Η Κασσάνδρα Μαρτίνη είναι μια εικοσιοχτάχρονη επιχειρηματίας που ζει με την οικογένεια της και το καθημερινό της πρόγραμμα είναι: σπίτι-δουλειά-σπίτι. Δεν έχει προσωπική ζωή ούτε άλλα ενδιαφέροντα εκτός από τις οικογενειακές επιχειρήσεις και τη μόνιμη προσπάθειά της να κερδίσει την αγάπη του πατέρα της. Τη μητέρα της την έχασε μικρή, ο πατέρας της ξαναπαντρεύτηκε και έχει δύο ετεροθαλή αδέρφια. Πάντα πίστευε πως ο λόγος που ο πατέρας της προτιμά την αδερφή της Ισαβέλλα είναι επειδή η Κασσάνδρα του θυμίζει την αδικοχαμένη της μητέρα που τόσο αγάπησε. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να κάνει συνεχείς αλλαγές στην εμφάνιση και στην προσωπικότητά της και έτσι έφτασε στα 28 της να ντύνεται και να συμπεριφέρεται ως καλόγρια! Σχέση δεν έχει, η αγάπη δεν υπάρχει στη ζωή της και ούτε θέλει να τη γνωρίσει αφού αυτό που έγινε στα 22 της με τον Πέτρο Ρεσβάνη την έχει σημαδέψει και πληγώσει. Εδώ και τρία χρόνια εκτός από την διοίκηση της επιχείρησης έχει βάλει σκοπό να βρει το άγαλμα του Χρυσού Εκδικητή, δουλειά του γλύπτη Φειδία, που κάποτε ανήκε στην οικογένειά της. Οι παππούδες της μαζί με μια παρέα φίλων τους το είχαν ανακαλύψει στο Πήλιο στη γερμανική κατοχή όμως τους βρήκαν και τους το έκλεψαν με συνέπεια να πεθάνουν οι παππούδες της και η μητέρα της να υιοθετηθεί. Εκείνη πέθανε με τον καημό το άγαλμα να γυρίσει στην οικογένεια και η Κασσάνδρα έχει βάλει σκοπό να το βρει πάση θυσία. Μέχρι τώρα βέβαια δεν έχει καταφέρει τίποτα οι ντετέκτιβ δεν μπορούν να εντοπίσουν την κάτοχό του που κρύβεται πίσω από το ψευδώνυμο βαρόνη Ελέκτρα φον Γκρούμπερ. Μόνο μπελάδες της έχει φέρει αυτή η υπόθεση αφού δέχεται συνέχεια απειλές και απόπειρες εκβιασμού. Μέχρι που μια μέρα σε ένα μπαρ γνωρίζει έναν παράξενο άντρα, ψηλό, δυνατό, γεροδεμένο, λάτρη του ποτού με γκρίζα μάτια και ένα τατουάζ μαύρου κύκνου στο μπράτσο του που της λέει πως μπορεί να τη βοηθήσει να βρει το άγαλμα αφού είναι πρώην πράκτορας της CIA και αφού και εκείνος το ψάχνει για να βρει τη λύτρωση στη ζωή του. Το όνομά του είναι Μπράιαν Κάραν και το παρελθόν τον έχει κάνει έναν άνθρωπο σκληρό, κακόκεφο, που απλώς ζει την κάθε μέρα χωρίς σχέδια για το μέλλον. Και έχει έναν κανόνα στη ζωή του: με όσες γυναίκες έχει σχέση αυτή θα είναι εφήμερη, πάντοτε θα υπάρχει ημερομηνία λήξης και πάντοτε θα φεύγει. Δεν επιτρέπεται να τον ερωτευθούν και να τον αγαπήσουν αφού στο τέλος εκείνες θα βγουν χαμένες. Δεν ψάχνει τον έρωτα και την αγάπη. Σε αυτό μοιάζουν με την Κασσάνδρα μόνο που εκείνη τον ερωτεύεται από το πρώτο λεπτό αν και ξέρει πως είναι λάθος. Οι δυο τους γίνονται συνεργάτες και ξεκινούν την αναζήτηση του αγάλματος που θα τους φέρει πιο κοντά στην απόκτηση της γαλήνης και της λύτρωσης. Γίνονται δυο πέτρινοι κύκνοι αφού το συναίσθημα και η αγάπη δεν έχει καμιά σχέση στη δουλειά αυτή και αφού στο τέλος είτε τα καταφέρουν είτε όχι θα χωρίσουν οι δρόμοι τους. Το θέμα όμως είναι πως η αγάπη δεν έχει πει την τελευταία της κουβέντα. Εισβάλει στη σχέση τους και κάνει τη δουλειά τους ακόμα πιο δύσκολη. Έτσι λοιπόν ξεκινά ένα ταξίδι σε διάφορα μέρη της γης με στόχο την ανακάλυψη ενός αγάλματος-φάντασμα, την αποκάλυψη της αληθινής ταυτότητας της βαρόνης φον Γκρούμπερ, την νίκη ενός επικίνδυνου εχθρού και την καταπολέμηση ενός συναισθήματος που όλο και μεγαλώνει, όλο και φουντώνει. Θα τα καταφέρουν άραγε οι δύο πέτρινοι κύκνοι??
Την Ευαγγελία Ευσταθίου δεν την ήξερα ως συγγραφέα. Όπως πολλές σύγχρονες Ελληνίδες συγγραφείς την έμαθα από τη θεία μου που όπως έχω ξαναπεί σε άλλες κριτικές διαβάζει πολύ ελληνική λογοτεχνία οι βιβλιοθήκες της - έχει δύο και έτσι όπως πάει θα φτιάξει και τρίτη.. ο θείος μου και μόνο στη σκέψη φουντώνει!!- είναι γεμάτες από αυτά τα βιβλία. Ό,τι κι αν της ζητήσω θα μου το βρει!! Ρωτώντας την λοιπόν για τις Ελληνίδες συγγραφείς και ποια θα έπρεπε να διαβάσω-μιλώ για εκείνες που τα βιβλία τους γίνονται best seller και κάποιες τις κατατάσσουν στη λεγόμενη γυναικεία λογοτεχνία.. μεγάλη κουβέντα αυτή αν υπάρχει ή όχι αυτό το είδος μην την ξεκινήσουμε τώρα!!-μου απάντησε ''Την Ευαγγελία Ευσταθίου την ξέρεις?''. Στο αρνητικό κούνημα του κεφαλιού μου μου είπε ''Δεν έχεις διαβάσει το Αν τον άνεμο ρωτήσεις? Πρέπει να το κανείς! Αλλά καλό θα είναι στην αρχή να διαβάσεις τα δύο πρώτα της βιβλία το Προσωπικές Στιγμές και τους Πέτρινους Κύκνους''. Τα κατέβασε από τη βιβλιοθήκη μου τα έδειξε και μου είπε ''Ποιο επιλέγεις?''.Με το χέρι στην καρδιά τα εξώφυλλα δεν με ενθουσίασαν. Με απώθησαν μπορώ να πω, αν τα έβλεπα σε βιβλιοπωλείο δεν θα έπαιρνα τα βιβλία στα χέρια μου. Διάβασα όμως τις περιλήψεις τους και χωρίς δισταγμό έδειξα τους Πέτρινους Κύκνους. Ο λόγος? Επειδή κατάλαβα ότι δεν ήταν απλώς μια ιστορία που μιλούσε για τα ερωτικά προβλήματα μιας γυναίκας, μιλούσε και για αυτά αλλά είχε και δράση, περιπέτεια και κυνηγητό. Και λατρεύω τα βιβλία με δράση!! Η θεία μου το δάνεισε και μου είπε πως θα το ευχαριστηθώ και της απάντησα ''Μακάρι!!''. Το ευχαριστήθηκα λοιπόν θα ρωτήσετε. Ναι είναι η απάντηση οι Πέτρινοι κύκνοι που πρόσφατα κυκλοφόρησαν με νέο εξώφυλλο πολύ καλύτερο του αρχικού και σε νέα μειωμένη τιμή-μπράβο στον Λιβάνη! αυτός ο εκδοτικός σιγά σιγά μοιάζει να ξυπνά και να παίρνει τα πάνω του- μου άρεσαν τόσο ώστε να τους βαθμολογήσω με τρία αστεράκια και να δανειστώ από τη θεία μου και το πρώτο βιβλίο της συγγραφέως ενώ στα σχέδια μου είναι σίγουρα να διαβάσω και το τελευταίο της. Βέβαια έχω και τα παραπονάκια μου για το βιβλίο αλλά το σημαντικό είναι ότι η γνώμη που δημιούργησα για τη συγγραφέα είναι θετική, για αυτό άλλωστε θέλω να διαβάσω και άλλα της έργα. Αν δεν ήταν θετική να είστε σίγουροι ότι δεν θα δανειζόμουν άλλα βιβλία της….
Αυτό που περισσότερο μου άρεσε ήταν η ιστορία η οποία θα μπορούσε να μεταφερθεί στη μεγάλη ή στη μικρή οθόνη. Λίγο δύσκολο βέβαια στις μέρες μας γιατί για να γίνει το βιβλίο αυτό ταινία ή σειρά απαιτούνται πολλά εξωτερικά γυρίσματα, ταξίδια στο εξωτερικό, χρειάζονται γενικά πολλά χρήματα και άντε να βρεις χορηγούς και ανθρώπους που να θέλουν να πάρουν το ρίσκο. Αλλά η αλήθεια παραμένει η συγγραφέας παρουσιάζει μια ιστορία που αν το βιβλίο είχε κυκλοφορήσει στην Αμερική το Hollywood θα αγόραζε σίγουρα τα δικαιώματα του. Και γιατί να μην το κάνει αφού στις σελίδες του κάποιος θα βρει δύο πολύ γοητευτικούς, έξυπνους, αληθινούς και ανθρώπινους χαρακτήρες, έναν έρωτα που συγκινεί, αρκετό κυνηγητό, δράση, περιπέτεια, αναπάντητα ερωτηματικά και ένα αρκετά καλό φινάλε. Όλα αυτά τα στοιχεία δένουν αρμονικά στις 579 σελίδες των Πέτρινων Κύκνων. Η ιστορία του Μπράιαν και της Κασσάνδρας της βαρόνης και του Έρικ-γιατί για μένα αυτά τα τέσσερα άτομα αφορά η ιστορία δεν είναι απλώς η ιστορία του Μπράιαν και της Κασσάνδρα, μπλέκονται και άλλα πρόσωπα-μου άρεσε αρκετά, είναι πανέξυπνη και ειλικρινά θαυμάζω και ζηλεύω ανθρώπους σαν την κυρία Ευσταθίου που όχι μόνο αποτυπώνουν τις ιδέες τους στο χαρτί αλλά μπορούν και φαντάζονται τέτοιες ιστορίες. Ζηλεύω με την καλή έννοια βέβαια, εγώ δεν μπορώ ούτε να σκεφτώ τέτοιες ολοκληρωμένες ιστορίες δεν φτάνει μέχρι εκεί η φαντασία μου έτσι θαυμάζω και εκτιμώ πολύ όσους μπορούν. Η κυρία Ευσταθίου είναι σίγουρα μια πανέξυπνη γυναίκα με μεγάλη φαντασία διαφορετικά δεν θα μπορούσε να σκεφτεί όλη αυτή την ιστορία να συνδέσει το παρελθόν με το παρόν σωστά και γενικά να παρουσιάσει μια πλοκή σωστά συνδεδεμένη χωρίς αναπάντητα ερωτηματικά. Χρειάζεται ταλέντο για να το καταφέρεις αυτό και η συγγραφέας το έχει. Η γραφή της είναι γρήγορη χωρίς περιττά σχόλια, οι περιγραφές είναι γοητευτικές και συναρπαστικές, σε κερδίζει από την πρώτη σελίδα. Αν έχεις χρόνο άνετα μπορείς να τελειώσεις το βιβλίο σε 2-3 μέρες το πολύ! Έμενα μου πήρε παραπάνω αλλά αυτό τον καιρό πολύ ελεύθερο χρόνο δεν έχω κυρίως τα βράδια διαβάζω και λίγα κεφάλαια γιατί από την κούραση με παίρνει γρήγορα ο ύπνος. Αλλά το βιβλίο κατάφερε αμέσως να κερδίσει την προσοχή μου και το σκεφτόμουν κατά τη διάρκεια της ημέρας…
Η ιστορία χωρίζεται σε τρία μέρη. Το πρώτο ονομάζεται ''Βάπτισμα Πυρός'' και περιέχει τη γνωριμία μας με τους βασικούς χαρακτήρες τη δική τους γνωριμία και τη συμμαχία τους για να βρουν το άγαλμα που θα τους χαρίσει τη λύτρωση. Το δεύτερο μέρος λέγεται ''Η Αναμέτρηση'' και αφορά την επιχείρηση ανεύρεσης του αγάλματος και τον έρωτά τους που φουντώνει και τους παρασύρει σε μονοπάτια που από τη μια θέλουν να τα γνωρίσουν από την άλλη όμως αντιστέκονται γιατί ξέρουν ότι δεν πρέπει και το τρίτο και τελευταίο μέρος έχει την ονομασία ''Χρυσός Εκδικητής'' και εκεί θα δούμε τη λύση του μυστηρίου του αγάλματος, οι μάσκες θα πέσουν, τα μυστικά θα αποκαλυφθούν και οι δύο πέτρινοι κύκνοι της ιστορίας θα πρέπει να αποφασίσουν μια και καλή για το μέλλον τους. Από τα τρία αυτά μέρη το αγαπημένο μου με διαφορά είναι το πρώτο. Ενθουσιάστηκα με την παρουσίαση των βασικών χαρακτήρων, το μυστήριο με το άγαλμα και το παρελθόν που κουβαλά, ερωτεύτηκα τον Μπράιαν και την Κασσάνδρα, μου άρεσε η χημεία τους, την ένιωθα καθώς διάβαζα τους διαλόγους τους και τους τσακωμούς τους, βρήκα ενδιαφέρουσα και συναρπαστική την ιδέα της συμμαχίας και ανυπομονούσα να δω πως θα τα κατάφερναν. Επίσης θεωρώ πανέξυπνο τον τίτλο του βιβλίου και το πως συνδέεται με την υπόθεση. Όταν τον είδα για πρώτη φορά δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί η συγγραφέας τον επέλεξε αλλά διαβάζοντας το βιβλίο η απάντηση που μου έδωσε ήταν κάτι παραπάνω από ικανοποιητική.. Το δεύτερο μέρος ήταν καλό είχε αγωνία και περιπέτεια, μου άρεσε που είδα τον Μπράιαν σε δράση και τον λυπήθηκα με τη μάχη που έδινε με τον εαυτό του να μείνει μακριά από τη γυναίκα που αγαπά, λάτρεψα την ερωτική σκηνή αλλά με κούρασαν οι συνεχείς καβγάδες και οι διαφωνίες. Αλλά ήταν μια ικανοποιητική ενότητα είχε και έναν κακό με όλη τη σημασία της λέξης. Το μεγαλύτερο πρόβλημα το έχω με το τρίτο μέρος. Το φινάλε ήταν αναμενόμενο μεν αλλά ωραίο δε και δεν θα πω ψέματα έτσι ήθελα να τελειώσει. Όμως οι καβγάδες με το ζευγάρι συνεχίστηκαν και ειλικρινά κάποια στιγμή βαρέθηκα να διαβάζω τους τσακωμούς τους. Έφτασα στο σημείο να πω ''Φτάνει πια!! Αφήστε τις ανοησίες και παντρευτείτε ρε γαμώτο!!''. Δεν άντεχα άλλο να διαβάζω για τα διλήμματα τους, το πόσο αγαπιούνταν αλλά ήταν λάθος γι�� αυτό και προτιμούσαν να τσακώνονται και να ειρωνεύονται ο ένας τον άλλο για να απομακρυνθούν. Και οι φορές που έκαναν έρωτα δεν με άγγιξαν όπως η πρώτη τους φορά. Δεν μου άρεσαν τόσο ειδικά η σκηνή στην καλύβα που ο Μπράιαν θέλησε να της φερθεί βίαια για να την απομακρύνει οριστικά και μόνο αυτό δεν έκανε δεν με συγκίνησε καθόλου. Αν τους είχα μπροστά μου θα τους βάραγα και τους δύο για να συνέλθουν και να δουν ότι τσακώνονται για βλακείες!! Οι λόγοι που τρώγονταν σαν τον σκύλο με τη γάτα από ένα σημείο και μετά ήταν αστείοι! Ευτυχώς στο τρίτο μέρος η λύση του μυστηρίου με το άγαλμα και τη Βαρόνη ήταν πανέξυπνη και το φινάλε με αποζημίωσε. Αλλά αυτή η ενότητα μου άφησε μια γλυκόπικρη γεύση. Λίγο το παράκανε η συγγραφέας με τους τσακωμούς…
Η ιστορία είναι καλοδουλεμένη αλλά κάποια λίγα σημεία της με ενόχλησαν και δε με έπεισαν. Όπως όταν η Κασσάνδρα πάει με τον Μπράιαν στο πάρτι των γονιών της και κανείς δεν την αναγνωρίζει!! Και να πεις πώς έκανε πλαστική? Όχι!! Απλώς άλλαξε ρούχα, μακιγιάζ, μαλλιά και δεν τη γνώρισαν ούτε οι γονείς της! Καλά οι ξένοι αλλά η οικογένειά της δεν γνώρισε κάποια με την οποία ζούσαν όλα αυτά τα χρόνια?? Την ίδια φωνή είχε, το ίδιο παρουσιαστικό το ίδιο πρόσωπο! Ο αδερφός της τη φλέρταρε κιόλας! Τι να πω?? Το σκηνικό αυτό με έκανε να γελάσω πολύ! Επίσης η ιστορία με τον Ρεσβάνη δεν με έπεισε. Θα ήθελα μια καλύτερη παρουσίαση του συγκεκριμένου χαρακτήρα και των σχεδίων του. Έκανε κάποια γρήγορα περάσματα που δεν έβγαλαν πουθενά ούτε έδωσαν κάποια δυναμική στην υπόθεση. Απλώς είδαμε πόσο ανώτερος ήταν ο Μπράιαν και καλύτερος του!! Την τελείωσε πολύ απότομα την ιστορία του και όσο κι αν ήταν αντιπαθητικός ως χαρακτήρας δεν νομίζω ότι του άξιζε αυτό. Ακόμα ο ρόλος του κακού για μένα παρουσίαζε πολλά κενά. Δεν παρουσιάστηκε καλά θα ήθελα μια καλύτερη παρουσίαση του παρελθόντος του και των κινήτρων του για εκδίκηση. Περισσότερα κεφάλαια αφιερωμένα σ αυτόν. Το ίδιο και για τη βαρόνη. Όσο καλά ανέπτυξε η συγγραφέας το πρωταγωνιστικό ζευγάρι τόσο λίγο ασχολήθηκε με τους άλλους δύο σημαντικούς χαρακτήρες και τα δικά τους κίνητρα, τη δική τους ψυχολογία. Εντάξει ο Έρικ ήταν κάθαρμα και καλά έπαθε στο τέλος αλλά αν και κακός θα ήθελα καλύτερη εμβάθυνση στην ψυχή του. Είχε και εκείνος τους λόγους του που έκανε ότι έκανε. Δεν γεννήθηκε κακός!! Έγινε!! Ειλικρινά θα προτιμούσα να διαβάζω σελίδες ολόκληρες για τη θεωρία του περί παιδιών αγάπης και μίσους που είναι και πολύ ενδιαφέρον ως θέμα παρά να διαβάζω τους βαρετούς τσακωμούς του ζευγαριού!! Και τέλος ως παιδί της δράσης θα ήθελα παραπάνω κυνηγητό, ξύλο, μάχες, πιστολίδι, πράκτορες να τρέχουν να σωθούν και τα σχετικά. Δεν θα ήθελα να δω απώλειες αλλά σίγουρα θα ήθελα να δω περισσότερη δράση. Δεν είναι καθόλου κακή πάντως η συγγραφέας σε τέτοιες σκηνές….
Είπα και παραπάνω ότι ο τίτλος είναι πανέξυπνος αλλά μεταξύ μας τώρα Πέτρινος κύκνος θα έπρεπε να λέγεται το βιβλίο. Αφού ο μοναδικός που αντιστέκονταν σε αυτό που ένιωθε ήταν ο Μπράιαν. Η Κασσάνδρα με ένα του βλέμμα γίνονταν χαλί να την πατήσεις και με ένα του άγγιγμα έλιωνε! Και η πλάκα ήταν ότι προσπαθούσε και προσπαθούσε να το παίζει σκληρή και πέτρινη και όσο περισσότερο προσπαθούσε τόσο πιο έντονα φαίνονταν ο έρωτάς της! Ο άλλος τουλάχιστον ήξερε να το κρύβει καλύτερα. Η άλλη απ’ την άλλη ανήκει στην κατηγορία ''ο κόσμος το χει τούμπανο και εσύ κρυφό καμάρι!!''. Πάντως σε σχέση με άλλες πρωταγωνίστριες βιβλίων που έχω διαβάσει η συγκεκριμένη είναι συμπαθητική, ανθρώπινη, αληθινή ως χαρακτήρας και όχι ψεύτικη…
Οι Πέτρινοι Κύκνοι είναι ένα ευχάριστο και διασκεδαστικό βιβλίο που μου γνώρισε τη γραφή της κυρίας Ευσταθίου. Δεν μετάνιωσα που το διάβασα και θα διαβάσω και άλλα της βιβλία. Μου άρεσε. Δεν ξετρελάθηκα αλλά για το είδος του είναι καλό…...