ლუიჯი ვილარი (1876–1959) იყო იტალიელი ისტორიკოსი, დიპლომატი, ჟურნალისტი და მოგზაური. მან 1905 წელს იმოგზაურა კავკასიაში, რომელიც იმ დროს რევოლუციასა და ეთნიკურ დაპირისპირებას მოეცვა. ვილარი ჩავიდა გურიის რესპუბლიკაში, კარგა ხანს დარჩა ქუთაისსა და ტფილისში, მოიარა ბაქო, ერივანი და ნახიჩევანიც. ყველგან ხვდებოდა მაღალჩინოსნებსაც და უბრალო ხალხსაც, ესაუბრებოდა სამხედროებს, პოლიციელებს, სასულიერო პირებსა თუ მეწარმეებს, აკვირდებოდა ხალხის ყოფასა და წეს-ჩვეულებებს.
ძალიან საინტერესო იყო ისტორიკოსისა და მოგზაურის თვალით დანახული მე-19 და მე-20 საუკუნის სამხრეთ კავკასია, ვერშემდგარი 1905 წლის რუსული რევოლუცია და მისგან მომდინარე შედეგები, გურიის რესპუბლიკა თუ თათრებსა და სომხებს შორის დაწყებული დაპირისპირებების მოტივები.
1906 წელს, ვილარი თბილისზე წერდა:
“კავკასიაში ბევრი თვის ცხოვრების შემდეგ, საიდანაც ყველაზე ხანგრძლივი დრო ტფილისში გავატარე, დამრჩა შეგრძნება, რომ ეს ქვეყანა არ ვითარდება. აქ არაფერი მუშაობს კარგად, არც საჯარო და არც კერძო მომსახურება არ არის ყაირათიანი და დამაკმაყოფილებელი, პროგრესს წინ ყველაფერში დაბრკოლებები ეღობება და მთლიანობაში მოსახლეობაც არ არის საქმიანი. მაღაზიებიც არამიმზიდველი და მოუმარაგებელია. აღმოსავლური იშვიათობების გარდა ვერაფერს იყიდი, საქონელი მდარე ხარისხის და ძვირია, ხილისა და სხვა სურსათის გარდა, ყველაფერი სასაცილოდ ძვირია”.