασσα στη λογοτεχνία. Όταν πήγαινα λύκειο είχα διαβάσει ένα βιβλίο της Ιωάννας Μπουκουβάλα Αναγνώστου και από τότε δεν ξανάπιασα στα χέρια μου βιβλίο της. Ο λόγος; Αναφερόταν σε άλλους ανθρώπους, αναγνώστες άλλων εποχών. Ηθικοπλαστικά έργα για τον κατατρεγμό της κοινωνίας και το αναπόδραστο της μοίρας, γραμμένα σε ύφος αφήγησης Γ γυμνασίου. Και έρχομαι τώρα να διαβάσω το βιβλίο αυτό της κατα τ' άλλα συμπαθέστατης κας Γυφτοδήμου, η οποία ασχολείται επαγγελματικά με το χώρο του βιβλίου, ευτυχώς όχι βασικά ως συγγραφέας. Και σκάω με τη μύτη στο ύφος της Μπουκουβάλα Αναγνώστου, σε ένα μυθιστόρημα που θα μπορούσε να θεωρηθεί απομίμηση σεναρίου δραματικής ελληνικής ταινίας του '60, με χαρακτήρες επιφανειακούς, γεμάτους κοινοτοπίες και ασυγχώρητα κενά εως ανακολουθίες στην πλοκή. Το μυστήριο λύθηκε όταν, στο σημείωμα της συγγραφέως στο τέλος, διάβασα ότι είχε εμπνευστεί από τη Μπουκουβάλα Αναγνώστου. Ποια είμαι εγώ που θα κρίνω, αλλά αν έμπαινα στη διαδικασία να γράψω κάτι, θα έκανα μια προσπάθεια να είναι σύγχρονο και να έχει προοπτική κλασικού. Το 2011 δεν θα έγραφα για αναγνώστριες του '50. Καλή η εν λόγω κυρία, αλλά υπηρέτησε ένα είδος που αφορούσε μια συγκεκριμένη εποχή και ανθρώπους με άλλες ιδέες. Ελπίζωη κα Γυφτοδήμου να εκδώσει κάτι νέο, μόνο αν αφορά έστω και λίγο την εποχή μας.
Η συγγραφέας θέλει να τονίσει μάλλον,ότι στο τέλος μιάς δύσκολης και ταλαίπωρης ζωής θα υπάρξει στον ορίζοντα ένα φως.Η υπόθεση του βιβλίου είναι μια μελοδραματική ιστορία και ξεπερασμένη που μου θύμισε παλιές τούρκικες ταινίες και ίσως να έχει επηρεασθεί κατά ένα μέρος από αυτές. (Σήμερα σε πολλούς μπορεί να φαίνονται αστεία ή γελοία , μη ξεχνάμε όμως πως σίγουρα τις έβλεπαν οι γονείς μας , πολύς κόσμος έκλαψε με αυτές) Κακουχίες,ταλαιπωρίες,δυστυχίες,ζήλιες,έρωτες,συνωμοσίες,απληστίες και πολλά άλλα συναφή.Το θεωρώ ότι είναι ένα πολύ απλό βιβλίο με μία χιλιοειπωμένη ιστορία όπου,κυρίως,οι δύο πρωταγωνίστριες περνούν τα πάνδεινα και όλα τα κακά της μοίρας με μία απλή γραφή και τεχνική,πιο απλή δεν γίνεται.Ίσως όμως πρέπει να αναρωτηθούμε κατά πόσο συμμετέχει ο ψυχισμός ; Τελικά μήπως η αφήγηση είναι παράσταση; Είναι τυχαίο που σε όλους μας αρέσουν τα παραμύθια, απ’ τον πιο μικρό μέχρι τον πιο μεγάλο;Σίγουρα θα έχει το δικό του αναγνωστικό κοινό,απλά εμένα δεν μ’εκφράζει.Τώρα θα μπορούσε να πει κάποιος γιατί το διάβασες αφού δεν σου άρεσε.Και θα απαντήσω γιατί δεν αφήνω ποτέ ένα βιβλίο στην μέση,εφόσον το έχω ξεκινήσει(το σκέφτομαι όμως για το μέλλον).
ένα πολύ καλό και ευκολοδιάβαστο βιβλίο με γρήγορους ρυθμούς που δεν σε κουράζει. όλοι οι πρωταγωνιστές χτυπημένοι από την μοίρα προσπαθούν να σταθούν στα πόδια τους και να κερδίσουν μια στάλα ουρανό!