What do you think?
Rate this book
Son coma glaciares os barcos de aceiro
Son coma glaciares os barcos de aceiro é unha novela artesá, soldada con precisión liña a liña, palabra a palabra, como fan os traballadores coas chapas metálicas nas bancadas dos estaleiros.
Unha carta de amor ao Vigo industrial e combatente, aos fillos e fillas do traballo e da dignidade, a través dos recordos dun neno que medra entre as manifestacións, as folgas e a loita sindical a finais dos anos noventa.
Unha ofrenda ao Vigo todo azul, coma os uniformes dos traballadores, coma o ceo de día sobre a ría, coma o ceo de noite por riba dos guindastres, azul coma a lealdade, o compromiso, a nostalxia, a morriña; coma a saudade; azul coma o frío, as baleas baixo a auga azul, coma a tinta, coma o Celta, coma as revoltas obreiras. Coma os glaciares.
Unha carta de amor ao Vigo industrial e combatente, aos fillos e fillas do traballo e da dignidade, a través dos recordos dun neno que medra entre as manifestacións, as folgas e a loita sindical a finais dos anos noventa.
Unha ofrenda ao Vigo todo azul, coma os uniformes dos traballadores, coma o ceo de día sobre a ría, coma o ceo de noite por riba dos guindastres, azul coma a lealdade, o compromiso, a nostalxia, a morriña; coma a saudade; azul coma o frío, as baleas baixo a auga azul, coma a tinta, coma o Celta, coma as revoltas obreiras. Coma os glaciares.
210 pages, Paperback
First published January 27, 2025
6 people are currently reading
95 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 13 of 13 reviews
January 31, 2025
moitas cousas que dicir e todas boas. nun mundo xusto este libro leríase nos colexios, nos institutos, nas facultades, no traballo, á sombra nas tardes de sol, no descanso do café, en calquera barrio. nun mundo xusto este libro sería unha serie, un documental, unha película; todo o mundo falaría deste libro nun mundo xusto, da súa historia, da loita obreira, da cidade de Vigo e as súas costas como montañas e as súas gaivotas que gritan e gritan e gritan máis alto incansables todas as mañás e as súas avenidas larguísimas como navalladas ben profundas. este libro é poderoso, atávico, imprescindible. azul lealdade azul nostalxia azul obreiro, revolución azul.
💙
💙
February 12, 2025
Poucas veces pasa pero hoxe acabo e ler Son coma glaciares os barcos de aceiro de Cynthia Menéndez dun tirón. Unha dobre historia de perda ambientada na loita naval dos anos noventa.
O neno narrador relata a súa vivencia no outono-inverno de 1997 durante a loita contra a privatización dos estaleiros de Vigo pero os ollos infantís ven todo vendo algo diferente aos adultos e o narrador adulto recorda a súa relación con Laura que percorre toda a novela.
O tempo fainos ver a vida doutra maneira, lendo a mesma partitura con outros instrumentos e iso fai o narrador rememorando ambos feitos.
Gustoume o azul que tingue toda a novela (azul Celta, azul de mar, dos monos dos traballadores, da eternidade ou mesmo do Azur de Puig), como están deseñados os personaxes e mesmo a estrutura narrativa.
Que me gustou máis? A lingua, a reflexión sobre a vida, sobre o recordo, sobre o pasado e como percibimos o que nos rodea, da infancia á morte, o final da historia e pensar que se esta é a primeira novela da autora, que outras poderemos ler nun futuro.
O neno narrador relata a súa vivencia no outono-inverno de 1997 durante a loita contra a privatización dos estaleiros de Vigo pero os ollos infantís ven todo vendo algo diferente aos adultos e o narrador adulto recorda a súa relación con Laura que percorre toda a novela.
O tempo fainos ver a vida doutra maneira, lendo a mesma partitura con outros instrumentos e iso fai o narrador rememorando ambos feitos.
Gustoume o azul que tingue toda a novela (azul Celta, azul de mar, dos monos dos traballadores, da eternidade ou mesmo do Azur de Puig), como están deseñados os personaxes e mesmo a estrutura narrativa.
Que me gustou máis? A lingua, a reflexión sobre a vida, sobre o recordo, sobre o pasado e como percibimos o que nos rodea, da infancia á morte, o final da historia e pensar que se esta é a primeira novela da autora, que outras poderemos ler nun futuro.
August 7, 2025
Unha historia que rescata a memoria recente do Vigo obreiro, con sensibilidade, interpelando ó lector e activando os seus propios recordos. Todo isto feito cunha redacción e unha sensibilidade marabillosas.
July 23, 2025
Un librazo así non se merecía unha portada de WordArt 🫠 Lino en dúas sentadas
November 3, 2025
Esta foi unha das lecturas que eleximos no club de lectura da @bibliotecasalceda para este mes de outubro e tivemos a inmensa sorte de contar ca autora na reunión para comentar o libro. E cómo o disfrutamos 🩵
En canto a miña amiga Soraia me falou deste libro, tiven claro que o quería ler. O tema do naval en Vigo sempre me interesou e tiña a sensación de que este libro me podía encaixar por iso foi unha das propostas que presentei o club.
A novela preséntanos a Pedro , un rapaz fillo dun sindicalista dunha empresa do naval nos anos 90, que vai recordando a loita na que se miraron inmersos para evitar á privatización dos estaleiros o mesmo tempo que compón unha imaxe clara dunha familia obreira do Vigo do momento.
A nivel narrativo a lectura é unha delicia. Cynthia escribe dunha forma poética e evocadora que se disfruta moito. Vai dando pinceladas que van conformando un relato que se convirte nunha auténtica oda o Vigo combatente pero tamén á familia, o amor e ó compañerismo.
As personaxes están ben perfiladas e a ambientación é magnífica, creando certa nostalxia no lector e mais se , coma min, creceches nese Vigo tan diferente do que se vende agora.
Unha novela redonda, cunha trama ben fiada e que rematei con bágoas nos ollos o que a convirte nunha das miñas preferidas do ano. Tremendo debut, Cynthia🩵
"Non quixeran nunca diferenciarse, quererán sempre ser obreiros".
En canto a miña amiga Soraia me falou deste libro, tiven claro que o quería ler. O tema do naval en Vigo sempre me interesou e tiña a sensación de que este libro me podía encaixar por iso foi unha das propostas que presentei o club.
A novela preséntanos a Pedro , un rapaz fillo dun sindicalista dunha empresa do naval nos anos 90, que vai recordando a loita na que se miraron inmersos para evitar á privatización dos estaleiros o mesmo tempo que compón unha imaxe clara dunha familia obreira do Vigo do momento.
A nivel narrativo a lectura é unha delicia. Cynthia escribe dunha forma poética e evocadora que se disfruta moito. Vai dando pinceladas que van conformando un relato que se convirte nunha auténtica oda o Vigo combatente pero tamén á familia, o amor e ó compañerismo.
As personaxes están ben perfiladas e a ambientación é magnífica, creando certa nostalxia no lector e mais se , coma min, creceches nese Vigo tan diferente do que se vende agora.
Unha novela redonda, cunha trama ben fiada e que rematei con bágoas nos ollos o que a convirte nunha das miñas preferidas do ano. Tremendo debut, Cynthia🩵
"Non quixeran nunca diferenciarse, quererán sempre ser obreiros".
April 26, 2025
Así empecé el libro
May 29, 2025
Unha sinopse que deixa sen alento, unha premisa preciosa (e máis se coñeces o contexto da cidade) e unha narración tenra e intima, na botei en falta algo máis de loita. Así e todo, unha lectura recomendable.
July 26, 2025
Meh, tiña curiosidade por saber un pouco da loita obreira de Vigo, e quédome un poco igual que antes. Esperaba algo máis de profundidade, pero tampouco pódeselle pedir moito máis a Unha novela curta como está.
O feito de que as familias pasarán noiteboa no estaleiro en apoio ós traballadores 🥹❤️🩹
O feito de que as familias pasarán noiteboa no estaleiro en apoio ós traballadores 🥹❤️🩹
May 4, 2025
Do tirón nun día.
Mestura moitas cousas para que me gustara: Beiramar, o azul, estaleiros, Vigo, monos, os 90 post-industria. E Laura. Sobre todo Laura.
Mestura moitas cousas para que me gustara: Beiramar, o azul, estaleiros, Vigo, monos, os 90 post-industria. E Laura. Sobre todo Laura.
September 27, 2025
Es una carta de amor maravillosa a la lucha obrera. He sonreído leyendo muchísimos de los momentos del libro. Para todo aquel que ha sido o es activista, más que recomendado 🥹
September 5, 2025
É novela? É poesía? Que máis dá! A palabra convértese en paisaxe: fría, inmensa e luminosa. Un libro que abre fendas de beleza no silencio máis profundo.
June 19, 2025
“A revolución é monstruosa coma o amor porque altera e non asusta, a revolución vólve un poeta nun deus a revolución que é a revolución, berrar ata perder o aire e que cho pase un compañeiro boca a boca, a revolución é un bico.”
Cuando en pleno 2025 dices que eres de Vigo, la gente se ríe y dice “luces de Navidad”, hay algo por dentro que te corroe. Y no es algo bueno. Porque la gente no sabe. No sabe que antes de todo el circo, del innecesario despliegue, de la gentrificación, Vigo fue revolución.
Es muy difícil ser objetiva con un libro cuando la persona que lo ha escrito la quieres y la admiras. Conozco a Cynthia desde que teníamos 15/16 años, y si hay algo que recuerdo de ella, es que siempre la acompañaba un cuaderno y un bolígrafo. Era cuestión de tiempo que ese talento, esa creatividad que toda ella es, diera como resultado un libro tan bello y, sobre todo, reivindicativo como éste.
“Son coma glaciares os barcos de aceiro” es una carta de amor a Vigo. Al Vigo industrial de los años 90. No en vano el libro intercala una historia de amor con una historia de revolución. El amor es revolución (y revolucionario) al fin y al cabo.
Y lo que más he disfrutado de este libro es que para mí el protagonista era el Vigo más obrero. El Vigo olvidado. El Vigo que salió a la calle a luchas por sus derechos. El Vigo azul, como su ría y su amor. El Vigo que gritaba por los derechos y la justicia. Un Vigo muy alejado de la pantomima que hoy en día quieren haceros creer que es la ciudad olívica.
Un libro que si eres de Vigo, tienes que leer. Un libro que si quieres conocer Vigo, tienes que leer. Hay mucho más allá de lo que veis por las pantallas cada Navidad. Detrás de todo eso hay una ciudad viva, reivindicativa. Una ciudad con industria. Una ciudad que sus trabajadores y ciudadanos sacaron adelante.
Cuando en pleno 2025 dices que eres de Vigo, la gente se ríe y dice “luces de Navidad”, hay algo por dentro que te corroe. Y no es algo bueno. Porque la gente no sabe. No sabe que antes de todo el circo, del innecesario despliegue, de la gentrificación, Vigo fue revolución.
Es muy difícil ser objetiva con un libro cuando la persona que lo ha escrito la quieres y la admiras. Conozco a Cynthia desde que teníamos 15/16 años, y si hay algo que recuerdo de ella, es que siempre la acompañaba un cuaderno y un bolígrafo. Era cuestión de tiempo que ese talento, esa creatividad que toda ella es, diera como resultado un libro tan bello y, sobre todo, reivindicativo como éste.
“Son coma glaciares os barcos de aceiro” es una carta de amor a Vigo. Al Vigo industrial de los años 90. No en vano el libro intercala una historia de amor con una historia de revolución. El amor es revolución (y revolucionario) al fin y al cabo.
Y lo que más he disfrutado de este libro es que para mí el protagonista era el Vigo más obrero. El Vigo olvidado. El Vigo que salió a la calle a luchas por sus derechos. El Vigo azul, como su ría y su amor. El Vigo que gritaba por los derechos y la justicia. Un Vigo muy alejado de la pantomima que hoy en día quieren haceros creer que es la ciudad olívica.
Un libro que si eres de Vigo, tienes que leer. Un libro que si quieres conocer Vigo, tienes que leer. Hay mucho más allá de lo que veis por las pantallas cada Navidad. Detrás de todo eso hay una ciudad viva, reivindicativa. Una ciudad con industria. Una ciudad que sus trabajadores y ciudadanos sacaron adelante.
Displaying 1 - 13 of 13 reviews